What do you think?
Rate this book
Αθηνά: Ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη...
ΣTA TEΛH TOY 19OY AIΩNA, H AΘHNA HTAN MOΛIΣ 18 XPONΩN, MIA ΠANEΞYΠNH KAI ΔYNAMIKH KOΠEΛA, KOPH TOY ΦHMIΣMENOY KAΠETAN BAΓΓEΛH KAΛHBΩKA. OTAN O ΠATEPAΣ KAI TA AΔEPΦIA THΣ XAΘHKAN ΣTH ΘAΛAΣΣA, MAZI TOYΣ XAΘHKE KAI H ANEMEΛIA THΣ HΛIKIAΣ THΣ. H AΘHNA ANAΓKAΣTHKE N' AΦHΣEI ΠIΣΩ TON TOΠO THΣ. H MOIPA THN OΔHΓHΣE ΣE TOΠOYΣ MAKPINOYΣ, ΣTH BENETIA, ΣTH PΩΣIA, AKOMH KAI ΣTHN AIΓYΠTO. ΓNΩPIΣE ANΘPΩΠOYΣ AΠΛOYΣ KAI TAΠEINOYΣ AΛΛA KAI BAΣIΛIAΔEΣ, ΠOΛITIKOYΣ KAI KAΛΛITEXNEΣ. AΠO TOYΣ POMANOΦ KAI TON NIZINΣKI MEXPI TON ΠAYΛO MEΛA KAI TON BENIZEΛO, H AΘHNA KEPΔIΣE TO ΘAYMAΣMO KAI THN EKTIMHΣH OΛΩN ΩΣ MIA ΓYNAIKA MONAΔIKH, ΓOHTEYTIKH, YΠEPOXH MA ΠANΩ AΠ' OΛA EΛΛHNIΔA. H IΣTOPIA THΣ EINAI MIA IΣTOPIA AΛHΘINH.
728 pages, Paperback
First published November 1, 2000
15 people are currently reading
360 people want to read
About the author
Κώστας Καρακάσης
4 books8 followersΟ Κώστας Καρακάσης γεννήθηκε στην Αίγυπτο από Έλληνες γονείς. Η οικογένεια του πατέρα του ήταν από την Κωνσταντινούπολη και της μητέρας του από την Κεφαλλονιά. Μετά τον πόλεμο εγκαταστάθηκε στην Αθήνα.
Υπηρέτησε εθελοντής στο Βασιλικό Ναυτικό, αλλά μετά από δεκατρία χρόνια υπηρεσίας προτίμησε την ελευθερία από τη σιγουριά της καριέρας του. Αποφοίτησε από την Σχολή Ξεναγών Κρήτης και στην συνέχεια έκανε σπουδές στην Ιστορία Τέχνης.
Οι κόσμοι του μητροπολιτικού ελληνισμού και αυτού της διασποράς παραμένουν οι δύο πυλώνες που διατρέχουν τις σκέψεις, τα βιώματα και τα κείμενά του.
Αν και δεν θεωρεί τον εαυτό του ποιητή, έχει γράψει μια μεγάλη συλλογή ποιημάτων που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ -εκτός από δύο τα οποία μελοποίησε τη δεκαετία του ’70 η Ηλέκτρα Παπακώστα και τραγούδησε η Καίτη Χωματά- αν και είχε την επίνευση του γνωστού ποιητή, λογοτέχνη, βιολονίστα και μουσικολόγου Σταύρου Καρακάση, αδελφού του πατέρα του.
Άρθρα, κριτικές, διηγήματα και πολλά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί κυρίως στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο.
Στην πεζογραφία εμφανίσθηκε μόλις το 2000 με το εκτενές μυθιστόρημά του «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν Γεννήθηκα Όμορφη» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2000), το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα ανάμεσα στα πλέον ευπώλητα βιβλία των τελευταίων πενήντα χρόνων και έλαβε βραβείο λογοτεχνίας και ηθικών αξιών από την Ε.Ε.Χ.Γ. και είχε προταθεί για το πρώτο Βραβείο Λογοτεχνίας του Ιδρύματος Τρανούλη.
Το 2005 από τις εκδόσεις Λιβάνη εκδόθηκε το «Πορτραίτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη».
Το μυθιστόρημα του «Η αγάπη δεν έχει τέλος» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006), εξελέγει δεύτερο από τον Πανελλήνιο διαγωνισμό που οργάνωσε το ΕΚΕΒΙ και ο ΣΚΑΙ, και παρέμεινε πρώτο επί ένα χρόνο στη λίστα των Best sellers σε όλη την χώρα.
Μαζί με το «Η αγάπη δεν έχει τέλος» εκδόθηκε το «Ιστορίες για τον Θεό και τον άνθρωπο». Το βιβλίο αυτό (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006) αφιερωμένο στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο τον Α!, έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και εξαιρετικά κολακευτικά λόγια, τόσο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, όσο και από τους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας Διόδωρο Α! και Θεόδωρο Α!, τον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιο, όπως και από το σύνολο των ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, και των αυτοκέφαλων εκκλησιών Κρήτης και Δωδεκανήσου.
