What do you think?
Rate this book
Αστυνόμος Τρύπη #1
Παλιοί λογαριασμοί
Το πρώτο μυθιστόρημα του Γρηγόρη Αζαριάδη, που σηματοδότησε τη νέα εποχή της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας, σε νέα έκδοση!
Λίγο μετά την πτώση της Χούντας, μια παρέα αντιεξουσιαστών σπουδαστών βρίσκεται στο επίκεντρο της μεγάλης αποχής στο Αμερικανικό Κολέγιο. Μερικά χρόνια αργότερα, ακολουθεί η πορεία τους προς την αλλοτρίωση και την αφομοίωση από το μηχανισμό του κράτους και η ανέλιξή τους σε μέλη της υψηλής κοινωνίας.
Και τότε εμφανίζεται, σαν φάντασμα από το παρελθόν, ένας αόρατος φύλακας άγγελος –ή εκδικητής;– με σκοπό να κλείσει τους «παλιούς λογαριασμούς» με τους παλιούς φίλους… Ο υπαστυνόμος Μίραλης, που θα αναλάβει με την ομάδα του την υπόθεση, θα συναντήσει το μυστηριώδη αστυνομικό Μαύρο Βαρόνο και θα εμπλακεί σ’ ένα σκοτεινό mind game με το ηθικό δίλημμα «απονομή δικαιοσύνης ή εκδίκηση;»
Λίγο μετά την πτώση της Χούντας, μια παρέα αντιεξουσιαστών σπουδαστών βρίσκεται στο επίκεντρο της μεγάλης αποχής στο Αμερικανικό Κολέγιο. Μερικά χρόνια αργότερα, ακολουθεί η πορεία τους προς την αλλοτρίωση και την αφομοίωση από το μηχανισμό του κράτους και η ανέλιξή τους σε μέλη της υψηλής κοινωνίας.
Και τότε εμφανίζεται, σαν φάντασμα από το παρελθόν, ένας αόρατος φύλακας άγγελος –ή εκδικητής;– με σκοπό να κλείσει τους «παλιούς λογαριασμούς» με τους παλιούς φίλους… Ο υπαστυνόμος Μίραλης, που θα αναλάβει με την ομάδα του την υπόθεση, θα συναντήσει το μυστηριώδη αστυνομικό Μαύρο Βαρόνο και θα εμπλακεί σ’ ένα σκοτεινό mind game με το ηθικό δίλημμα «απονομή δικαιοσύνης ή εκδίκηση;»
- GenresCrime
408 pages, Mass Market Paperback
First published October 1, 2012
43 people want to read
About the author
Γρηγόρης Αζαριάδης
15 books55 followers Ο Γρηγόρης Αζαριάδης γεννήθηκε το 1951 στην Αθήνα. Είναι μέλος της ΕΛΣΑΛ (Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας). ''Το μοτίβο του δολοφόνου'' (Γαβριηλίδης, 2015) είναι το τρίτο του αστυνομικό μυθιστόρημα. Έχουν προηγηθεί τα βιβλία ''Παλιοί λογαριασμοί'' (Γαβριηλίδης, 2012) και ''Η τελευταία παράσταση της Μαρίνας Φιλίππου'' (Γαβριηλίδης, 2013).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
August 19, 2017
Ένα βαθιά πολιτικοκοινωνικό μυθιστόρημα με έντονο το στοιχείο της αστυνομικής πλοκής, είναι ''Οι παλιοί λογαριασμοί '' του Γρηγόρη Αζαριάδη.
Δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο του συγγραφέα και ομολογώ πως με κέρδισε σαν αναγνώστρια! Έζησα έντονα την κάθε αποστροφή του λόγου του – πάνω στα κοινωνικά θέματα – όπως έντονα ένιωσα και τη νουάρ ατμόσφαιρα που ''επιβάλλεται '' να έχει ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα. Πιστεύω πως αυτοί οι δύο λόγοι είναι αρκετοί για να με κάνουν να προχωρήσω και στα επόμενα βιβλία του.
Λίγα λόγια για την ιστορία ...
Μια μικρή ομάδα φοιτητών που ονειρεύεται την ανατροπή της κοινωνίας και την εγκαθίδρυση μιας άλλης δίκαιης βασιζόμενης στην αντί- εξουσιαστική ιδεολογία, δραστηριοποιείται αμέσως μετά τη δικτατορία, στο Αμερικάνικο κολέγιο. Αυτό που πετυχαίνει είναι μια οκτάμηνη αποχή από τα μαθήματα, πράγμα ανήκουστο για εκείνη την εποχή. Η συσπείρωση των μελών της ομάδας και η επιτυχία τους οφείλεται σε ένα πρόσωπο που έρχεται από το πουθενά, έναν Κάιζερ Σόζε ( Ήρωας στην κινημ. ταινία Συνήθεις Ύποπτοι ).
Τα χρόνια περνούν, ο Κάιζερ Σόζε χάνεται, και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μεταλλάσσονται. Ξεπουλούν ιδεολογίες και οράματα και υπηρετούν αυτό που πολεμούσαν, τη διαφθορά και τη διαπλοκή.
Ώσπου, τέσσερις φόνοι ταράζουν τα νερά της βρόμικης και βαλτώδους επιφάνειας της ζωής τους.
Όλοι οι φόνοι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Όλοι οι φόνοι φωτογραφίζουν μια συμβολική κάθαρση.
Ο υπαστυνόμος Μίραλης και η ομάδα του καλούνται να βρουν τον δολοφόνο και έρχονται αντιμέτωποι με την εικόνα μιας τάξης που προκλητικά λειτουργεί πέρα από κάθε νόμο.
Η απονομή όμως, της δικαιοσύνης που πάντα σαν στοιχείο υπάρχει στα αστυνομικά μυθιστορήματα, αυτή τη φορά έρχεται από άλλη κατεύθυνση.
Ο σχολιασμός μου.
Ο αναγνώστης παρακολουθεί βήμα-βήμα τις έρευνες για τον εντοπισμό του δολοφόνου. Η έντονη δράση και το σασπένς, όπως και οι ανατροπές, τον κρατούν δέσμιο μέχρι το τέλος. Ίσως κάποια στιγμή να αντιληφθεί την ταυτότητα του δράστη, μα για μένα τουλάχιστον δεν ήταν αυτό το ζητούμενο.
Τα δύο στοιχεία που το χαρακτηρίζουν – κοινωνικοπολιτικό και αστυνομικό – μοιράζονται ακριβοδίκαια από το συγγραφέα και η ιστορία που στήνεται επάνω τους, είναι δομημένη άψογα. Η γραφή υπηρετεί σωστά έναν λόγο καυστικό και γλαφυρό. Το χιούμορ άφθονο, μαύρο, και οι φράσεις ''οι μπάτσικες κλισέ '', όπως αναφέρει ο συγγραφέας, διανθίζουν το κείμενο δίνοντας ανάσες.
Η ομάδα των αστυνομικών και ο υπαστυνόμος που ηγείται αυτής, είναι πρόσωπα ''υπαρκτά '' με ανθρώπινες αδυναμίες και πάθη. Οι επιθυμίες τους και τα μικρά όνειρά τους, περνούν μέσα από τις γραμμές του βιβλίου παράλληλα με τις ατέρμονες έρευνες , τις συσκέψεις, τα ξενύχτια τους στον επαγγελματικό τους χώρο, και την προσήλωση στο σκοπό τους. Η ζωή του υπαστυνόμου Μίραλη φωτίζεται πιο πολύ – λογικό – μέσα από την καθημερινότητά του, τις αδυναμίες του, αλλά και τους προβληματισμούς του. Τον ακολουθούμε στις σκέψεις του, είμαστε δίπλα του και προχωρούμε βήμα-βήμα στη μετάλλαξή του και στην κλιμάκωση της έλξης για την τιμωρία των πουλημένων στο σύστημα της διαφθοράς.
Λίγο πριν το τέλος, φθάνουμε σε ένα σημείο όπου το φανταστικό στοιχείο αναμιγνύεται με το πραγματικό, κάτω από μία ατμόσφαιρα που θυμίζει έντονα θρίλερ.
Ο αναγνώστης προβληματίζεται συνειδητά πάνω στη γενιά των αντιδικτατορικών αγώνων και τα μεταλλαγμένα απόβλητα που άφησε πίσω της, στα κόμματα που γυρνούν πάνω από τα πτώματα για να αρπάξουν, και στην περίφημη Γενιά του Πολυτεχνείου που είχε στους κόλπους της πολλούς ''αγωνιστές'' που καταπάτησαν οράματα και ιδεολογίες, προσβλέποντας σε κάποια εξαργύρωση.
Το πρώτο βιβλίο του Γρηγόρη Αζαριάδη ανήκει στην κατηγορία της μεσογειακής αστυνομικής μυθιστορίας, μιας κατηγορίας που δίνει κάτι περισσότερο από δράση έντονη, σασπένς και κυνήγημα δολοφόνων.
Η αναζήτηση του δολοφόνου γίνεται παράλληλα με μια άλλη αναζήτηση πιο πνευματική θα έλεγα και πιο προσανατολισμένη στα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας.
