Bijna op de radio

by Nico Dijkshoorn

In de jaren tachtig vierde de band Tire Pressure (voorheen The Tire
Pressures) op het platteland in zeer bescheiden kring succes. Buurthuis
Het Orakel, een bruiloft hier, een braderie daar, een kleine tour door
Duitsland, ze waren zelfs ooit bijna op de radio. Maar dromen raakten
gefnuikt, zeker toen bleek dat gewiekste manager Danny zijn beloftes niet
kon waarmaken. Jaren nadat de band met ruzie uit elkaar ging, horen Theo,
Sikko en Peter plots een van hun liedjes in een autocommercial en grijpen
ze het momentum aan om hun droom nieuw leven in te blazen. Lukt het ze
om na al die tijd hun onderlinge grieven naast zich neer te leggen en hun
instrumenten te laten spreken?

Genres: Fiction

250 pages, Kindle Edition

Published September 28, 2022

About the author

Dijkshoorn studeerde Nederlands en aardrijkskunde aan de lerarenopleiding. Bijna twintig jaar was hij medewerker van de bibliotheek in Amstelveen, tot 2005. Vanaf 1999 timmerde hij aan de weg als internetcolumnist met columns over het televisieprogramma Big Brother die hij onder het pseudoniem Doordevil plaatste in nieuwsgroepen en op het forum van de website FOK!. Na afloop van het dagelijkse programma reageerde hij binnen het uur met een lang actueel stuk. De columns werden zo populair dat Veronica hem uitnodigde een bijdrage aan het programma te leveren. Dijkshoorn sloeg dit aanbod af. Later schreef Dijkshoorn alsnog voor Veronica en voor verscheidene andere websites. Hij schreef op de weblogs Retecool.com en GeenStijl onder zowel het pseudoniem P. Kouwes als zijn eigen naam. Voor FOK! maakte hij de strip eikel & eikel en schreef hij columns onder de naam C. Adriaanse, waarin hij voetbalcoach Co Adriaanse op de hak nam. Voor GeenStijl maakte hij onder de titel Dijkshoorn Dinsdag een wekelijkse audiocolumn, waarin hij in 15 tot 30 minuten actualiteiten besprak.

De doorbraak naar een breder publiek kwam toen hij door de Volkskrant werd uitgenodigd een sportcolumn te schrijven. Via televisiemaker Philip Woldringh werd hij ingeschakeld om teksten te schrijven voor Café de Wereld en later door Harm Edens voor de soapserie Samen en de satirische nieuwsquiz Dit was het nieuws. Dijkshoorn schreef verder columns voor Johan, Voetbal International, dagblad de Pers, Muziekkrant OOR, NU.nl en Webwereld. In het tijdschrift Torpedo publiceerde hij twee lange verhalen. Ook publiceerde hij verhalen in de tijdschriften Hard Gras, Reload, Bouillon en JFK. Hij levert tekstbijdragen aan het satirische televisieprogramma Draadstaal en is sinds 2008 iedere woensdag te gast in De Wereld Draait Door, waarin hij actuele gedichten schrijft en direct voordraagt.

In november 2007 verscheen onder de GeenStijl-vlag het door Dijkshoorn geschreven Grote GeenStijl Winterboek. Als P. Kouwes publiceerde hij de dichtbundel Daar schrik je toch van. Begin 2009 verscheen De tranen van Kuif den Dolder, een roman over een fictieve legendarische voetbalheld. In het najaar van 2010 ging Dijkshoorn samen met Leon Verdonschot, de band The Hank Five en de Eindhovense rockzanger Denvis op theatertournee, onder de titel Ook voor Vrouwen. Ze speelden meer dan dertig shows, waaronder twee in de Kleine Komedie in Amsterdam.

In 2011 speelde Nico samen met zanger/acteur Bob Fosko en Hoopdanseres Karin de Wit de hoofdrol in een videoclip van "Hoopla!" van Sven Hammond Soul featuring Patt Riley

In 2012 schreef Dijkshoorn het boekenweekessay voor de Boekenweek 2012, getiteld Verder alles goed.

In april 2013 schreef Dijkshoorn een alternatief Koningslied Jij En Ik Onder De Zon.