Το 2007 από τις εκδόσεις Λογοσοφία εξεδόθει το βιβλίο του «Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός» και τον Φεβρουάριο του 2009 το βιβλίο του «Ο Βιολονίστας» από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Έχει τιμηθεί με το Μετάλλιο πολυετούς ευδοκίμου υπηρεσίας του Β.Ν., με το διάσημο των Υποβρυχίων και των Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ (O.S.J.).
Το 1990 εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Συνεργάστηκε με τον Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Ναυπλίου για έξη χρόνια με πέντε εβδομαδιαίες εκπομπές, εκ των οποίων το "Πολιτιστικό Περισκόπιο της Κυριακής" άφησε εποχή για την ενημέρωση των ακροατών σε θέματα πολιτισμού από την Ελλάδα και τον Κόσμο, με αναμετάδοση κλασικής μουσικής. Ταυτόχρονα είχε αναλάβει πρώτος Διευθυντής της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ναυπλίου (Δ.Ε.Π.Α.Ν.) και είναι ο εμπνευστής και δημιουργός του "Μουσικού Φεστιβάλ Ναυπλίου" το οποίο και υφίσταται μέχρι σήμερα.
Επί των ημερών του, το Ναύπλιο αναδείχθηκε σε πόλη με την μεγαλύτερη πολιτιστική δραστηριότητα στην Ελλάδα εκτός της πρωτεύουσας.
Συνεχίζει να ζει στο Ναύπλιο εφησυχάζων και ασχολείται με την συγγραφή
Kostas Karakasis
Υπηρέτησε εθελοντής στο Βασιλικό Ναυτικό, αλλά μετά από δεκατρία χρόνια υπηρεσίας προτίμησε την ελευθερία από τη σιγουριά της καριέρας του. Αποφοίτησε από την Σχολή Ξεναγών Κρήτης και στην συνέχεια έκανε σπουδές στην Ιστορία Τέχνης.
Οι κόσμοι του μητροπολιτικού ελληνισμού και αυτού της διασποράς παραμένουν οι δύο πυλώνες που διατρέχουν τις σκέψεις, τα βιώματα και τα κείμενά του.
Αν και δεν θεωρεί τον εαυτό του ποιητή, έχει γράψει μια μεγάλη συλλογή ποιημάτων που δεν δημοσιεύτηκε ποτέ -εκτός από δύο τα οποία μελοποίησε τη δεκαετία του ’70 η Ηλέκτρα Παπακώστα και τραγούδησε η Καίτη Χωματά- αν και είχε την επίνευση του γνωστού ποιητή, λογοτέχνη, βιολονίστα και μουσικολόγου Σταύρου Καρακάση, αδελφού του πατέρα του.
Άρθρα, κριτικές, διηγήματα και πολλά κείμενά του έχουν δημοσιευτεί κυρίως στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο.
Στην πεζογραφία εμφανίσθηκε μόλις το 2000 με το εκτενές μυθιστόρημά του «Αθηνά. Ευτυχώς που δεν Γεννήθηκα Όμορφη» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2000), το οποίο παραμένει μέχρι σήμερα ανάμεσα στα πλέον ευπώλητα βιβλία των τελευταίων πενήντα χρόνων και έλαβε βραβείο λογοτεχνίας και ηθικών αξιών από την Ε.Ε.Χ.Γ. και είχε προταθεί για το πρώτο Βραβείο Λογοτεχνίας του Ιδρύματος Τρανούλη.
Το 2005 από τις εκδόσεις Λιβάνη εκδόθηκε το «Πορτραίτα σε θρυμματισμένο καθρέφτη».
Το μυθιστόρημα του «Η αγάπη δεν έχει τέλος» (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006), εξελέγει δεύτερο από τον Πανελλήνιο διαγωνισμό που οργάνωσε το ΕΚΕΒΙ και ο ΣΚΑΙ, και παρέμεινε πρώτο επί ένα χρόνο στη λίστα των Best sellers σε όλη την χώρα.
Μαζί με το «Η αγάπη δεν έχει τέλος» εκδόθηκε το «Ιστορίες για τον Θεό και τον άνθρωπο». Το βιβλίο αυτό (εκδόσεις Ψυχογιός, 2006) αφιερωμένο στον Μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Χριστόδουλο τον Α!, έγινε δεκτό με ενθουσιασμό και εξαιρετικά κολακευτικά λόγια, τόσο από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, όσο και από τους Πατριάρχες Ιεροσολύμων και Αλεξανδρείας Διόδωρο Α! και Θεόδωρο Α!, τον Αρχιεπίσκοπο Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ.κ. Αναστάσιο, όπως και από το σύνολο των ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος, και των αυτοκέφαλων εκκλησιών Κρήτης και Δωδεκανήσου.
