Ziarno granatu. Mitologia według kobiet

by Zyta Rudzka, Elżbieta Cherezińska, Julia Fiedorczuk

Czy bogowie muszą być odbiciem najmroczniejszych instynktów, najgorszych cech i najokrutniejszych zachowań ludzkości?

Czy boginie, nimfy, kobiece bohaterki mitów muszą być zabijanymi, gwałconymi, maltretowanymi, upokarzanymi ofiarami wszechmocnych bogów?

Współczesne polskie pisarki usłyszały i wydobyły z prastarych historii stłumiony kobiecy głos. Spojrzały na mityczne wydarzenia z ich perspektywy. Zobaczyły kobiety, które nie poddają się bez oporu. W tragicznym położeniu skazanych na porażkę, kobiety stać na niezłomność, bunt, furię i wściekłość dające siłę do walki o siebie. O własną godność, przemianę losu, o prawo do zemsty, ale też wolność oraz życie i śmierć na własnych zasadach.

Widziane na nowo, oczami kobiet mityczne wydarzenia, filtrowane przez ich emocje i świadomość, stają się niespodziewanie zrozumiałe i bliskie dla współczesnych kobiet. Uniwersalne i przejmująco aktualne.

Genres: Polish Literature, Fiction, Audiobook, Poland

368 pages, Paperback

First published August 24, 2022

About the author

Polska dramatopisarka, pisarka, poetka, publicystka, autorka scenariuszy filmów dokumentalnych, psychoterapeutka wyspecjalizowana w poradnictwie z zakresu seksuologii. Zaczynała jako poetka. W r. 1989 ogłosiła tomik wierszy Ruchoma rzeczywistość, z czasem objawiła się jako prozatorka, wydając – bardzo dobrze przyjętą przez krytykę – powieść Białe klisze (1993). Już wówczas doszedł do głosu charakterystyczny dla Rudzkiej styl narracji powieściowej – silnie zmetaforyzowany, zorganizowany wokół archetypów i symboli, zrodzony zapewne z inspiracji psychoanalitycznych. Pisarka chętnie umieszcza swej opowieści w umownych realiach, lubi wszelkiego typu uniwersalizacje, zwłaszcza te, które mówią o spotkaniu kobiety i mężczyzny, do jakiego dochodzi jak gdyby poza czasem i uwarunkowaniami kulturowymi. Jej druga powieść (Uczty i głody; 1995) rozgrywa się w kilku planach przestrzennych i czasowych: we współczesnym Rzymie w środowisku polskich emigrantów i jednocześnie w starożytnym Egipcie. Olga, główna bohaterka utworu, na równi bierze udział w zdarzeniach osadzonych w czasie środowiska, jak i funkcjonuje w przestrzeni retrospektywnej. Nadrzędnym tematem tej mocno rozerotyzowanej powieści jest głód ciała, którego niepodobna nasycić. Fenomenem ludzkiej seksualności pisarka zajęła się również w swej trzeciej powieści – Pałac Cezarów (1997). Tym razem akcja utworu rozgrywa się w RPA, a za bohaterkę ma przybyłą z Europy prostytutkę, Józefinę de la Pologne. Pytania o rolę popędów w życiu człowieka splatają się tutaj drażliwymi kwestiami dotyczącymi segregacji rasowej, choć najważniejsze w tej książce są z pewnością wątki egzotyczno-romansowe. Równie zaskakująca i nieoczywista jest czwarta powieść Zyty Rudzkiej. Mykwa (1999) przedstawia historię dwu pokoleń żydowskiej rodziny, jakkolwiek zasadniczym tematem tego utworu są dzieje mistycznej miłości, jaka połączyła – oddalonych od siebie nie z własnej winy – kochanków. Tak jak we wcześniejszych utworach tej autorki, również i tu realia są niedookreślone, raptem naszkicowane kilkoma kreskami. Rudzka nie jest bowiem realistką; tak naprawdę pozostała poetką głęboko przekonaną co do tego, że tak w poezji, jak i w prozie najważniejszy jest nastrój, skrót i metafora.

