What do you think?
Rate this book
Κουστούμι στο χώμα
Ο Κυριάκος Ρουσιάς πήγε στην Αμερική στα δεκαπέντε του. Στα σαράντα τρία του μένει στο Γκαίηθερσμπεργκ και δουλεύει στο Φρέντερικ, ερευνητής στο Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας. Δεν πολυμιλάει για το σόι του, δεν πολυμιλάει για τα παλιά. Το καλοκαίρι του 98, απροειδοποίητα, επιστρέφει στο χωριό του για πρώτη φορά. Και πέφτει πάνω στον άλλο Κυριάκο Ρουσιά. Ακούει εκείνη τη φωνή που τρυπούσε το ρόδι και ξεφλούδιζε το πετραμύγδαλο. Ψάχνει κάποια Μάρω με μια ελιά σα δάκρυ στην πίσω μεριά της γάμπας. Αναρωτιέται πώς είναι το βλέμμα του ανθρώπου τη στιγμή που παίρνει μια μοιραία απόφαση.
Σελίδες για τις απάτητες διαδρομές του μυαλού.
Για τα απαγορευμένα συναισθήματα.
Για το ίδιο κάρβουνο που καίει δυο άντρες.
Σελίδες για τις απάτητες διαδρομές του μυαλού.
Για τα απαγορευμένα συναισθήματα.
Για το ίδιο κάρβουνο που καίει δυο άντρες.
384 pages, Paperback
First published September 1, 2000
6 people are currently reading
176 people want to read
About the author
Ioanna Karystiani
12 books125 followersIoanna Karystiani (Greek: Ιωάννα Καρυστιάνη) is a Greek screenwriter and winner of the Greek National Book Award.
After studying Law, she initially made a name for herself as a cartoonist and screenplay writer. It was not until the 90s that she decided to publish prose. She has also worked as a scriptwriter and made a name for herself among the Greek film industry.
She lives in Athens and in the Greek island of Andros and is married to the Greek film director Pantelis Voulgaris. They have two children. They have worked together in films such as Nyfes and Psyhi Vathia.
Ioanna Karystiani has had success with her short stories book "I kyria Kataki" (Mrs Kataki) and her novel "Mikra Anglia" (Little England, published in English as "The Jasmine Island") in which she describes the romances, lives and work of a family in the sailor community of the island of Andros in the first half of the twentieth century. The novel achieved the Greek National Award for Literature.
After studying Law, she initially made a name for herself as a cartoonist and screenplay writer. It was not until the 90s that she decided to publish prose. She has also worked as a scriptwriter and made a name for herself among the Greek film industry.
She lives in Athens and in the Greek island of Andros and is married to the Greek film director Pantelis Voulgaris. They have two children. They have worked together in films such as Nyfes and Psyhi Vathia.
Ioanna Karystiani has had success with her short stories book "I kyria Kataki" (Mrs Kataki) and her novel "Mikra Anglia" (Little England, published in English as "The Jasmine Island") in which she describes the romances, lives and work of a family in the sailor community of the island of Andros in the first half of the twentieth century. The novel achieved the Greek National Award for Literature.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 21 of 21 reviews
December 13, 2024
ALBERI PIEGATI SULLE GINOCCHIA E OCCHI COLOR CANNELLA
Quando si sveglia al mattino, Ioanna Karistiani apre la finestra, spalanca le persiane, e viene investita dall’inesorabile e dall’assoluto, da un vento nero che si chiama destino.
Poi, dopo il caffè, si siede alla scrivania, chiude gli occhi e vede il mare di Grecia, le isole scagliate nell’acqua dalla mano di un dio arrabbiato, il paesaggio aspro e vertiginosamente bello, il santo della solitudine, le catene del mare, il lutto nei vestiti, incrocia occhi fieri e fiammeggianti, respira il melteni e gli odori inebrianti delle erbe, da un nome a tutti i silenzi, si riposa sotto gli alberi in grotte di ombra, ascolta la voce antica del sangue, combatte l’impeto devastante dell’amore, cerca le parole nascoste sotto le pietre.