Το 2007 από τις εκδόσεις Λογοσοφία εξεδόθει το βιβλίο του «Ένας Ίκαρος ήταν αρκετός» και τον Φεβρουάριο του 2009 το βιβλίο του «Ο Βιολονίστας» από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Έχει τιμηθεί με το Μετάλλιο πολυετούς ευδοκίμου υπηρεσίας του Β.Ν., με το διάσημο των Υποβρυχίων και των Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος Ιπποτών του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ (O.S.J.).
Το 1990 εγκαταστάθηκε στο Ναύπλιο. Συνεργάστηκε με τον Δημοτικό Ραδιοφωνικό Σταθμό Ναυπλίου για έξη χρόνια με πέντε εβδομαδιαίες εκπομπές, εκ των οποίων το "Πολιτιστικό Περισκόπιο της Κυριακής" άφησε εποχή για την ενημέρωση των ακροατών σε θέματα πολιτισμού από την Ελλάδα και τον Κόσμο, με αναμετάδοση κλασικής μουσικής. Ταυτόχρονα είχε αναλάβει πρώτος Διευθυντής της Δημοτικής Επιχείρησης Πολιτιστικής Ανάπτυξης Ναυπλίου (Δ.Ε.Π.Α.Ν.) και είναι ο εμπνευστής και δημιουργός του "Μουσικού Φεστιβάλ Ναυπλίου" το οποίο και υφίσταται μέχρι σήμερα.
Επί των ημερών του, το Ναύπλιο αναδείχθηκε σε πόλη με την μεγαλύτερη πολιτιστική δραστηριότητα στην Ελλάδα εκτός της πρωτεύουσας.
Συνεχίζει να ζει στο Ναύπλιο εφησυχάζων και ασχολείται με την συγγραφή
Kostas Karakasis
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 40 reviews
February 10, 2016
Λοιπόν να ξεκινήσω λέγοντας ότι τι βιβλίο μου άρεσε, αλλά μέχρι εκεί. Απλώς μου άρεσε. Θεωρώ ότι έχει ελαττώματα, τα οποία δεν με βοήθησαν να μπω στην ιστορία και να την αγαπήσω. Καταρχήν η αφήγηση θεωρώ ότι είναι αδέξια και ο χρόνος που δίνει στο κάθε τι, ανισομερής. Δεν γίνεται να μου περιγράφεις για 15 σελίδες τα πολυέλεα και της βουκαμβίλιες και να μου προσπερνάς σημαντικό θάνατο σε μια σελίδα (μαζί με το πένθος και το θρήνο και όλα και πάμε για άλλα). Ήταν τουλάχιστον περίεργο. Πραγματικά θεωρώ ότι σαμποτάριζε το συναίσθημα. Χαλούσε σελίδες και σελίδες σε ανούσιες λογοδιάρροιες και τα σημαντικά τα περνούσε στο «έτσι» λες κ ήταν ανίκανος να περιγράψει στιγμές με ένταση κ προτιμούσε να τις αποφύγει. Παράδειγμα η ιστορία της Αθηνάς με τον Λορέντζο. Επί 300 σελίδες μας περιέγραφε τον έρωτα τους, κ την κατάληξη αυτού του έρωτα την ζήσαμε σε μια σελίδα! Ναι, μια! Καμία κορύφωση για τον αναγνώστη! Ήμουν πραγματικά σε φάση «τι έγινε μόλις τώρα;» Το άλλο που μου έκανε εντύπωση, στο βιβλίο παρέλασε μια στρατιά διασημοτήτων της εποχής, Σλήμαν, βασιλική οικογένεια, Άγιος Νεκτάριος κ.λ.π. Στη κυριολεξία απλώς τους έχωσε… Ήταν οι πιο αδιάφοροι γκεστ σταρ στην ιστορία… Αφού ήθελε τόσο να τους προσθέσει στο βιβλίο έπρεπε απλώς να τους δώσει μια θέση… έστω ένα σκαμπουδάκι… ήταν τόοοσο βαρετή η παρουσία τους κ δυστυχώς τρώγανε τόσο χώρο χωρίς λόγο.
Το άλλο που δεν μου άρεσε ήταν οι χαρακτήρες, τους βρήκα αφελέστατους. Η Αθηνά ήταν υπερβολικά τσαμπουκαλού και περήφανη, ο πατέρας της υπερβολικά τίμιος, η μητέρα της υπερβολικά αμαζόνα, η αδελφή της υπερβολικά θρησκόληπτη και βαρεμένη και πάει λέγοντας. Επίσης αντί να μας αφήσει να καταλάβουμε αυτές τις πλευρές του χαρακτήρα τους μέσα από τις πράξεις τους, ο συγγραφέας δεν σταματάει να μας της τονίζει ο ίδιος «ο κόσμος έβλεπε την Μαρία και απολάμβανε αυτή την αμαζόνα» (γύρω στις 5 φορές σε 10 σελίδες), «το νησί θαύμαζε το θάρρος της Αθηνάς και την σεβόταν» (γύρω στις 30 φορές) Δεν με πείθει! Πέρα από τις επισημάνσεις του συγγραφέα οι πράξεις τον ηρώων ήταν ένα τσακ πιο πάνω από όσο πρέπει για να γίνουν αληθοφανείς. Συνέχεια σκεφτόμουν πόσο «πολύ» ήταν ότι έκαναν, σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι αυτό θα μπορούσε να είναι μέρος της πραγματικότητας.