In november 2014 en januari 2015 was hij regelmatig te gast bij Lieven Vandenhaute in Nieuwe Feiten, een programma op de Belgische omroep Radio 1. Dagelijks sloot hij het programma af met een column. In maart ging zijn eerste solovoorstelling Vuig in première. Hierin weet Dijkshoorn, aldus de Volkskrant, 'het doodgewone met eenvoudige woorden bijzonder te maken.' De teksten over zijn tienertijd doen de recensent denken aan 'een iets rauwere kopie van Kees van Kooten'. Hoewel recensent Patrick van den Hanenberg in het muzikale gedeelte 'een magistrale ode aan Amstelveen' opmerkt, heeft hij minder waardering voor Dijkshoorns muziek, die volgens de krant blijft steken op 'het niveau van een goedbedoelende liefhebber'.

Reviews

[Boudewijn · Rating 4 out of 5]

Hilarische roman over de beroemdste onbekende band van Nederland

Drie bollenpellers schrijven de ene hit na de andere. Een lovende recensie. Een manager die potentie ziet. Boekingen door heel Nederland én Duitsland. Een producer op Terschelling. De Nederlandse Sergeant Pepper. Fame and fortune. Of toch niet?

Peter, leadzanger en gitarist, schrijft de meest onnavolgbare teksten die vertolkt worden op zijn Winterveen, uniek in zijn soort. Sikko de drummer waagt zijn leven achter het kleinste drumstel ooit en Theo verricht wonderen op zijn basgitaar die niemand hoort. In deze hilarische roman schetst Dijkshoorn een beeld van Tire Pressure de meest beroemde band van Nederland waar nog nooit iemand van gehoord heeft. Elke dag spelen ze de plaatselijke zalen plat en brengen de twee of drie bezoekers tot een orgasme. Manager Danny stelt een uitputtende toernee samen, maar heeft hun muziek nog nooit gehoord. Ondertussen neemt de onderlinge (banden)spanning toe. Maar juist als de tire pressure te groot wordt, redt Danny de band door een van de meest geheimzinnige producers in armen te nemen, die een album produceert waar niemand ooit van gehoord heeft. En net als Rob Stenders dan eindelijk hun nummer op de radio wil spelen ... ik zal u het niet verklappen.

Nu, bijna 20 jaar later, kijkt een onbekende journalist (Nico?) in interview vorm terug naar de gebeurtenissen. Dijkshoorn werkt toe aan een climax die nooit komt. Bij het omslaan van elke pagina verwacht je de grote doorbraak, maar door allerlei factoren komt die maar niet. Ondertussen lig je dubbel bij de capriolen van Peter, de onderlinge nijd en haat en de beschrijvingen van hun optredens in de diverse plaatselijke dorpscafé's en steengrill restaurants. Door het verhaal in de vorm van een interview te gieten en daarmee de bandleden zelf aan het woord laat, komen de onderliggende verhoudingen goed bloot te liggen.

Wat een heerlijk boek.

[Cathelijne Beijn · Rating 5 out of 5]

Must read voor iedereen die in een bandje zit of zat. Hard lachen, dikke vijf sterren.

[Michiel · Rating 4 out of 5]

Spinal Tap in boekvorm uit de Hollandse klei. Zo kan je het boek misschien wel het beste betitelen.
Een band dat denkt dat het al gemaakt heeft, zelfs al voor ze goed en wel begonnen zijn.
Dit op zijn Dijkshoorns opgeschreven als een biografisch verhaal.
De bandleden vertellen in eigen woorden over hun mislukkingen en onderlinge strubbelingen waar vooral de leadzanger Peter en manager Danny veelal de kop van Jut zijn.
Vooral de verslagen van hun tour door Nederland (en een beetje Duitsland) zijn hilarisch.
Soms voelde het boek een beetje langdradig aan en kabbelde het een beetje voort. Maar over het algemeen heb ik erg genoten van dit boek en af en toe goed gelachen wanneer bijvoorbeeld Peter een salto probeerde te doen.
Nico Dijkshoorn heeft een herkenbare directe schrijfstijl waar ik wel van hou. Ook nog wel mooi om te noemen is, dat hij tussen neus en lippen door wat échte bands, zangers, schrijvers, in het zonnetje zette door ze te benoemen in vergelijkingen. Subtiele beïnvloeding van goede muziek.
Dat is wel vier sterren waard.