E inizia a scrivere.
I suoi libri sono fatti così.
In questo Il vestito in terra i morti sono chiacchieroni, parlano fra loro, ma parlano anche con i vivi, non li lasciano in pace, esigono ancora il loro prezzo di sangue, pretendono che dopo sette omicidi la catena di vendette non si interrompa e continui.
Karistiani indaga nelle pieghe dell’animo umano, nella duplicità di cui è intrecciato, con la sua scrittura inquieta e veemente, scabra e incisiva, anche questa volta partecipe, è dalla parte degli sconfitti, di coloro che non riescono a conciliarsi col proprio passato.
Il lettore non sa cosa sperare come finale, che la catena si spezzi o che l’atto rimandato per 28 anni alfine arrivi, che si compia il destino o si cambi rotta.
Sta meglio la madre dell’assassino o quella dell’assassinato?
Quando si sveglia al mattino, Ioanna Karistiani apre la finestra, spalanca le persiane, e viene investita dall’inesorabile e dall’assoluto, da un vento nero che si chiama destino.
Poi, dopo il caffè, si siede alla scrivania, chiude gli occhi e vede il mare di Grecia, le isole scagliate nell’acqua dalla mano di un dio arrabbiato, il paesaggio aspro e vertiginosamente bello, il santo della solitudine, le catene del mare, il lutto nei vestiti, incrocia occhi fieri e fiammeggianti, respira il melteni e gli odori inebrianti delle erbe, da un nome a tutti i silenzi, si riposa sotto gli alberi in grotte di ombra, ascolta la voce antica del sangue, combatte l’impeto devastante dell’amore, cerca le parole nascoste sotto le pietre.
E inizia a scrivere.
I suoi libri sono fatti così.
In questo Il vestito in terra i morti sono chiacchieroni, parlano fra loro, ma parlano anche con i vivi, non li lasciano in pace, esigono ancora il loro prezzo di sangue, pretendono che dopo sette omicidi la catena di vendette non si interrompa e continui.
Karistiani indaga nelle pieghe dell’animo umano, nella duplicità di cui è intrecciato, con la sua scrittura inquieta e veemente, scabra e incisiva, anche questa volta partecipe, è dalla parte degli sconfitti, di coloro che non riescono a conciliarsi col proprio passato.
Il lettore non sa cosa sperare come finale, che la catena si spezzi o che l’atto rimandato per 28 anni alfine arrivi, che si compia il destino o si cambi rotta.
Sta meglio la madre dell’assassino o quella dell’assassinato?
May 14, 2018
Ne zaman yunan edebiyatından bir kitap okusam kendimi şifalı otların arasında, o kadim kültürün getirdiği bilgeliğin her an ortaya çıkabileceği bir atmosferde hissediyorum. Böyle olunca da okuduğum satırlar sanki efsunluymuşçasına etkiliyor beni.
Manevi değeri yüksek bir eşyanın kaybının ardından gelen aramayla başlıyor kitap. Belli ki bu bir arayışın kitabı dedirtiyor. Son sayfaya kadar da kah yaklaşıp kah uzaklaşarak devam ediyor. Yol boyunca göz ardı edilenlerin nasıl bir anda hayata hükmettiği, korkuların da kayıpların da aynı kaynaktan beslenerek insanı arafta bırakması ürkütüyor okuyucuyu. Bu anlamda kendi yoluna çekiyor kitap okuyucuyu. İster geçmişin yükü isterse geleceğin kaygısı olsun halledilmemiş her mesele bir bir ortaya çıkıyor, adeta insanı birbirine dönüştürüyor. Ödenecek bedellerle doğmanın yükü, farklı hayat çizgisinin insanın kaderine hükmetmesi durup düşündüren duraklardan bazıları oluyor. Ben bütün bu duraklar ve arayışın sonunda bir yere varamadım. Geçmişle hesabı tam olarak kapatamadım. Ancak gerçeği kabullenip onunla barışarak insanın özgürleştiğini gördüm. Her yer biraz başka memleket biraz da tam olarak benimdi.