Źródło: http://www.instytutksiazki.pl

Reviews

[pepperowa · Rating 2 out of 5]

Ta książka okazała się być zupełnie czymś innym niż się spodziewałam. Podekscytowana odliczałam dni do jej premiery i błyskawicznie pochłonęłam pierwsze trzy historie. Potem czekało na mnie już tylko coraz to większe rozczarowanie…

Spodziewałam się świeżego spojrzenia na greckie mity, na ich reinterpretację i postawienie kobiecych postaci w centrum. I faktycznie - otrzymałam to wszystko, a jednak ostateczna realizacja zdecydowanie mnie nie zachwyciła. Nie wiem czy to kwestia specyficznych stylów autorek, eksperymentów z klasycznymi formami czy moich osobistych upodobań. Większość opowiadań wydawała mi się przekombinowana.

Podobały mi się opowiadania o Demeter i Artemidzie - historie przedstawione zostały z innego punktu widzenia w sposób bardzo ciekawy i malarski - gdyby reszta tekstów napisano w podobnej konwencji byłabym bardziej niż usatysfakcjonowana. Absolutnie zachwycił mnie również poetycki styl Julii Fiedorczuk w reinterpretacji mitu o Echo - opowiadanie perełka!

Książki tej nikomu bym raczej nie poleciła…

[Azumi · Rating 1 out of 5]

Na okładce albo we wstępie, już nie pamiętam, książka była zareklamowana jako feministyczna wersja mitów greckich. Był cały rant na to, że bohaterki i boginki mitów zawsze są ofiarami, są porywane, gwałcone, zabijane. To zbiegło się akurat z moją ostatnią refleksją na ten temat, jako że ostatnio przeczytałam „Pieśń o Achillesie”, a tam kobiety faktycznie są beznadziejnie traktowane. Pomyślałam więc, że ta książka to będzie miła odmiana. Byłam przekonana, że będzie to retelling. Jakie było moje zdziwienie (i rozczarowanie) kiedy okazało się, że to nie jest żaden retelling, to są dokładnie te same mity co zawsze. Bohaterki dalej są porywane, gwałcone i zabijane, jedyne co się zmienia to to, że zamiast narracji auktorialnej mamy personalną. Wow, co za rewolucja

[gaia · Rating 1 out of 5]

Nie wiedziałam że książkę o takiej tematyce da się zepsuć, pojedyncze historie podobały mi się (Demeter, Echo) Reszta jednak pozostawiła po sobie masę niesmaku, nie wniosły one nic nowego. Jeśli chodzi o część o Jokascie?? była ona na poziomie fanfika na wattpadzie napisanego przez 11latke, obrzydzenie po przeczytaniu jej pozostanie że mną na dłużej. Boli mnie niewykorzystany potencjał tego pomysłu...

[Hania · Rating 4 out of 5]

"W starożytnej Grecji mężczyźni potrzebowali mitów, by się wielbić i samoutwierdzać we władzy, kobiety - by się wyzwolić ze świata z męskiego rozdania. Przekazy o kobiecych traumach pozwalały dozbroić się wewnętrznie, poczuć wspólnotę losu."

zbiór opowiadań bardzo różnych stylistycznie i fabularnie, bo napisanych przez różne autorki, przedstawiających kobiece (czyli głównie też drugoplanowe) postaci w nowym świetle, przez pryzmat uczuć i relacji, uświadamiających ponadczasowość mitologii, która skupiając się na "wyższości" mężczyzn w zasadzie sama w sobie robi coś odwrotnego, pokazując ich niezmienny egocentryzm
moje serce należy do pięknych opisów Elżbiety Cherezińskiej w historii relacji Kory i Demeter, postaci nimfy Echo i Artemidy, którą od teraz kocham i pomysłu Agnieszki Jelonek na spojrzenie na historię Medei oczami producentki programu telewizyjnego mającego na uwadze tylko oglądalność, której uwagi umieszczono w przypisach.
za to historie osadzone w czasach obecnych niezupełnie do mnie przemówiły
"Rapsodia na temat" [Jokasta] Joanny Rudniańskiej pisana - zarówno fabularnie jak i językowo - nie lepiej niż fanfik
Nie dotrwałam do końca i mam jedno pytanie - kto pozwolił to tutaj włożyć?

