What do you think?
Rate this book
Het Adelaarsjong
Als Napoleon ten val komt, is zijn driejarig zoontje een nachtmerrie voor de Europese machthebbers. In Wenen wordt het prinsje, dat bij zijn geboorte voorbestemd was om de machtigste man ter wereld te worden, weggestopt in een gouden kooi. Hij wordt ÔheropgevoedÕ en krijgt zelfs een nieuwe naam. Zijn hele jeugd, die getekend wordt door eenzaamheid en onbegrip, zal de jongen vergeefs zoeken naar zijn identiteit. Is hij Fransman of Oostenrijker? Was zijn vader een held of een schurk? Verteerd door tuberculose zal hij op zijn eenentwintigste sterven zonder het antwoord op zijn vragen te kennen. In de geschiedenisboeken is er voor de zoon van Napoleon geen plaats. De literatuur, het theater, de opera en de film maken dat ruim als ÔadelaarskindÕ wordt hij een van de grootste romantische helden aller tijden. Maar meer dan een eeuw na zijn dood wordt zijn nagedachtenis Hitler wil van hem een symbool van de collaboratie maken. Eric Bauwens (1960) studeerde Sociale Wetenschappen. Hij werkte lange tijd bij Defensie als stafofficier en gaf les aan de Koninklijke Militaire School. Eerder publiceerde hij de biografie Vader Edward Anseele, politicus, ondernemer, mythe.
Unknown Binding
27 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
December 9, 2024
Sneu :(
April 21, 2022
Een historisch werk van 400 bladzijden lees je niet in één ruk uit. Tenzij het om een meesterlijk vertelde geschiedenis gaat. Zoals Het Adelaarsjong van Eric Bauwens.
Met ‘het adelaarsjong’ wordt de zoon van Napoleon en Marie-Louise van Oostenrijk bedoeld. Napoleons enige wettige zoon en mogelijke opvolger dus. De jongen verenigde het beste van wat het continent toen te bieden had: zoon van de uitvinder van het nieuwe Europa en telg uit de eerbiedwaardige Habsburgse dynastie. Zowel in Frankrijk als in Oostenrijk wakkerde hij de hoop op stabiliteit en vrede aan.
Al lezend ben je getuige van zijn geboorte op 20 maart 1811, zijn peuterjaren bij ‘maman Quiou’ — zijn toegewijde gouvernante —, de vlucht uit de Tuilerieën wanneer zijn vader in 1814 troonsafstand moet doen. Amper drie jaar oud wordt hij uit zijn vertrouwde omgeving gerukt en naar het hof van zijn grootvader in Wenen gebracht. Hij zal zijn vader nooit weerzien. Hij mist hem. Hij mist ook zijn moeder, die weinig naar hem omkijkt. Gelukkig blijft hij omringd door zijn Parijse gouvernantes en wiegedames. Tot hij, voor zijn vierde verjaardag, een huisleraar krijgt van zijn grootvader. Hij moet afscheid nemen van zijn gouvernantes, de enigen aan wie hij gehecht is. Ook zijn moedertaal dient hij af te leren: aan het Habsburgse hof spreekt men Duits. Zelfs zijn naam moet hij inruilen, in plaats van Napoleon, heet hij voortaan Franz. Het is het begin van een kille, eenzame jeugd tussen volwassenen. Hij zal uitgroeien tot een intelligente maar heel gesloten jongeman.
Door zijn dood door tbc op 21-jarige leeftijd en zijn onvervulde wensdroom om als Napoleon II het levenswerk van zijn vader af te maken, eindigt hij als een tragische held.
Het is fijn om te ervaren hoe diep de auteur in de huid van Napoleon II is gekropen. Op elke bladzijde word je als lezer emotioneel betrokken. Knap is ook hoe genuanceerd de andere historische figuren zijn getekend. Onbevooroordeeld wandelt de auteur door de paleizen van Parijs en Wenen, registrerend en noterend met het diepmenselijke begrip van een wijze.
Het persoonlijke verhaal van Napoleon II kun je natuurlijk niet vertellen zonder de internationale turbulenties te behandelen, in naadloze overgangen wordt er geschakeld naar de politieke kwesties die stuk voor stuk helder worden neergezet. Het machtsblok Frankrijk versus dat van Oostenrijk, de Franse bonapartisten versus de royalisten, het Congres van Wenen, er is aandacht voor de zaak van de Pauselijke Staten, de revoluties in België, Italië, Griekenland, Polen.