Το τέλος, απρόσμενο και καθηλωτικό, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά στον αναγνώστη που καλείται να τα απαντήσει.
Δυνατά σημεία :
1.Έντονη δράση, σασπένς.
2. Καυστική και ενίοτε γλαφυρή γραφή.
3. Ανάδειξη και καυτηρίαση των κοινωνικών προβλημάτων.
Δεν έχω διαβάσει άλλο βιβλίο του συγγραφέα και ομολογώ πως με κέρδισε σαν αναγνώστρια! Έζησα έντονα την κάθε αποστροφή του λόγου του – πάνω στα κοινωνικά θέματα – όπως έντονα ένιωσα και τη νουάρ ατμόσφαιρα που ''επιβάλλεται '' να έχει ένα καλό αστυνομικό μυθιστόρημα. Πιστεύω πως αυτοί οι δύο λόγοι είναι αρκετοί για να με κάνουν να προχωρήσω και στα επόμενα βιβλία του.
Λίγα λόγια για την ιστορία ...
Μια μικρή ομάδα φοιτητών που ονειρεύεται την ανατροπή της κοινωνίας και την εγκαθίδρυση μιας άλλης δίκαιης βασιζόμενης στην αντί- εξουσιαστική ιδεολογία, δραστηριοποιείται αμέσως μετά τη δικτατορία, στο Αμερικάνικο κολέγιο. Αυτό που πετυχαίνει είναι μια οκτάμηνη αποχή από τα μαθήματα, πράγμα ανήκουστο για εκείνη την εποχή. Η συσπείρωση των μελών της ομάδας και η επιτυχία τους οφείλεται σε ένα πρόσωπο που έρχεται από το πουθενά, έναν Κάιζερ Σόζε ( Ήρωας στην κινημ. ταινία Συνήθεις Ύποπτοι ).
Τα χρόνια περνούν, ο Κάιζερ Σόζε χάνεται, και τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας μεταλλάσσονται. Ξεπουλούν ιδεολογίες και οράματα και υπηρετούν αυτό που πολεμούσαν, τη διαφθορά και τη διαπλοκή.
Ώσπου, τέσσερις φόνοι ταράζουν τα νερά της βρόμικης και βαλτώδους επιφάνειας της ζωής τους.
Όλοι οι φόνοι έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Όλοι οι φόνοι φωτογραφίζουν μια συμβολική κάθαρση.
Ο υπαστυνόμος Μίραλης και η ομάδα του καλούνται να βρουν τον δολοφόνο και έρχονται αντιμέτωποι με την εικόνα μιας τάξης που προκλητικά λειτουργεί πέρα από κάθε νόμο.
Η απονομή όμως, της δικαιοσύνης που πάντα σαν στοιχείο υπάρχει στα αστυνομικά μυθιστορήματα, αυτή τη φορά έρχεται από άλλη κατεύθυνση.
Ο σχολιασμός μου.
Ο αναγνώστης παρακολουθεί βήμα-βήμα τις έρευνες για τον εντοπισμό του δολοφόνου. Η έντονη δράση και το σασπένς, όπως και οι ανατροπές, τον κρατούν δέσμιο μέχρι το τέλος. Ίσως κάποια στιγμή να αντιληφθεί την ταυτότητα του δράστη, μα για μένα τουλάχιστον δεν ήταν αυτό το ζητούμενο.
Τα δύο στοιχεία που το χαρακτηρίζουν – κοινωνικοπολιτικό και αστυνομικό – μοιράζονται ακριβοδίκαια από το συγγραφέα και η ιστορία που στήνεται επάνω τους, είναι δομημένη άψογα. Η γραφή υπηρετεί σωστά έναν λόγο καυστικό και γλαφυρό. Το χιούμορ άφθονο, μαύρο, και οι φράσεις ''οι μπάτσικες κλισέ '', όπως αναφέρει ο συγγραφέας, διανθίζουν το κείμενο δίνοντας ανάσες.
Η ομάδα των αστυνομικών και ο υπαστυνόμος που ηγείται αυτής, είναι πρόσωπα ''υπαρκτά '' με ανθρώπινες αδυναμίες και πάθη. Οι επιθυμίες τους και τα μικρά όνειρά τους, περνούν μέσα από τις γραμμές του βιβλίου παράλληλα με τις ατέρμονες έρευνες , τις συσκέψεις, τα ξενύχτια τους στον επαγγελματικό τους χώρο, και την προσήλωση στο σκοπό τους. Η ζωή του υπαστυνόμου Μίραλη φωτίζεται πιο πολύ – λογικό – μέσα από την καθημερινότητά του, τις αδυναμίες του, αλλά και τους προβληματισμούς του. Τον ακολουθούμε στις σκέψεις του, είμαστε δίπλα του και προχωρούμε βήμα-βήμα στη μετάλλαξή του και στην κλιμάκωση της έλξης για την τιμωρία των πουλημένων στο σύστημα της διαφθοράς.
Λίγο πριν το τέλος, φθάνουμε σε ένα σημείο όπου το φανταστικό στοιχείο αναμιγνύεται με το πραγματικό, κάτω από μία ατμόσφαιρα που θυμίζει έντονα θρίλερ.
Ο αναγνώστης προβληματίζεται συνειδητά πάνω στη γενιά των αντιδικτατορικών αγώνων και τα μεταλλαγμένα απόβλητα που άφησε πίσω της, στα κόμματα που γυρνούν πάνω από τα πτώματα για να αρπάξουν, και στην περίφημη Γενιά του Πολυτεχνείου που είχε στους κόλπους της πολλούς ''αγωνιστές'' που καταπάτησαν οράματα και ιδεολογίες, προσβλέποντας σε κάποια εξαργύρωση.
Το πρώτο βιβλίο του Γρηγόρη Αζαριάδη ανήκει στην κατηγορία της μεσογειακής αστυνομικής μυθιστορίας, μιας κατηγορίας που δίνει κάτι περισσότερο από δράση έντονη, σασπένς και κυνήγημα δολοφόνων.
Η αναζήτηση του δολοφόνου γίνεται παράλληλα με μια άλλη αναζήτηση πιο πνευματική θα έλεγα και πιο προσανατολισμένη στα προβλήματα της σύγχρονης κοινωνίας.
Το τέλος, απρόσμενο και καθηλωτικό, δημιουργεί πολλά ερωτηματικά στον αναγνώστη που καλείται να τα απαντήσει.
Δυνατά σημεία :
1.Έντονη δράση, σασπένς.
2. Καυστική και ενίοτε γλαφυρή γραφή.
3. Ανάδειξη και καυτηρίαση των κοινωνικών προβλημάτων.
December 29, 2018
Τον φόνο, ενος "επιφανούς" πολίτη χωρίς κίνητρο φαινομενικά, αναλαμβάνει να εξιχνιάσει ο αστυνόμος Μίραλης με την ομαδα του.
Δεν εχει προλάβει να βρεί καν το κινητρο, που οπως φαίνεται έχει τις ρίζες του στο παρελθόν, στην εποχή των αντιδικτατορικών αγώνων, οταν ξεκινά ενα ντόμινο δολοφονιών.
Η αστυνομία βρίσκεται μονίμως σε αδιέξοδο και αυτό κάνει την ομάδα να οργώσει το παρελθόν των θανόντων και να βρεί τα κοινά στοιχεία που θα συνθεσουν την λύση των δολοφονιών. Φαίνεται πως ο δολοφόνος παίζει μαζι τους, καθώς παντα βρίσκεται ενα βημα μπροστά, μιας και δεν αφήνει καθόλου ίχνη παρά μόνο την "υπογραφή, του.
Το κοινό σημείο των θανόντων ειναι η μικρή ομάδα αντιεξουσιαστών που έχει συσταθεί στο Αμερικανικό κολέγιο μετα τη δικτατορία. Μια ομάδα που με το περας των χρόνων καταπάτησε τα ιδανικά της.
Έρχεται λοιπόν ο "τιμωρός" να επιπλήξει, με το δικό του τρόπο, όσους ξέφυγαν απ το δρόμο τους...
Ένα κοινονικοπολιτικό αστυνομικό μυθιστόρημα, βγαλμενο απο αλλη εποχη και δεμένο αριστοτεχνικά με το σήμερα.
Ο αναγνώστης βρίσκεται μονίμως σε μια αναζητηση του δολοφόνου, εως και το τέλος.
Οι χαρακτήρες γεμάτοι, καθημερινοί άνθρωποι, με πάθη.
Οι διάλογοι απολαυστικοί και έξυπνοι. Το χιούμορ αναβλύζει σε όλο το μυθιστόρημα και πιάνεις τον εαυτό σου πολλές φορές να χαμογελά με τις άπειρες ατάκες.
Ο συγγραφέας βάζει τον αναγνώστη μέσα στην ιστορία, παρακολουθόντας τις ατελείωτες συσκέψεις, τις έρευνες και το σκεπτικό των αστυνομικών. Τον βαζει στο κλίμα των αντιδικτατορικών αγώνων, τα ιδανικά και την μετάλλαξη καποιων "αγωνιστών", τόσο που παίρνει ασυναίσθητα παίρνει θέση στα τεκταινόμενα.
