What do you think?
Rate this book
Bergen aan zee
Edie Berlage is getrouwd met de bekendste bergbeklimmer van Nederland. Aanvankelijk volgt ze hem de bergen in, aangestoken door zijn intense levenslust. Na de komst van hun dochter blijft ze thuis, terwijl Berend Berlage steeds nieuwe ervaringen en gevaren zoekt en daar succesvolle boeken over schrijft.
Ook als dat tot controverses en een familietragedie leidt, blijft Berend klimmen. Maar waar ligt de grens van wat liefde vraagt? En wat doe je als deze wordt overschreden? Wanneer het grootste verlies dreigt, doet Edie haar verhaal.
Een psychologische roman over schuilen en voluit leven, vrijheid en verbondenheid, en de zoektocht naar een eigen weg, gebaseerd op bekende gebeurtenissen uit de Nederlandse klimgeschiedenis.
Ook als dat tot controverses en een familietragedie leidt, blijft Berend klimmen. Maar waar ligt de grens van wat liefde vraagt? En wat doe je als deze wordt overschreden? Wanneer het grootste verlies dreigt, doet Edie haar verhaal.
Een psychologische roman over schuilen en voluit leven, vrijheid en verbondenheid, en de zoektocht naar een eigen weg, gebaseerd op bekende gebeurtenissen uit de Nederlandse klimgeschiedenis.
- GenresEbooks
264 pages, Paperback
First published June 8, 2022
5 people are currently reading
159 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 41 reviews
Read
February 7, 2024zeer passend bij het dal waar ik in ben gevallen door Max, Micha (dit boek was niet veel soeps verder, ging er ook best wel slecht op dat de vrouw (hoofdpersoon) kickte op de afstervende tenen van haar man)
May 18, 2023
Boeken over bergen, ik krijg er geen genoeg van, helemaal met een dosis drama en gekte uit de hele klimmerswereld. Fijn boek!
February 4, 2024
Ooit een collega gehad die haar vriend verloor in de bergen. Hij was ook een van de deelnemers aan de Everest beklimming die in het boek gebruikt wordt. Ik vond het misschien daarom een boeiend boek dat heel nuchter de perikelen beschrijft van de klimmer en op zoek gaat naar het wezen daarvan. Heftig hoe het eigenlijk alleen maar draait om het halen van de top. Fascinerend en de schrijfster geeft uitstekend weer wat de hoofdpersoon Edie meemaakt in een mooi verhaal.
October 13, 2022
Heftig verhaal over de vrouw van een bergbeklimmer, die steeds thuis wacht of haar man levend terugkomt. Interessant om eens in die wereld te duiken.
February 2, 2025
Leuk om te lezen hoe een klimmersvrouw achter de schermen leeft. Jammer dat het een verzonnen verhaal is anders was het nog echter. Maar het voelde wel realistisch.
December 4, 2023
Meeslepend boek over bezetenheid vanuit het observerende perspectief van degene die dat niet is. Vol prachtige vergelijkingen en beelden in taal.
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
“Wie viel was toevallig. Wie zekerde deed dat niet tot elke prijs. Misschien is dat wat bergbeklimmers ons laten zien. Misschien is dat wat we bewonderen en verfoeien.”
“Het was betoverend en ik wist meteen dat ik altijd meer van een pas zou houden dan van een top. Een bergtop was een eindpunt. Eenmaal daar kon je niet anders dan op je schreden terugkeren. Een pas gaf toegang tot een nieuwe wereld.”
Klimmersvrouw
“In de bergliteratuur gaat het altijd over helden op de top. De klimmersvrouw is een figurant. (…) Zij is de sherpa die herinneringen draagt. Niemand weet hoe zwaar ze wegen. Tenzij ik het vertel.” Zo begint Bergen aan zee. De man is weer eens op expeditie vetrokken, nu heeft hij zelfs hun dochter meegenomen. Naar Antarctica. We weten dan nog niet dat haar man eerder zijn broer heeft meegenomen, met fatale afloop voor de broer… Terwijl ik dit boek lees, lees ik een nieuwsbericht dat de Merapi-vulkaan op Sumatra (Indonesië) is uitgebarsten met enkele doden onder bergbeklimmers tot gevolg. Het is dus echt gevaarlijk dat klimmen. Over het opzoeken van dat gevaar gaat het boek van Slot. Maar vooral over degene die thuisblijft, de geliefde, de familie, degene die lijdzaam moet aanzien hoe de ander telkens weer het gevaar opzoekt.
Waanzin?
Slot laat de waanzin van bezeten ambitie zien. Tenminste, waanzin voor degenen die niet bezeten zijn. De Zeven Summits: de hoogste berg op elk continent. Dit is geen werkelijk bestaande eenheid, maar een door mensen bedacht concept om zelf uniek te kunnen zijn: de eerste de snelste degene die zonder hulp etc etc. De Munroes, een groep bergen in Schotland, hetzelfde verhaal. De Everest zonder extra zuurstof beklimmen omdat dat ‘de zuiverste manier’ is. Allemaal om een record te behalen: de eerste die, de eerste Nederlander die… allemaal inbeelding en ego. Na de Zeven Summits de Zeven op-een-na-hoogste bergen van de continenten… De waanzin zit hem deels in het telkens opnieuw opzoeken van levensgevaar (thrill seeking) en het verliezen van tenen en vingers door bevriezing, maar vooral in die blinde ambitie om uniek te willen zijn en daarin door de wereld erkend te worden. Ik lees een beetje om me heen en begrijp dat het hoogste gedeelte van de Mount Everest de dodenzone heet en dat klimmers die daar overlijden niet weggehaald kunnen worden. Andere klimmers moeten er langs lijken, elk jaar weer een paar erbij. Ook waren er controverses dat een stervende Koreaanse klimmer door zijn expeditie is achtergelaten op de Everest en dat klimmers op weg naar de top van de K2 over een stervende drager (de Pakistaanse Mohammed Hassan) heen stapten. Eén van de anecdotes in dit boek lijkt daar naar te verwijzen. Deze mensen moeten een enorm minderwaardigheidsgevoel hebben dat ze zulke risico’s nemen voor de kick en een paar interviews op tv, wat ze volgens Slot niet eens leuk vinden om te doen (die interviews). Asociaal ook nog, richting partners, familie, kinderen die doodsangsten uitstaan en de stress van grote persoonlijke financiële risico’s ondergaan. Hoe je als thrill seeker te verenigen met het adrenaline-arme dagelijkse leven vol verplichtingen en huiselijke beslommeringen? Slot vergelijkt het met het niet-bestaande paradijs op aarde Shangri-La: “Die plek bestaat wel, maar altijd maar heel even, en als je daar bent is hij zo mooi dat je er daarna altijd naar terug verlangt.” Klinkt als een verslaving aan harddrugs. De klimmers in dit boek bedenken elk jaar een expeditie om maar weg te zijn uit de realiteit van thuis. Dat hele competitieve bergbeklimmen leest voor een buitenstaander als een route naar ongeluk. “Ik walgde opeens van de Mount Everest, met zijn witte top die zo schoon en zuiver leek. De berg was een eeuwige rustplaats, een massagraf en een afvalbelt, en ik haatte de schaduw die hij wierp. Als de zon maar laag genoeg stond reikte die zelfs tot hier.”
