What do you think?
Rate this book
Het ware leven, een roman
De kok brandde de haren weg, trok de nagels uit en vette de huid in met zoute reuzel. Daarna reeg hij de arm aan het spit en liet hem aan alle kanten egaal garen. Toen de huid goudbruin was gekleurd, bluste hij de arm met een paar scheuten benedictine. Het vlees werd in porties gesneden en meteen opgediend..
Het negentiende-eeuwse diep-Russische verhaal van tweede luitenant Ferdinand Boeb - wat heeft dat te maken met de ambities van de hedendaagse schrijfster Eugenie van Zanten en haar Napolitaanse roman 'De heuvels van Amalfi'? En wat hebben die dan weer te maken met de receptuur van vitello tonnato, machinaties van de Heilige Stoel, Elvis of met de schijnbaar knusse wederwaardigheden van het doorzonwoningstel Tom en Brenda of met dat zootje bohémienkunstenaars dat in de jaren vijftig van de vorige eeuw voet aan de grond zette in Parijs ('Neuken. We kenden het woord niet eens. Maar we deden het gewoon')? In 'Het ware leven, een roman' raken deze zaken onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Maar wat is het ware verhaal? Wat is het ware leven?
Een enkeling heeft gespeculeerd over de roman die alle andere romans overbodig zou maken. Dit is de roman die alle andere romans overbodig zal maken. Na 'Het ware leven, een roman' bestaat er geen fictie meer, omdat alles waar en echt is wat zal worden verzonnen en alles wat waar en echt zal blijken al in deze roman verzonnen is. Dit boek is echt.
Het negentiende-eeuwse diep-Russische verhaal van tweede luitenant Ferdinand Boeb - wat heeft dat te maken met de ambities van de hedendaagse schrijfster Eugenie van Zanten en haar Napolitaanse roman 'De heuvels van Amalfi'? En wat hebben die dan weer te maken met de receptuur van vitello tonnato, machinaties van de Heilige Stoel, Elvis of met de schijnbaar knusse wederwaardigheden van het doorzonwoningstel Tom en Brenda of met dat zootje bohémienkunstenaars dat in de jaren vijftig van de vorige eeuw voet aan de grond zette in Parijs ('Neuken. We kenden het woord niet eens. Maar we deden het gewoon')? In 'Het ware leven, een roman' raken deze zaken onlosmakelijk met elkaar verbonden.
Maar wat is het ware verhaal? Wat is het ware leven?
Een enkeling heeft gespeculeerd over de roman die alle andere romans overbodig zou maken. Dit is de roman die alle andere romans overbodig zal maken. Na 'Het ware leven, een roman' bestaat er geen fictie meer, omdat alles waar en echt is wat zal worden verzonnen en alles wat waar en echt zal blijken al in deze roman verzonnen is. Dit boek is echt.
320 pages, Hardcover
First published January 1, 2006
6 people are currently reading
177 people want to read
About the author
Ilja Leonard Pfeijffer
69 books2,601 followersIlja Leonard Pfeijffer is a poet and writer. Distinguished in nearly every genre imaginable, he is one of the most celebrated authors of the Dutch language and is recognized as one of the most compelling voices in contemporary Dutch literature. He has more than forty titles to his name, including poetry, novels, short stories, plays, essays, scientific studies, columns, translations and anthologies. Exhibiting a powerful style and classical command of form, his work has contributed to literary revival and growing engagement, both of which are explicitly expressed in his work as a columnist and television documentary maker as well.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
April 7, 2021
Mensen die vooral over zichzelf praten, zijn meestal niet voor een betere wereld. Zij stampen rond op grote voeten zonder dat zij weten wat zij vertrappen en zien de wereld niet omdat zij altijd in de voorgrond staan.
August 5, 2024
Het vlot van de Medusa op de cover, een boek dat zo ‘waarheidsgetrouw’ het ware leven wilt weerspiegelen en zodanig meta is dat alle personages zich hopeloos moeten vasthouden aan het gezonken wrak van wat een roman zou moeten zijn. Het is een wrak van subplots, twists en plotholes.