Συνολικά πιστεύω ότι αυτό το βιβλίο ήταν ένα εγχείρημα που πέτυχε κατά το ήμισυ, καθώς η ιστορία ήταν πολύ καλή. Κατά την γνώμη μου όμως ή θα έπρεπε να μειωθεί κατά 250 σελίδες ή να αλλάξει την αφήγηση.
Το άλλο που δεν μου άρεσε ήταν οι χαρακτήρες, τους βρήκα αφελέστατους. Η Αθηνά ήταν υπερβολικά τσαμπουκαλού και περήφανη, ο πατέρας της υπερβολικά τίμιος, η μητέρα της υπερβολικά αμαζόνα, η αδελφή της υπερβολικά θρησκόληπτη και βαρεμένη και πάει λέγοντας. Επίσης αντί να μας αφήσει να καταλάβουμε αυτές τις πλευρές του χαρακτήρα τους μέσα από τις πράξεις τους, ο συγγραφέας δεν σταματάει να μας της τονίζει ο ίδιος «ο κόσμος έβλεπε την Μαρία και απολάμβανε αυτή την αμαζόνα» (γύρω στις 5 φορές σε 10 σελίδες), «το νησί θαύμαζε το θάρρος της Αθηνάς και την σεβόταν» (γύρω στις 30 φορές) Δεν με πείθει! Πέρα από τις επισημάνσεις του συγγραφέα οι πράξεις τον ηρώων ήταν ένα τσακ πιο πάνω από όσο πρέπει για να γίνουν αληθοφανείς. Συνέχεια σκεφτόμουν πόσο «πολύ» ήταν ότι έκαναν, σε καμία περίπτωση δεν πιστεύω ότι αυτό θα μπορούσε να είναι μέρος της πραγματικότητας.
Συνολικά πιστεύω ότι αυτό το βιβλίο ήταν ένα εγχείρημα που πέτυχε κατά το ήμισυ, καθώς η ιστορία ήταν πολύ καλή. Κατά την γνώμη μου όμως ή θα έπρεπε να μειωθεί κατά 250 σελίδες ή να αλλάξει την αφήγηση.
October 25, 2024
Καταρχήν να διατυπώσω τις σοβαρές αμφιβολίες μου ότι η πρωταγωνίστρια είναι υπαρκτό πρόσωπο. Μου φαίνεται αδιανόητο να μην αναγνωρίζει σήμερα κανένας Κεφαλλονίτης μια τόσο σπουδαία και πλούσια οικογένεια η οποία ήταν πασίγνωστη στο νησί στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου, η οποία μάλιστα υποτίθεται είχε μια τραγική μοίρα που συγκλόνισε ολόκληρο το νησί ως η μεγαλύτερη μέχρι τότε ναυτική τραγωδία και δώρισε την γη της σε ενενήντα οικογένειες! Δεν μπορεί να εξαφανίστηκε αυτή η ιστορική, αριστοκρατική οικογένεια χωρίς να αφήσει κανένα ίχνος, γραπτό ή προφορικό, κι ώστε να μην βρεθεί σήμερα ΚΑΝΕΝΑΣ από τις δεκάδες χιλιάδες των αναγνωστών του βιβλίου που να γνωρίζει για ποια οικογένεια πρόκειται!
H Σχολή που υποτίθεται ότι ξεκίνησε η Αθηνά στην Αγία Πετρούπουλη δεν αναφέρεται σε κανένα ιστορικό ντοκουμέντο, ενώ όσο αφορά τα οικογενειακά κειμήλια που υποτίθεται ότι πουλήθηκαν στον Λούβρο (π.χ. o Εσταυρωμένος του Τιέπολο και η Πιετά του Τισιανού) μετά από μια μικρή έρευνα ανακάλυψα πως δεν ανήκαν ποτέ σε ελληνική συλλογή. Εξάλλου, το μόνο που έχει να απαντήσει ο συγγραφέας στις επίμονες ερωτήσεις των αναγνωστών του σχετικά με την αληθινή ταυτότητα της Αθηνάς Καλυβωκά στην επίσημη ιστοσελίδα του είναι το εξής διφορούμενο: "...άλλοι έψαξαν να βρουν που αρχίζει η Ιστορία και που ο Μύθος. Έχει άραγε σημασία;" Με λίγα λόγια είναι σαν να μας λέει "Πίστευε και μη ερεύνα!" Η άποψη μου είναι ότι ο συγγραφέας δεν έχει το δικαίωμα να προωθεί το μυθιστόρημα του ως πραγματική ιστορία γιατί αυτό αποτελεί παραπλάνηση του κοινού. Εάν αυτός και μόνο γνωρίζει το μυστικό της ταυτότητας της πραγματικής Αθηνάς όπως ισχυρίζεται, τότε οφείλει να αποδείξει ότι πρόκειται πράγματι για υπαρκτό πρόσωπο και ότι τα γεγονότα που περιγράφει είναι πραγματικά.