Wat smaken sommige revolutionaire gedachten fris: ‘De internationale orde moet niet langer berusten op de goede verstandhouding tussen monarchen, maar op de solidariteit tussen vrije volkeren.’ Door het lezen van dit boek besef je meer dan ooit: wat men ook van Napoleon I en zijn navolgers mag beweren, de kiem voor een ‘Europese Unie’ hebben zij geplant.
Er staan heel wat interessante wetenswaardigheden in het boek. Wist je bijvoorbeeld dat de eerste verkeersopstoppingen zich al in 1814 tijdens het Congres van Wenen voordeden? Dat de organisatie van dat Congres de Oostenrijkse keizer meer kostte dan alle voorbije oorlogen tegen Frankrijk?
1816 was in Europa blijkbaar een donker jaar met veel mislukte oogsten. In april 1815 barstte op een Indonesisch eiland de vulkaan Tambora uit en die slingerde zoveel as de lucht in, dat die maanden later de zon in Europa tegenhield.
Een grappige anekdote is hoe de zwaarlijvige koning Louis XVIII, die na Napoleons terugkeer van Elba zijn toevlucht zocht in Gent, daar nog altijd de titel heeft van ‘Lowie-die-zwiet’, een dialectische knipoog naar het zweterige lijf van Louis XVIII.
Wie hoorde al van het paleis dat Napoleon I wilde bouwen voor zijn zoon, waar die samen met andere Europese prinsen zou worden opgevoed? Alle toekomstige heersers zouden er hetzelfde onderwijs krijgen, een zoveelste voorontwerp voor de eenwording van Europa.
Zover is het nooit gekomen. Met zijn vroegtijdige dood en gefnuikte ambities schitterde Napoleon II enkel als tragische held in theater, opera en film.
Het boek biedt een schat aan informatie zonder dat het overdaad wordt. Het voelt alsof je een spannende roman leest, met zorgvuldig opgebouwde verhaallijnen en aan het einde valt alles op zijn plaats. De auteur laat ook even in zijn ziel kijken: ‘Willen we niet allemaal een held zijn? En mislukken we niet allemaal?’ Door zijn veelbelezenheid, psychologisch inzicht en lichtvoetige, precieze pen scoort Eric Bauwens met ‘Het Adelaarsjong’ heel hoog. Spelenderwijs ingewikkelde en gevoelige materie brengen kun je alleen als een succes bestempelen.
Met ‘het adelaarsjong’ wordt de zoon van Napoleon en Marie-Louise van Oostenrijk bedoeld. Napoleons enige wettige zoon en mogelijke opvolger dus. De jongen verenigde het beste van wat het continent toen te bieden had: zoon van de uitvinder van het nieuwe Europa en telg uit de eerbiedwaardige Habsburgse dynastie. Zowel in Frankrijk als in Oostenrijk wakkerde hij de hoop op stabiliteit en vrede aan.
Al lezend ben je getuige van zijn geboorte op 20 maart 1811, zijn peuterjaren bij ‘maman Quiou’ — zijn toegewijde gouvernante —, de vlucht uit de Tuilerieën wanneer zijn vader in 1814 troonsafstand moet doen. Amper drie jaar oud wordt hij uit zijn vertrouwde omgeving gerukt en naar het hof van zijn grootvader in Wenen gebracht. Hij zal zijn vader nooit weerzien. Hij mist hem. Hij mist ook zijn moeder, die weinig naar hem omkijkt. Gelukkig blijft hij omringd door zijn Parijse gouvernantes en wiegedames. Tot hij, voor zijn vierde verjaardag, een huisleraar krijgt van zijn grootvader. Hij moet afscheid nemen van zijn gouvernantes, de enigen aan wie hij gehecht is. Ook zijn moedertaal dient hij af te leren: aan het Habsburgse hof spreekt men Duits. Zelfs zijn naam moet hij inruilen, in plaats van Napoleon, heet hij voortaan Franz. Het is het begin van een kille, eenzame jeugd tussen volwassenen. Hij zal uitgroeien tot een intelligente maar heel gesloten jongeman.