“‘Leuk is niet de kwestie,’ zei Berend. ‘Boven de 8000 meter is alles een lijdensweg. Elke stap. Elke handeling. Elke ademhaling. Maar juist daarom is de top zo geweldig. Na de hel is er de hemel.’
En dan weer de hel, dacht ik. De meeste slachtoffers op de K2 vielen bij het dalen.”
Commercie
Slot beschrijft de commercialisering van de bergsport. Hoe bergbeklimmers mensen voor veel geld beroemde bergen op helpen. Op het internet lees ik dat dit soort klimmers ook wel ‘bucketlist-klimmers’ worden genoemd. Daarnaast doen bergbeklimmers het goed in het lezingencircuit. Daar spreken ze over teamwork tijdens expedities. Slot schrijft daarover: “ik lachte. ‘De ironie is me niet ontgaan.’ Veel expedities naar hoge toppen eindigen in wrok en woede. Zeker in grote groepen was er altijd frustratie over de verdeling van het werk. Calculerende klimmers drukten zich bij het inrichten van de uitvalsbases op de berg en spaarden zo hun krachten (…).” Slot laat Berend opdraven voor bedrijven en management teams, zelfs bij fusies waar hij natuurlijk de ballen verstand van heeft. “‘Zo managementgoeroe,’ zei ik als hij op het punt stond om weg te gaan, zijn rugzakje los over een schouder. ‘Ga ze maar eens flink de waarheid zeggen.’” Slot neemt dit duidelijk niet serieus.
Kwetsbaar
Eén van de meest kwetsbare momenten is vlak voor het eind van het boek. Berend is weer eens met een expeditie bezig. Met sleeën over Antarctica. Het valt vies tegen. Hij belt elke dag met een satelliettelefoon naar huis. Dat lijkt leuk maar is een blok met een ketting aan het been van zijn vrouw Edie. Edies vader overlijdt in die periode. Ze is druk met haar werk en hun dochtertje. Hij verwijt haar aan de telefoon dat ze er niet helemaal bij is:
“‘Ik luister wel,’ zei ik. ‘Elke avond luister ik.’
‘Nee,’ zei hij. ‘Je doet alsof. Je bent er niet.’
‘Ik zit verdomme elke avond hier,’ zei ik. ‘Ik hou alles gaande, ik begraaf mijn vader zonder jou, ik luister naar jouw geklaag over kwellingen die je zelf gekozen hebt, en jij blijft maar zeggen dat ik er niet ben.’” Dan zegt ze:
“‘Ik ben er inderdaad niet bij,’ vervolgde ik. ‘Het is te veel.’”
Dát - het is te veel… dat komt binnen. Iedereen die veel moet opgeven voor iemand anders, als mantelzorger of anders, bereikt op enig moment dit dieptepunt, dat het teveel is… en dat je je daarvoor schaamt.
Beelden
Slot is een meesteres in het oproepen van veelzeggende beelden. Hierna een paar:
- “Pas later leerde ik dat de uitrusting belangrijk was, maar dat de obsessie bepaalde hoe dichtbij de dood een klimmer wilde komen.” “In de bergen worden lichamen materiaal. Materiaal dat je moet onderhouden, materiaal dat solide is. Maar ik was niet solide. In zijn handen was ik als was.”
- “Ik slaakte een zwembadgil en liet mijn hoofd onder water zakken.” Een zwembadgil: je hoort het voor je.
- “Kun je geloven dat hij van je houdt, ook als hij je soms vergeet?” Prachtig opgeroepen spanning tussen het aantrekken en loslaten in een relatie.
- “De volgende ochtend daalden we af naar Vaals, waar de tuinen eruitzagen of ze dagelijks gestofzuigd werden. ‘Dit dus,’ zei Berend met een armgebaar. Ik begreep wat hij bedoelde. Dit was waar hij zich van bevrijdde als hij in de bergen liep.” Hoe tref je afschuw van burgerlijkheid beter dan zo?
- “Ik lachte breed. Hij ging iets groots doen. Ik zou hem helpen. De Hooglanden leken stomp en ongevaarlijk.” Leken… door dat woord gaat er juist een enorme dreiging van die bergen uit.
- “Ik zag hem gaan. Zonder om te kijken stak hij nog een keer zijn hand op. Ik wist dat het gebaar voor mij bedoeld was, maar het leek of hij de berg begroette.” Schitterend beeld dat laat zien dat Edie in dit verhaal Berend nooit helemaal voor zichzelf zal hebben.
- De hoofdpersoon beklimt op advies van vriend Berend in Schotland de berg Ben Nevis. “Die ochtend had ik in een gidsje gelezen dat ‘nevis’ een Gallisch woord was. Het had twee betekenissen: hemels en giftig.” Opnieuw de dubbelheid in de bergen: hemels en giftig.
- “De rest van de avond liet dat beeld me niet meer los: hoe ik hem rakelings was gepasseerd en hem toch niet had gezien.” Over dat we elkaar nooit echt kennen en over toeval.
- “De streek was woest en verlaten, met heuvels die in woede geboetseerd leken te zijn, en dan bekrast met vorken.”
- “Klimmen was een sport van meesters en van knechten. De sherpa had geen schijn van kans.” In deze twee zinnen lezen we de essentie van de relatie tussen de hoofdpersonen.
- “De zwaartekracht hing aan het vliegtuigje als een kind aan het been van zijn moeder.”
- “Ik wist alleen dat de enige manier om hem te houden was om hem te laten gaan.”
- Als hoofdpersoon haar vriend Berend uitzwaait als die naar een Mount Everest-expeditie vliegt, vraagt een jongetje naast haar aan zijn vader of de mensen in het vliegtuig allemaal klein werden. Dat geeft treffend het gevoel van hoofdpersoon weer dat haar vriends rol in haar leven krimpt en langzaam verdwijnt als hij naar zijn andere leven gaat.
- Touwgenoten zijn twee klimmers die aan elkaar vastzitten met een touw - als één valt, dan hangt ie aan de ander. Hoofdpersoon koopt een oude hond en als ze die uitlaat met een riem denkt ze: “We waren touwgenoten.” Briljant toch?
- “Schrijver en lezer moeten gescheiden zijn door tijd en ruimte. Beiden hebben hun eenzaamheid nodig.”