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!!!
Δεν εχει προλάβει να βρεί καν το κινητρο, που οπως φαίνεται έχει τις ρίζες του στο παρελθόν, στην εποχή των αντιδικτατορικών αγώνων, οταν ξεκινά ενα ντόμινο δολοφονιών.
Η αστυνομία βρίσκεται μονίμως σε αδιέξοδο και αυτό κάνει την ομάδα να οργώσει το παρελθόν των θανόντων και να βρεί τα κοινά στοιχεία που θα συνθεσουν την λύση των δολοφονιών. Φαίνεται πως ο δολοφόνος παίζει μαζι τους, καθώς παντα βρίσκεται ενα βημα μπροστά, μιας και δεν αφήνει καθόλου ίχνη παρά μόνο την "υπογραφή, του.
Το κοινό σημείο των θανόντων ειναι η μικρή ομάδα αντιεξουσιαστών που έχει συσταθεί στο Αμερικανικό κολέγιο μετα τη δικτατορία. Μια ομάδα που με το περας των χρόνων καταπάτησε τα ιδανικά της.
Έρχεται λοιπόν ο "τιμωρός" να επιπλήξει, με το δικό του τρόπο, όσους ξέφυγαν απ το δρόμο τους...
Ένα κοινονικοπολιτικό αστυνομικό μυθιστόρημα, βγαλμενο απο αλλη εποχη και δεμένο αριστοτεχνικά με το σήμερα.
Ο αναγνώστης βρίσκεται μονίμως σε μια αναζητηση του δολοφόνου, εως και το τέλος.
Οι χαρακτήρες γεμάτοι, καθημερινοί άνθρωποι, με πάθη.
Οι διάλογοι απολαυστικοί και έξυπνοι. Το χιούμορ αναβλύζει σε όλο το μυθιστόρημα και πιάνεις τον εαυτό σου πολλές φορές να χαμογελά με τις άπειρες ατάκες.
Ο συγγραφέας βάζει τον αναγνώστη μέσα στην ιστορία, παρακολουθόντας τις ατελείωτες συσκέψεις, τις έρευνες και το σκεπτικό των αστυνομικών. Τον βαζει στο κλίμα των αντιδικτατορικών αγώνων, τα ιδανικά και την μετάλλαξη καποιων "αγωνιστών", τόσο που παίρνει ασυναίσθητα παίρνει θέση στα τεκταινόμενα.
Συστήνεται ανεπιφύλακτα!!!
March 11, 2022
Σημαντικοί παράγοντες της οικονομικής ζωής αρχίζουν να δολοφονούνται ο ένας πίσω από τον άλλον. Ποιος είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των θυμάτων; Έχει κάποια σχέση με αυτά τα εγκλήματα μια ομάδα νέων που συγκροτήθηκε κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας και συζητούσαν ιδεολογικά θέματα; Ήταν κομματική οργάνωση ή αναρχικό γκρουπ; Πώς γίνεται όμως να υιοθετούν μια ιδεολογία που ευαγγελίζεται την επαναστατική πρακτική ενώ οι ίδιοι ταυτόχρονα δεν είναι αποφασισμένοι να δράσουν; Ποιος κρύβεται πίσω από το ψευδώνυμο «Μπακούνιν»; Ποιος είναι ο Βαρόνος και τι ρόλο παίζει στην ιστορία; Τα κίνητρα είναι πολιτικοκοινωνικά ή καθαρά προσωπικά; Πώς εμπλέκεται σε αυτήν τη σειρά δολοφονιών το Αμερικανικό Κολέγιο; Αυτά και άλλα ερωτήματα απαντώνται μέσα από μια σειρά καταιγιστικών εξελίξεων.
Το πρώτο μυθιστόρημα του Γρηγόρη Αζαριάδη επανακυκλοφόρησε δέκα χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στα ράφια των βιβλιοπωλείων και έχει ακόμη πολλά να πει. Όποιος θέλει ένα βιβλίο με δράση, ανατροπές, εκπλήξεις, κυνήγι ενάντια στον χρόνο θα το ευχαριστηθεί. Εξίσου ενδιαφέρον όμως είναι και για όποιον θέλει να διαβάζει πίσω από τις γραμμές, να εντοπίζει υποδόρια κοινωνικά και όχι μόνο μηνύματα, να βλέπει τους χαρακτήρες να συνδέονται με επόμενα βιβλία και να αλλάζουν, να ωριμάζουν, να ολοκληρώνονται. Ο συγγραφέας μου απέδειξε τελικά πως από την αρχή σχεδόν ήταν διατεθειμένος να χτίσει το δικό του λογοτεχνικό σύμπαν και να χαράξει την πορεία του στην αστυνομική λογοτεχνία μ’ ένα καθαρά δικό του είδος γραφής, απόλυτα προσωπικό και αναγνωρίσιμο που με χαρά απόλαυσα και στα επόμενα βιβλία του. Πολλές σκέψεις όμως με κατέκλυσαν αφού τελείωσα το συγκεκριμένο μυθιστόρημα κι ένιωσα την ανάγκη να ξεφυλλίσω και τα επόμενα της σειράς, με το «Μοτίβο του δολοφόνου» να έχει τον πρώτο λόγο. Στους «Παλιούς λογαριασμούς» έχουμε μια σημαντική αναφορά στην εξέλιξη της πορείας που ακολούθησε η γενιά του Πολυτεχνείου, μέσα από τις ευκολίες που τελικά ενστερνίστηκαν ο Δημήτρης Δαρεμής, ο Γιώργος Καριπίδης και τα επόμενα θύματα. Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν με την αλυσίδα των τανκς ακόμη στ’ αυτιά τους τι απέγιναν; Ακολούθησαν τα όνειρα και τις ελπίδες που ζυμώνονταν ακροπατώντας σ έναν Μάη του ’68 ή συμβιβάστηκαν; Γιατί δε συνέχισαν να πολεμούν για τα ιδεώδη τους; Πόσο μεγάλο ρόλο έπαιξε η προσωπική επιλογή και πόσο οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές αλλαγές που ακολούθησαν; Πώς κατάφερε να παρεισφρήσει σ’ αυτόν τον δρόμο η ακροδεξιά και με τι συνέπειες; Το μυθιστόρημα φωτίζει μια άλλη πλευρά των εξελίξεων που βίωσε και των δρόμων που ακολούθησε η γενιά του Πολυτεχνείου, ρίχνοντας το βάρος στη σκοτεινή πλευρά των επιλογών.
Οι ανωτέρω απορίες και τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα και καθόλου κουραστικά μέσα από την πορεία των εξελίξεων που καταγράφει ο Γρηγόρης Αζαριάδης στο μυθιστόρημα, όπου συναντάμε για πρώτη φορά τη δυναμική, ανοιχτόμυαλη, απρόσιτη Τρύπη κι έναν χαρακτήρα που θα συναντήσουμε σε εντελώς διαφορετική θέση σε επόμενα βιβλία. Ο υπαστυνόμος Μίραλης, επίμονα αναλυτικός και με ισχυρό ένστικτο, προϊστάμενος του Τμήματος Ανθρωποκτονιών, αναλαμβάνει την υπόθεση. Οι συνεργάτες του ασχολούνται με ένα κομμάτι της έρευνας ο καθένας: η αρχιφύλακας Τρύπη (παντρεμένη με διευθυντή πωλήσεων γνωστής πολυεθνικής και μητέρα μιας τετράχρονης κόρης, εργασιομανής, οργανωτική, με μεγάλες αναλυτικές ικανότητες, δημιουργική και ευφυής), οι αρχιφύλακες Μπρίνης (κοντά στα πενήντα, με δύο διαζύγια στο ενεργητικό του, αθεράπευτος εραστής του ωραίου φύλου, γλεντζές, ανοιχτοχέρης, με επιμονή κι αφοσίωση στη δουλειά) και Ντονάς (παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών, χαμηλών τόνων, συνεπής οικογενειάρχης, εργάζεται εξίσου πολλές ώρες χωρίς να βαρυγκομάει, μπας και καταφέρει να ξεπληρώσει το δάνειό του για το σπίτι τους) και άλλοι. Μαζί τους είναι ο πολύπειρος κι απρόσιτος αστυνομικός διευθυντής Βεργίνης που κοντεύει να βγει στη σύνταξη και ο αρχηγός της αστυνομίας, Μάρκος Μπελούνης, που λόγω της κατάστασης, πιέζεται αφόρητα άνωθεν. Είναι άκρως ενδιαφέροντες και αληθινοί χαρακτήρες, με ποικίλες σχέσεις που επιπλέον επηρεάζονται από τις εξελίξεις, δημιουργώντας μια μικρή εστία μέσα στη χιονοστιβάδα των γεγονότων που απειλούν να τινάξουν στον αέρα κάθε έννοια δικαιοσύνης.