Bütün bu arayış ve kafa karışıklığının yansıtıldığı anlatımı çok sevdim. Dar bir alanda bir duygudan diğerine, bir olaydan ötekine geçip hiçbir şey olmamış gibi geri dönüşler vardı. Bu sayede atmosferin şekillendirilmesi ve kitabın ruhunun okuyucuya aktarılması başarılı olmuş. Tam da burada temiz ve güzel bir çevirinin önemini bir kez daha anladım. Ne yazık ki baskısı tükenmiş olan bu kitabın ilerleyen günlerde yeni baskısıyla okurla buluşması gerçekten güzel olur.
Manevi değeri yüksek bir eşyanın kaybının ardından gelen aramayla başlıyor kitap. Belli ki bu bir arayışın kitabı dedirtiyor. Son sayfaya kadar da kah yaklaşıp kah uzaklaşarak devam ediyor. Yol boyunca göz ardı edilenlerin nasıl bir anda hayata hükmettiği, korkuların da kayıpların da aynı kaynaktan beslenerek insanı arafta bırakması ürkütüyor okuyucuyu. Bu anlamda kendi yoluna çekiyor kitap okuyucuyu. İster geçmişin yükü isterse geleceğin kaygısı olsun halledilmemiş her mesele bir bir ortaya çıkıyor, adeta insanı birbirine dönüştürüyor. Ödenecek bedellerle doğmanın yükü, farklı hayat çizgisinin insanın kaderine hükmetmesi durup düşündüren duraklardan bazıları oluyor. Ben bütün bu duraklar ve arayışın sonunda bir yere varamadım. Geçmişle hesabı tam olarak kapatamadım. Ancak gerçeği kabullenip onunla barışarak insanın özgürleştiğini gördüm. Her yer biraz başka memleket biraz da tam olarak benimdi.
Bütün bu arayış ve kafa karışıklığının yansıtıldığı anlatımı çok sevdim. Dar bir alanda bir duygudan diğerine, bir olaydan ötekine geçip hiçbir şey olmamış gibi geri dönüşler vardı. Bu sayede atmosferin şekillendirilmesi ve kitabın ruhunun okuyucuya aktarılması başarılı olmuş. Tam da burada temiz ve güzel bir çevirinin önemini bir kez daha anladım. Ne yazık ki baskısı tükenmiş olan bu kitabın ilerleyen günlerde yeni baskısıyla okurla buluşması gerçekten güzel olur.
December 26, 2020
Με τρέλανε αυτό το βιβλίο... και να φανταστείτε ότι στο παρελθόν το είχα ξεκινήσει και παρατήσει. Μάλλον ήρθε να με βρει την κατάλληλη στιγμή. Υπέροχη Ιωάννα Καρυστιάνη.
July 22, 2014
Η Ιωάννα Καρυστιάνη και η Αλκυόνη Παπαδάκη είναι για μένα οι καλύτερες Ελληνίδες λογοτέχνες. Λογο-τεχνούν δε συγγράφουν απλά. Το παρόν βιβλίο είναι ένα μυστικό μονοπάτι στα πάθη και τις έριδες μιας κρητικής βεντέτας. Απίστευτη γλώσσα, διαβάζεις την κάθε φράση 2 και 3 φορές για να τη γευτείς καλύτερα, σαν αγαπημένη καραμέλα τις πιπιλάς ξανά και ξανά. Εξαιρετικό βιβλίο, που θέλω να το ξαναδιαβάσω.
June 11, 2017
Η συγγραφέας, χωρίς περιττές κουβέντες και με περιγραφές μεγάλης λογοτεχνικής αξίας, μας ξεδιπλώνει τους χαρακτήρες και την ιστορία τους. Δίνει μια άλλη εικόνα στο φαινόμενο της Κρητικής βεντέτας και μας θέτει αντιμέτωπους με τα ζητήματα της τιμής και της ηθικής των πρωταγωνιστών.