Πέρα από αυτό, η γραφή του Καρακάση παρουσιάζει αρκετές αδυναμίες, κυρίως στο πρώτο μέρος του βιβλίου. Την μία στιγμή είναι εντελώς πεζή ("άπλωσε το λάδι σε όλο το τριχωτό της κεφαλής") και την άλλη γίνεται λυρική σε βαθμό γελοιότητας ("Η μεταξένια υφή των χειλιών του...τη γέμισε με άφατη ηδονή που απλώθηκε σε όλο της το κορμί σαν πρωινή πάχνη"). Επαναλαμβάνει δε ο συγγραφέας συχνά τις ίδιες λέξεις, εκφράσεις, και, σε μία περίπτωση, ολόκληρη παράγραφο!
Η γυναικεία "φωνή" της Αθηνάς δεν είναι πειστική, αφού πίσω της διακρίνεται καθαρά η αντρική φωνή ενός μεσήλικα συγγραφέα που προσπαθεί ανεπιτυχώς να μπει στο πετσί μιας νεαρής γυναίκας. Γι' αυτό τον λόγο ανατρίχιαζα από αμηχανία κάθε φορά που ο συγγραφέας επέμενε να μας περιγράφει επανηλημένα και με λεπτομέρειες την διαδικασία του λουτρού της Αθηνάς και τις ερωτικές της συνευρέσεις.
Οι διαλόγοι του είναι συχνά προσποιητοί και επιτηδευμένοι. Ο συγγραφέας δεν διαθέτει, κατά την γνώμη μου, το φυσικό χάρισμα της αφήγησης ούτε και αντίληψη της γυναικείας ψυχολογίας.
Είναι όμως φανερό ότι έχει αφιερώσει πολύ χρόνο και προσπάθεια στο έργο αυτό. Οι προτάσεις του φαίνεται να σχηματίζονται μετά από πολλή σκέψη και με μεγάλη προσοχή. Ο συγγραφέας έχει μελετήσει σε βάθος την ζωή, τα ήθη και τις συνήθειες της κοινωνίας της Κεφαλονιάς, της Βενετίας, της Αγίας Πετρούπολης και του Καίρου, τις οποίες και μας παρουσιάζει με λεπτομέρεια και παραστατικότητα.
Παρ' όλες τις αδυναμίες του, η καθ' αυτό πλοκή του μυθιστορήματος, δηλαδή η ιστορία της Αθηνάς, είναι πραγματικά συναρπαστική. Με δυσκολία αφήνει ο αναγνώστης το βιβλίο από τα χέρια του, ειδικά μετά την σελίδα 300 περίπου όπου η πλοκή ξεκινά να γίνεται πολύ ενδιαφέρουσα, ο συγγραφέας αφήνει κατά μέρος τις μακροσκελείς λυρικές περιγραφές, η γραφή γίνεται πιο ουσιαστική και πυκνή κι ο χαρακτήρας της Αθηνάς ζωντανεύει μέσα από το ημερολόγιο της. Έτσι το δεύτερο μέρος του μυθιστορήματος είναι σαφώς καλύτερο, και το βιβλίο διαβάζεται εύκολα παρά τον μεγάλο του όγκο.
Η βαθμολογία μου είναι 3 1/2 αστεράκια.
H Σχολή που υποτίθεται ότι ξεκίνησε η Αθηνά στην Αγία Πετρούπουλη δεν αναφέρεται σε κανένα ιστορικό ντοκουμέντο, ενώ όσο αφορά τα οικογενειακά κειμήλια που υποτίθεται ότι πουλήθηκαν στον Λούβρο (π.χ. o Εσταυρωμένος του Τιέπολο και η Πιετά του Τισιανού) μετά από μια μικρή έρευνα ανακάλυψα πως δεν ανήκαν ποτέ σε ελληνική συλλογή. Εξάλλου, το μόνο που έχει να απαντήσει ο συγγραφέας στις επίμονες ερωτήσεις των αναγνωστών του σχετικά με την αληθινή ταυτότητα της Αθηνάς Καλυβωκά στην επίσημη ιστοσελίδα του είναι το εξής διφορούμενο: "...άλλοι έψαξαν να βρουν που αρχίζει η Ιστορία και που ο Μύθος. Έχει άραγε σημασία;" Με λίγα λόγια είναι σαν να μας λέει "Πίστευε και μη ερεύνα!" Η άποψη μου είναι ότι ο συγγραφέας δεν έχει το δικαίωμα να προωθεί το μυθιστόρημα του ως πραγματική ιστορία γιατί αυτό αποτελεί παραπλάνηση του κοινού. Εάν αυτός και μόνο γνωρίζει το μυστικό της ταυτότητας της πραγματικής Αθηνάς όπως ισχυρίζεται, τότε οφείλει να αποδείξει ότι πρόκειται πράγματι για υπαρκτό πρόσωπο και ότι τα γεγονότα που περιγράφει είναι πραγματικά.