Ο πρώτος νεκρός, Δημήτρης Δερεμής κάποτε ήταν μέλος μιας παρέας πολιτικοποιημένων παιδιών και προοδευτικών νεαρών. Συν τω χρόνω, συμβιβάστηκε όπως αρκετοί προοδευτικοί της γενιάς του κι έγινε άξιος συνεχιστής της δυναστείας του πεθερού του, διευθυντή ομίλου κερδοφόρων κατασκευαστικών επιχειρήσεων με πολλά δημόσια έργα στο ενεργητικό του. Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και τα επόμενα θύματα, κλείνοντας ασφυκτικά μια θηλιά γύρω από τον λαιμό του Μίραλη. Η πλοκή προχωράει σχεδόν αβίαστα, με κάποιες από τις προσπάθειες του Υπαστυνόμου Μίραλη και της αρχιφύλακα Τρύπη να πέφτουν σε αδιέξοδα, κάτι που ίσως κουράσει αφού το νήμα πιάνεται πολλές φορές από την αρχή, όσο πλησίαζα όμως προς το τέλος τόσο μεγάλωνε η αγωνία μου για την τελική αποκάλυψη. Αξιομνημόνευτα είναι τα παιχνίδια μυαλού που αναπτύσσονται μεταξύ Μίραλη και Βαρόνου, παρασύροντας τον τελευταίο λόγω ενθουσιασμού σε τέτοιο βαθμό που οδηγούμαστε σ’ ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Το προσωπικό ύφος του συγγραφέα, που στη συνέχεια το εξέλιξε σε επόμενα μυθιστορήματά του, κάνει αισθητή την παρουσία του, με ιδιαίτερες παρομοιώσεις, ενδιαφέρουσες περιγραφές και ολοζώντανη ατμόσφαιρα: «…τα κρουασανάκια βουτύρου είχαν κάποιες έστω μακρινές ομοιότητες με τα γαλλικά τους ξαδέρφια. Όταν τα έφερνες βέβαια κοντά στο στόμα, μπορούσες ν’ αφουγκραστείς τον επιθανάτιο ρόγχο της αλλοτινής φρεσκάδας» (σελ. 29).
Αντιεξουσιαστικός χώρος, Αριστερά και τα πρώτα βήματα του σοσιαλισμού κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας είναι το αρχικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η ιστορία. Όλα δείχνουν πως ο δολοφόνος έχει εμμονή με την αντιεξουσιαστική ιδεολογία και πως η σταδιακή μετάλλαξη των θυμάτων ίσως να αποτελεί το κίνητρο των δολοφονιών. «…μέσα απ’ τη διαφθορά, τις μίζες και την εξαγορά ανθρώπων και συνειδήσεων, έχτισαν μια αυτοκρατορία πιο βρόμικη απ’ αυτήν που ήθελαν να καταργήσουν» (σελ. 325). Στα τελειώματα της Δικτατορίας βγήκαν παρέες φοιτητών που κάτω από καθοδήγηση προσχωρούσαν στον αντιεξουσιαστικό χώρο, εν αντιθέσει με τις κομματικές νεολαίες της εποχής, με στόχο όχι απλώς να ρίξουν τη χούντα αλλά και να γκρεμίσουν τη σάπια κοινωνία, ώστε να οικοδομήσουν στη θέση της μια δίκαιη, ελευθεριακή κοινωνία. Μπορεί να βρήκαν πρόσφορο έδαφος τότε, επιζούν όμως μέχρι σήμερα; Και με ποια μορφή; Ο συγγραφέας καταθέτει ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις: «Όλοι ξέρουμε τι έγινε μετά τη Δικτατορία. Με την έλευση του θείου απ’ το Παρίσι κι αργότερα του καθηγητή εξ Αμερικής εγκαταστάθηκε μια αστικού τύπου δημοκρατία που βασικά δεν έφερε καμία ριζοσπαστική αλλαγή στην κοινωνία. Απλώς κάναμε κάνα δυο μερεμέτια» (σελ. 324).
Οι «Παλιοί λογαριασμοί», με αφορμή αληθινά γεγονότα, όπως η αποχή των φοιτητών από τα μαθήματά τους στο Αμερικανικό Κολέγιο τη δεκαετία του 1970 για πάνω από έξι μήνες, σουλατσάρουν σε Στρέφη και Εξάρχεια, Γκάζι και Μεταξουργείο, ακούνε τον επιθανάτιο ρόγχο παλαιών ιδεολογιών αλλά και αφουγκράζονται το ξύπνημα ενός νάνου που ίσως γίνει γίγαντας ανάλογα με τον προσωπικό χειρισμό του καθενός από μας και την πορεία των εξελίξεων. Είναι ένα μυθιστόρημα που παίζει με το μυαλό του αναγνώστη από την αρχή ως το τέλος, θέτοντας απρόσμενα διλήμματα, αποκαθηλώνοντας ή αγιοποιώντας χαρακτήρες. Το έξυπνο τέλος που βάζει τα πράγματα στη θέση τους και ταυτόχρονα αφήνει μια ανοιχτή ερμηνεία γύρω από όσα διαδραματίστηκαν με άφησε με κομμένη ανάσα. Αλήθεια, ανακαλύψατε τον χαρακτήρα που θα σταθεί στο πλάι της Τρύπη ως υφιστάμενός της σε επόμενο μυθιστόρημα της σειράς;
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b1%c...
Το πρώτο μυθιστόρημα του Γρηγόρη Αζαριάδη επανακυκλοφόρησε δέκα χρόνια μετά την πρώτη του εμφάνιση στα ράφια των βιβλιοπωλείων και έχει ακόμη πολλά να πει. Όποιος θέλει ένα βιβλίο με δράση, ανατροπές, εκπλήξεις, κυνήγι ενάντια στον χρόνο θα το ευχαριστηθεί. Εξίσου ενδιαφέρον όμως είναι και για όποιον θέλει να διαβάζει πίσω από τις γραμμές, να εντοπίζει υποδόρια κοινωνικά και όχι μόνο μηνύματα, να βλέπει τους χαρακτήρες να συνδέονται με επόμενα βιβλία και να αλλάζουν, να ωριμάζουν, να ολοκληρώνονται. Ο συγγραφέας μου απέδειξε τελικά πως από την αρχή σχεδόν ήταν διατεθειμένος να χτίσει το δικό του λογοτεχνικό σύμπαν και να χαράξει την πορεία του στην αστυνομική λογοτεχνία μ’ ένα καθαρά δικό του είδος γραφής, απόλυτα προσωπικό και αναγνωρίσιμο που με χαρά απόλαυσα και στα επόμενα βιβλία του. Πολλές σκέψεις όμως με κατέκλυσαν αφού τελείωσα το συγκεκριμένο μυθιστόρημα κι ένιωσα την ανάγκη να ξεφυλλίσω και τα επόμενα της σειράς, με το «Μοτίβο του δολοφόνου» να έχει τον πρώτο λόγο. Στους «Παλιούς λογαριασμούς» έχουμε μια σημαντική αναφορά στην εξέλιξη της πορείας που ακολούθησε η γενιά του Πολυτεχνείου, μέσα από τις ευκολίες που τελικά ενστερνίστηκαν ο Δημήτρης Δαρεμής, ο Γιώργος Καριπίδης και τα επόμενα θύματα. Οι άνθρωποι που μεγάλωσαν με την αλυσίδα των τανκς ακόμη στ’ αυτιά τους τι απέγιναν; Ακολούθησαν τα όνειρα και τις ελπίδες που ζυμώνονταν ακροπατώντας σ έναν Μάη του ’68 ή συμβιβάστηκαν; Γιατί δε συνέχισαν να πολεμούν για τα ιδεώδη τους; Πόσο μεγάλο ρόλο έπαιξε η προσωπική επιλογή και πόσο οι κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές αλλαγές που ακολούθησαν; Πώς κατάφερε να παρεισφρήσει σ’ αυτόν τον δρόμο η ακροδεξιά και με τι συνέπειες; Το μυθιστόρημα φωτίζει μια άλλη πλευρά των εξελίξεων που βίωσε και των δρόμων που ακολούθησε η γενιά του Πολυτεχνείου, ρίχνοντας το βάρος στη σκοτεινή πλευρά των επιλογών.