Ο κύριος χαρακτήρας της ιστορίας, είναι ένας ακέραιος άνθρωπος, τίμιος. Έχει φύγει από την Κρήτη χρόνια και ζει στο εξωτερικό διαπρέποντας στην επιστήμη του, όταν επιστρέφει στην Κρήτη, κλονίζεται η αυτοκυριαρχία κι η λογική του από όσα το αίμα του κι οι παραδόσεις τον προστάζουν να κάνει.
Το συνιστώ ως ένα από τα καλύτερα βιβλία της νέας ελληνικής λογοτεχνίας.
Ο κύριος χαρακτήρας της ιστορίας, είναι ένας ακέραιος άνθρωπος, τίμιος. Έχει φύγει από την Κρήτη χρόνια και ζει στο εξωτερικό διαπρέποντας στην επιστήμη του, όταν επιστρέφει στην Κρήτη, κλονίζεται η αυτοκυριαρχία κι η λογική του από όσα το αίμα του κι οι παραδόσεις τον προστάζουν να κάνει.
Το συνιστώ ως ένα από τα καλύτερα βιβλία της νέας ελληνικής λογοτεχνίας.
August 2, 2013
ένα μεστό σε νοήματα απόσπασμα από το μυθιστόρημα Κοστούμι στο χώμα της Ιωάννας Καρυστιάνη με θέμα τη Βεντέτα στην Κρήτη και την εσωτερική πάλη του ήρωα "αλλά να που άρκεσαν είκοσι μέρες στο χωριό για να γίνει ένα μ΄αυτούς, να ρωτάει άλλο κι όχι εκείνο που τον έκαιγε, να τηλεφωνεί σε άλλην κι όχι σ΄εκείνη που κάτι θα ήξερε, να παραδίνεται σε έναν μακρύ διάλογο εκτός θέματος ξέροντας πως, στο, καληνύχτα, μαμά, και οι δυο συνομιλητές θα συλλογίζονταν όχι όσα ειπώθηκαν μα κυρίως όσα αποσιωπήθηκαν"
November 21, 2023
3,5⭐
Είναι το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω. Μου άρεσε περισσότερο το Μικρά Αγγλία.
Είναι το δεύτερο βιβλίο της συγγραφέως που διαβάζω. Μου άρεσε περισσότερο το Μικρά Αγγλία.
December 27, 2022
Δεν ξεπέρασε στην καρδιά ♥ μου τα Σακιά - νομίζω κανένα βιβλίο δεν θα τα καταφέρει - παρόλα αυτά ήταν πολύ καλό.
Αγαπημένη Καρυστιάνη!
4/5
Αγαπημένη Καρυστιάνη!
4/5
October 30, 2012
Κρητική βεντέτα- Σήφης- Κυριάκος και ξανα Σήφης και ξανά Κυριάκος και μπερδεύτηκα
January 9, 2024
Με κουρασε αλλα ειναι αριστούργημα. Ειναι μια εκρηξη εσωτερικοτητας. Αμετρητα προφορικο. Σαν να εγινε ενα μπιγκ μπανγκ παμω απο τα Σφακια και τα απομεινάρια του εδωσαν αυτη εδω την ιστορια. Κοινως θα δειτε αστρακια αλλα θα το απολαυσετε.
October 7, 2020
"Λείψε από μία κακή ώρα να ζήσεις χίλια χρόνια"
Θυμάμαι να διαβάζω τη "Μικρά Αγγλία" το 1998 και μετά να αφήνω την Καρυστιάνη. Κακώς! Έχει αυτή την προφορικότητα στην αφήγηση της (αποφεύγει τις τελείες και απαιτεί την προσήλωση του αναγνώστη) που με κερδίζει αφού με βάζει πιο βαθιά στις ιστορίες των ηρώων της.