[Sasa · Rating 1 out of 5]

opis zupełnie nieadekwatny do treści. naprawdę długo czekałam, żeby przeczytać tę książkę i nie mogłam się jej doczekać.

zapowiadany był retelling - w większości to było zupełnie nie to. spodziewałam się, że historie tych postaci postawią bohaterkę w centrum, pokażą jej perspektywę, odkryją jakieś motywy, których nie znamy z oryginału. tymczasem to był jedynie zmanierowany pretensjonalizm.

specyficzne style autorek też pozostawiają wiele do życzenia.

oceny poszczególnych opowiadań:
5/5 Demeter
4/5 Echo
3/5 Artemida, Kasandra
1/5 cała reszta

całościowo 1/5 przede wszystkim dlatego, że słabsze opowiadanie znacznie przyćmiewają te lepsze.

nie jest to zupełnie to, co było zapowiadane. bohaterki są równie płytkie i zadufane jak w powszechych wersjach mitów. dawno nie przeczytałam książki, której tak szczerze bym nie polecała.

[laquelissle · Rating 2 out of 5]

ziarno granatu jest przepięknie wydane i powstało z przepięknej idei - miało (i mogło) wynagrodzić bohaterkom mitów wszystkie ich cierpienia. niestety książka podzieliła los owych bohaterek i podobnie jak większość z nich poległa.

najbardziej podobało mi się opowiadanie o Eurydyce, a z mniejszą, ale nadal przyjemnością, czytałam te o Medei, Demeter, Pazyfae i Echo. jestem absolutną fanką mitologii greckiej i właśnie jej, w lekko feministycznej wersji, poszukiwałam w tej książce. opowiadania nie oferują wiele więcej niż same mity, są po prostu przedstawieniem dobrze nam znanych opowieści z perspektywy ich bohaterek. dla niektórych może być to spory minus, dla mnie to raczej niewykorzystany potencjał, jednak niepozostawiający rozczarowań.

rozczarowaniem za to okazała się druga połowa książki, której każda strona była ciężka jak syzyfowy kamień. o bogowie, jakie to było trudne i zawodzące! umiejscowienie mitów we współczesnym, a nawet futurystycznym świecie, to bardzo ciekawy koncept, który mógł być absolutnie niesamowity, albo absolutnie katastrofalny. według mnie w ziarnie granatu mamy do czynienia z tym drugim. bardzo nie podobały mi się opowiadania o Jokaście i Ifigenii. były zbyt nachalnie w swojej „innowacyjności”, a wulgarność i prostota języka, choć odpowiadały obranym kierunkom fabularnym, były dla mnie straszliwie męczące i odrzucające. ponieważ stanowiły dużą i końcową cześć całego zbioru, okryły całość pelerynką żalu, dlatego zostawiam tylko 2 gwiazdki.

[Nati Jańczyk · Rating 3 out of 5]

Niektóre reinterpretacje mitów były świetne, ale te osadzone we współczesności zbyt odstawały i średnio się je czytało.

[Justyna Amelia Apolonia · Rating 1 out of 5]

To książka, która od razu przyciąga uwagę swoim przepięknym wydaniem - ilustracje Izy Dudzik, świetny projekt graficzny. Niestety, na tym dla mnie kończą się jej zalety.

Zbiór miał być nowoczesną reinterpretacją mitów greckich z perspektwy kobieciej, ale wiele opowiadań zamiast głębi oferuje przesadną brutalność i wulgarność, które szybko stają się męczące. Zamiast refleksji nad losem kobiet w mitologii, często miałam wrażenie, że epatowanie obrzydliwością przysłania jakikolwiek sens czy literacką wartość.