Οι ανωτέρω απορίες και τα συμπεράσματα προκύπτουν αβίαστα και καθόλου κουραστικά μέσα από την πορεία των εξελίξεων που καταγράφει ο Γρηγόρης Αζαριάδης στο μυθιστόρημα, όπου συναντάμε για πρώτη φορά τη δυναμική, ανοιχτόμυαλη, απρόσιτη Τρύπη κι έναν χαρακτήρα που θα συναντήσουμε σε εντελώς διαφορετική θέση σε επόμενα βιβλία. Ο υπαστυνόμος Μίραλης, επίμονα αναλυτικός και με ισχυρό ένστικτο, προϊστάμενος του Τμήματος Ανθρωποκτονιών, αναλαμβάνει την υπόθεση. Οι συνεργάτες του ασχολούνται με ένα κομμάτι της έρευνας ο καθένας: η αρχιφύλακας Τρύπη (παντρεμένη με διευθυντή πωλήσεων γνωστής πολυεθνικής και μητέρα μιας τετράχρονης κόρης, εργασιομανής, οργανωτική, με μεγάλες αναλυτικές ικανότητες, δημιουργική και ευφυής), οι αρχιφύλακες Μπρίνης (κοντά στα πενήντα, με δύο διαζύγια στο ενεργητικό του, αθεράπευτος εραστής του ωραίου φύλου, γλεντζές, ανοιχτοχέρης, με επιμονή κι αφοσίωση στη δουλειά) και Ντονάς (παντρεμένος και πατέρας δύο παιδιών, χαμηλών τόνων, συνεπής οικογενειάρχης, εργάζεται εξίσου πολλές ώρες χωρίς να βαρυγκομάει, μπας και καταφέρει να ξεπληρώσει το δάνειό του για το σπίτι τους) και άλλοι. Μαζί τους είναι ο πολύπειρος κι απρόσιτος αστυνομικός διευθυντής Βεργίνης που κοντεύει να βγει στη σύνταξη και ο αρχηγός της αστυνομίας, Μάρκος Μπελούνης, που λόγω της κατάστασης, πιέζεται αφόρητα άνωθεν. Είναι άκρως ενδιαφέροντες και αληθινοί χαρακτήρες, με ποικίλες σχέσεις που επιπλέον επηρεάζονται από τις εξελίξεις, δημιουργώντας μια μικρή εστία μέσα στη χιονοστιβάδα των γεγονότων που απειλούν να τινάξουν στον αέρα κάθε έννοια δικαιοσύνης.
Ο πρώτος νεκρός, Δημήτρης Δερεμής κάποτε ήταν μέλος μιας παρέας πολιτικοποιημένων παιδιών και προοδευτικών νεαρών. Συν τω χρόνω, συμβιβάστηκε όπως αρκετοί προοδευτικοί της γενιάς του κι έγινε άξιος συνεχιστής της δυναστείας του πεθερού του, διευθυντή ομίλου κερδοφόρων κατασκευαστικών επιχειρήσεων με πολλά δημόσια έργα στο ενεργητικό του. Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και τα επόμενα θύματα, κλείνοντας ασφυκτικά μια θηλιά γύρω από τον λαιμό του Μίραλη. Η πλοκή προχωράει σχεδόν αβίαστα, με κάποιες από τις προσπάθειες του Υπαστυνόμου Μίραλη και της αρχιφύλακα Τρύπη να πέφτουν σε αδιέξοδα, κάτι που ίσως κουράσει αφού το νήμα πιάνεται πολλές φορές από την αρχή, όσο πλησίαζα όμως προς το τέλος τόσο μεγάλωνε η αγωνία μου για την τελική αποκάλυψη. Αξιομνημόνευτα είναι τα παιχνίδια μυαλού που αναπτύσσονται μεταξύ Μίραλη και Βαρόνου, παρασύροντας τον τελευταίο λόγω ενθουσιασμού σε τέτοιο βαθμό που οδηγούμαστε σ’ ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Το προσωπικό ύφος του συγγραφέα, που στη συνέχεια το εξέλιξε σε επόμενα μυθιστορήματά του, κάνει αισθητή την παρουσία του, με ιδιαίτερες παρομοιώσεις, ενδιαφέρουσες περιγραφές και ολοζώντανη ατμόσφαιρα: «…τα κρουασανάκια βουτύρου είχαν κάποιες έστω μακρινές ομοιότητες με τα γαλλικά τους ξαδέρφια. Όταν τα έφερνες βέβαια κοντά στο στόμα, μπορούσες ν’ αφουγκραστείς τον επιθανάτιο ρόγχο της αλλοτινής φρεσκάδας» (σελ. 29).
Αντιεξουσιαστικός χώρος, Αριστερά και τα πρώτα βήματα του σοσιαλισμού κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας είναι το αρχικό πλαίσιο μέσα στο οποίο κινείται η ιστορία. Όλα δείχνουν πως ο δολοφόνος έχει εμμονή με την αντιεξουσιαστική ιδεολογία και πως η σταδιακή μετάλλαξη των θυμάτων ίσως να αποτελεί το κίνητρο των δολοφονιών. «…μέσα απ’ τη διαφθορά, τις μίζες και την εξαγορά ανθρώπων και συνειδήσεων, έχτισαν μια αυτοκρατορία πιο βρόμικη απ’ αυτήν που ήθελαν να καταργήσουν» (σελ. 325). Στα τελειώματα της Δικτατορίας βγήκαν παρέες φοιτητών που κάτω από καθοδήγηση προσχωρούσαν στον αντιεξουσιαστικό χώρο, εν αντιθέσει με τις κομματικές νεολαίες της εποχής, με στόχο όχι απλώς να ρίξουν τη χούντα αλλά και να γκρεμίσουν τη σάπια κοινωνία, ώστε να οικοδομήσουν στη θέση της μια δίκαιη, ελευθεριακή κοινωνία. Μπορεί να βρήκαν πρόσφορο έδαφος τότε, επιζούν όμως μέχρι σήμερα; Και με ποια μορφή; Ο συγγραφέας καταθέτει ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις: «Όλοι ξέρουμε τι έγινε μετά τη Δικτατορία. Με την έλευση του θείου απ’ το Παρίσι κι αργότερα του καθηγητή εξ Αμερικής εγκαταστάθηκε μια αστικού τύπου δημοκρατία που βασικά δεν έφερε καμία ριζοσπαστική αλλαγή στην κοινωνία. Απλώς κάναμε κάνα δυο μερεμέτια» (σελ. 324).
Οι «Παλιοί λογαριασμοί», με αφορμή αληθινά γεγονότα, όπως η αποχή των φοιτητών από τα μαθήματά τους στο Αμερικανικό Κολέγιο τη δεκαετία του 1970 για πάνω από έξι μήνες, σουλατσάρουν σε Στρέφη και Εξάρχεια, Γκάζι και Μεταξουργείο, ακούνε τον επιθανάτιο ρόγχο παλαιών ιδεολογιών αλλά και αφουγκράζονται το ξύπνημα ενός νάνου που ίσως γίνει γίγαντας ανάλογα με τον προσωπικό χειρισμό του καθενός από μας και την πορεία των εξελίξεων. Είναι ένα μυθιστόρημα που παίζει με το μυαλό του αναγνώστη από την αρχή ως το τέλος, θέτοντας απρόσμενα διλήμματα, αποκαθηλώνοντας ή αγιοποιώντας χαρακτήρες. Το έξυπνο τέλος που βάζει τα πράγματα στη θέση τους και ταυτόχρονα αφήνει μια ανοιχτή ερμηνεία γύρω από όσα διαδραματίστηκαν με άφησε με κομμένη ανάσα. Αλήθεια, ανακαλύψατε τον χαρακτήρα που θα σταθεί στο πλάι της Τρύπη ως υφιστάμενός της σε επόμενο μυθιστόρημα της σειράς;
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%b1%c...
Read
May 21, 2018Το βιβλίο του Γρηγόρη Αζαριάδη Παλιοί Λογαριασμοί αποτελεί ένα κλασικό αστυνομικό μυθιστόρημα που όμως διαφοροποιείται από τα μεγάλα παγκόσμια και εγχώρια ονόματα του είδους. Ο συγγραφέας στις σελίδες του περιγράφει πολλά από τα τεκταινόμενα της ελληνικής πραγματικότητας των τελευταίων 30 χρόνων, και παραπάνω, μέσα από τις σκέψεις που εκφράζονται από τους ήρωες που έχει πλάσει. Αλλά και μιας ιστορίας που καταλήγει σε μια κάθαρση που ξεφεύγει από τα τετριμμένα και μας εκπλήσσει με απρόσμενο τρόπο.
Ένας δολοφόνος που δρα ως τιμωρός σπέρνει τον θάνατο σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων που θεωρούνται ευυπόληπτοι πολίτες και σημαντικοί επιχειρηματίες. Η αιτία που αφήνει πίσω του πτώματα με ένα κόκκινο σημάδι στο ύψος της καρδιάς είναι οτι είχαν ξεπουλήσει τα ιδανικά της νιότης τους στο βωμό του χρήματος, της δόξας και της εξουσίας. Και ο τρόμος αρχίζει να υποβόσκει στο μυαλό όλων.... καθώς μοιάζει με ξεκαθάρισμα παλιών λογαριασμών. Είναι όμως έτσι ή όχι;
Ο υπαστυνόμος Μίραλης και η ομάδα του "ακολουθούν" τα αόρατα ίχνη που αφήνει πίσω του ο δράστης χωρίς αποτέλεσμα και όλες τους οι προσπάθειες πέφτουν στο κενό. Ένα μεγάλο μυστήριο καλύπτει τα στοιχεία του και η ανεύρεση του μοιάζει άπιαστο όνειρο.