Door zijn dood door tbc op 21-jarige leeftijd en zijn onvervulde wensdroom om als Napoleon II het levenswerk van zijn vader af te maken, eindigt hij als een tragische held.
Het is fijn om te ervaren hoe diep de auteur in de huid van Napoleon II is gekropen. Op elke bladzijde word je als lezer emotioneel betrokken. Knap is ook hoe genuanceerd de andere historische figuren zijn getekend. Onbevooroordeeld wandelt de auteur door de paleizen van Parijs en Wenen, registrerend en noterend met het diepmenselijke begrip van een wijze.
Het persoonlijke verhaal van Napoleon II kun je natuurlijk niet vertellen zonder de internationale turbulenties te behandelen, in naadloze overgangen wordt er geschakeld naar de politieke kwesties die stuk voor stuk helder worden neergezet. Het machtsblok Frankrijk versus dat van Oostenrijk, de Franse bonapartisten versus de royalisten, het Congres van Wenen, er is aandacht voor de zaak van de Pauselijke Staten, de revoluties in België, Italië, Griekenland, Polen.
Wat smaken sommige revolutionaire gedachten fris: ‘De internationale orde moet niet langer berusten op de goede verstandhouding tussen monarchen, maar op de solidariteit tussen vrije volkeren.’ Door het lezen van dit boek besef je meer dan ooit: wat men ook van Napoleon I en zijn navolgers mag beweren, de kiem voor een ‘Europese Unie’ hebben zij geplant.
Er staan heel wat interessante wetenswaardigheden in het boek. Wist je bijvoorbeeld dat de eerste verkeersopstoppingen zich al in 1814 tijdens het Congres van Wenen voordeden? Dat de organisatie van dat Congres de Oostenrijkse keizer meer kostte dan alle voorbije oorlogen tegen Frankrijk?
1816 was in Europa blijkbaar een donker jaar met veel mislukte oogsten. In april 1815 barstte op een Indonesisch eiland de vulkaan Tambora uit en die slingerde zoveel as de lucht in, dat die maanden later de zon in Europa tegenhield.
Een grappige anekdote is hoe de zwaarlijvige koning Louis XVIII, die na Napoleons terugkeer van Elba zijn toevlucht zocht in Gent, daar nog altijd de titel heeft van ‘Lowie-die-zwiet’, een dialectische knipoog naar het zweterige lijf van Louis XVIII.
Wie hoorde al van het paleis dat Napoleon I wilde bouwen voor zijn zoon, waar die samen met andere Europese prinsen zou worden opgevoed? Alle toekomstige heersers zouden er hetzelfde onderwijs krijgen, een zoveelste voorontwerp voor de eenwording van Europa.
Zover is het nooit gekomen. Met zijn vroegtijdige dood en gefnuikte ambities schitterde Napoleon II enkel als tragische held in theater, opera en film.
Het boek biedt een schat aan informatie zonder dat het overdaad wordt. Het voelt alsof je een spannende roman leest, met zorgvuldig opgebouwde verhaallijnen en aan het einde valt alles op zijn plaats. De auteur laat ook even in zijn ziel kijken: ‘Willen we niet allemaal een held zijn? En mislukken we niet allemaal?’ Door zijn veelbelezenheid, psychologisch inzicht en lichtvoetige, precieze pen scoort Eric Bauwens met ‘Het Adelaarsjong’ heel hoog. Spelenderwijs ingewikkelde en gevoelige materie brengen kun je alleen als een succes bestempelen.
February 7, 2022
Dit boek vertelt het leven van Napoléon François Joseph Charles Bonaparte, kortweg Napoleon II of Koning van Rome en na 1818 hertog van Reichstadt. Napoleon II was de zoon van Napoleon I, keizer der Fransen, en zijn tweede vrouw, Marie Louise van Oostenrijk. Na de val van het Franse keizerrijk werd de jongen in Oostenrijk bij de Habsburgers opgevoed of beter gezegd heropgevoed. De jongen was vreselijk verwend en kreeg driftbuien als hij zijn zin niet kreeg. Het leven van Napoleon, in Oostenrijk Franzl genoemd kan als tragisch worden omschreven. Vader verbannen en later overleden, een moeder die bijna nooit aanwezig was en haar geheime leven incl. buitenechtelijke kinderen lang voor hem verborgen wist te houden. Het moet een eenzaam bestaan zijn geweest. Hierdoor lijkt hij een roekeloos te zijn geworden en het met zijn gezondheid niet zo nauw nam. Wat zeker tot zijn vroegtijdige dood leidde op 21 jarige leeftijd.