Sophie’s choice
Als Berend naar Groenland wil, wil niemand van zijn klimmaten mee. Teveel gletsjers met verraderlijke spleten en vallend ijs. Berend neemt zijn jongere broer mee op expeditie. Als Slot opeens over de film Sophie’s Choice begint, voel je als lezer het ongeluk aankomen. Wie wordt het, Berend of de jongere broer? En inderdaad, even later blijkt de jongere broer in een gletsjerspleet te zijn gevallen. Dit gebeurt precies op de helft van het boek. En omdat dit een precies geschreven roman is, denk ik dat dat ook de bedoeling is. Slot laat Berend naar een therapeut gaan die hem vertelt dat zij geen ‘oplossing’ zal aandragen, maar dat zij mensen helpt om “een waarheid onder ogen te zien.” Dat mensen dat niet willen of niet kunnen “tot we een manier vinden om te verdragen wat we zien.”
Seks
Slot schrijf mooi over seks. Dat wil zeggen, seks heeft een heel passende rol in het verhaal, het klopt. De handeling zelf wordt enkel aangeduid. Kortom, ze loopt niet om het lastige onderwerp heen en overdrijft ook niet. In het begin van het verhaal verkennen de twee hoofdpersonen elkaar. In die fase van het verhaal hebben ze vrijwel elke avond seks, als ze zich onbespied wanen zelfs luidruchtig. Dit klopt met de fase van verliefdheid. Je verwacht dat dat overgaat in rustiger vaarwater. En dat doet het ook: haast ongemerkt verdwijnt het onderwerp uit het verhaal. Tot helemaal aan het eind. Berend besluit nog één keer een spectaculaire expeditie te willen doen: de levensgevaarlijke K2. Op zijn leeftijd. Edie twijfelt aan zijn liefde als hij zulke offers van haar en hun dochter vergt. Na een goed gesprek met studievriend annex psychotherapeut komt ze thuis en verzoent ze zich met Berend en zijn idiote plan: “Ik schoof naar hem toe en zonder iets te zeggen begonnen we te vrijen. Het was altijd de weg geweest om hem weer te vinden. Om mezelf te doen geloven dat hij van me hield.”
Hond
Slot laat Edie al vroeg in haar leven met Berend een hond kopen. Eentje uit het asiel. Er komen in dit boek vanwege de tijdspanne drie asielhonden langs. Ik lees de loyaliteit van deze honden jegens Edie als tegenhanger van de gedeelde liefde van Berend (voor zijn gezin en voor de bergsport).
Dood
Dit boek gaat ook over dood. Over de dood van bergbeklimmers op gevaarlijke hoogte, maar ook van de vader van Edie, haar honden die zij laat inslapen en van een goede vriend die bij teruggekeerde kanker besluit geen behandeling meer te willen: “Ik wil geen strijd meer. (…) Het is gedaan.” Tegen het eind van het boek loopt alles af. Het oude hotel van Berends vader op een Schots eiland waar de clientèle langzaam uitsterft, het huwelijk van Edie en Berend als hij besluit om hun dochter mee te laten gaan op toch nóg een expeditie, de geestelijke gezondheid van Edie die radeloos van angst is… Als Berend met dochter op Antarctica zijn, en je als lezer niet weet of het daar wel goed met ze gaat - je vermoed van niet - schrijft Slot uitgebreid over het uitstervende hotel van Berends vader met een handjevol bejaarden, deels dementerend, die voor het laatst samen traditioneel kerst vieren. “Je kunt het niet stoppen, dacht ik. Vecht niet tegen de tijd.” Berend en dochter komen ongedeerd thuis. Het laatste overlijden is van Berend. In de bergen, niet door een ongeluk maar ‘gewoon’ door een hartstilstand. Edie over wennen aan zijn dood: “Ik dacht dat ik wist hoe dat zou moeten, maar ik had alleen geleerd te wachten. Dit was geen wachten.”
Aantekeningen voor mezelf gemaakt. Eén grote spoiler.
“Wie viel was toevallig. Wie zekerde deed dat niet tot elke prijs. Misschien is dat wat bergbeklimmers ons laten zien. Misschien is dat wat we bewonderen en verfoeien.”
“Het was betoverend en ik wist meteen dat ik altijd meer van een pas zou houden dan van een top. Een bergtop was een eindpunt. Eenmaal daar kon je niet anders dan op je schreden terugkeren. Een pas gaf toegang tot een nieuwe wereld.”
Klimmersvrouw
“In de bergliteratuur gaat het altijd over helden op de top. De klimmersvrouw is een figurant. (…) Zij is de sherpa die herinneringen draagt. Niemand weet hoe zwaar ze wegen. Tenzij ik het vertel.” Zo begint Bergen aan zee. De man is weer eens op expeditie vetrokken, nu heeft hij zelfs hun dochter meegenomen. Naar Antarctica. We weten dan nog niet dat haar man eerder zijn broer heeft meegenomen, met fatale afloop voor de broer… Terwijl ik dit boek lees, lees ik een nieuwsbericht dat de Merapi-vulkaan op Sumatra (Indonesië) is uitgebarsten met enkele doden onder bergbeklimmers tot gevolg. Het is dus echt gevaarlijk dat klimmen. Over het opzoeken van dat gevaar gaat het boek van Slot. Maar vooral over degene die thuisblijft, de geliefde, de familie, degene die lijdzaam moet aanzien hoe de ander telkens weer het gevaar opzoekt.
Waanzin?
Slot laat de waanzin van bezeten ambitie zien. Tenminste, waanzin voor degenen die niet bezeten zijn. De Zeven Summits: de hoogste berg op elk continent. Dit is geen werkelijk bestaande eenheid, maar een door mensen bedacht concept om zelf uniek te kunnen zijn: de eerste de snelste degene die zonder hulp etc etc. De Munroes, een groep bergen in Schotland, hetzelfde verhaal. De Everest zonder extra zuurstof beklimmen omdat dat ‘de zuiverste manier’ is. Allemaal om een record te behalen: de eerste die, de eerste Nederlander die… allemaal inbeelding en ego. Na de Zeven Summits de Zeven op-een-na-hoogste bergen van de continenten… De waanzin zit hem deels in het telkens opnieuw opzoeken van levensgevaar (thrill seeking) en het verliezen van tenen en vingers door bevriezing, maar vooral in die blinde ambitie om uniek te willen zijn en daarin door de wereld erkend te worden. Ik lees een beetje om me heen en begrijp dat het hoogste gedeelte van de Mount Everest de dodenzone heet en dat klimmers die daar overlijden niet weggehaald kunnen worden. Andere klimmers moeten er langs lijken, elk jaar weer een paar erbij. Ook waren er controverses dat een stervende Koreaanse klimmer door zijn expeditie is achtergelaten op de Everest en dat klimmers op weg naar de top van de K2 over een stervende drager (de Pakistaanse Mohammed Hassan) heen stapten. Eén van de anecdotes in dit boek lijkt daar naar te verwijzen. Deze mensen moeten een enorm minderwaardigheidsgevoel hebben dat ze zulke risico’s nemen voor de kick en een paar interviews op tv, wat ze volgens Slot niet eens leuk vinden om te doen (die interviews). Asociaal ook nog, richting partners, familie, kinderen die doodsangsten uitstaan en de stress van grote persoonlijke financiële risico’s ondergaan. Hoe je als thrill seeker te verenigen met het adrenaline-arme dagelijkse leven vol verplichtingen en huiselijke beslommeringen? Slot vergelijkt het met het niet-bestaande paradijs op aarde Shangri-La: “Die plek bestaat wel, maar altijd maar heel even, en als je daar bent is hij zo mooi dat je er daarna altijd naar terug verlangt.” Klinkt als een verslaving aan harddrugs. De klimmers in dit boek bedenken elk jaar een expeditie om maar weg te zijn uit de realiteit van thuis. Dat hele competitieve bergbeklimmen leest voor een buitenstaander als een route naar ongeluk. “Ik walgde opeens van de Mount Everest, met zijn witte top die zo schoon en zuiver leek. De berg was een eeuwige rustplaats, een massagraf en een afvalbelt, en ik haatte de schaduw die hij wierp. Als de zon maar laag genoeg stond reikte die zelfs tot hier.”