Σε βοήθεια των ερευνών φωτίζοντας σκοτεινές πτυχές αυτής της μικρής ομάδας "αντιεξουσιαστών" έρχεται να προστεθεί ο εξίσου μυστηριώδης "Μαύρος Βαρόνος" παλιός γνώριμος του ανώτερου σε βαθμό αστυνόμου Βεργίνη. Ο μόνος που γνωρίζει την ύπαρξη του είναι ο υπαστυνόμος και η παρουσία του τον κάνει να παλεύει με τους δικούς του δαίμονες που τον φτάνουν στα όρια του.
Ποιος είναι όμως πραγματικά ο Βαρόνος; Τι κρύβεται πίσω από την αινιγματική του προσωπικότητα και πως φαίνεται να γνωρίζει ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσει ο Μίραλης για να δώσει σάρκα και οστά στο δολοφόνο φάντασμα; Θα καταφέρει να φτάσει στη λύση των ερωτημάτων που τον βασανίζουν χωρίς να χάσει τελείως τα λογικά του;
Ένα μυθιστόρημα που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη και πυροδοτεί τη σκέψη του με τους διαλόγους που αναπτύσσονται μέσα στις σελίδες του.
Η πλοκή είναι καθαρά αστυνομική, όπως σε πολλά άλλα μυθιστορήματα του είδους, και όσο ο αναγνώστης πλησιάζει προς το τέλος αναδύεται και η θριλερική του μορφή ανεβάζοντας την αγωνία στα ύψη. Η γραφή του γλαφυρή, σύγχρονη, καυστική και κατακεραυνωτική σε ορισμένα σημεία καθιστά το βιβλίο ένα ωραίο ανάγνωσμα με αινιγματικό χαρακτηρά που δεν σε αφήνει σε ησυχία μέχρι την τελευταία του σελίδα.
Ένας δολοφόνος που δρα ως τιμωρός σπέρνει τον θάνατο σε μια μικρή ομάδα ανθρώπων που θεωρούνται ευυπόληπτοι πολίτες και σημαντικοί επιχειρηματίες. Η αιτία που αφήνει πίσω του πτώματα με ένα κόκκινο σημάδι στο ύψος της καρδιάς είναι οτι είχαν ξεπουλήσει τα ιδανικά της νιότης τους στο βωμό του χρήματος, της δόξας και της εξουσίας. Και ο τρόμος αρχίζει να υποβόσκει στο μυαλό όλων.... καθώς μοιάζει με ξεκαθάρισμα παλιών λογαριασμών. Είναι όμως έτσι ή όχι;
Ο υπαστυνόμος Μίραλης και η ομάδα του "ακολουθούν" τα αόρατα ίχνη που αφήνει πίσω του ο δράστης χωρίς αποτέλεσμα και όλες τους οι προσπάθειες πέφτουν στο κενό. Ένα μεγάλο μυστήριο καλύπτει τα στοιχεία του και η ανεύρεση του μοιάζει άπιαστο όνειρο.
Σε βοήθεια των ερευνών φωτίζοντας σκοτεινές πτυχές αυτής της μικρής ομάδας "αντιεξουσιαστών" έρχεται να προστεθεί ο εξίσου μυστηριώδης "Μαύρος Βαρόνος" παλιός γνώριμος του ανώτερου σε βαθμό αστυνόμου Βεργίνη. Ο μόνος που γνωρίζει την ύπαρξη του είναι ο υπαστυνόμος και η παρουσία του τον κάνει να παλεύει με τους δικούς του δαίμονες που τον φτάνουν στα όρια του.
Ποιος είναι όμως πραγματικά ο Βαρόνος; Τι κρύβεται πίσω από την αινιγματική του προσωπικότητα και πως φαίνεται να γνωρίζει ποιο δρόμο πρέπει να ακολουθήσει ο Μίραλης για να δώσει σάρκα και οστά στο δολοφόνο φάντασμα; Θα καταφέρει να φτάσει στη λύση των ερωτημάτων που τον βασανίζουν χωρίς να χάσει τελείως τα λογικά του;
Ένα μυθιστόρημα που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη και πυροδοτεί τη σκέψη του με τους διαλόγους που αναπτύσσονται μέσα στις σελίδες του.
Η πλοκή είναι καθαρά αστυνομική, όπως σε πολλά άλλα μυθιστορήματα του είδους, και όσο ο αναγνώστης πλησιάζει προς το τέλος αναδύεται και η θριλερική του μορφή ανεβάζοντας την αγωνία στα ύψη. Η γραφή του γλαφυρή, σύγχρονη, καυστική και κατακεραυνωτική σε ορισμένα σημεία καθιστά το βιβλίο ένα ωραίο ανάγνωσμα με αινιγματικό χαρακτηρά που δεν σε αφήνει σε ησυχία μέχρι την τελευταία του σελίδα.
August 6, 2024
Πολύ δυνατή σύλληψη και επιτυχία για πρώτο μυθιστόρημα.
April 2, 2024
Προσήλθα με μεγάλη καθυστέρηση στο αστυνομικό πρωτόλειο του Γρηγόρη Αζαριάδη, ΠΑΛΙΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ (όχι στην πρώτη έκδοση του 2012 από Γαβριηλίδη, αλλά στην επανέκδοση των Bell, 2022). Μια καθυστέρηση που, εσκεμμένα, είχε φρενάρει και την επίσκεψή μου στα επόμενα βιβλία του (γνωρίζοντας πως χαρακτήρες που συστήνονται εδώ, πάνε κι έρχονται μεταγενέστερα -το κάνουν πολλοί συγγραφείς). Ο προβληματισμός -τώρα πια- για το εάν θα το επιχειρήσω, μεγαλώνει. Αλλ�� θέλω να είμαι πάντα επιεικής με τις ιδιαίτερες περιπτώσεις: μπορεί τα άλλα έργα του, γραμμένα πιο κοντά στην τωρινή του ηλικία, να διαθέτουν διαφορετικό βλέμμα και ωριμότητα. Το συγκεκριμένο έχει ένα σοβαρό πρόβλημα (το αποκαλύπτει και ο ίδιος άλλωστε, προς θεού): είναι γραμμένο στο 'μακρινό 1977' (με εντελώς νωπή την περίοδο της χούντας) από έναν 25χρονο, έχοντας παραμείνει στο συρτάρι για 35 χρόνια! Αυτό σημαίνει πως...όσα λίφτινγκ, όσες 'διορθωτικές παρεμβάσεις' (και είναι τόσο εμφανείς) κι αν κάνεις για να το φέρεις στο σήμερα, απλά...ΔΕΝ.
Το ιδεολογικο-κοινωνικο-πολιτικό του υπόβαθρο στέκει απ' την αρχή ως το τέλος μετέωρο και αμήχανο, περίπου όπως ο κεντρικός του χαρακτήρας -ο υπαστυνόμος Μίραλης- βαδίζει αναποφάσιστος και μπουρδουκλωμένος μεταξύ αγιοποίησης και απομυθοποίησης του σίριαλ κίλερ που καταδιώκει: ενός αυτόκλητου τιμωρού-φάντασμα, που έρχεται απ' τον αντιεξουσιαστικό χώρο και την ταραγμένη περίοδο της αντιδικτατορικής πάλης και της μεγάλης αποχής στο Αμερικανικό Κολέγιο Αθηνών για να αποδώσει ιδιότυπη 'δικαιοσύνη' απέναντι σε όσους απ' τους παλιούς συντρόφους αλλαξοπίστησαν και πρόδωσαν την επανάσταση: εν ολίγοις, κατέληξαν επιφανή γρανάζια του συστήματος που κάποτε αντιμάχονταν, εξαργυρώνοντας την (πάλαι ποτέ) 'προοδευτική στάμπα' τους ως (νυν) 'αριστεροί με δεξιά τσέπη'. Δυστυχώς, όταν ένα βιβλίο γράφεται με την ιδεαλιστική ορμή της (τότε) νιότης και εν συνεχεία προσαρμόζεται στην εποχή της κρίσης και των μνημονίων για να ακουμπήσει το σημερινό κοινό, κινδυνεύει να διολισθήσει στον άγαρμπο, αν όχι φθηνό, διδακτισμό (και πόσο κουραστικός όταν επαναλαμβάνεται τόσο) και την επιδερμική επιχειρηματολογία που αναμασά αφόρητα στερεότυπα και κλισέ (όπως συμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος των, φλύαρων κατά βάση, διαλόγων αλλά και του -επιπέδου βιντεοκασέτας των '80s- χοντροκομμένου χιούμορ).