Πέρα από αυτό, η γραφή του Καρακάση παρουσιάζει αρκετές αδυναμίες, κυρίως στο πρώτο μέρος του βιβλίου. Την μία στιγμή είναι εντελώς πεζή ("άπλωσε το λάδι σε όλο το τριχωτό της κεφαλής") και την άλλη γίνεται λυρική σε βαθμό γελοιότητας ("Η μεταξένια υφή των χειλιών του...τη γέμισε με άφατη ηδονή που απλώθηκε σε όλο της το κορμί σαν πρωινή πάχνη"). Επαναλαμβάνει δε ο συγγραφέας συχνά τις ίδιες λέξεις, εκφράσεις, και, σε μία περίπτωση, ολόκληρη παράγραφο!
Η γυναικεία "φωνή" της Αθηνάς δεν είναι πειστική, αφού πίσω της διακρίνεται καθαρά η αντρική φωνή ενός μεσήλικα συγγραφέα που προσπαθεί ανεπιτυχώς να μπει στο πετσί μιας νεαρής γυναίκας. Γι' αυτό τον λόγο ανατρίχιαζα από αμηχανία κάθε φορά που ο συγγραφέας επέμενε να μας περιγράφει επανηλημένα και με λεπτομέρειες την διαδικασία του λουτρού της Αθηνάς και τις ερωτικές της συνευρέσεις.
Οι διαλόγοι του είναι συχνά προσποιητοί και επιτηδευμένοι. Ο συγγραφέας δεν διαθέτει, κατά την γνώμη μου, το φυσικό χάρισμα της αφήγησης ούτε και αντίληψη της γυναικείας ψυχολογίας.
Είναι όμως φανερό ότι έχει αφιερώσει πολύ χρόνο και προσπάθεια στο έργο αυτό. Οι προτάσεις του φαίνεται να σχηματίζονται μετά από πολλή σκέψη και με μεγάλη προσοχή. Ο συγγραφέας έχει μελετήσει σε βάθος την ζωή, τα ήθη και τις συνήθειες της κοινωνίας της Κεφαλονιάς, της Βενετίας, της Αγίας Πετρούπολης και του Καίρου, τις οποίες και μας παρουσιάζει με λεπτομέρεια και παραστατικότητα.
Παρ' όλες τις αδυναμίες του, η καθ' αυτό πλοκή του μυθιστορήματος, δηλαδή η ιστορία της Αθηνάς, είναι πραγματικά συναρπαστική. Με δυσκολία αφήνει ο αναγνώστης το βιβλίο από τα χέρια του, ειδικά μετά την σελίδα 300 περίπου όπου η πλοκή ξεκινά να γίνεται πολύ ενδιαφέρουσα, ο συγγραφέας αφήνει κατά μέρος τις μακροσκελείς λυρικές περιγραφές, η γραφή γίνεται πιο ουσιαστική και πυκνή κι ο χαρακτήρας της Αθηνάς ζωντανεύει μέσα από το ημερολόγιο της. Έτσι το δεύτερο μέρος του μυθιστορήματος είναι σαφώς καλύτερο, και το βιβλίο διαβάζεται εύκολα παρά τον μεγάλο του όγκο.
Η βαθμολογία μου είναι 3 1/2 αστεράκια.
October 14, 2024
Λατρεύω να διαβάζω ιστορίες ανθρώπων, πόσο μάλλον όταν είναι αληθινές και το σημαντικότερο, προσεγμένα και όμορφα δοσμένες. Μια τέτοια ιστορία είναι και αυτή της Αθηνάς, μια ιστορία που για κάποιον αδιόρατο λόγο, διατηρούσα φυλαγμένη στο ράφι μου εδώ και δυο χρόνια, μην τολμώντας να την αγγίξω. Ακόμα και τώρα δεν είμαι σίγουρη που οφείλεται αυτό. Ίσως στον μεγάλο όγκο, ίσως στην υποσημείωση ότι πρόκειται για την αληθινή ιστορία μια μοναδικής γυναίκας, ίσως επειδή πριν ξεκινήσω αν το διαβάζω ήξερα ότι μέσα από το γοητευτικό της ταξίδι στον κόσμο και τον χρόνο, δέχτηκε μεγάλα πλήγματα και λύπες. Μπορεί να μην είχα φανταστεί το μέγεθός τους όμως, η ζωή είναι ένα παραμύθι και αυτό, δεν σημαίνει ότι τις δυσκολίες μπορείς να τις αποφύγεις. Η ουσία βρίσκεται στο να μείνεις και να παλέψεις.