[Menno Pot · Rating 3 out of 5]

Heerlijk en erg vermakelijk: het verhaal van de band Tire Pressure, even absurd als klassiek. De succesvolle eerste gig, de belofte en daarna - natuurlijk - de luchtfietsende manager, de oplopende spanningen, de lange stoet mislukkingen. Dit is classic Nico Dijkshoorn, compleet met absurde 'bijrollen' voor een lange stoet dieren, zoals altijd: van de Chinese dwergreiger tot een meerval. Dijkshoorn gaat te werk zoals hij dat eerder in 'De tranen van Kuif den Dolder' deed: in de vorm van oral history. De betrokkenen vertellen in citaatvorm het verhaal , in retrospectief. Soms denk je: ik ken 'm nu wel, de Dijkshoorn-doctrine, maar toch ook een paar keer tranen in mijn ogen van het lachen. En: drie bandleden die echt tot leven komen (Peter, Theo, Sikko) en een best wel mooi, zelfs ontroerend einde. 100% herkenbaar voor iedereen die in een rockband heeft gespeeld of de verhalen van rockbands kent.

[Frans Van Der Zanden · Rating 4 out of 5]

Uiterst grappig boek, waar ik meerdere malen echt hardop heb moeten lachen. Het boek draait om de band Tire Pressure. Theo, Sikko en Peter hebben heus talent en ze willen hard werken. En dat werpt z’n vruchten af: de jongens spelen op een huwelijksfeest, in het dorpshuis, de braderie en ze waren zelfs ooit bijna op de radio. Maar de artiestenloopbaan stokt, de jongens krijgen bonje, de manager blijkt een hond en de dromen doven uit. Komisch, hilarisch en tegelijk toch ook wel weer een beetje tragisch.

[Wouter Kronenberg · Rating 4 out of 5]

Nico Dijkshoorn is in dit boek opnieuw een geweldenaar die zich feilloos door heel veel live bandjes-clichés heenploetert. Als je zelf jarenlang in tourbusjes hebt gezeten (moi) ruik je de muffigheid weer bij het lezen van dit avontuur. Heb af en toe hardop zitten lachen. Soms door een fragment op het niveau ‘Spinal Tap’, soms Jiskefettiaans, maar van begin tot eind hilarisch.
Genoten!

[Willem-jan Slaats · Rating 4 out of 5]

Hardop gelachen tijdens het in lezen van dit boek. Heel vermakelijk.

[Rob Adams · Rating 4 out of 5]

Helaas heb ik Tire Pressure nooit live kunnen zien. En hun plaat en single nooit gehoord. Toch zou ik dat nu graag willen. Hilarisch boek, hard gelachen om alle rockclichés, verzinsels en de zogenaamde poëzie van Peter de frontman. Aanrader.

[Wera J · Rating 5 out of 5]

Heerlijk om te lezen. Diverse keren hardop moeten lachen.

[Stefann · Rating 3 out of 5]

Spinal Tap in Nederland. Voortdurend grinniken en aantal keer hardop moeten lachen.

[Olaf · Rating 5 out of 5]

Klassieke Dijkshoorn stijl. Hard gelachen en zeker na zoveel tijd weer op te pakken en nogmaals te lezen

[Björn Leleu · Rating 5 out of 5]

Hilarisch!
Roddy Doyle zou’m ook graag lezen, denk ik.

[Ruben · Rating 1 out of 5]

In Vlaanderen kennen we Nico Dijkshoorn vooral van zijn columns in de krant Het Nieuwsblad en zijn Middagjournaal-cursiefjes in het programma Nieuwe Feiten op Radio 1. Die kun je nog het best omschrijven als 'een eigengereide kijk op de actualiteit' en 'een eigenzinnige blik in zijn imaginaire dagboek'.

Gniffelen. Grinniken. Telkens weer. Voor even. Maar haalt hij datzelfde niveau in een boek van 270 pagina's? Nee.

Ja, ik heb me door het eindeloze gewauwel van Bijna Op De Radio proberen te worstelen. Meermaals zelfs. Het is me niet gelukt. Dat dronken geouwehoer over en door de bandleden van een nooit doorgebroken Nederlandse band en hun entourage, het is mijn ding niet.

'Lachen, gieren, brullen' roepen de fans van het boek. Huh??? Welgeteld één keer heb ik zitten schuddebuiken van het lachen: toen Dijkshoorn de mompelende zanger Frank Boeijen op de korrel nam.

Eén keer lachen, één ster.

[Jan Geerling · Rating 3 out of 5]

Ik las vroeger met smaak de columns van Dijkshoorn op nu.nl. Als je van zijn schrijfstijl kan genieten, dan is dit een boek voor jou. Maar er zijn ook wat nadelen aan zijn schrijfstijl. Bijna alle karakters in dit boek denken en praten zoals Dijkshoorn. Hij slaagt er niet echt in de karakters compleet losse personages te maken. Je kan ze zo indelen:

Artistieke Nico (zanger)
No-nonsense Nico (Bassist)
Botte boer Nico (drummer)
Proleten Nico (manager)

De stereotypen over beginnende bandjes zijn aardig, maar de overdaad aan Dijkshoorn stijl zorgde er wel voor dat ik het boek in kleine hapjes las, soms vond ik het na 10 bladzijdes wel weer even genoeg. Maar met name in de tweede helft kwam ik er beter in. Ik neeg naar twee sterren, maar door het einde kwam ik toch op drie uit: een nette voldoende.