“‘Leuk is niet de kwestie,’ zei Berend. ‘Boven de 8000 meter is alles een lijdensweg. Elke stap. Elke handeling. Elke ademhaling. Maar juist daarom is de top zo geweldig. Na de hel is er de hemel.’
En dan weer de hel, dacht ik. De meeste slachtoffers op de K2 vielen bij het dalen.”
Commercie
Slot beschrijft de commercialisering van de bergsport. Hoe bergbeklimmers mensen voor veel geld beroemde bergen op helpen. Op het internet lees ik dat dit soort klimmers ook wel ‘bucketlist-klimmers’ worden genoemd. Daarnaast doen bergbeklimmers het goed in het lezingencircuit. Daar spreken ze over teamwork tijdens expedities. Slot schrijft daarover: “ik lachte. ‘De ironie is me niet ontgaan.’ Veel expedities naar hoge toppen eindigen in wrok en woede. Zeker in grote groepen was er altijd frustratie over de verdeling van het werk. Calculerende klimmers drukten zich bij het inrichten van de uitvalsbases op de berg en spaarden zo hun krachten (…).” Slot laat Berend opdraven voor bedrijven en management teams, zelfs bij fusies waar hij natuurlijk de ballen verstand van heeft. “‘Zo managementgoeroe,’ zei ik als hij op het punt stond om weg te gaan, zijn rugzakje los over een schouder. ‘Ga ze maar eens flink de waarheid zeggen.’” Slot neemt dit duidelijk niet serieus.
Kwetsbaar
Eén van de meest kwetsbare momenten is vlak voor het eind van het boek. Berend is weer eens met een expeditie bezig. Met sleeën over Antarctica. Het valt vies tegen. Hij belt elke dag met een satelliettelefoon naar huis. Dat lijkt leuk maar is een blok met een ketting aan het been van zijn vrouw Edie. Edies vader overlijdt in die periode. Ze is druk met haar werk en hun dochtertje. Hij verwijt haar aan de telefoon dat ze er niet helemaal bij is:
“‘Ik luister wel,’ zei ik. ‘Elke avond luister ik.’
‘Nee,’ zei hij. ‘Je doet alsof. Je bent er niet.’
‘Ik zit verdomme elke avond hier,’ zei ik. ‘Ik hou alles gaande, ik begraaf mijn vader zonder jou, ik luister naar jouw geklaag over kwellingen die je zelf gekozen hebt, en jij blijft maar zeggen dat ik er niet ben.’” Dan zegt ze:
“‘Ik ben er inderdaad niet bij,’ vervolgde ik. ‘Het is te veel.’”
Dát - het is te veel… dat komt binnen. Iedereen die veel moet opgeven voor iemand anders, als mantelzorger of anders, bereikt op enig moment dit dieptepunt, dat het teveel is… en dat je je daarvoor schaamt.
Beelden
Slot is een meesteres in het oproepen van veelzeggende beelden. Hierna een paar:
- “Pas later leerde ik dat de uitrusting belangrijk was, maar dat de obsessie bepaalde hoe dichtbij de dood een klimmer wilde komen.” “In de bergen worden lichamen materiaal. Materiaal dat je moet onderhouden, materiaal dat solide is. Maar ik was niet solide. In zijn handen was ik als was.”
- “Ik slaakte een zwembadgil en liet mijn hoofd onder water zakken.” Een zwembadgil: je hoort het voor je.
- “Kun je geloven dat hij van je houdt, ook als hij je soms vergeet?” Prachtig opgeroepen spanning tussen het aantrekken en loslaten in een relatie.
- “De volgende ochtend daalden we af naar Vaals, waar de tuinen eruitzagen of ze dagelijks gestofzuigd werden. ‘Dit dus,’ zei Berend met een armgebaar. Ik begreep wat hij bedoelde. Dit was waar hij zich van bevrijdde als hij in de bergen liep.” Hoe tref je afschuw van burgerlijkheid beter dan zo?
- “Ik lachte breed. Hij ging iets groots doen. Ik zou hem helpen. De Hooglanden leken stomp en ongevaarlijk.” Leken… door dat woord gaat er juist een enorme dreiging van die bergen uit.
- “Ik zag hem gaan. Zonder om te kijken stak hij nog een keer zijn hand op. Ik wist dat het gebaar voor mij bedoeld was, maar het leek of hij de berg begroette.” Schitterend beeld dat laat zien dat Edie in dit verhaal Berend nooit helemaal voor zichzelf zal hebben.
- De hoofdpersoon beklimt op advies van vriend Berend in Schotland de berg Ben Nevis. “Die ochtend had ik in een gidsje gelezen dat ‘nevis’ een Gallisch woord was. Het had twee betekenissen: hemels en giftig.” Opnieuw de dubbelheid in de bergen: hemels en giftig.
- “De rest van de avond liet dat beeld me niet meer los: hoe ik hem rakelings was gepasseerd en hem toch niet had gezien.” Over dat we elkaar nooit echt kennen en over toeval.
- “De streek was woest en verlaten, met heuvels die in woede geboetseerd leken te zijn, en dan bekrast met vorken.”
- “Klimmen was een sport van meesters en van knechten. De sherpa had geen schijn van kans.” In deze twee zinnen lezen we de essentie van de relatie tussen de hoofdpersonen.
- “De zwaartekracht hing aan het vliegtuigje als een kind aan het been van zijn moeder.”
- “Ik wist alleen dat de enige manier om hem te houden was om hem te laten gaan.”
- Als hoofdpersoon haar vriend Berend uitzwaait als die naar een Mount Everest-expeditie vliegt, vraagt een jongetje naast haar aan zijn vader of de mensen in het vliegtuig allemaal klein werden. Dat geeft treffend het gevoel van hoofdpersoon weer dat haar vriends rol in haar leven krimpt en langzaam verdwijnt als hij naar zijn andere leven gaat.