Het boek beschrijft een 19e-eeuwse oorlog in Rusland, bevolkt door figuranten die onder slechte arbeidsomstandigheden moeten figureren en soms naamloos sterven tegen hun wil. De logistiek om al deze personages een 19e-eeuwse oorlog te laten meemaken is indrukwekkend. Ondertussen zijn er verhaallijnen in Nederlandse cafés, waar serveersters vinden dat ze seksistisch worden afgebeeld, maar omdat ze volledig ontsproten zijn uit de fantasie van de schrijver, kunnen ze hier helaas niets aan doen behalve een klacht indienen. Willekeurige personages verdwijnen plotseling, en een man verkoopt zijn ongelukkige vrouw zodat zij een gelukkiger leven kan leiden in Italië. Ze vertrekt meteen per vliegtuig en begint daar haar eigen hoofdstukken. Elke subplot is op zichzelf een verhaal, en veel personages zijn parodieën op die uit de klassieke literatuur. Waarschijnlijk heb ik het grootste deel gemist of zijn ze me ontgaan.
Soms worden klassieke narratieve structuren behandeld. Ik denk aan Chekhov's gun: je kunt geen moord met een wapen plegen in het derde deel van een boek zonder dat wapen eerst in het eerste deel te introduceren. Het probleem hierbij is dat dit boek, als simulatie van het ware leven, niet altijd op alles kan voorzien zijn. In het echte leven is er geen goed uitgeschreven verhaallijn met een plot of narratieve structuur.
Dus ieder personage heeft een mening en stelt zijn eigen verhaallijn ter discussie, want iedereen wil even belangrijk zijn en is ongelukkig met zijn of haar levenspad. De enige die daarvoor verantwoordelijk is, is de schrijver zelf. Het wordt zo erg dat het slot uiteindelijk via een vergadering bepaald moet worden.
Geschreven in 2006, drie jaar voordat Instagram, Facebook en TikTok populair werden in Europa, voorspelt het boek de recente opkomst van een nieuw psychologisch verschijnsel: het ‘main character syndrome’. Mensen denken dat de realiteit fictief is, waarbij zij het hoofdpersonage zijn en de rest slechts figuranten. De boodschap is door de jaren heen gerijpt als goede wijn.
Het boek beschrijft een 19e-eeuwse oorlog in Rusland, bevolkt door figuranten die onder slechte arbeidsomstandigheden moeten figureren en soms naamloos sterven tegen hun wil. De logistiek om al deze personages een 19e-eeuwse oorlog te laten meemaken is indrukwekkend. Ondertussen zijn er verhaallijnen in Nederlandse cafés, waar serveersters vinden dat ze seksistisch worden afgebeeld, maar omdat ze volledig ontsproten zijn uit de fantasie van de schrijver, kunnen ze hier helaas niets aan doen behalve een klacht indienen. Willekeurige personages verdwijnen plotseling, en een man verkoopt zijn ongelukkige vrouw zodat zij een gelukkiger leven kan leiden in Italië. Ze vertrekt meteen per vliegtuig en begint daar haar eigen hoofdstukken. Elke subplot is op zichzelf een verhaal, en veel personages zijn parodieën op die uit de klassieke literatuur. Waarschijnlijk heb ik het grootste deel gemist of zijn ze me ontgaan.
Soms worden klassieke narratieve structuren behandeld. Ik denk aan Chekhov's gun: je kunt geen moord met een wapen plegen in het derde deel van een boek zonder dat wapen eerst in het eerste deel te introduceren. Het probleem hierbij is dat dit boek, als simulatie van het ware leven, niet altijd op alles kan voorzien zijn. In het echte leven is er geen goed uitgeschreven verhaallijn met een plot of narratieve structuur.
Dus ieder personage heeft een mening en stelt zijn eigen verhaallijn ter discussie, want iedereen wil even belangrijk zijn en is ongelukkig met zijn of haar levenspad. De enige die daarvoor verantwoordelijk is, is de schrijver zelf. Het wordt zo erg dat het slot uiteindelijk via een vergadering bepaald moet worden.