Τι έχουμε εδώ λοιπόν; Ένας ανοιχτός παλιός λογαριασμός του πρωταγωνιστή (λαμπρός επιστήμονας στην Αμερική), τόσο με ζωντανούς όσο και με πεθαμένους. Το μακρύ νήμα των αναμνήσεων, που άλλοτε ζεσταίνουν και άλλοτε παγώνουν το μέσα του. Η επιστροφή στην Κρήτη 28 χρόνια αφότου έφυγε για Αμερική όπου ποτέ δε μίλησε για τα δικά του. Μαύρα σύννεφα πάνω από λευκά βουνά. Δυο τσικουδοπότηρα, ένα γεμάτο και το άλλο πάνω από το μνήμα.
Διάβαζα το βιβλίο και αναρωτήθηκα πολλές φορές αν ο χρόνος ξεθυμαίνει την οργή, αν μαλακώνει ο πόνος. Περνάνε αργά οι σελίδες και περίμενα και εγώ να κάτσει η σκόνη στο χωματόδρομο, όπως ο ήρωας προσπαθεί να βάλει σε σειρά τις σκέψεις του, να αναρωτηθεί πως είναι το βλέμμα του ανθρώπου όταν παίρνει μια μοιραία απόφαση. Όπως η μάνα που δεν μπορεί να αποφασίσει αν θέλει να είναι μάνα δολοφόνου ή μάνα νεκρού. Ο κύκλος του αίματος, η συνάντηση με τον δολοφόνο του πατέρα του. Τα Σφακιά, η εκδίκηση, το καυτό μεσημέρι όταν βράζει ο τόπος, η άπνοια, οι σιωπές στα τηλέφωνα, το βάρος στο στήθος, η παρ'ολίγο αγάπη, οι σκόρπιες σκέψεις, το κρύο βλέμμα, μια ελιά σα δάκρυ πάνω σε μια γυναικεία γάμπα, τα μαλλιά που άσπρισαν μέσα σε μια νύχτα, μια φωνή που τρυπούσε το ρόδι και ξεφλούδιζε το πετ��αμύγδαλο...
Αργός ρυθμός, ειδικά στο ξεκίνημα, αλλά μόνο έτσι η αφήγηση της Καρυστιάνη πετυχαίνει το στόχο της, να εισάγει τον αναγνώστη σιγά σιγά στις μπερδεμένες σκέψεις του πρωταγωνιστή. Στη ��υνέχεια, θα αφήσει να φανούν και τα ήθη μιας κοινωνίας που έχει αλλάξει, θα έρθεις κοντά με τις συνήθειες, τα χρώματα και τα αρώματα της Κρήτης αλλά θα είναι οι λεπτομέρειες που θα σε κάνουν να το λατρέψεις, όπως η σκηνή κάτω από το φεγγάρι, μακριά από όλους…
Θυμάμαι να διαβάζω τη "Μικρά Αγγλία" το 1998 και μετά να αφήνω την Καρυστιάνη. Κακώς! Έχει αυτή την προφορικότητα στην αφήγηση της (αποφεύγει τις τελείες και απαιτεί την προσήλωση του αναγνώστη) που με κερδίζει αφού με βάζει πιο βαθιά στις ιστορίες των ηρώων της.
Τι έχουμε εδώ λοιπόν; Ένας ανοιχτός παλιός λογαριασμός του πρωταγωνιστή (λαμπρός επιστήμονας στην Αμερική), τόσο με ζωντανούς όσο και με πεθαμένους. Το μακρύ νήμα των αναμνήσεων, που άλλοτε ζεσταίνουν και άλλοτε παγώνουν το μέσα του. Η επιστροφή στην Κρήτη 28 χρόνια αφότου έφυγε για Αμερική όπου ποτέ δε μίλησε για τα δικά του. Μαύρα σύννεφα πάνω από λευκά βουνά. Δυο τσικουδοπότηρα, ένα γεμάτο και το άλλο πάνω από το μνήμα.