- Touwgenoten zijn twee klimmers die aan elkaar vastzitten met een touw - als één valt, dan hangt ie aan de ander. Hoofdpersoon koopt een oude hond en als ze die uitlaat met een riem denkt ze: “We waren touwgenoten.” Briljant toch?
- “Schrijver en lezer moeten gescheiden zijn door tijd en ruimte. Beiden hebben hun eenzaamheid nodig.”
Sophie’s choice
Als Berend naar Groenland wil, wil niemand van zijn klimmaten mee. Teveel gletsjers met verraderlijke spleten en vallend ijs. Berend neemt zijn jongere broer mee op expeditie. Als Slot opeens over de film Sophie’s Choice begint, voel je als lezer het ongeluk aankomen. Wie wordt het, Berend of de jongere broer? En inderdaad, even later blijkt de jongere broer in een gletsjerspleet te zijn gevallen. Dit gebeurt precies op de helft van het boek. En omdat dit een precies geschreven roman is, denk ik dat dat ook de bedoeling is. Slot laat Berend naar een therapeut gaan die hem vertelt dat zij geen ‘oplossing’ zal aandragen, maar dat zij mensen helpt om “een waarheid onder ogen te zien.” Dat mensen dat niet willen of niet kunnen “tot we een manier vinden om te verdragen wat we zien.”
Seks
Slot schrijf mooi over seks. Dat wil zeggen, seks heeft een heel passende rol in het verhaal, het klopt. De handeling zelf wordt enkel aangeduid. Kortom, ze loopt niet om het lastige onderwerp heen en overdrijft ook niet. In het begin van het verhaal verkennen de twee hoofdpersonen elkaar. In die fase van het verhaal hebben ze vrijwel elke avond seks, als ze zich onbespied wanen zelfs luidruchtig. Dit klopt met de fase van verliefdheid. Je verwacht dat dat overgaat in rustiger vaarwater. En dat doet het ook: haast ongemerkt verdwijnt het onderwerp uit het verhaal. Tot helemaal aan het eind. Berend besluit nog één keer een spectaculaire expeditie te willen doen: de levensgevaarlijke K2. Op zijn leeftijd. Edie twijfelt aan zijn liefde als hij zulke offers van haar en hun dochter vergt. Na een goed gesprek met studievriend annex psychotherapeut komt ze thuis en verzoent ze zich met Berend en zijn idiote plan: “Ik schoof naar hem toe en zonder iets te zeggen begonnen we te vrijen. Het was altijd de weg geweest om hem weer te vinden. Om mezelf te doen geloven dat hij van me hield.”
Hond
Slot laat Edie al vroeg in haar leven met Berend een hond kopen. Eentje uit het asiel. Er komen in dit boek vanwege de tijdspanne drie asielhonden langs. Ik lees de loyaliteit van deze honden jegens Edie als tegenhanger van de gedeelde liefde van Berend (voor zijn gezin en voor de bergsport).
Dood
Dit boek gaat ook over dood. Over de dood van bergbeklimmers op gevaarlijke hoogte, maar ook van de vader van Edie, haar honden die zij laat inslapen en van een goede vriend die bij teruggekeerde kanker besluit geen behandeling meer te willen: “Ik wil geen strijd meer. (…) Het is gedaan.” Tegen het eind van het boek loopt alles af. Het oude hotel van Berends vader op een Schots eiland waar de clientèle langzaam uitsterft, het huwelijk van Edie en Berend als hij besluit om hun dochter mee te laten gaan op toch nóg een expeditie, de geestelijke gezondheid van Edie die radeloos van angst is… Als Berend met dochter op Antarctica zijn, en je als lezer niet weet of het daar wel goed met ze gaat - je vermoed van niet - schrijft Slot uitgebreid over het uitstervende hotel van Berends vader met een handjevol bejaarden, deels dementerend, die voor het laatst samen traditioneel kerst vieren. “Je kunt het niet stoppen, dacht ik. Vecht niet tegen de tijd.” Berend en dochter komen ongedeerd thuis. Het laatste overlijden is van Berend. In de bergen, niet door een ongeluk maar ‘gewoon’ door een hartstilstand. Edie over wennen aan zijn dood: “Ik dacht dat ik wist hoe dat zou moeten, maar ik had alleen geleerd te wachten. Dit was geen wachten.”
July 25, 2022
Een tijdje geleden beluisterde ik de podcast Sisyphus, over een groep Nederlandse bergbeklimmers die in 1977 de top van de Annapurna wilden bereiken. Uiteindelijk lukt het twee van hen, met een hoop gedoe en geruzie tijdens en na de exercitie. Ik vond het een spannend verhaal, maar bleef achter met een onbestemd gevoel. Aan de ene kant bewonder ik de passie, standvastigheid en het ongekende doorzettingsvermogen van de klimmers. Aan de andere kant begrijp ik de passie niet en wil ik deze misschien niet begrijpen. 1 op de 3 bergbeklimmers van de moeilijkste toppen bekoopt het met de dood. Ben je dan niet eerder een egoïst dan een held, gezien het enorme leed dat je je nabestaanden mogelijk aandoet?
Deze gedachten bekropen me ook bij het lezen van ‘Bergen aan zee’, de nieuwe roman van Pauline Slot. Hoofdpersoon is Edie Berlage, getrouwd met de bekendste bergbeklimmer van Nederland, Berend Berlage. Een mooi citaat uit de Proloog van de roman: ‘In de bergliteratuur gaat het altijd over helden op de top. De klimmersvrouw is een figurant. Ze komt alleen in beeld als haar man via de hink-stap-sprong van satellieten zijn afscheidswoorden stamelt. (…) De vrouw in de huiskamer blijft onzichtbaar. Ik hou van je, zegt ze. En: geef niet op, je komt weer thuis. Zij is de sherpa die herinneringen draagt. Niemand weet hoe zwaar ze wegen. Tenzij ik het vertel.’
Een bijzondere invalshoek dus, in deze roman. Edie krijgt een hoop voor haar kiezen met haar bergbeklimmende echtgenoot. Afgevroren tenen, een zwaar ongeluk en dodelijke ongevallen in de directe kring van Berend. Ze slikt het allemaal en daarmee vind ik het moeilijk om me te verplaatsen in Edie. Waarom neemt Berend zulke grote risico’s, ten koste van iedereen die hem lief heeft? Waar ligt de grens van wat je geliefde je mag vragen?
Deze vragen spelen nog steeds in mijn hoofd. De antwoorden zal ik misschien nooit vinden.
Deze gedachten bekropen me ook bij het lezen van ‘Bergen aan zee’, de nieuwe roman van Pauline Slot. Hoofdpersoon is Edie Berlage, getrouwd met de bekendste bergbeklimmer van Nederland, Berend Berlage. Een mooi citaat uit de Proloog van de roman: ‘In de bergliteratuur gaat het altijd over helden op de top. De klimmersvrouw is een figurant. Ze komt alleen in beeld als haar man via de hink-stap-sprong van satellieten zijn afscheidswoorden stamelt. (…) De vrouw in de huiskamer blijft onzichtbaar. Ik hou van je, zegt ze. En: geef niet op, je komt weer thuis. Zij is de sherpa die herinneringen draagt. Niemand weet hoe zwaar ze wegen. Tenzij ik het vertel.’