De auteur van het boek heeft een goed research gedaan en het leven van de geboorte van Napoleon goed in kaart gebracht. Aan de hand van vrij korte hoofdstukken wandelen we door het leven van de koning van Rome en later hertog van Reichstadt. Het is een indrukwekkend verhaal en op zo een manier geschreven dat je er helemaal in meegezogen wordt. Het boek valt moeilijk weg te leggen. Dat gebeurde natuurlijk wel want met zo veel informatie is het handig notities te maken. Mijn persoontje leest namelijk om er van te leren en de kennis uit te breiden. Dat is met dit boek zeker wel gelukt, het heeft een hoof educatief gehalte. De manier van schrijven van auteur kunnen we zeer toegankelijk en meeslepend noemen.
Het Adelaarsjong de bijnaam van Napoleon II kun je best omschrijven als een complete biografie. Je komt veel te weten niet alleen over de koning van Rome, maar ook over zijn vader Napoleon I en zijn familie. Daarnaast is er ook veel ruimte voor de familie van zijn moeder : De Habsburgers. Op het einde van het boek vinden we verschillende stambomen : De Bonapartes, de Bourbons en de Habsburgers. Allemaal zeer overzichtelijk. Tel daarbij de afbeeldingen van voornamelijk Napoleon II, dan staat niets meer in de weg om je een compleet beeld te vormen van de tragische jongeman.
Het boek biedt echter meer dan alleen het leven van Napoleon II, zo wordt er ingegaan hoe het met de andere hoofdpersonen is verlopen. Interessanter is de legenda die over Napoleon II beschreven wordt. Het gezeul met zijn lichaam dat jaren en jaren heeft geduurd. De passie van Hitler voor deze jongeman en de vele toneelstukken etc. die in de loop der jaren na zijn overlijden uitgebracht zijn. Het komt allemaal voor in het boek “Het Adelaarsjong”.
De auteur van het boek heeft een goed research gedaan en het leven van de geboorte van Napoleon goed in kaart gebracht. Aan de hand van vrij korte hoofdstukken wandelen we door het leven van de koning van Rome en later hertog van Reichstadt. Het is een indrukwekkend verhaal en op zo een manier geschreven dat je er helemaal in meegezogen wordt. Het boek valt moeilijk weg te leggen. Dat gebeurde natuurlijk wel want met zo veel informatie is het handig notities te maken. Mijn persoontje leest namelijk om er van te leren en de kennis uit te breiden. Dat is met dit boek zeker wel gelukt, het heeft een hoof educatief gehalte. De manier van schrijven van auteur kunnen we zeer toegankelijk en meeslepend noemen.
Het Adelaarsjong de bijnaam van Napoleon II kun je best omschrijven als een complete biografie. Je komt veel te weten niet alleen over de koning van Rome, maar ook over zijn vader Napoleon I en zijn familie. Daarnaast is er ook veel ruimte voor de familie van zijn moeder : De Habsburgers. Op het einde van het boek vinden we verschillende stambomen : De Bonapartes, de Bourbons en de Habsburgers. Allemaal zeer overzichtelijk. Tel daarbij de afbeeldingen van voornamelijk Napoleon II, dan staat niets meer in de weg om je een compleet beeld te vormen van de tragische jongeman.
Het boek biedt echter meer dan alleen het leven van Napoleon II, zo wordt er ingegaan hoe het met de andere hoofdpersonen is verlopen. Interessanter is de legenda die over Napoleon II beschreven wordt. Het gezeul met zijn lichaam dat jaren en jaren heeft geduurd. De passie van Hitler voor deze jongeman en de vele toneelstukken etc. die in de loop der jaren na zijn overlijden uitgebracht zijn. Het komt allemaal voor in het boek “Het Adelaarsjong”.
