Dit is die tweede boek in die Zeus van Wyngaardt-reeks. Die eerste boek, Zeus van Wyngaardt en die godin van die jag, word besonder goed ontvang: Volgens Emile Joubert (Rapport, 24 Oktober 2021) kan mens die roman in een woord opsom en dit is “bef*k”: “Die ware Zeus was die opperste van alle Griekse gode, maar nie eens die uiterstes van sy bomenslike kragte sou die ontknoping van hierdie vernuftige plesierrit van ’n speurverhaal kon voorspel nie.” Hy wys verder daarop dat die “skryfstyl vernuftig” en die “plot behendig saamgestel” is. Thys Human (Netwerk24, 15 November 2021) beskryf Agrella se debuut as “’n onderhoudende roman wat baie lesers verdien”: “Een van die verkwiklike aspekte van Agrella se roman is dat dit net so min in ’n netjiese boksie pas as die eiesoortige titelkarakter, Zeus (Zet) van Wyngaardt.” En: “Agrella […] kán skryf en weet hoe om met maksimum effek ’n fyn balans tussen humor en erns te handhaaf.” In Zeus van Wyngaardt en die skrikgodin word Zeus se buurman, Atif Dinali, se tienerdogter Tahina vermis. Zeus vermoed dat mensehandel en prostitusieringe iets met haar verdwyning te doen het. Sy ondersoek lei hom na die verleidelike Wildene du Bois, ’n courtisane wat eens op ’n tyd betrokke was by ’n mensehandelsindikaat. Zeus besef egter gou dat hierdie saak maar net een tentakel van ’n groter monster is.
Julio Agrella is in Springs gebore en het daar en in Brakpan grootgeword. Dit verklaar baie. Ná dekades in die (veral Engelse) korporatiewe wêreld tree hy op 50 af en lei ’n semi-kluisenaarslewe saam met sy vrou, honde en katte op ’n piepklein plasie by Dieprivier in die Outeniekwas.
#ZeusvanWyngaardtendieskrikgodin – Julio Agrella #Protea
Zeus…. Daar is die Liam Neeson-weergawe. Nie erg oortuigend nie; my gedagteprentjie lyk meer soos die foto van die skrywer agterin hierdie roman. Daar is ook diegene wat Zeus as een van Higgins van Magnum PI-faam se twee wreedaardige Dobermans sal onthou en onwillekeurig voor die geestesoog sien hoe Borselsnor in sy rooi Ferarri spring terwyl Higgins onoortuigend na Zeus en Apollo roep. En dan is daar Zeus van Wyngaardt. Privaatspeurder in ‘n Springs-area waar die Rottweilers twee-twee loop uit vrees vir die mense.
Dit klink eenvoudig – en onverwant: Zeus se Bangladesji-bure se tienerdogter word vermis. En ‘n emosioneel mishandelde vrou wil graag haar kinders te siene kry na ‘n gemanipuleerde egskeiding. Die verskrikte vrou is ‘n tragiese figuur: ‘Haar stem het die sterkte van die boog se pap rek, die woorde uit haar mond haal skaars die lessenaar se rand. Ek moet ver vorentoe sit om te hoor wat sy sê.’ (24) Die sake het een ding in gemeen: min geld. Maar, hoe meer Zeus krap, hoe meer blyk daar skakels na dieselfde veelkoppige monster te wees. En, om sake te kompliseer, dreig die gevreesde L-woord om vastrapplek in sy lewe te kry.
Hierdie roman is die tweede in die reeks en is vooraf gegaan deur ‘Zeus van Wyngaardt en die godin van die jag’, Proteaboekhuis, 2021. Vergun my twee belydenisse: ek het (nog) nie die eerste roman gelees nie en ek was uiters skepties oor die konsep. Eersgenoemde gaan ek binnekort regstel en laasgenoemde was ‘n massiewe oordeelsfout. Zeus van Wyngaardt is ‘n fenomeen: Hy is nie die tradisionele aksieheld wat ‘n skurk met ‘n vel papier kan onthoof nie; hy is ietwat ontnugter deur die lewe, sardonies, soms melankolies; ‘n rowwe diamant met ‘n sagte hart wat nie huiwer om met homself die draak te steek nie: ‘My glimlag voel so breed dat ek bang is die wyn loop by my mond uit. Om seker te maak dat ek genoeg alkohol inkry, drink ek ‘n tweede glas. ‘ (140) en die vreemde gewoonte het om na homself in die derde persoon te verwys.