Een bijzondere invalshoek dus, in deze roman. Edie krijgt een hoop voor haar kiezen met haar bergbeklimmende echtgenoot. Afgevroren tenen, een zwaar ongeluk en dodelijke ongevallen in de directe kring van Berend. Ze slikt het allemaal en daarmee vind ik het moeilijk om me te verplaatsen in Edie. Waarom neemt Berend zulke grote risico’s, ten koste van iedereen die hem lief heeft? Waar ligt de grens van wat je geliefde je mag vragen?
Deze vragen spelen nog steeds in mijn hoofd. De antwoorden zal ik misschien nooit vinden.
February 9, 2025
Bergen aan zee neemt een interessante hoek op bergbeklimmerscultuur en schijnt licht op de ondersteuning en achterblijvers die in onrust en ongeduld moeten blijven hopen dat de bergbeklimmer zijn doel bereikt.
Waarom ik dit boek slechts twee sterren geef is omdat de twee hoofdpersonages slecht uitgewerkt worden waarbij je weinig te weten komt over hun persoonlijke motieven en ervaringen. De plank voor de kop die Berend heeft met berg beklimmen wordt niet uitgelegd, zelfs wanneer hij zijn broer verliest, is er weinig reflectie als hij zn dochter wel meeneemt naar hetzelfde continent. Daarbij wordt het conflict tussen Berends sporadische wegzijn niet uitgewerkt en worden de twee zelden met elkaars tegenstrijdige belangen geconfronteerd. Wat het boek aantrekkelijker zou maken. De tweede helft van het boek wordt wel beter aangezien de beschrijvingen beknopter worden en er meer gebeurt over het algemeen.
Wat wel vernuftig gevonden was waren de honden die vaak een duidelijkere persoonlijkheid kregen en duidelijk als compensatie voor het gemis in huis werden gehaald en die meer speelsheid brachten in het verhaal. Daarnaast las de tweede helft vlot.
Al bij al beantwoord het niet de vragen die het op voorhand stelt, en worden er weinig momenten aangegrepen om die vragen te verdiepen.
Waarom ik dit boek slechts twee sterren geef is omdat de twee hoofdpersonages slecht uitgewerkt worden waarbij je weinig te weten komt over hun persoonlijke motieven en ervaringen. De plank voor de kop die Berend heeft met berg beklimmen wordt niet uitgelegd, zelfs wanneer hij zijn broer verliest, is er weinig reflectie als hij zn dochter wel meeneemt naar hetzelfde continent. Daarbij wordt het conflict tussen Berends sporadische wegzijn niet uitgewerkt en worden de twee zelden met elkaars tegenstrijdige belangen geconfronteerd. Wat het boek aantrekkelijker zou maken. De tweede helft van het boek wordt wel beter aangezien de beschrijvingen beknopter worden en er meer gebeurt over het algemeen.
Wat wel vernuftig gevonden was waren de honden die vaak een duidelijkere persoonlijkheid kregen en duidelijk als compensatie voor het gemis in huis werden gehaald en die meer speelsheid brachten in het verhaal. Daarnaast las de tweede helft vlot.
Al bij al beantwoord het niet de vragen die het op voorhand stelt, en worden er weinig momenten aangegrepen om die vragen te verdiepen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 25, 2023
Geïntrigeerd als ik ben naar bergbeklimmers en de psychologie die daarachter schuil gaat, hield dit boek me in de greep. Verteld door de achterblijver. Het had wat minder over haar honden mogen gaan wat mij betreft, maar dat maakt het verhaal niet minder boeiend.
April 30, 2024
Vlot gelezen, verhaal van klimmersvrouw van een irritante klimmer. Bergen en beroemde beklimmingen goed beschreven, wisten mijn aandacht vast te houden en ging erdoor op onderzoek uit, maar had het niet erg gevonden als hij wat eerder van een berg gevallen was.
January 21, 2024
zo een geweldig boek
August 13, 2022
Ik lees zelden Nederlandstalig, ben het trage tempo en de trivialiteiten van een Nederlandse roman verleerd, ben ik bang, maar in een vlaag van ik-moet-de-zelfstandige-boekwinkel-helpen en lees-meer-vrouwen liet ik me dit boek aanraden.
Een vakantie boek, alle boeken van de kinderen ook uit (als illustratie van mijn houding) toch weer opgepakt en uiteindelijk in een zit uitgelezen.
Ja het boek is langzaam, bedachtzaam. Het is een vertelling. Zij vertelt, zij vertelt voornamelijk over hem. Accepterend, vertwijfeld. Over haar leren we wel wat -oa dat ze potdorie promoveert terwijl hij zich fysiek probeert te bewijzen, ofzo- maar if anything met name dat ze de vrouw is rondom hem.
Het feit dat me dat frustreerde, is uiteindelijk toch een indicatie dat dit boek me raakte. Alsof ik non-fictie las.
Een vakantie boek, alle boeken van de kinderen ook uit (als illustratie van mijn houding) toch weer opgepakt en uiteindelijk in een zit uitgelezen.
Ja het boek is langzaam, bedachtzaam. Het is een vertelling. Zij vertelt, zij vertelt voornamelijk over hem. Accepterend, vertwijfeld. Over haar leren we wel wat -oa dat ze potdorie promoveert terwijl hij zich fysiek probeert te bewijzen, ofzo- maar if anything met name dat ze de vrouw is rondom hem.
Het feit dat me dat frustreerde, is uiteindelijk toch een indicatie dat dit boek me raakte. Alsof ik non-fictie las.