Το χειρότερο όλων είναι πως ο Αζαριάδης -σε μια κίνηση εντυπωσιασμού ή υπέρμετρης εμπιστοσύνης ( ; ) σε αυτό που κάνει- σου αποκαλύπτει τον δολοφόνο με το...καλημέρα του βιβλίου (!), οπότε περιμένεις κι εσύ να δεις τι εκπλήξεις κρύβει η φαρέτρα του δημιουργού στις επόμενες...400 σελίδες! Φευ. Όχι μόνο κουράζεσαι απ' τις μακροσκελείς περιγραφές των φόνων (περισσότερο κι απ' τους ίδιους τους μπάτσους που -μοιρολατρικά- τους αναμένουν) και τις διαρκείς επιστροφές της αστυνομικής έρευνας στο μηδέν, αλλά αυτό με το οποίο σε 'αποζημιώνει' ο συγγραφέας είναι ένα εύκολα προβλέψιμο φινάλε (καλά, αυτός μπορεί να το θεωρεί και γκράντε ανατροπή), χωρίς ωστόσο να αποκομίζεις ουδέποτε την αίσθηση πως κατόρθωσε -επί της ουσίας, λιγουλάκι έστω- να ξύσει κάτω απ' την στρογγυλεμένη και γενικόλογη επιφάνεια των πραγμάτων. Μόνη, φωτεινή εξαίρεση, το ατμοσφαιρικό κεφάλαιο της συνάντησης του υπαστυνόμου με την μυστηριώδη Δάφνη, στο "σπίτι των ανέμων" της Εκάλης, που (δικαιωματικά) θα διεκδικούσε θέση στα 'Κουρέλια' ή και γενικότερα στο κινηματογραφικό σύμπαν του Νίκου Νικολαΐδη. Αλλά κι αυτές οι εμμονές του με τις (φθαρμένες) παλαιοροκιές των '70s ή τον (εξόφθαλμα συμβολιστικό) 'ακίνητο ωκεανό' του Solaris, απλώς κουράζουν από ένα σημείο κι ύστερα. Το ίδιο και η εκβιαστική αργκό, τα ανέμπνευστα λογοπαίγνια και οι καθόλου ερεθιστικές (για μένα τουλάχιστον) σεξουαλικές περιγραφές.
Οι συγκλίσεις/ομοιότητες της ιστορίας (στον βασικό της πυρήνα) με την "Επιστροφή του Νετσάγιεφ" είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς, αλλά μένω εκεί -καθώς το βιβλίο του Σεμπρούν είναι, νομίζω, γραμμένο μια δεκαετία αργότερα. Το άλλο που προβληματίζει, είναι πως -για συγγραφέα που είναι ο ίδιος συνταξιούχος αστυνομικός, αν δεν κάνω κάποιο τρομερό λάθος- αυτή η αμφιλεγόμενη απεικόνιση των σκληρών μπάτσων της 'απέναντι όχθης' και της 'χαμένης γενιάς' του Πολυτεχνείου αφήνει ανοικτά πολλά μέτωπα και αναπάντητα άλλα τόσα ερωτήματα (αγγίζοντας, ενίοτε, θα τολμούσε κανείς να πει τα όρια της "κουφοντινο-λαγνείας"). Anyway, είπαμε για τις ιδιαιτερότητες και την περιπέτεια γραφής του συγκεκριμένου και κανείς δεν μπορεί να ζητήσει απ' τον Αζαριάδη να γίνει περίπτωση αντίστοιχη με κείνη του Olivier Marchal στο κινηματογραφικό polar. Καμιά φορά, (αναγκαστικά) γίνεσαι κι εσύ περισσότερο 'κακός' με βιβλία που απλώς δεν κατάφεραν όσα φάνηκε να υπόσχονται στο ξεκίνημά τους. Τελεία και παύλα.
Το ιδεολογικο-κοινωνικο-πολιτικό του υπόβαθρο στέκει απ' την αρχή ως το τέλος μετέωρο και αμήχανο, περίπου όπως ο κεντρικός του χαρακτήρας -ο υπαστυνόμος Μίραλης- βαδίζει αναποφάσιστος και μπουρδουκλωμένος μεταξύ αγιοποίησης και απομυθοποίησης του σίριαλ κίλερ που καταδιώκει: ενός αυτόκλητου τιμωρού-φάντασμα, που έρχεται απ' τον αντιεξουσιαστικό χώρο και την ταραγμένη περίοδο της αντιδικτατορικής πάλης και της μεγάλης αποχής στο Αμερικανικό Κολέγιο Αθηνών για να αποδώσει ιδιότυπη 'δικαιοσύνη' απέναντι σε όσους απ' τους παλιούς συντρόφους αλλαξοπίστησαν και πρόδωσαν την επανάσταση: εν ολίγοις, κατέληξαν επιφανή γρανάζια του συστήματος που κάποτε αντιμάχονταν, εξαργυρώνοντας την (πάλαι ποτέ) 'προοδευτική στάμπα' τους ως (νυν) 'αριστεροί με δεξιά τσέπη'. Δυστυχώς, όταν ένα βιβλίο γράφεται με την ιδεαλιστική ορμή της (τότε) νιότης και εν συνεχεία προσαρμόζεται στην εποχή της κρίσης και των μνημονίων για να ακουμπήσει το σημερινό κοινό, κινδυνεύει να διολισθήσει στον άγαρμπο, αν όχι φθηνό, διδακτισμό (και πόσο κουραστικός όταν επαναλαμβάνεται τόσο) και την επιδερμική επιχειρηματολογία που αναμασά αφόρητα στερεότυπα και κλισέ (όπως συμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος των, φλύαρων κατά βάση, διαλόγων αλλά και του -επιπέδου βιντεοκασέτας των '80s- χοντροκομμένου χιούμορ).
Το χειρότερο όλων είναι πως ο Αζαριάδης -σε μια κίνηση εντυπωσιασμού ή υπέρμετρης εμπιστοσύνης ( ; ) σε αυτό που κάνει- σου αποκαλύπτει τον δολοφόνο με το...καλημέρα του βιβλίου (!), οπότε περιμένεις κι εσύ να δεις τι εκπλήξεις κρύβει η φαρέτρα του δημιουργού στις επόμενες...400 σελίδες! Φευ. Όχι μόνο κουράζεσαι απ' τις μακροσκελείς περιγραφές των φόνων (περισσότερο κι απ' τους ίδιους τους μπάτσους που -μοιρολατρικά- τους αναμένουν) και τις διαρκείς επιστροφές της αστυνομικής έρευνας στο μηδέν, αλλά αυτό με το οποίο σε 'αποζημιώνει' ο συγγραφέας είναι ένα εύκολα προβλέψιμο φινάλε (καλά, αυτός μπορεί να το θεωρεί και γκράντε ανατροπή), χωρίς ωστόσο να αποκομίζεις ουδέποτε την αίσθηση πως κατόρθωσε -επί της ουσίας, λιγουλάκι έστω- να ξύσει κάτω απ' την στρογγυλεμένη και γενικόλογη επιφάνεια των πραγμάτων. Μόνη, φωτεινή εξαίρεση, το ατμοσφαιρικό κεφάλαιο της συνάντησης του υπαστυνόμου με την μυστηριώδη Δάφνη, στο "σπίτι των ανέμων" της Εκάλης, που (δικαιωματικά) θα διεκδικούσε θέση στα 'Κουρέλια' ή και γενικότερα στο κινηματογραφικό σύμπαν του Νίκου Νικολαΐδη. Αλλά κι αυτές οι εμμονές του με τις (φθαρμένες) παλαιοροκιές των '70s ή τον (εξόφθαλμα συμβολιστικό) 'ακίνητο ωκεανό' του Solaris, απλώς κουράζουν από ένα σημείο κι ύστερα. Το ίδιο και η εκβιαστική αργκό, τα ανέμπνευστα λογοπαίγνια και οι καθόλου ερεθιστικές (για μένα τουλάχιστον) σεξουαλικές περιγραφές.
Οι συγκλίσεις/ομοιότητες της ιστορίας (στον βασικό της πυρήνα) με την "Επιστροφή του Νετσάγιεφ" είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς, αλλά μένω εκεί -καθώς το βιβλίο του Σεμπρούν είναι, νομίζω, γραμμένο μια δεκαετία αργότερα. Το άλλο που προβληματίζει, είναι πως -για συγγραφέα που είναι ο ίδιος συνταξιούχος αστυνομικός, αν δεν κάνω κάποιο τρομερό λάθος- αυτή η αμφιλεγόμενη απεικόνιση των σκληρών μπάτσων της 'απέναντι όχθης' και της 'χαμένης γενιάς' του Πολυτεχνείου αφήνει ανοικτά πολλά μέτωπα και αναπάντητα άλλα τόσα ερωτήματα (αγγίζοντας, ενίοτε, θα τολμούσε κανείς να πει τα όρια της "κουφοντινο-λαγνείας"). Anyway, είπαμε για τις ιδιαιτερότητες και την περιπέτεια γραφής του συγκεκριμένου και κανείς δεν μπορεί να ζητήσει απ' τον Αζαριάδη να γίνει περίπτωση αντίστοιχη με κείνη του Olivier Marchal στο κινηματογραφικό polar. Καμιά φορά, (αναγκαστικά) γίνεσαι κι εσύ περισσότερο 'κακός' με βιβλία που απλώς δεν κατάφεραν όσα φάνηκε να υπόσχονται στο ξεκίνημά τους. Τελεία και παύλα.