[Dominiek Leenknecht · Rating 3 out of 5]

Een paar keer echt hardop zitten lachen om de schrijfstijl, de vertelstijl en dit verhaal van Nico Dijkshoorn over een paar jongens "die een band oprichten" met alle polder-Spinal Tap van dien. Heel fijn boek, de eerste keer dat ik iets van Dijkshoorn las - al was ik 20 jaar geleden wel gigantisch fan van z'n weblog.

Maar aan de andere kant: hoe verder het verhaal vorderde, hoe meer het "gewoon meer van hetzelfde" bleek te zijn. Duurde dus net iets te lang om hilarisch te blijven. Toch ben ik van plan nog eens iets van 'm te lezen...

[Dennisr · Rating 4 out of 5]

Dit boek leest als het hilarische Nederlandse broertje van Daisy Jones & the Six, al heeft de band Tire Pressure vooral opgetreden in cafés, buurthuizen en een Duits steengrillrestaurant met een zanger die over alles wat hij meemaakt een lied maakt, zelfs over dampende aardappels en een manager die ze nooit heeft zien spelen.

Het boek is heel grappig en het is goed dat het niet een heel dik boek is, want als het verhaal nog langer zou duren zou het vooral vervelend worden. Hoogtepunt is toch wel het bezoek aan de theatertour van Frank Boeijen.

[Anton Segers · Rating 4 out of 5]

Dijkshoorn is uitmuntend in natuurlijke dialogen, hoe mensen net als honden via wat ze zeggen hùn domein afbakenen, het zich toe-eigenen, in een kleurrijke sappige spreektaal.
Met veel humor laat hij zien hoe ieder zijn eigen versie van de waarheid heeft - en doorprikt onderweg veel stoere rock ‘n roll mythes.
Net als je wat uitgekeken raakt op wat overduidelijk is en wat uitgesmeerd raakt (en op het eenzijdig grove taalgebruik), krijg je finaal een erg mooie sfeerswitch.

[David Rozema · Rating 4 out of 5]

Dijkshoorn in topvorm. De vorm (terugblikinterviews die op elkaar reageren) werkt heel goed, de setting -beginnende bandjes waar niemand op zit te wachten - is uitstekend neergezet. Niet alle grappen werken, met name de manager is dermate over the top dat het louter bizar ipv grappig wordt, maar over het geheel is dat niet erg.

[Tonwallast · Rating 4 out of 5]

Nooit gedacht dat ik zoveel plezier aan dit boek zou beleven. De documentarische vorm is vervreemdend maar brengt de band wel tot leven. En vooral ontzettend vaak in de lach geschoten. Voor mij vergelijkbaar met de beste werken van Herman Brusselmans.

[Arjen Doosje · Rating 4 out of 5]

Heb vaak ontzettend hard moeten lachen. Tranen in de ogen. Ongelooflijk geestig geschreven en als je Nico een beetje volgt zit er ook de nodige zelfspot in (gedweep met gitaren, pedalen en versterkers) en dat maakt het extra leuk. Geweldig.

[Stefan Verkerk · Rating 5 out of 5]

hardop lachen tijdens het lezen. heerlijk.

[Vincent · Rating 5 out of 5]

Hard op moeten lachen, maar ook ontroerend.

[Jorrit S · Rating 3 out of 5]

Op een gegeven moment (na 90 pagina's ofzo) werd het flauw en uitgekauwd. Wel een feest der clichés en af en toe grappig.

[Dylan Thesingh · Rating 4 out of 5]

Smakelijk om gelachen.

[Johan Paquay · Rating 5 out of 5]

Gewoon geweldig.

[Djeph · Rating 2 out of 5]

De vorm is wel aardig, als een lang gerekt terugblikkend interview met alle betrokkenen. Maar verder is het nogal een melig verhaal

[Gideon Haak · Rating 5 out of 5]

In mockumentary stijl geschreven en net als ‘De tranen van Kuif Den Dolder’ erg grappig. Zeker een aanrader!

[Joost Clevis · Rating 3 out of 5]

3,5

[Max Vogelzang · Rating 4 out of 5]

Vol humor. Als amateur-muzikant enorm herkenbaar.