Selfs oënskynlik eenvoudige en irrelevante tonele, soos Zeus wat poog om Tumi te leer bestuur, is ‘n kragtoer van vermaak: ‘Die middag leer my verskeie lesse. Tumi weet rêrig niks van bestuur nie. Mens behoort nie bestuurslesse te probeer gee met ‘n babalaas nie. Dit help nie om te rem wanneer jy in die passasiersitplek sit nie.’ (135)
Die bekoring van die roman is ongetwyfeld die hoofkarakter; veral die meesterlike wyse waarop die skrywer sy interaksie met die ander karakters aanwend om hom in al sy fasette aan die leser te openbaar. Elke karakter ontbloot ‘n ander aspek van Zeus en dit is die kern van hierdie onvergeetlike roman. Na die lees van die slottonele, het ek met ‘n skok besef dat dit begin reën het; die intensiteit van die laaste hoofstukke het die wêreld laat vervaag. En dit is tog wat van ‘n roman verwag word: daardie tydelike ontvlugting van die werklikheid en die ietwat verdwaasde besef dat jy, as leser, vir ‘n wyle weggevoer was. Daar kan tereg gevra word of daar ruimte is vir nog ‘n krimi-skrywer in die klein Afrikaanse mark. My antwoord sal die wees wat ‘n destydse dosent gegee het toe daar vir hom gevra is of die blink-oog eerstejaars almal sou werk kry: ‘There is always room at the top’. Dis waar hierdie roman hoort – heel bo.
Every time you say no more Think you had enough You turn around you find you’re back On the street of love -Jack Hammer, Street of Love
Ek skop my paar woorde oor hierdie boek af met ‘n Jack Hammer liriek aangesien ‘n sekere Piet Botha liriek so sentraal tot baie dinge in die boek staan.
Jy kan dié boek maklik verbyloop in die winkel, met die vreemde titel, omslagontwerp, die skrywer se naam. Mens sou sweer jy gaan iewers in die mitologie ingedompel word as jy braaf genoeg sou wees om dié ding oop te maak.
Maar tel hom maar op, liewe leser.
Zeus is ‘n privaatspeurder wat, soos jou klassieke privaatspeurder in fiksie maar bodem skraap in die finansiële departement. Toe Zeus se buurman se dogter boonop een nag spoorloos verdwyn vind Zeus en sy bekwame assistent Tumi hulle gou in diep, kolkende water. Kompleet, inderdaad, met ‘n Medusa en vele Minotaurs wat in die donker skuil. Dodelik en onbereikbaar in ‘n labirint van mag.
Hoe skakel die mishandelde vrou, Elsie Niemandt wat by Zeus vir hulp kom aanklop se storie in by die netwerk van mensehandel wat dreig om ons helde te weeg en te lig te vind? En Wildene wat Zeus met haar sjarme oorrompel? Gaan sy Zeus se groot liefde wees of gaan haar donker verlede die oorhand kry en hom tot by die poorte van Hades sleep?
Hierdie boek was ‘n lekker verrassing. Wonderlik gesketsde karakters, ‘n gemaklike skryfstyl en boeiende storie. ‘n Moerse aanwins vir karaktergedrewe Afrikaanse misdaadfiksie. Ek gaan definitief die eerste boek opsoek en ook bydam.
Die voorkoms van die boek het my nie aangestaan nie - onbekende skrywer met 'n volksvreemde naam, onverstaanbare titel en donker voorblad. Dit was 'n yslike fout om die boek op daardie indrukke af te skryf. Gelukkig het ek die kans gekry om dit gratis te lees en dit langtand aangegryp ... tot my aangename verrassing. Zeus is 'n heerlike held, 'n goeie man met selfinsig en 'n sin vir humor. Die storie steun meer op karakterisering as op aksie - en dis waaroor ek gek is. Moenie vir Zeus laat verbygaan net omdat die voorkoms van die boek jou nie eintlik veel van 'n idee gee waaroor die boek gaan nie. Sterk aanbeveel!
Privaat speurder Zeus van Wyngaardt bevind homself in a moeilike situasie. 'n Soektog na 'n vermiste tiener dui op die bestaan van 'n georganiseerde groep kriminele wat in die townships 'n skrikbevind voer. Hy word ook betrokke by die egskeiding van 'n mishandelde vrou wat haar kinders wil sien. Die strate van Benoni is nie veilig nie en beide Zeus en Tumi is in gevaar. Meer mense moet Zeus ontmoet.