Geschreven in 2006, drie jaar voordat Instagram, Facebook en TikTok populair werden in Europa, voorspelt het boek de recente opkomst van een nieuw psychologisch verschijnsel: het ‘main character syndrome’. Mensen denken dat de realiteit fictief is, waarbij zij het hoofdpersonage zijn en de rest slechts figuranten. De boodschap is door de jaren heen gerijpt als goede wijn.
July 30, 2019
Wat een vreemd boek... Goed geschreven, zeer origineel, maar erg experimenteel. Verwacht geen lopend verhaal!
June 27, 2021
Dit boek is écht anders en doorbreekt een sleur. Lees het als je daar aan toe bent. Krankzinnig, hilarisch en zeer geraffineerd. Ik heb gefronst, gegaapt, gegniffeld, me verwonderd, m’n adem ingehouden, ongegeneerd gebulderd, paf gestaan. En ik heb besloten me in ieder geval één keer in dit leven aan de poeptest te wagen.
December 26, 2019
Op de valreep nog 52 boeken in 2019 uit ;) Mooie experimentele roman en de enige die ik nog niet gelezen had van Pfeijffer. Boeiend boek voor wie het experimentele en meanderende niet schuwt.
May 1, 2021
Tegenvaller. Goed concept maar veel te langdradig uitgewerkt. Te veel tekst maakt boeken wollig, jammer. Ben afgehaakt een dikke 100 pagina’s voor het einde.
January 26, 2025
Alle thema's die Pfeijffer later in zijn boeken verwerkt worden hier vrij expliciet besproken en uitgewerkt. Vet!
March 13, 2025
Lekker metametameta.
March 30, 2025
De schrijver heeft veel moeite gedaan om deze constructie op papier te zetten maar het kost ook veel moeite om dit te lezen en leverde mij weinig of geen leesplezier , estetische genoegens .
October 9, 2022
Wat een geweldig boek! Een knap staaltje teach as you preach. Een college literatuur in de vorm van een non-fictieve roman of een fictief verslag. Ik raakte af en toe de kluts van het verhaal kwijt maar dat is ook het ware leven. Een aanrader.
August 7, 2024
De experimentele roman is het wrakhout dat de schrijver zijn lezers voorhoudt en wanneer zij zich eraan proberen vast te klampen, slaat hij het uit hun handen... p245 h73
May 19, 2015
Dit boek laveert tussen briljant en vermoeiend. Experimenteel en ontregelend. Soms erg geestig maar soms ook heel flauw. Veel prachtige zinnen.
De korte hoofdstukken worden vaak vanuit de personages geschreven. Zij bemoeien zich met het verhaal, richten zich tot de lezer of tot de auteur. Soms werkt dit bijzonder goed. Het probleem voor mij was echter dat het te vaak gebeurt. Het verhaal, voor zover er sprake van is, raakt hierdoor compleet ondergesneeuwd. En dat is dan weer de bedoeling van de schrijver...
Fictie en werkelijkheid lopen continue door elkaar. De schrijver die zelf afreist naar Rusland om daar letterlijk in zijn eigen verhaal te belanden. Alwaar hij een vergadering bijwoont van luitenant Boeb en zijn soldaten en het volgende notuleert:
“’Rest ons de vraag,’ zei Boeb, ‘wat wij aan moeten met de auteur van dit verhaal.’ ‘Als figurant heb ik aan heel wat producties meegewerkt,’ zei een van de trompetters. ‘En ik kan wel zeggen dat die auteurs er meestal een potje van maken.’ Er werd hard gelachen. ‘Soms denk ik wel eens dat we het verhaal beter zelf kunnen schrijven.’ Er werd nog harder gelachen. ‘In dit geval heeft de auteur in kwestie een hele verhaallijn braak liggen in Napels. In literair opzicht is dat onverantwoord.’ Boegeroep klonk. ‘Daarom,’ zei hij, ‘daarom zou het mijn voorstel zijn de auteur per onmiddelijk naar Napels te sturen met de missie om aldaar voor zover mogelijk orde op zaken te stellen. Dat is ook nadrukkelijk in ons belang. Het ware leven is een roman. Voor een roman gelden minimumeisen. Een daarvan is dat alles een bepaalde vorm van samenhang krijgt. Als de auteur niet in staat is dat te bewerkstelligen, wordt ook ons verhaal niet gehoord.”