Η ιστορία της Αθηνάς ξεκινάει με την αρχή της ενηλικίωσής της. Ζει μια ευτυχισμένη και πλούσια ζωή όπου τίποτα δεν δείχνει ότι θα μπορούσε να την καταστρέψει. Και όμως, η μοίρα των ανθρώπων είναι πάνω από τα θέλω και τα πρέπει τους, δυνατή, ισχυρή και πάνω απ' όλα, ικανή να σημαδέψει τις ζωές τους με ένα και μόνο άγγιγμά της, αλλάζοντας την ρότα της για πάντα. Σ' αυτές τις αλλαγές καλείται η Αθηνά να διατηρήσει, όχι μόνο την ψυχραιμία της αλλά, και να βρει το θάρρος να λάβει τέτοιες αποφάσεις που, ναι μεν θα την οδηγήσουν σε μια διαφορετική ζωή από αυτήν που μέχρι εκείνη τη στιγμή γνώριζε αλλά, θα διατηρήσουν καθαρό το όνομα της οικογένειάς της. Μπορεί ορισμένες αποφάσεις να είναι σκληρές όμως τελικά, η τιμή και η αξιοπρέπεια είναι πάνω απ' όλα, αξίζουν περισσότερο από τα πλούτη αρκεί, να έχεις το κουράγιο να το αντιμετωπίσεις.
Η διαφύλαξη της αξιοπρέπειας αυτής είναι που την οδηγεί στην Αθήνα μια πόλη που θα αποτελέσει απλά την αφετηρία του μεγάλου της ταξιδιού. Θα γυρίσει όλη την Ελλάδα για να βρεθεί να ζει τον έρωτα στην Βενετία ενώ παράλληλα κυνηγάει την γνώση και από εκεί, με ένα κενό στην καρδιά της οδηγημένη στην παγωμένη Ρωσία όπου θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει τις σπουδές της, όχι για την δικιά της ικανοποίηση αλλά, για το ενιαίο καλό. Θα ταξιδέψει πολύ, θα γνωρίσει νέους τό��ους για να ολοκληρώσει τον κύκλο της στην θερμή Αίγυπτο όπου θα προσπαθήσει να χτίσει μια νέα ζωή, μια ζωή με μονιμότητα, μια ζωή όπου θα μπορέσει να αξιοποιήσει τις γνώσεις και τις γνωριμίες της. Το σημαντικότερο όμως είναι, ότι θα προσπαθήσει να βρει την γαλήνη της αφού ολοκλήρωσε τον κύκλο που όφειλε, θα προσπαθήσει να χτίσει μια νέα ζωή, μακριά από τα πένθη του παρελθόντος.
Μέσα όμως από την διαδρομή της στον κόσμο η Αθηνά γνωρίζει πολύ περισσότερα από τους τόπους, τα μυστικά και την ιστορία τους. Δεν αποκτά μόνο γνώσεις αλλά, ανθρώπους και γνωριμίες, στοιχεία που ίσως έχουν να προσφέρουν περισσότερα από την γνώση. Από καλλιτέχνες μέχρι πολιτικούς, από αριστοκράτες μέχρι φτωχούς ανθρώπους, από επιστήμονες μέχρι πρακτικούς, η Αθηνά θα γνωρίσει ένα πλήθος εντυπωσιακών και γοητευτικών ανθρώπων όπου ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο θα καταφέρει, όχι απλά να αγγίξει την καρδιά της αλλά, να σημαδέψει την ζωή της αφήνοντας για πάντα το στίγμα του να την συντροφεύει ως μια τρυφερή και γλυκιά ανάμνηση. Άλλωστε ο κάθε άνθρωπος, είναι προορισμένος για έναν σκοπό. Η Αθηνά επιτέλεσε τον σκοπό της, το ίδιο και όσοι βρέθηκαν για λίγο ή για περισσότερο στον δρόμο της.
Η γραφή του Κώστα Καρακάση είναι ένα μοναδικό δείγμα λογοτεχνικής καλλιέργειας. Πλάθει ένα αριστούργημα, όχι μόνο επειδή καταφέρνει να αφηγηθεί με τόσο γοητευτικό και μοναδικό τρόπο, μια αληθινή ιστορία μιας τόσο ιδιαίτερης γυναίκας αλλά, γιατί δεν διστάζει να τσαλακώσει τους ήρωές του, δεν φοβάται να μας ταξιδέψει με την πένα του στους κόσμους που ταξίδεψε η Αθήνα, γιατί καταφέρνει να μας συγκινήσει, να μας κάνει να οργιστούμε, να πληγωθούμε, να αγαπήσουμε, ακόμα και να αισθανόμαστε αμφιταλαντευόμενα συναισθήματα για την ηρωίδα του. Ναι, μπορεί η Αθηνά να είναι μια μοναδική γυναίκα αυτό όμως δεν της στερεί το δικαίωμα στο ανθρώπινο λάθος. Με απλά λόγια, δεν δημιουργεί ένα παραμύθι αλλά, αποδεικνύει ότι πράγματι η ζωή είναι παραμύθι και εμείς αναρωτιόμαστε, που ξεκινάει ο μύθος και που η αλήθεια του.