May 21, 2023
She got me already at page 11…
“In de bergliteratuur gaat het altijd over de helden op de top. De klimmersvrouw is een figurant….. zij is de sherpa die herinneringen draagt. Niemand weet hoe zwaar ze wegen. Tenzij ik het vertel”
Ik schoot al vol bij de proloog, want ondanks dat ik niets met bergbeklimmen als sport heb kan ik me alleen maar proberen voor te stellen hoe het moet zijn om ‘achter’ een topsporter te staan. Pauline Slot raakt mij met haar schrijfstijl, ik kon het boek niet wegleggen…
“In de bergliteratuur gaat het altijd over de helden op de top. De klimmersvrouw is een figurant….. zij is de sherpa die herinneringen draagt. Niemand weet hoe zwaar ze wegen. Tenzij ik het vertel”
Ik schoot al vol bij de proloog, want ondanks dat ik niets met bergbeklimmen als sport heb kan ik me alleen maar proberen voor te stellen hoe het moet zijn om ‘achter’ een topsporter te staan. Pauline Slot raakt mij met haar schrijfstijl, ik kon het boek niet wegleggen…
November 17, 2024
Bergen aan zee is een verhaal dat geïnspireerd is door de Nederlandse bergsport geschiedenis. De twist van dit verhaal is dat het perspectief aangenomen wordt van de thuisblijvende vrouw van een bekende Nederlandse bergbeklimmer. Hoewel het een interessant nieuw perspectief was, kon ik me er ook niet volledig aan onttrekken dat het bepaalde stereotypen van serviele, dociele huisvrouwen herhaalde. Het voelde als een tamelijk ouderwets idee van een vrouw, die eenzaam thuisblijft terwijl haar man er op uit trekt om grootse daden te verrichten. De protagonist leeft in angst en staat grotendeels in de schaduw van haar man. Aan de andere kant kun je ook beargumenteren dat het een historische fictie is (de hoofdmoot speelt zicht af in de jaren 80) en dat de gender verhoudingen toen eenmaal anders lagen. Je kan wellicht zelfs de positie verdedigen dat voor sommige vrouwen dit verhaal nog steeds realiteit is. Ik weet alleen niet zeker of het echt bijdraagt aan de emancipatie van vrouwen.
Wat ook niet bevorderlijke was voor m’n leesplezier was het hoge gehalte ‘creative writing’-zinnen. Deze zinnen kwamen bijzonder geforceerd en geknutseld over, voegde erbarmelijk weinig toe aan het voortstuwen van het verhaal en leken hun bestaansrecht vooral te onttrekken aan de zelfbehaagzucht van de auteur.
Zie bijvoorbeeld onderstaande passage, en weeg de waarde van de laatste zin:
“Na anderhalf uur ze en we koers naar het westen. Zelfs ik wist waar dat lag: de lucht toonde de weerkaatsing van het zonlicht op het water. Het strand was breed, wandelaars liepen langs de vloedlijn, een hond rende over een blikkerend zandeiland. We gingen zitten in een hoge duinpan aan de rand, als in een theaterloge. De decorbouwer had zichzelf overtroffen. Ik liet warm en droog zand door mijn vingers gaan. Duinen zijn vloeibaar: versnel de tijd en ze worden golven.”
Je kan zien dat de auteur bijzonder tevreden was met die laatste zin. Maar wat het precies toevoegt aan het verhaal? Weinig. Beeldspraak aan het einde van een paragraaf, bij wijze van slotakkoord stoort me sowieso mateloos. Was het niet gelukt om de situatie te beschrijven tijdens het beschrijvende deel van paragraaf? Is dat de reden waarom zo een pretentieuze slotzin nodig is? Ik kan er vrij weinig mee.
Enfin, gelukkig weet de auteur soms haar creative escapades beter in de beschrijving te verwerken.
“Van daar zou ik hem naar Glen Strathfarrar rijden voor de tweede serie toppen van die dag. De streek was woest en verlaten, met heuvels die in woede geboetseerd leken te zijn, en dan bekrast met vorken.”
Ik ben niet enorm onder de indruk van de manier waarop de heuvels beschreven worden, maar ik ben wel bijzonder blij dat de pseudo-poezie in ieder geval een meer natuurlijk onderdeel van het verhaal is hier.
Nou goed, al met al viel het in de tweede helft van het boek wel mee met de geknutselde beeldspraak, wat mijn leesplezier aanzienlijk deed toenemen.
Ik vond het erg interessant om te lezen over het leven van bergbeklimmers en de context er om heen.
Al met al vond ik het geen slecht boek en vond ik het ook wel leuk om te lezen, echter waren er wel teveel randvoorwaarden die niet voldeden aan m’n eisen voor een goed boek en daarom geef ik het slechts twee sterren.
Wat ook niet bevorderlijke was voor m’n leesplezier was het hoge gehalte ‘creative writing’-zinnen. Deze zinnen kwamen bijzonder geforceerd en geknutseld over, voegde erbarmelijk weinig toe aan het voortstuwen van het verhaal en leken hun bestaansrecht vooral te onttrekken aan de zelfbehaagzucht van de auteur.
Zie bijvoorbeeld onderstaande passage, en weeg de waarde van de laatste zin:
“Na anderhalf uur ze en we koers naar het westen. Zelfs ik wist waar dat lag: de lucht toonde de weerkaatsing van het zonlicht op het water. Het strand was breed, wandelaars liepen langs de vloedlijn, een hond rende over een blikkerend zandeiland. We gingen zitten in een hoge duinpan aan de rand, als in een theaterloge. De decorbouwer had zichzelf overtroffen. Ik liet warm en droog zand door mijn vingers gaan. Duinen zijn vloeibaar: versnel de tijd en ze worden golven.”
Je kan zien dat de auteur bijzonder tevreden was met die laatste zin. Maar wat het precies toevoegt aan het verhaal? Weinig. Beeldspraak aan het einde van een paragraaf, bij wijze van slotakkoord stoort me sowieso mateloos. Was het niet gelukt om de situatie te beschrijven tijdens het beschrijvende deel van paragraaf? Is dat de reden waarom zo een pretentieuze slotzin nodig is? Ik kan er vrij weinig mee.
Enfin, gelukkig weet de auteur soms haar creative escapades beter in de beschrijving te verwerken.
“Van daar zou ik hem naar Glen Strathfarrar rijden voor de tweede serie toppen van die dag. De streek was woest en verlaten, met heuvels die in woede geboetseerd leken te zijn, en dan bekrast met vorken.”
Ik ben niet enorm onder de indruk van de manier waarop de heuvels beschreven worden, maar ik ben wel bijzonder blij dat de pseudo-poezie in ieder geval een meer natuurlijk onderdeel van het verhaal is hier.
Nou goed, al met al viel het in de tweede helft van het boek wel mee met de geknutselde beeldspraak, wat mijn leesplezier aanzienlijk deed toenemen.
Ik vond het erg interessant om te lezen over het leven van bergbeklimmers en de context er om heen.
Al met al vond ik het geen slecht boek en vond ik het ook wel leuk om te lezen, echter waren er wel teveel randvoorwaarden die niet voldeden aan m’n eisen voor een goed boek en daarom geef ik het slechts twee sterren.
March 2, 2024
Ik las deze roman voor onze leesclub en wow, wat heb ik genoten!
Eerst en vooral is dit een prachtige cover die ook echt uitnodigt om dit boek te gaan lezen. Hoedje af voor de illustrator.
Dat gezegd zijnde is dit boek een waar genot om te lezen: Het leest heel vlot, de zinnen zijn heel mooi en toch niet te 'literair' (wat ik als compliment bedoel).
Pauline Slot weet hoe ze een boek moet schrijven en eerlijk is eerlijk: Ik kende nul komma nul over bergsport. De schrijfster neemt je op zo'n aangename manier mee in deze wereld dat je eigenlijk enorm veel bijleert over de klimmersgeschiedenis van de afgelopen 50 jaar. Dit is uitermate interessant en ik vind het een enorme meerwaarde om ook waargebeurde verhalen in het boek terug te vinden.