August 8, 2022
Op school leer je dat Napoleon in 1804 het Franse keizerrijk uitriep. Na de ineenstorting van dat rijk is ietwat wispelturig geëxperimenteerd met allerlei koningen en presidenten, waarna in 1852 het Tweede Keizerrijk tot stand kwam, onder leiding van Napoleon III. Dat was een neefje van de eerste keizer, die daarmee met terugwerkende kracht Napoleon I werd. Het gebrek aan kritische nieuwsgierigheid onder scholieren blijkt wel uit het feit dat niemand van ons daarbij de vraag stelde waarom er geen Napoleon II was. Blijkbaar beschouwden we de onlogische nummering als een natuurgegeven. Per slot van rekening kent Nederland snelwegen A1, A2 en A4, maar bestaat er geen A3; het tramnet in Gent bestaat uit de lijnen 1, 2 en 4; de televisiezenders van RTL hebben de nummers 4, 5, 7 en 8. Zo gaan die dingen blijkbaar.
Het was dus echt nieuws voor mij dat er wel degelijk een Napoleon II heeft bestaan die zelfs keizer van Frankrijk is geweest. Zijn absentie in de geschiedenisboeken is te verklaren doordat het keizertje, de zoon van Napoleon, pas vier jaar oud was, zich niet in Frankrijk bevond en van de benoeming niet is verwittigd, en doordat zijn formeel-juridische keizerschap maar twee weken heeft geduurd. Na de Slag bij Waterloo deed Napoleon troonsafstand ten gunste van zijn zoon. De opvolging werd door het parlement erkend totdat onder druk van de naderende Engelse en Pruisische troepen de macht verschoof naar de Bourbon-koning Lodewijk XVIII.
Aanvankelijk leek een spectaculairder toekomst in het verschiet te liggen. Bij de geboorte van de keizerszoon zijn ontelbare schilderijen, hymnes, gedichten en herdenkingsmunten vervaardigd; de zuigeling kreeg meteen de titel ‘koning van Rome’, overigens zonder dat iemand in Rome daarover was geraadpleegd of een bezoek aan die stad was voorgenomen. Maar ook die titel zou hij niet lang kunnen behouden.
Zijn moeder was Marie-Louise van Oostenrijk, dochter van Franz I, de Habsburgse keizer van Oostenrijk. Na de verbanning van Napoleon naar Elba zocht zij haar toevlucht aan het hof van haar vader in Wenen. Daar ook werd haar zoon verder opgevoed door een reeks van staatsfunctionarissen die als voornaamste opdracht hadden eventuele politieke ambities en zelfs onschuldiger connecties met Frankrijk terstond de kop in te drukken. Hij zou voortaan bekendstaan als hertog van Reichstadt, naar een inderhaast tot hertogdom gebombardeerd gehucht in Tsjechië. Evenmin als Rome heeft hij Reichstadt ooit bezocht.
De levenslange onzekerheid over de rol die hij zou gaan spelen werd nog verergerd door een zeer zwakke gezondheid, die hem verhinderde de militaire training die hij had ondergaan in de praktijk te brengen. Al op 21-jarige leeftijd bezweek hij in het Weense paleis Schönbrunn aan tuberculose.
Het boek Het adelaarsjong van Eric Bauwens beschrijft het korte leven van Napoleon II heel gedetailleerd, en aarzelt niet op vele plaatsen te speculeren over de gedachten en stemmingen van de hoofdpersoon. Dat leidt tot een zeer leesbare en invoelbare vertelling, die in stijl niet ver van de historische roman staat. Die keuze is verdedigbaar: de zoon van Napoleon heeft nooit iets gepresteerd of een functie van belang bekleed, dus zijn leven kan alleen belang wekken als psychologische studie van iemand die zich onafgebroken voorbereidt op een glorieuze toekomst die nooit arriveert. Het kan ons helpen prins Charles of Elco Brinkman te begrijpen. Maar enig wantrouwen is hier op zijn plaats, want een notenapparaat dat de feitelijke onderbouwing had kunnen bieden ontbreekt. Er bestaan wel degelijk contemporaine bronnen waaruit te citeren was geweest: vele leden van de hofhouding hebben hun memoires gepubliceerd. Maar wat daaraan ontleend is, en hoe betrouwbaar de herinneringen zijn, valt niet na te gaan.