Διάβαζα το βιβλίο και αναρωτήθηκα πολλές φορές αν ο χρόνος ξεθυμαίνει την οργή, αν μαλακώνει ο πόνος. Περνάνε αργά οι σελίδες και περίμενα και εγώ να κάτσει η σκόνη στο χωματόδρομο, όπως ο ήρωας προσπαθεί να βάλει σε σειρά τις σκέψεις του, να αναρωτηθεί πως είναι το βλέμμα του ανθρώπου όταν παίρνει μια μοιραία απόφαση. Όπως η μάνα που δεν μπορεί να αποφασίσει αν θέλει να είναι μάνα δολοφόνου ή μάνα νεκρού. Ο κύκλος του αίματος, η συνάντηση με τον δολοφόνο του πατέρα του. Τα Σφακιά, η εκδίκηση, το καυτό μεσημέρι όταν βράζει ο τόπος, η άπνοια, οι σιωπές στα τηλέφωνα, το βάρος στο στήθος, η παρ'ολίγο αγάπη, οι σκόρπιες σκέψεις, το κρύο βλέμμα, μια ελιά σα δάκρυ πάνω σε μια γυναικεία γάμπα, τα μαλλιά που άσπρισαν μέσα σε μια νύχτα, μια φωνή που τρυπούσε το ρόδι και ξεφλούδιζε το πετ��αμύγδαλο...
Αργός ρυθμός, ειδικά στο ξεκίνημα, αλλά μόνο έτσι η αφήγηση της Καρυστιάνη πετυχαίνει το στόχο της, να εισάγει τον αναγνώστη σιγά σιγά στις μπερδεμένες σκέψεις του πρωταγωνιστή. Στη ��υνέχεια, θα αφήσει να φανούν και τα ήθη μιας κοινωνίας που έχει αλλάξει, θα έρθεις κοντά με τις συνήθειες, τα χρώματα και τα αρώματα της Κρήτης αλλά θα είναι οι λεπτομέρειες που θα σε κάνουν να το λατρέψεις, όπως η σκηνή κάτω από το φεγγάρι, μακριά από όλους…
June 23, 2023
Κατάφερα και το διάβασα όλο μόνο και μόνο γιατί θα πάω στην Κρήτη για διακοπές.
Κατά τ' άλλα, με κουράζει ο πληθωρικός λόγος της Καρυστιάνη:
"Από την οικογένεια του θύματος παρουσιάστηκε μόνο Αντιγόνη, ίδια η Λαμπέτη στο Κορίτσι με τα μαύρα, και δυο κουμπάροι από το Αιγάλεω, Παπαδολαμπάκηδες, που τη δεύτερη μέρα χάθηκαν, είχε σπάσει ένας αποχετευτικός αγωγός και η βιοτεχνία τους, που έφτιαχνε πορτκλέ, πλημμύρισε ακαθαρσίες".
Κατά τ' άλλα, με κουράζει ο πληθωρικός λόγος της Καρυστιάνη:
"Από την οικογένεια του θύματος παρουσιάστηκε μόνο Αντιγόνη, ίδια η Λαμπέτη στο Κορίτσι με τα μαύρα, και δυο κουμπάροι από το Αιγάλεω, Παπαδολαμπάκηδες, που τη δεύτερη μέρα χάθηκαν, είχε σπάσει ένας αποχετευτικός αγωγός και η βιοτεχνία τους, που έφτιαχνε πορτκλέ, πλημμύρισε ακαθαρσίες".