April 30, 2022
Καμμια φορά γίνεσαι περισσότερο κακός με βιβλία που απλώς δεν κατάφεραν όσα υπόσχονταν. Το πρώτο βιβλίο του Αζαριάδη ήταν γεμάτο υποσχέσεις. Απ τη μια η περιγραφή της υπόθεσης στο οπισθόφυλλο που κλείνει το μάτι στην «Επιστροφή του Νετσάγεφ» απ την άλλη το εντυπωσιακά δυνατό πρώτο κεφάλαιο, οι «Παλιοί λογαριασμοί» σε κάνουν να πιστέψεις ότι θα περάσεις καλά. Και ότι θα διαβάσεις επιτέλους ένα καλό ελληνικό νουάρ.
Καμμια 100ρια σελίδες μετά ξέρεις ότι το παιχνίδι έχει χαθεί. Το ένα στερεότυπο διαδέχεται το άλλο, φλύαροι χαρακτήρες μπλέκονται γλυκά καθώς, με τον ίδιο επιφανειακό τρόπο, ανταλλάσσουν χωρίς ιδιαίτερο λόγο, βαρετά λογοπαίγνια και αναφορές σε βιβλία και ταινίες που αγαπά ο συγγραφέας, με μουσική υπόκρουση την βαρύγδουπη πλήξη των Pink Floyd, Doors και άλλων ακατονομαστων.
Η ιστορία χρειάζεται 405 σελίδες για να φτάσει στο εύκολα προβλέψιμο τέλος της χωρίς ποτέ να καταφέρει έστω να ξύσει την επιφάνεια των πραγμάτων. Κάτι σκόρπιες προσπάθειες κοινωνικής κριτικής περιορίζονται σε διαλόγους εφηβικού προβληματισμού, ομοίως και οι απόπειρες περιγραφής ερωτικών σκηνών. Τα δυο αστέρια μπαίνουν μόνο και μόνο για όσα σκέφτεσαι ότι θα μπορούσε να είχε γράψει ο συγγραφέας καθώς διαβάζεις αυτά που έγραψε.
Καμμια 100ρια σελίδες μετά ξέρεις ότι το παιχνίδι έχει χαθεί. Το ένα στερεότυπο διαδέχεται το άλλο, φλύαροι χαρακτήρες μπλέκονται γλυκά καθώς, με τον ίδιο επιφανειακό τρόπο, ανταλλάσσουν χωρίς ιδιαίτερο λόγο, βαρετά λογοπαίγνια και αναφορές σε βιβλία και ταινίες που αγαπά ο συγγραφέας, με μουσική υπόκρουση την βαρύγδουπη πλήξη των Pink Floyd, Doors και άλλων ακατονομαστων.
Η ιστορία χρειάζεται 405 σελίδες για να φτάσει στο εύκολα προβλέψιμο τέλος της χωρίς ποτέ να καταφέρει έστω να ξύσει την επιφάνεια των πραγμάτων. Κάτι σκόρπιες προσπάθειες κοινωνικής κριτικής περιορίζονται σε διαλόγους εφηβικού προβληματισμού, ομοίως και οι απόπειρες περιγραφής ερωτικών σκηνών. Τα δυο αστέρια μπαίνουν μόνο και μόνο για όσα σκέφτεσαι ότι θα μπορούσε να είχε γράψει ο συγγραφέας καθώς διαβάζεις αυτά που έγραψε.
November 19, 2024
Υπάρχουν κάποια "πρώτα" βιβλία που αποτελούν σταθμούς στην ελληνική αστυνομική λογοτεχνία. Από τα πρώτα βιβλία του Μαρή, Έγκλημα στο Κολωνάκι και Έγκλημα στα παρασκήνια, ως το ντεμπούτο του Μάρκαρη, το Νυχτερινό Δελτίο. Έτσι και το πρώτο βιβλίο του Αζαριάδη εγκαινίασε, τον καιρό που εκδόθηκε, μια νέα εποχή στο σύγχρονο greek crime. Οι Παλιοί Λογαριασμοί είναι απ' τη μία ένα police procedural, που παρουσιάζει μια ρεαλιστική αστυνομική έρευνα, με την ομάδα των αστυνομικών να ψάχνει με ελάχιστα στοιχεία να βρει έναν δολοφόνο-"φάντασμα". Κι όμως, παρά τα συνεχή αδιέξοδα της έρευνας, η πλοκή δεν σε αφήνει να σταματήσεις το ταξίδι. Την ίδια στιγμή, οι Παλιοί Λογαριασμοί συνδυάζουν το τολμηρό, προσωπικό χιούμορ του συγγραφέα με τη σκοτεινή ατμόσφαιρα και τις μοιραίες γυναίκες, έχοντας στο επίκεντρο έναν καταραμένο ήρωα, που πηγαίνει μέχρι το τέλος. Πάνω από όλα όμως, οι Παλιοί Λογαριασμοί είναι ένα δικό μας, Μεσογειακό νουάρ, που μιλάει για τα προδομένα ιδανικά της γενιάς του Πολυτεχνείου. Ένα κοινωνικοπολιτικό crime όπου έμμεσα περνάει η ιστορία της νεότερης Ελλάδας, από τη Χούντα ως τη Μεταπολίτευση.
April 7, 2020
Ένα κακογραμμένο βιβλίο, με σαφείς και εμφανέστατες αντιγραφές από τα μεγάλα ονόματα του αστυνομικού χώρου. Αν ήταν κάποιος νέος φέρελπις συγγραφέας θα δεχόμουν ότι έχει μια κάποια προοπτική, με πολλή δουλειά. Ωστόσο, σαν αποτέλεσμα, σαν έργο ενός ηλικιωμένου ανθρώπου, το θεωρώ απλά ένα αναμάσημα κλισέ που δεν έχει τίποτα καινουργιο να προσφέρει, ούτε από άποψη γραφής, ούτε από άποψη υπόθεσης. Πολύ αδυναμο εν τω συνόλω.
July 5, 2020
Κακογραμμένο. Η γραφή προκαλεί θυμηδία και σε κάποιες στιγμές γέλιο.
Όσο για την πλοκή, είναι ξεκάθαρη αντιγραφή επεισοδίου αστυνομικής σειράς, όπως και τα περισσότερα βιβλία του συγκεκριμένου...
Δε θα το συνιστούσα σε κανέναν, δυστυχώς.
Όσο για την πλοκή, είναι ξεκάθαρη αντιγραφή επεισοδίου αστυνομικής σειράς, όπως και τα περισσότερα βιβλία του συγκεκριμένου...
Δε θα το συνιστούσα σε κανέναν, δυστυχώς.
February 7, 2019
Καθηλωτικό .... αν και την ταυτότητα του δολοφόνου μπορείς να την ψιλιαστείς σχετικά νωρίς. Και από το τέλος της ιστορίας πάντως δε λείπουν οι εκπλήξεις. Πραγματικά πολύ καλό αστυνομικό!!!
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 5, 2020
Μία ακόμη αντιγραφή επεισοδίου CSI...
July 5, 2020
Πραγματικά κακή γραφή, ανέμπνευστη, ερασιτεχνική. Πραγματικά απορώ. Κρίμα τα 2 ευρώ που έδωσα να το πάρω στο παζάρι στο Θησείο.
Οι χαρακτήρες χάρτινοι, σαν να τους δημιούργησε έφηβος.
Οι χαρακτήρες χάρτινοι, σαν να τους δημιούργησε έφηβος.
October 17, 2022
Κλασικός Αζαριάδης! Αστείρευτο χιούμορ, χαρακτηριστική γραφή, γρήγορη δράση.
September 15, 2024
Μου άρεσε πολύ και η γραφή του συγγραφέα και τα κοινωνικά σχόλια.
Ιδιόμορφο τέλος δεν λέω περισσότερα μην κάνω σποιλερ
Ιδιόμορφο τέλος δεν λέω περισσότερα μην κάνω σποιλερ
August 20, 2018
Τα μονοπάτια που μπορεί να χαράξει ένας συγγραφέας σε ένα νουάρ μυθιστόρημα δεν μπορούν πάρα να είναι σκοτεινά και δύσβατα, γεμάτα αδιέξοδα και με αναπάντεχα σταυροδρόμια, προτού ο ήρωας φτάσει στον ματωμένο προορισμό του. Ο Γρηγόρης Αζαριάδης από το πρώτο του βιβλίο δείχνει πως ξέρει πως να περπατήσει αυτό το μονοπάτι, ακολουθώντας τον Μάρκαρη και τον Μανσέτ και φτιάχνοντας μια ιστορία θανάτου με μεσογειακό άρωμα, με ήρωες που δεν σταματούν πριν το τέλος (είτε της ιστορίας είτε το δικό τους). Μου άρεσε κυρίως ως αφήγηση και ψυχογραφία, δευτερεύοντως σαν συνέχεια του μεσογειακού νουάρ.
Αν θέλετε ένα κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα με αστυνομική πλοκή, οι "Παλιοί Λογαριασμοί" είναι για εσάς.
Αν θέλετε ένα κοινωνικοπολιτικό μυθιστόρημα με αστυνομική πλοκή, οι "Παλιοί Λογαριασμοί" είναι για εσάς.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews