What do you think?
Rate this book
Ο αδόκητος χαμός των ρόδων
Τα βράδια πάσχιζα να πάρω αναπνοή. Αναρωτιόμουν αν πριν πάω να ξαπλώσω, έσβησα πίσω μου το φως της κουζίνας πριν κλείσω την πόρτα. Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως το έκανα, έστω κι αν οι άλλοι ήξεραν ότι το έκανα, μα εγώ δεν το πίστευα. Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου πως μπορούσε ν’ αναπνεύσει κανονικά, πως μπορούσε να βυθιστεί σε ήρεμο και βαθύ ύπνο, έστω κι αν στη βάση του λαιμού μου, χτυπούσε ατέρμονα την πόρτα του το μικροκαμωμένο χέρι ενός φτερωτού αγγέλου.
Τότε ήμουν μια κάμπια μονάρχης λίγο πριν μπει στην κοσμική σκηνή της χρυσαλίδας.
Τις μέρες αναζητούσα παρτέρια με ηλιόλουστα χρυσάνθεμα, ανθισμένα στις ενδιάμεσες λωρίδες των πεζών. Το μόνο που έβρισκα, ήταν άδειες κυψέλες αντικαταθλιπτικών χαπιών, να τις φωτίζει ο ήλιος, και άνδρες ξυπόλητους καθισμένους σε παγκάκια έξω από τους φούρνους και τα φαρμακεία να παραμιλούν για την κλεμμένη δυστυχία.
Παραπατούσα σε ημιφωτισμένες σκάλες. Σκόνταφτα σε ασφυκτικούς διαδρόμους. Εγκλωβιζόμουν σε παλιούς ανελκυστήρες. Τα ελάσματα που συγκρατούσαν τα φτερά μου είχαν ξεχαρβαλωθεί κι εγώ έψαχνα μάταια κάποιον να τα επισκευάσει. Να ξεπλύνει τις κηλίδες από αίμα που τα είχαν καλύψει.
Μέχρι να φτιαχτούν τα διαλυμένα μου φτερά, έπρεπε να μάθω να ανασαίνω απ’ την αρχή. Μου πήρε καιρό μέχρι να τα καταφέρω, μα στο τέλος κατάλαβα πως ό,τι μας συνθλίβει, μας κάνει τελικά αγγέλους λουσμένους με φως.
Φωτεινή Ουζουνίδου
Τότε ήμουν μια κάμπια μονάρχης λίγο πριν μπει στην κοσμική σκηνή της χρυσαλίδας.
Τις μέρες αναζητούσα παρτέρια με ηλιόλουστα χρυσάνθεμα, ανθισμένα στις ενδιάμεσες λωρίδες των πεζών. Το μόνο που έβρισκα, ήταν άδειες κυψέλες αντικαταθλιπτικών χαπιών, να τις φωτίζει ο ήλιος, και άνδρες ξυπόλητους καθισμένους σε παγκάκια έξω από τους φούρνους και τα φαρμακεία να παραμιλούν για την κλεμμένη δυστυχία.
Παραπατούσα σε ημιφωτισμένες σκάλες. Σκόνταφτα σε ασφυκτικούς διαδρόμους. Εγκλωβιζόμουν σε παλιούς ανελκυστήρες. Τα ελάσματα που συγκρατούσαν τα φτερά μου είχαν ξεχαρβαλωθεί κι εγώ έψαχνα μάταια κάποιον να τα επισκευάσει. Να ξεπλύνει τις κηλίδες από αίμα που τα είχαν καλύψει.
Μέχρι να φτιαχτούν τα διαλυμένα μου φτερά, έπρεπε να μάθω να ανασαίνω απ’ την αρχή. Μου πήρε καιρό μέχρι να τα καταφέρω, μα στο τέλος κατάλαβα πως ό,τι μας συνθλίβει, μας κάνει τελικά αγγέλους λουσμένους με φως.
Φωτεινή Ουζουνίδου
90 pages, Paperback
First published May 1, 2022
4 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
July 4, 2024
Βαθιά συναισθηματική ποιήση που δημιουργεί εικόνες με λέξεις και φαίνεται η καταλυτική επίδραση της τέχνης και πιο συγκεκριμένα της λογοτεχνίας. Σου αφήνει την αισιόδοξη αίσθηση ότι στο τέλος της ημέρας παρόλες τις δυσκολίες θα υπάρχει η ελπίδα, ένα όμορφο ηλιοτρόπιο, μια λευκή ορχιδέα να ανθίζει. Και έτσι και η ίδια η ηρωίδα θα ανθίσει κόντρα στον πόνο. Περιμένουμε και άλλα όμορφα ποιήματα, Φωτεινή! 🌸🌸
July 27, 2022
https://www.dominicamat.gr/2022/06/bl...
https://vivliovamon.blogspot.com/2022...
Βαθμολογία 3.5/5
"Άρχισα να σε ψάχνω ανάμεσα στα πρώτα αγριόκρινα του Σεπτέμβρη.
{...}
Μα φαίνεται εσύ είχες μέσα σου ένα ατέλειωτο χειμώνα
κι εγώ έναν τρελό Απρίλη.''
(''Τρελός Απρίλης'',σελ.35)
Πώς θα ήταν η ζωή μας,αν δεν υπήρχε η ποίηση κι όλα όσα εκείνη μας προσφέρει;
Αγαπώ την ποίηση καί όσα προσλαμβάνω,ή,δύνανται να ειπωθούν μέσω αυτής...
Χαίρομαι δε,όταν οι νέοι/ες δημιουργοί στρέφονται προς εκείνη. Όπως,άλλωστε,συνέβη καί με την πρώτη ποιητική συλλογή της ανερχόμενης ποιήτριας Φωτεινής Ουζουνίδου,με τίτλο ''Ο αδόκητος χαμός των ρόδων".
Άραγε,τί θα βιώσουμε κατά την διάρκεια της ανάγνωσης των ποιημάτων;
Τί περιμένουμε;
Μία ηθελημένη ''πτώση'' προς τα άδυτα της ψυχής,ή,μία εκ βαθέων εξομολόγηση;
Σάμπως υπάρχει κάποια διαφορά επί της ουσίας;
Μάλλον,όχι...
Διότι,όταν ένας ποιητής/μία ποιήτρια επιλέγει να ''ξεγυμνωθεί'' καί να εκτεθεί μπροστά στα μάτια των αναγνωστών/στριων,αυτά τα δύο είναι το ένα καί το αυτό. Απλά διαφέρουν οι λέξεις,καθώς σε μία πιο ελεύθερη εκδοχή μοιράζονται το ίδιο νόημα...
"Να είσαι προσεκτική με τους δαίμονές σου.
Μην τους κρατάς για πολύ συντροφιά.
Μπορεί εύκολα η κακία τους
να πάρει μέσα σου σάρκα και οστά''
(''Ανάβαση'',σελ. 68)
Η ποιήτρια έχει μία εξελίξιμη καί πολύ γλαφυρή πένα που συνδυάζει αρμονικά τον ρεαλισμό με την λυρικότητα κι αυτό την βοηθά να διεισδύσει αθόρυβα κι αβίαστα στην σκέψη καί στην ψυχή μας. Θα μας μιλήσει σαν να απευθύνεται σε ένα δικό της προσφιλές άτομο. Δεν θα κρυφτεί,αλλά ούτε καί θα ντραπεί. Θα ζήσουμε ό,τι βιώνει καί θα περάσουμε από τον ίδιο κυκεώνα συναισθημάτων με εκείνη. Σαν κάθε ποίημα να μοιάζει με το κάθε βήμα που πρέπει να κάνουμε καί σκαλί σκαλί να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό.
Λύτρωση;
Αγάπη καί αποδοχή του εαυτού μας;
Απαλλαγή του όποιου αρνητικού φορτίου;
Συνειδητοποίηση πως τα όποια μαθήματα παίρνουμε στην ζωή καί τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτά,τελικά μόνο υπέρ μας λειτουργούν;
Πείτε το όπως επιθυμείτε. Εγώ πάντως είχα την αίσθηση πως έγινα ένα με την ποιήτρια καί ολοκληρώνοντας την ανάγνωση των ποιημάτων ένιωθα πλήρης...
"Τώρα ξέρω ότι τ'αγκάθια δεν πονάνε.
Τώρα ξέρω ότι τ'αγκάθια μ'έκαναν δυνατή.
Τώρα ξέρω ότι οι πληγές
έγραψαν τα ποιήματα.''
("Ο αδόκητος χαμός των ρόδων",σελ.78)
Καλή ανάγνωση!
https://vivliovamon.blogspot.com/2022...
Βαθμολογία 3.5/5
"Άρχισα να σε ψάχνω ανάμεσα στα πρώτα αγριόκρινα του Σεπτέμβρη.
{...}
Μα φαίνεται εσύ είχες μέσα σου ένα ατέλειωτο χειμώνα
κι εγώ έναν τρελό Απρίλη.''
(''Τρελός Απρίλης'',σελ.35)
Πώς θα ήταν η ζωή μας,αν δεν υπήρχε η ποίηση κι όλα όσα εκείνη μας προσφέρει;
Αγαπώ την ποίηση καί όσα προσλαμβάνω,ή,δύνανται να ειπωθούν μέσω αυτής...
Χαίρομαι δε,όταν οι νέοι/ες δημιουργοί στρέφονται προς εκείνη. Όπως,άλλωστε,συνέβη καί με την πρώτη ποιητική συλλογή της ανερχόμενης ποιήτριας Φωτεινής Ουζουνίδου,με τίτλο ''Ο αδόκητος χαμός των ρόδων".
Άραγε,τί θα βιώσουμε κατά την διάρκεια της ανάγνωσης των ποιημάτων;
Τί περιμένουμε;
Μία ηθελημένη ''πτώση'' προς τα άδυτα της ψυχής,ή,μία εκ βαθέων εξομολόγηση;
Σάμπως υπάρχει κάποια διαφορά επί της ουσίας;
Μάλλον,όχι...
Διότι,όταν ένας ποιητής/μία ποιήτρια επιλέγει να ''ξεγυμνωθεί'' καί να εκτεθεί μπροστά στα μάτια των αναγνωστών/στριων,αυτά τα δύο είναι το ένα καί το αυτό. Απλά διαφέρουν οι λέξεις,καθώς σε μία πιο ελεύθερη εκδοχή μοιράζονται το ίδιο νόημα...
"Να είσαι προσεκτική με τους δαίμονές σου.
Μην τους κρατάς για πολύ συντροφιά.
Μπορεί εύκολα η κακία τους
να πάρει μέσα σου σάρκα και οστά''
(''Ανάβαση'',σελ. 68)
Η ποιήτρια έχει μία εξελίξιμη καί πολύ γλαφυρή πένα που συνδυάζει αρμονικά τον ρεαλισμό με την λυρικότητα κι αυτό την βοηθά να διεισδύσει αθόρυβα κι αβίαστα στην σκέψη καί στην ψυχή μας. Θα μας μιλήσει σαν να απευθύνεται σε ένα δικό της προσφιλές άτομο. Δεν θα κρυφτεί,αλλά ούτε καί θα ντραπεί. Θα ζήσουμε ό,τι βιώνει καί θα περάσουμε από τον ίδιο κυκεώνα συναισθημάτων με εκείνη. Σαν κάθε ποίημα να μοιάζει με το κάθε βήμα που πρέπει να κάνουμε καί σκαλί σκαλί να φτάσουμε στον τελικό μας προορισμό.
Λύτρωση;
Αγάπη καί αποδοχή του εαυτού μας;
Απαλλαγή του όποιου αρνητικού φορτίου;
Συνειδητοποίηση πως τα όποια μαθήματα παίρνουμε στην ζωή καί τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτά,τελικά μόνο υπέρ μας λειτουργούν;
Πείτε το όπως επιθυμείτε. Εγώ πάντως είχα την αίσθηση πως έγινα ένα με την ποιήτρια καί ολοκληρώνοντας την ανάγνωση των ποιημάτων ένιωθα πλήρης...
"Τώρα ξέρω ότι τ'αγκάθια δεν πονάνε.
Τώρα ξέρω ότι τ'αγκάθια μ'έκαναν δυνατή.
Τώρα ξέρω ότι οι πληγές
έγραψαν τα ποιήματα.''
("Ο αδόκητος χαμός των ρόδων",σελ.78)
Καλή ανάγνωση!
January 30, 2023
Η ποιήτρια Φωτεινή Ουζουνίδου στην ποιητική της συλλογή "Ο αδόκητος χαμός των ρόδων" καταθέτει την πάλη του ποιητικού υποκειμένου -με το οποίο μάλλον ταυτίζεται και η ίδια- να καταλάβει τον εαυτό του, να διαμορφώσει την ταυτότητά του και να μη χαθεί από τη ζωή. Μια πάλη με τον εσώτερο εαυτό του και την κατάθλιψη, η οποία είναι η πιο δύσκολη και απαιτητική, καθώς ο εχθρός είναι ο ίδιος ο εαυτός...
Η πάλη αυτή, παρόλο που είναι εσωτερική, αποτυπώνεται στο χαρτί με εξωτερικές εικόνες. Παρόλο που είναι σκοτεινή, εξωτερικεύεται με το φως της ποίησης και των λέξεων και αποκτά μια λιγότερο ερεβώδη μορφή. Αποκτά τη μορφή εκείνη, η οποία μπορεί να μεταδώσει το ανάλογο συναίσθημα στον αναγνώστη, να καταλάβει τον ψυχισμό του ποιητικού υποκειμένου, να δει τις εικόνες που υπάρχουν μέσα στο μυαλό του και εν τέλει να δει τη θέλησή του για ζωή. Μια ζωή καλύτερη, πιο ζεστή και όπου τα φτερά του κάθε ανθρώπου δε θα τολμά να τα αγγίζει κανένας άλλος, αλλά ούτε και οι συνθήκες θα τολμούν να του τα κόψουν, και όπου θα μπορεί να πετάει ελεύθερος...
"Βλέπεις, λοιπόν, ποια είμαι;
Ούτε αυτή που βλέπεις στον καθρέφτη
ούτε αυτή που κοιτάς στη φωτογραφία.
Είχα πάντα μέσα μου μια άγρια φύση", γράφει.
Και...
"Φανταζόμουν το παρτέρι να αποκτά ζωή.
Το ανθοδοχείο να γεμίζει με λουλούδια – όχι με προσευχές
κι η άνοιξη να πέφτει επάνω μου σαν βροχή,
σαν τα ροδαλά άνθη απ' τα κλαδιά ενός ροδόδενδρου.
Να με λούζει με χρώματα και φως,
κι ας είμαι ακόμη βρόμικη,
κι ας έχω μέσα μου χειμώνα".
Υ.Γ. Συγχαρητήρια, Φωτεινή! Θαύμασα την ποιητική μαεστρία σου! Καλοτάξιδη να είναι η συλλογή σου!
Η πάλη αυτή, παρόλο που είναι εσωτερική, αποτυπώνεται στο χαρτί με εξωτερικές εικόνες. Παρόλο που είναι σκοτεινή, εξωτερικεύεται με το φως της ποίησης και των λέξεων και αποκτά μια λιγότερο ερεβώδη μορφή. Αποκτά τη μορφή εκείνη, η οποία μπορεί να μεταδώσει το ανάλογο συναίσθημα στον αναγνώστη, να καταλάβει τον ψυχισμό του ποιητικού υποκειμένου, να δει τις εικόνες που υπάρχουν μέσα στο μυαλό του και εν τέλει να δει τη θέλησή του για ζωή. Μια ζωή καλύτερη, πιο ζεστή και όπου τα φτερά του κάθε ανθρώπου δε θα τολμά να τα αγγίζει κανένας άλλος, αλλά ούτε και οι συνθήκες θα τολμούν να του τα κόψουν, και όπου θα μπορεί να πετάει ελεύθερος...
"Βλέπεις, λοιπόν, ποια είμαι;
Ούτε αυτή που βλέπεις στον καθρέφτη
ούτε αυτή που κοιτάς στη φωτογραφία.
Είχα πάντα μέσα μου μια άγρια φύση", γράφει.
Και...
"Φανταζόμουν το παρτέρι να αποκτά ζωή.
Το ανθοδοχείο να γεμίζει με λουλούδια – όχι με προσευχές
κι η άνοιξη να πέφτει επάνω μου σαν βροχή,
σαν τα ροδαλά άνθη απ' τα κλαδιά ενός ροδόδενδρου.
Να με λούζει με χρώματα και φως,
κι ας είμαι ακόμη βρόμικη,
κι ας έχω μέσα μου χειμώνα".
Υ.Γ. Συγχαρητήρια, Φωτεινή! Θαύμασα την ποιητική μαεστρία σου! Καλοτάξιδη να είναι η συλλογή σου!
December 29, 2022
Με λυρική, εξομολογητική και εικονοπλαστική διάθεση και θέτονας στο επίκεντρο τον άνθρωπο και τον ψυχισμό του, η Φωτεινή Ουζουνίδου επιτυγχάνει με την πρώτη της εμφάνιση στον ποιητικό στίβο να δημιουργήσει μια καλογραμμένη ποιητική συλλογή, η οποία στοχεύει στην (επαν)ανακάλυψη του εαυτού αληθινά και ουσιαστικά. Χρησιμοποιώντας πρωτότυπες και υποβλητικές συνάψεις λέξεων η ποιητική φωνή μας παρουσιάζει απλόχερα και απογυμνωμένα τους βασικούς άξονες της ποίησής της σε γλώσσα υπαινικτική, ειλικρινή και γλαφυρή. Είναι σαφής η πρόθεσή της να ιχνηλατήσει το υποσυνείδητο και το μύχιο της σκέψης, τις δύο βασικές κατευθυντήριες των ανθρώπινων ενεργειών και πράξεων. Σίγουρα, πρόκειται για μια ποιητική συλλογή, που αξίζει να διαβαστεί!
February 9, 2023
Όταν το τραύμα ράβεται με λέξεις γεννιούνται ποιήματα σαν αυτά της Φωτεινής ❤ Συγχαρητήρια Φωτεινή μου! Καλοτάξιδο να είναι σε φιλόξενες ψυχές⚘
August 15, 2022
Στα ποιήματα της ποιητικής συλλογής "Ο αδόκητος χαμός των ρόδων" πρωταρχικό ρόλο παίζουν οι εικόνες και δευτερεύοντα τα συναισθήματα. Πράγμα σπάνιο για μια ποιητική συλλογή μιας και συνήθως συμβαίνει το αντίθετο.
Ποιήματα που συνθέτουν μια ρομαντική ψυχοσύνθεση και μια νοσταλγική διάθεση, έτσι θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τη γραφή της Φωτεινής Ουζουνίδου.
Ένα βιβλίο για όλους τους αναγνώστες που ψάχνουν ένα διαφορετικό ανάγνωσμα, που να μπλέκει με αριστοτεχνικό τρόπο την κλασσική με τη σύγχρονη ποίηση και εννοείται πως το προτείνω!
Ποιήματα που συνθέτουν μια ρομαντική ψυχοσύνθεση και μια νοσταλγική διάθεση, έτσι θα μπορούσαμε να περιγράψουμε τη γραφή της Φωτεινής Ουζουνίδου.
Ένα βιβλίο για όλους τους αναγνώστες που ψάχνουν ένα διαφορετικό ανάγνωσμα, που να μπλέκει με αριστοτεχνικό τρόπο την κλασσική με τη σύγχρονη ποίηση και εννοείται πως το προτείνω!
Displaying 1 - 6 of 6 reviews