October 6, 2019
"Αξιοσέβαστα υποκείμενα και αξιοσέβαστα αντικείμενα, εκτίμησε ο Κυριάκος, γνωρίζοντας ότι περισσότερα μαθαίνει κανείς για τους άλλους παρατηρώντας τους στα καθημερινά τους παρά κουβεντιάζοντάς τους. Και στη δουλειά του μάθαινε για τους ιούς μελετώντας τους κι όχι επειδή το συζητούσε μαζί τους. Είδε λοιπόν τη μάνα του ξυπόλητη να βάζει μπρίκι, να του φέρνει τον καφέ κι ένα πιάτο με μελάπιδα, δροσάπιδα, φλασκάπιδα του Παγωμένου, κατόπι να ακουμπά το σκαμνί στην κάμαρα, που χώριζε την ψηλοτάβανη μακριά σάλα στα δύο, και να κάθεται στραμμένη προς τον γιο, κοντά του, δεν έβλεπε αν τα μάτια του ήταν ανοιχτά μα τον ένιωθε ξύπνιο κι όταν εκείνος ήπιε την πρώτη γουλιά, μπράβο, μαμά, είπε κι έπιασε να της τρίβει τα χέρια, ώρα πολλή, χωρίς να τη ρωτάει όλα αυτά που έσφιγγαν το μυαλό του."
Με συγκίνησε η Καρυστιάνη με την ιστορία της γεμάτη σιωπές και ίσκιους, με τα χρώματα και τα αρώματα της Κρήτης. Η γλώσσα της, ένα κομψοτέχνημα, απαλλαγμένη από φιοριτούρες, αλλά γεμάτη από την ένταση που κουβαλάνε μέσα τους οι χαρακτήρες,με εντυπωσίασε από την αρχή.
Προτείνεται με κλειστά μάτια σε αυτούς που μιλάνε περισσότερο με τα μάτια παρά με το στόμα.
Με συγκίνησε η Καρυστιάνη με την ιστορία της γεμάτη σιωπές και ίσκιους, με τα χρώματα και τα αρώματα της Κρήτης. Η γλώσσα της, ένα κομψοτέχνημα, απαλλαγμένη από φιοριτούρες, αλλά γεμάτη από την ένταση που κουβαλάνε μέσα τους οι χαρακτήρες,με εντυπωσίασε από την αρχή.
Προτείνεται με κλειστά μάτια σε αυτούς που μιλάνε περισσότερο με τα μάτια παρά με το στόμα.
August 9, 2023
Καρυστιάνη. Όσες φορές κ να προσπάθησα στο παρελθόν δεν την αγάπησα ποτέ. Φέτος είναι το δεύτερο της που διαβαζω. Και αυτό έχει προστεθεί στα βιβλία που ξεχωρίζω. Στα βιβλία που αγαπώ. Ανυπομονω για τα σακιά της
January 9, 2020
3,5/5
June 23, 2022
''Η μνήμη είναι ελευθερία και η ελευθερία είναι επιείκεια και αγάπη''
''Πώς θα είμαι ο πρώτος που δε θα σκοτώσω; Πώς θα είμαι ο πρώτος που δε θα σκοτωθώ;''
''Πώς θα είμαι ο πρώτος που δε θα σκοτώσω; Πώς θα είμαι ο πρώτος που δε θα σκοτωθώ;''
April 7, 2025
Aunque el estilo es interesante, los continuos flashbacks y las palabras provenientes del dialecto de Creta me han dificultado mucho la comprensión íntegra del texto.
August 11, 2021
Μια ιστορία που μας μεταφέρει βαθιά στην Κρήτη- εξαιρετική η περιγραφή των χαρακτήρων, ειδικά η προσωπικότητα του επιστήμονα, στον οποία γίνεται μια εσωτερική αναμέτρηση με την κρητική κουλτούρα να παλεύει με τη λογική της επιστημονικής σκέψης
December 16, 2014
This is a story that you will read non-stop. It travels you to Sfakia in Crete, a place where people carry their memories of vendeta killings in silence. It is the story of a young boy who was sent abroad to protect him from his destiny. However returning home after 30 years of scientific achievements, he realizes that he is still Cretan and lives a psychological turmoil during his visit.
January 22, 2017
Ερευνητής υγείας Αμερική - Βεντέτα Κρήτη Σφακιά
Displaying 1 - 21 of 21 reviews