Wat ik het meest aangenaam vond was dat alles verteld werd vanuit de klimmersvrouw Edie. Terwijl Berend in het verhaal het hoofdpersonage is (de klimmer waar alles om draait), is Edie het hoofdpersonage in het boek en dat vond ik, psychologisch gezien, een top beslissing van de auteur.
Een dikke aanrader voor wie houdt van psychologische romans waar toch de nodige drama in verwerkt zit.
PS: Ik voel zoveel liefde voor de hondjes in dit verhaal. Just saying.
Eerst en vooral is dit een prachtige cover die ook echt uitnodigt om dit boek te gaan lezen. Hoedje af voor de illustrator.
Dat gezegd zijnde is dit boek een waar genot om te lezen: Het leest heel vlot, de zinnen zijn heel mooi en toch niet te 'literair' (wat ik als compliment bedoel).
Pauline Slot weet hoe ze een boek moet schrijven en eerlijk is eerlijk: Ik kende nul komma nul over bergsport. De schrijfster neemt je op zo'n aangename manier mee in deze wereld dat je eigenlijk enorm veel bijleert over de klimmersgeschiedenis van de afgelopen 50 jaar. Dit is uitermate interessant en ik vind het een enorme meerwaarde om ook waargebeurde verhalen in het boek terug te vinden.
Wat ik het meest aangenaam vond was dat alles verteld werd vanuit de klimmersvrouw Edie. Terwijl Berend in het verhaal het hoofdpersonage is (de klimmer waar alles om draait), is Edie het hoofdpersonage in het boek en dat vond ik, psychologisch gezien, een top beslissing van de auteur.
Een dikke aanrader voor wie houdt van psychologische romans waar toch de nodige drama in verwerkt zit.
PS: Ik voel zoveel liefde voor de hondjes in dit verhaal. Just saying.
October 1, 2023
Ik vond dit een mooi verhaal vanuit het perspectief van de klimmersvrouw, de wachtende. Zij die veel heeft moeten opofferen voor de passie van haar partner.
Mijn review is enigszins biased want ik hou erg van films en literatuur over de klimsport en vond het heel gaaf dit boek te ontdekken, wat de persoon/personen áchter de klimmer in het licht zet.
De bespiegelingen over het verloop van de tijd en de dood in al haar facetten kon ik erg waarderen.
Goed geschreven, afronding naar 5 sterren vanwege het onderwerp.
Mijn review is enigszins biased want ik hou erg van films en literatuur over de klimsport en vond het heel gaaf dit boek te ontdekken, wat de persoon/personen áchter de klimmer in het licht zet.
De bespiegelingen over het verloop van de tijd en de dood in al haar facetten kon ik erg waarderen.
Goed geschreven, afronding naar 5 sterren vanwege het onderwerp.
October 6, 2023
In een dag uitgelezen. Heel vlot geschreven en er zitten parels van zinnen tussen. ‘Ik lag met mijn hoofd op zijn schouder. Ik hoorde zijn lage hartslag, voelde de rust die daarvan uitging. Mijn eigen hart sloeg mee met de seconden, ging sneller. Hij had meer tijd.’
Ik stoorde me heel af en toe aan de herhaling van letterlijke zinnen. Een echt antwoord op hoe om te gaan met een steeds naar het gevaar vertrekkende man blijft wel uit. Daarnaast kwam het conflict tussen Berend en Rob voor mij een beetje uit het niets.
Ik stoorde me heel af en toe aan de herhaling van letterlijke zinnen. Een echt antwoord op hoe om te gaan met een steeds naar het gevaar vertrekkende man blijft wel uit. Daarnaast kwam het conflict tussen Berend en Rob voor mij een beetje uit het niets.
March 16, 2023
Wat een prachtig boek met een compleet andere invalshoek dan de boeken die door bergbeklimmers zelf geschreven worden. Wat een prachtige schijfstijl heeft deze schrijfster. Ik heb regelmatig bepaalde zinnen opnieuw gelezen, omdat ze zo ontzettend mooi verwoord waren. De epiloog bracht tranen in mijn ogen. Haar manier van schrijven zorgt ervoor dat je het geschrevene echt voor ogen kunt zien. Ik had geen hoge verwachtingen van dit boek maar mijn verwachtingen zijn echt overtroffen!
March 30, 2023
I loved how this book posed the question of (un)conditional love, approached from two angles: a romantic partnership between two humans, and the relationship between a dog and its human caregiver. It manages to describe in such details the surroundings on the mountains, that you can paint a picture in your mind with the words used. This book is not too heavy, while also dealing with serious substantive topics.
October 6, 2023
Interessant. Het effect van de keuzes van de man van Edie zijn voelbaar. Zelf ben ik er niet uit wat ik vind van de half-wel-half-niet-non-fictionele benadering van dit boek. Het laat me een beetje halvig achter. En ik mis de échte rauwheid en euforie van bergverslagen - maar dat is nu juist wel het mooie van dit boek. Edie mist óók alle euforie maar zit wel met de ellende.
June 2, 2024
Fijn boek met een interessant verhaal, psychologische inzichten en mooie zinnen. Boeiend om de voor mij vreemde bergsport te beschouwen door de ogen en uit het hart van een klimmers-vrouw. En ook wel leerzaam: wat iemand doet zegt niet per se iets over hoeveel hij van je houdt. Dat lijkt een cliché, maar voelt in het boek toch niet zo.
October 17, 2024
Interessant en lekker leesbaar boek, wat inzicht geeft in de bergbeklimmerswereld. En wat dit kan doen met een relatie. De hele tijd is het onheil aanwezig, ik vond zelf de honden ontroerend.
3.5 ster
3.5 ster
December 12, 2022
Makkelijk leesbaar boek. Interessant onderwerp. Ook af en toe spannend, waardoor je wilt blijven lezen.
January 10, 2023
Heftig boek over het leven van een vrouw van een bergbeklimmer. Ik ben geen fan van Nederlandse literatuur, daarom was dit niks voor mij. Wel interessant om meer over die wereld te weten te komen.
February 20, 2023
Not the most interesting, but very well written.
March 21, 2023
Niet een heel mooi geschreven boek, wel interessant om meer te weten te komen over de wereld van het berg beklimmen.
Beschreven vanuit het perspectief van de vrouw van...
Beschreven vanuit het perspectief van de vrouw van...
March 31, 2023
Niet heel slecht, niet heel goed. Het kwam wat traag op gang.
April 2, 2023
Pakt direct, mooie heldere schrijfstijl en geeft een zeer realistisch inkijkje in het leven van een vrouw wiens man met regelmaat zijn leven waagt in de bergen. Karakters vind ik erg goed neergezet.
April 14, 2023
Boeken over bergen, altijd goed
Displaying 1 - 30 of 41 reviews