En dat is inderdaag mijn probleem met dit boek, er is te weinig samenhang!
De korte hoofdstukken worden vaak vanuit de personages geschreven. Zij bemoeien zich met het verhaal, richten zich tot de lezer of tot de auteur. Soms werkt dit bijzonder goed. Het probleem voor mij was echter dat het te vaak gebeurt. Het verhaal, voor zover er sprake van is, raakt hierdoor compleet ondergesneeuwd. En dat is dan weer de bedoeling van de schrijver...
Fictie en werkelijkheid lopen continue door elkaar. De schrijver die zelf afreist naar Rusland om daar letterlijk in zijn eigen verhaal te belanden. Alwaar hij een vergadering bijwoont van luitenant Boeb en zijn soldaten en het volgende notuleert:
“’Rest ons de vraag,’ zei Boeb, ‘wat wij aan moeten met de auteur van dit verhaal.’ ‘Als figurant heb ik aan heel wat producties meegewerkt,’ zei een van de trompetters. ‘En ik kan wel zeggen dat die auteurs er meestal een potje van maken.’ Er werd hard gelachen. ‘Soms denk ik wel eens dat we het verhaal beter zelf kunnen schrijven.’ Er werd nog harder gelachen. ‘In dit geval heeft de auteur in kwestie een hele verhaallijn braak liggen in Napels. In literair opzicht is dat onverantwoord.’ Boegeroep klonk. ‘Daarom,’ zei hij, ‘daarom zou het mijn voorstel zijn de auteur per onmiddelijk naar Napels te sturen met de missie om aldaar voor zover mogelijk orde op zaken te stellen. Dat is ook nadrukkelijk in ons belang. Het ware leven is een roman. Voor een roman gelden minimumeisen. Een daarvan is dat alles een bepaalde vorm van samenhang krijgt. Als de auteur niet in staat is dat te bewerkstelligen, wordt ook ons verhaal niet gehoord.”
En dat is inderdaag mijn probleem met dit boek, er is te weinig samenhang!
August 11, 2014
Experimentele roman waarin de waarheid fictie wordt en fictie de waarheid.
Regelmatig nemen de roman karakters het woord om zich rechtstreeks tot de lezer te richten, de schrijver van het boek figureert als één van de hoofdpersonen in het boek en zelfs de paarden hebben de lezer wat te vertellen.
In het boek wordt geëxperimenteerd met diverse vertel methoden en er treden zelfs figuranten in op die een leger uit het verhaal spelen en op hun beurt weer onderdeel van de roman worden.
Snapt u het nog? Ik soms ook niet, maar het schrijverstalent van Ilja Leonard Pfeijffer was voldoende om me (net) tot het eind van het boek te brengen.
Regelmatig nemen de roman karakters het woord om zich rechtstreeks tot de lezer te richten, de schrijver van het boek figureert als één van de hoofdpersonen in het boek en zelfs de paarden hebben de lezer wat te vertellen.
In het boek wordt geëxperimenteerd met diverse vertel methoden en er treden zelfs figuranten in op die een leger uit het verhaal spelen en op hun beurt weer onderdeel van de roman worden.
Snapt u het nog? Ik soms ook niet, maar het schrijverstalent van Ilja Leonard Pfeijffer was voldoende om me (net) tot het eind van het boek te brengen.
July 25, 2022
Als je op zoek bent naar vernuftige literaire spelletjes, waarbij feit en fictie door elkaar heen lopen, zit je goed!
Displaying 1 - 16 of 16 reviews