Het was dus echt nieuws voor mij dat er wel degelijk een Napoleon II heeft bestaan die zelfs keizer van Frankrijk is geweest. Zijn absentie in de geschiedenisboeken is te verklaren doordat het keizertje, de zoon van Napoleon, pas vier jaar oud was, zich niet in Frankrijk bevond en van de benoeming niet is verwittigd, en doordat zijn formeel-juridische keizerschap maar twee weken heeft geduurd. Na de Slag bij Waterloo deed Napoleon troonsafstand ten gunste van zijn zoon. De opvolging werd door het parlement erkend totdat onder druk van de naderende Engelse en Pruisische troepen de macht verschoof naar de Bourbon-koning Lodewijk XVIII.
Aanvankelijk leek een spectaculairder toekomst in het verschiet te liggen. Bij de geboorte van de keizerszoon zijn ontelbare schilderijen, hymnes, gedichten en herdenkingsmunten vervaardigd; de zuigeling kreeg meteen de titel ‘koning van Rome’, overigens zonder dat iemand in Rome daarover was geraadpleegd of een bezoek aan die stad was voorgenomen. Maar ook die titel zou hij niet lang kunnen behouden.
Zijn moeder was Marie-Louise van Oostenrijk, dochter van Franz I, de Habsburgse keizer van Oostenrijk. Na de verbanning van Napoleon naar Elba zocht zij haar toevlucht aan het hof van haar vader in Wenen. Daar ook werd haar zoon verder opgevoed door een reeks van staatsfunctionarissen die als voornaamste opdracht hadden eventuele politieke ambities en zelfs onschuldiger connecties met Frankrijk terstond de kop in te drukken. Hij zou voortaan bekendstaan als hertog van Reichstadt, naar een inderhaast tot hertogdom gebombardeerd gehucht in Tsjechië. Evenmin als Rome heeft hij Reichstadt ooit bezocht.
De levenslange onzekerheid over de rol die hij zou gaan spelen werd nog verergerd door een zeer zwakke gezondheid, die hem verhinderde de militaire training die hij had ondergaan in de praktijk te brengen. Al op 21-jarige leeftijd bezweek hij in het Weense paleis Schönbrunn aan tuberculose.
Het boek Het adelaarsjong van Eric Bauwens beschrijft het korte leven van Napoleon II heel gedetailleerd, en aarzelt niet op vele plaatsen te speculeren over de gedachten en stemmingen van de hoofdpersoon. Dat leidt tot een zeer leesbare en invoelbare vertelling, die in stijl niet ver van de historische roman staat. Die keuze is verdedigbaar: de zoon van Napoleon heeft nooit iets gepresteerd of een functie van belang bekleed, dus zijn leven kan alleen belang wekken als psychologische studie van iemand die zich onafgebroken voorbereidt op een glorieuze toekomst die nooit arriveert. Het kan ons helpen prins Charles of Elco Brinkman te begrijpen. Maar enig wantrouwen is hier op zijn plaats, want een notenapparaat dat de feitelijke onderbouwing had kunnen bieden ontbreekt. Er bestaan wel degelijk contemporaine bronnen waaruit te citeren was geweest: vele leden van de hofhouding hebben hun memoires gepubliceerd. Maar wat daaraan ontleend is, en hoe betrouwbaar de herinneringen zijn, valt niet na te gaan.
February 2, 2022
In dit boek weet Eric Bauwens de werkelijke wereld van dit tragisch personage tot leven te wekken.
Hij beschrijft op onnavolgbare wijze het korte leven en lijden van de zoon van Napoleon.
Deze magistrale biografie is gebaseerd op grondige research en is meeslepend geschreven.
Dit moet je gelezen hebben!
Monique De Schamphelaere
Hij beschrijft op onnavolgbare wijze het korte leven en lijden van de zoon van Napoleon.
Deze magistrale biografie is gebaseerd op grondige research en is meeslepend geschreven.
Dit moet je gelezen hebben!
Monique De Schamphelaere
May 25, 2023
Vlot, interessant en compleet. Alles wat een geschiedenisboek moet zijn!
Displaying 1 - 6 of 6 reviews