Największym rozczarowaniem było opowiadnie o Jokaście - moim zdaniem kompletny chaos i nieprzyjemna, wręcz odpychająca lektura, która skutecznie zniechęcała do zgłębiania dalszej treści.

Znalazły się teksty, które uważam za warte przeczytania m.in. "Znałaś tylko Korę" opowiadające histroię Demeter oraz "Tylko ja ocaleję, aby wam o tym donieść" mówiące o Kasandrze. Niestety, to za mało, by uratować całość.

Dla mnie - przerost formy nad treścią i zmarnowany potencjał naprawdę ważnego tematu.

[Daniel · Rating 3 out of 5]

2,5⭐
mocno się zawiodłem, spodziewałem się czegoś dużo lepszego
ciężko mi było przebrnąć przez niektóre rozdziały - ze względu na styl autorek i ogólnie sposób przedstawienia postaci i fabuły
no i rozumiem, że ma być to manifest feministyczny, ale mimo wszystko demonizowanie mężczyzn jest nieco zbyt przesadzone

[Gosia · Rating 2 out of 5]

Zawiodłam się totalnie, jedynie opowiadanie o Artemidzie mi się podobało

[ravenne · Rating 2 out of 5]

2.5/5

,,Czy boginie, nimfy, kobiece bohaterki mitów muszą być zabijanymi, gwałconymi, maltretowanymi, upokarzanymi ofiarami wszechmocy bogów?"- według tej książki, owszem. Czytając wstęp i opis spodziewałam się odwrócenia/retellingu mitów w sposób pokazujący kobiecą siłę i nie bycie skazaną na (nie)łaskę ze strony mężczyzn, ale niestety bardzo się pomyliłam.
Mimo sytuacyjnych różnic, każdą z bohaterek spotyka ten sam los- jest gwałcona, maltretowana i upokarzana przez silniejszego od siebie mężczyznę. Jedyną różnicą jest to, że historie są przedstawione z perspektywy ofiary.

[strona.w.opisie · Rating 1 out of 5]

1.5 /5 ✨️
Honor tej książki uratowało ostatnie opowiadanie, które mi się po prostu podobało, bo było normalne i ciekawe. Ale reszta ? Reszta była straszna w różnym tego stopnia znaczeniu. Najgorsze było najdłuższe opowiadanie, które w sumie było podzielone na 3 części i każde było inaczej opisane. Było ono o Jokaście. Modliłam się tylko, żeby się skończyło od czasu jak je zaczęłam czytać.

Totalny zawód i spodziewałam się czegoś co znalazłam tylko w ostatnim opowiadaniu.

Nie polecam :\

[Zena · Rating 2 out of 5]

O matko, jak mnie ta książka wymęczyła 😵‍💫 Najlepsze opowiadanie należy do E. Cherezińskiej. Pozostałe, to niestety dno i dwa metry mułu. Nuuuda! Jak można pisać o mitologii tak beznadziejnie?! Bohaterki w większości przypadków to okrutne Baby, które niby mają woje zdanie, ale faktycznie to tylko w swojej głowie...

[mag•da · Rating 4 out of 5]

4.5/5⭐️
uwielbiam książki o kobietach, a zwłaszcza takie, w których próbuje się przedstawić ich zag��uszane herstorie. „ziarno granatu” to zbiór tekstów/mitów, pokrywających się z greckimi pierwowzorami - jedyną różnica jest przedstawienie ich z perspektyw bohaterek, co w sumie sprawiło, że stały się bardziej intymne i poruszające.

jak to w antologiach bywa, były tutaj teksty lepsze i gorsze (zapiszę kilka słów o każdym, żeby kiedyś wrócić tutaj w przyszłości🥹). mnóstwo cytatów z tej książki, chciałabym zatrzymać w sobie na zawsze:(
- tekst o demeter-matce, a nie demeter-bogini, był naprawdę bardzo przyjemny, a sam styl pisani pani cherezińskiej to po prostu majstersztyk,
- postaci echo do tej pory nie znałam i muszę przyznać, że skradła mi serduszko, a sama forma jest chyba moją ulubioną ze wszystkich,
-artemida królowa, totalnie moja faworytka, tak samo jak przedstawiona historia, która mnie całkowicie wzruszyła, a jednocześnie ogromnie podbudowała na duchu,
-tekst o eurydyce był tym czego bardzo wyczekiwałam - przedstawieniem znanego mitu w nieznany sposób, w którym to eurydyka jest zmuszona do obecności orfeusza, całkowicie okradziona w własnego głosu, talentu, widoczności, a jej postawa na końcu>>>>
-medea… przyznaję, że jak czytałam to współodczuwałam jej gniew i ból, w tej swojej wściekłości była naprawdę urzekająca i poruszająca. „przyjechała tu jako żywy człowiek, teraz jest rzeźbą, na którą znudziło się Jazonowi patrzeć. trzeba wymienić ten posąg, opatrzył się już, poszarzał.” „pozbyła się z siebie matki. i jest z powrotem kobieta, która zbiega do rzeki i krzyczy, że medea zawsze robi, co chce.”
-„matka jest nieważna, liczy się tylko ojciec”. tekst o pazyfae był…niepokojący. a jednocześnie pokazał ogromną nienawiść, z którą muszą spotykać się kobiety, rozpoczynają się jak zawsze od skrzeczącego starego faceta, który musi podbudować sobie ego, obrażając kobiety (znajome co?)
- tekst o meduzie zatrzymam w sobie na zawsze, bardzo mnie wzruszył:(
-odyseja z perspektywy kobiet? biorę w ciemno. z penelopa i kirkę naprawdę mocno chciałabym się zaprzyjaźnić, a eurykleję mocno uściskać. pomysł z narratorką totalnie mnie urzekł.
- herstorię kasandry też zabieram ze sobą:( „potem będą mówić, że sama się prosiłam, że sama go sprowokowałam, ośmielając się być niezamężna, ośmielając się być piękna, w końcu ośmielając się być w ogóle w niewłaściwym miejscu i niewłaściwym czasie”!!!
- rapsodia na temat, czyli trzy teksty o jokaścię nie przypadły mi do gustu - autorka chciała napisać za dużo i przez to monetami miałam wrażenie, że czytam książkę z wattpada… jedny pozytywny wątek to wątek psa oraz performance, które pojawiły się w drugim tekście
- infigenia była naprawdę niepokojąca, czułam ogromny żal jak czytałam ten tekst - totalnie zmiótł mnie z planszy, mimo swojej banalności
- letniczka była przyjemna i urocza:)


a i nie mogę zapomnieć o wspaniałej oprawie graficznej, totalnie się zakochałam<3

[agnieszka · Rating 4 out of 5]

Niełatwo ocenić tę książkę jako całość, zakładam , że każda osoba czytająca będzie miała swoje ulubione mity i takie, na wspomnienie których przewróci oczami. Mnie wydawało się, że ciekawsze będą formy eksperymentalne, a jednak najbardziej zapadł mi w pamięć mit o Medei Agnieszki Jelonek (jest tam co prawda trochę eksperymentu, ale na marginesie). Podobało mi się dostrzeżenie Euryklei przez Barbarę Sadurską, a czytanie mitu o Pazyfae Grażyny Plebanek przypominało patrzenie na piękną, starożytną budowlę.

Nie dla mnie malownicze opisy Elżbiety Cherezińskiej, a na opowieść Joanny Rudniańskiej o Jokaście mogę tylko powiedzieć, a właściwie zapytać - dlaczego?
Wracając do podium, specjalne wyróżnienie należy się Aleksandrze Zbroi za humor i Weronice Murek za wierność swojemu stylowi.

Brak spójności stylistycznej można uznać za wadę albo zaletę, był on naturalną konsekwencją takiego pomysłu. Dla mnie to zaleta i całość uważam za bardzo udany projekt. Chętnie przeczytałabym podobne interpretacje w wykonaniu autorek z innych krajów.

[Hanna Wieczorek · Rating 5 out of 5]

Szkoła nie zasiała we mnie (nomen omen) ziarna miłości do mitologii, dlatego też podchodziłam z dużą niepewnością do tej pozycji.
Książka jest fenomenalna, choć niełatwa pod względem emocjonalnym. Współczesna kobieta (choć nie tylko!) może uświadomić sobie jak kluczową rolę w każdej historii gra PERSPEKTYWA. I często nie podejmując próby poznania innej niż nasza własna, z automatu ograniczamy sobie bardzo duży horyzont patrzenia na świat.

Mity z perspektywy kobiet wkurzają, bolą, ale też napawają dumą i inspirują do dalszej drogi po równość.

Dodatkowym dla mnie atutem była możliwość przypomnienia sobie starożytnych oryginałów, co było miłą wędrówką w czasy licealne.

Każdy mit jest zreinterpretowany przez inną autorkę, co pozwala dość szybko zaobserwować piękną różnorodność stylów. Osobiście rzadko się na tym skupiam, sięgając po książkę kolejnego autora/autorki.

Nie można nie wspomnieć o wspaniałych ilustracjach, którymi książka została dopełniona, autorstwa Dziołchy ze Śląska - Izy Dudzik.

Dziękuję mojej Siostrze za ten urodzinowy prezent.

[Achajka · Rating 2 out of 5]

Fajny (choć niezbyt nowatorski) pomysł i piękne ilustracje Izy Dudzik. Niestety zbiór cierpi na bolączkę wielu antologii, w których grupę twórców zmusza się do pisania na narzucony temat lub pod konkretną tezę. Ostatecznie jest może i różnorodnie (choć i to jest kwestia dyskusyjna), ale niestety bardzo nierówno jakościowo. W tym przypadku naprawdę szkoda, bo patrząc na koncept i listę pisarek, biorących udział w tym projekcie, miałam spore oczekiwania. Na dwanaście opowiadań tylko o połowie bym powiedziała, że są dobre, a wśród nich jedynie dwa zrobiły na mnie wrażenie, czy to jeśli chodzi o formę, czy też reinterpretację oryginalnej historii. Nie ukrywam, że ogólnie liczyłam na większe zniuansowanie i pomysłowość przy przetwarzaniu/ponownym odczytywaniu losów bohaterek greckich mitów.

Skupiając się jednak na pozytywach: te najlepiej napisane (imho) i przemyślane koncepcyjnie teksty to „Widzę Cię” Julii Fiedorczuk (o nimfie Echo) oraz „Dzikuska, czyli jak Grecy wynaleźli barbarzyństwo” Agnieszki Jelonek (o Medei). Za te dałabym mocne 3/5.

[Martyna Wieczorek · Rating 5 out of 5]

Kocham mitologię w oryginale, ale rzucenie na nią innego światła, innej perspektywy, zrobiło robotę. Danie głosu postaciom, które do tej pory go nie miały, zmienia znane mity w całkowicie nowe historie. Bardzo przyjemna lektura. Dobór i różnorodność autorek też czyni tę książkę wyjątkowo świeżą.

Mam nadzieję, że to dopiero początek! :)

[Li_seek · Rating 3 out of 5]

tylko Elżbieta Cherezińska – DEMETER I KORA podobało mi się, reszta mocno taka sobie

[Daria Nowak]

Książka z niewielkimi wyjątkami nudna. Język używany w niektórych opowiadaniach nie dla mnie.

[mirabeika · Rating 1 out of 5]

chciałem dać dwie gwiazdki, ale potem musiałem przebrnąć przez rozdział o jokaście

[Dante · Rating 4 out of 5]

"Matka musi zrozumieć, że córki odchodzą. Ona zawsze myliła wolność z opuszczeniem."

"Podobno Eros szczególnie lubi bawić się z Tanatosem w zamianę miejsc. Dlatego każde rozstanie jest jak mała śmierć, a zdrada jak duża śmierć. Nawet bycie razem jest jak śmierć, bo człowiek chce się rozpuścić, zgubić, a jeżeli już mu się uda, miłość się kończy, bo nie ma czym się karmić."

"Znalazłaś tylko Korę" - 4.5⭐
"Widzę cię" - 3⭐
"Srebrzysta" - 5⭐
"Nie wracaj" - 4⭐
"Dzikuska, czyli jak Grecy wynaleźli barbarzyństwo" - 3.5⭐
"Pieśni królowej" - 4⭐
"Zabawka bogów" - 5⭐
"Świat, który wymyśliłam dla Odysa" - 5⭐
"Tylko ja ocaleję, aby wam o tym donieść" - 5⭐
"Rapsodia na temat" - 3.5⭐
"Od piątej do siódmej" - 3.5⭐
"Letniczka" - 5⭐

[Magdalena · Rating 4 out of 5]

Dziwne, ze ten zbior ma tak niska ocene. To nie sa feministyczne adaptacje mitow, raczej herstorie nadajace indywidualnosc kobietom, ktore dotychczas funkcjonowany jako tlo. Opowiesci o Demeter i Medei sa niesamowite, ale opowiadania umiejscowione we wspolczesnosci sa bardzo niespojne.

[Karola · Rating 2 out of 5]

jestem na nie, bardzo nie było to tym, czym myślałam, że będzie. znaczna większość historii była dla mnie przepisaniem mitu przez inną osobę, zaledwie kilka z autorek zrobiło tutaj faktycznie coś wartego uwagi – a to dało bardzo nierówną sobie całość.

[Shelbygt95 · Rating 3 out of 5]

3.5
O pierwszych opowiadaniach mogę powiedzieć z czystym sumieniem, że są klimatyczne, poruszające i piękne w swojej brutalności. Są dokładnie tym, czym powinny być według opisu książki.


I nagle pojawia się opowiadanie o Jokaście, które (o zgrozo!) ma aż trzy wersje i jest tak tragiczne, że aż brak mi słów. Jeżeli miało być kontrowersyjnie i niesztampowe, to bardzo mi przykro, ponieważ finalnie dostajemy mocno kiczowatą wersję Żulczykowej prozy (z całym szacunkiem dla Pana Jakuba). Wrzucenie do opowiadania kobiety z problemami, kilku przekleństw i tony prymitywizmu nie gwarantuje sukcesu.

[~ bri ~]

DNF w 65%

więcej tu było pen!sów niż wag!n

(jedynie pierwsze opowiadanie było slay)

[magdalena☕ · Rating 5 out of 5]

opowiadanie o penelopie ma specjalne miejsce w moim sercu

[Julia · Rating 2 out of 5]

komu to było potrzebne?

[Kacper Havemeister · Rating 2 out of 5]

W większości mity nie zostały zmienione, jedynie opowiedzane zostały z perspektywy mitologicznych bohaterek. Tylko kilka unowocześnionych wersji mitów stara się poruszyć ważne, lecz niestety małomedialne problemy.

[Monika · Rating 4 out of 5]

Jeżeli mówimy o tej książce jako o feministycznym spojrzeniu na mitologię, to nie, tego tu nie ma, jest oddanie głosu kobietom, ale dalej na wzór mitów są one tu traktowane w paskudny sposób. Opowiadania są bardzo różne i nie powiedziałabym, że są nierówne, bardziej odzwierciedlają autorki, których mamy tu trochę i ich interpretacje są naprawdę ciekawe i bardzo różne od siebie. Ja osobiście jestem zadowolona z tej książki a audiobook jest zrobiony genialnie.