Μια ζωή γεμάτη ανατροπές και γοητεία. Μια ζωή γεμάτη πόνο και θλίψη αλλά και πλημμυρισμένη από το θάρρος και την δύναμη της αγάπης. Μια ζωή γεμάτη αγώνα και θέληση για κάτι καλύτερο, όχι για την υλική ικανοποίηση αλλά, για την ψυχική ανάταση. Η Αθηνά έζησε τον κύκλο της όσο πιο παθιασμένα και έντονα μπορούσε, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ ποια είναι, από που ξεκίνησε και πως πάνω και πέρα απ' όλα είναι Ελληνίδα. Δεν κατέκτησε όσα κατέκτησε λόγω της εξωτερικής αλλά, λόγω της εσωτερικής ομορφιάς και καλλιέργειάς της. Και τελικά, αυτό είναι το πιο σημαντικό. Να μπορείς να πετύχεις του στόχους σου επειδή αξίζεις, γι' αυτό που είσα πραγματικά και όχι γι' αυτό που φαίνεται να είσαι. Η ζωή μπορεί να είναι σκληρή όμως, μπορεί να είναι και πολύ όμορφη αρκεί να έχεις όπως η Αθηνά, το θάρρος και τον δυναμισμό να την ζήσεις όπως της αξίζει, παλεύοντας για ότι καλύτερο μπορείς, για να αφήσεις πίσω σου ότι το δυνατόν καλύτερο γίνεται.
Η ιστορία της Αθηνάς ξεκινάει με την αρχή της ενηλικίωσής της. Ζει μια ευτυχισμένη και πλούσια ζωή όπου τίποτα δεν δείχνει ότι θα μπορούσε να την καταστρέψει. Και όμως, η μοίρα των ανθρώπων είναι πάνω από τα θέλω και τα πρέπει τους, δυνατή, ισχυρή και πάνω απ' όλα, ικανή να σημαδέψει τις ζωές τους με ένα και μόνο άγγιγμά της, αλλάζοντας την ρότα της για πάντα. Σ' αυτές τις αλλαγές καλείται η Αθηνά να διατηρήσει, όχι μόνο την ψυχραιμία της αλλά, και να βρει το θάρρος να λάβει τέτοιες αποφάσεις που, ναι μεν θα την οδηγήσουν σε μια διαφορετική ζωή από αυτήν που μέχρι εκείνη τη στιγμή γνώριζε αλλά, θα διατηρήσουν καθαρό το όνομα της οικογένειάς της. Μπορεί ορισμένες αποφάσεις να είναι σκληρές όμως τελικά, η τιμή και η αξιοπρέπεια είναι πάνω απ' όλα, αξίζουν περισσότερο από τα πλούτη αρκεί, να έχεις το κουράγιο να το αντιμετωπίσεις.
Η διαφύλαξη της αξιοπρέπειας αυτής είναι που την οδηγεί στην Αθήνα μια πόλη που θα αποτελέσει απλά την αφετηρία του μεγάλου της ταξιδιού. Θα γυρίσει όλη την Ελλάδα για να βρεθεί να ζει τον έρωτα στην Βενετία ενώ παράλληλα κυνηγάει την γνώση και από εκεί, με ένα κενό στην καρδιά της οδηγημένη στην παγωμένη Ρωσία όπου θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει τις σπουδές της, όχι για την δικιά της ικανοποίηση αλλά, για το ενιαίο καλό. Θα ταξιδέψει πολύ, θα γνωρίσει νέους τό��ους για να ολοκληρώσει τον κύκλο της στην θερμή Αίγυπτο όπου θα προσπαθήσει να χτίσει μια νέα ζωή, μια ζωή με μονιμότητα, μια ζωή όπου θα μπορέσει να αξιοποιήσει τις γνώσεις και τις γνωριμίες της. Το σημαντικότερο όμως είναι, ότι θα προσπαθήσει να βρει την γαλήνη της αφού ολοκλήρωσε τον κύκλο που όφειλε, θα προσπαθήσει να χτίσει μια νέα ζωή, μακριά από τα πένθη του παρελθόντος.
Μέσα όμως από την διαδρομή της στον κόσμο η Αθηνά γνωρίζει πολύ περισσότερα από τους τόπους, τα μυστικά και την ιστορία τους. Δεν αποκτά μόνο γνώσεις αλλά, ανθρώπους και γνωριμίες, στοιχεία που ίσως έχουν να προσφέρουν περισσότερα από την γνώση. Από καλλιτέχνες μέχρι πολιτικούς, από αριστοκράτες μέχρι φτωχούς ανθρώπους, από επιστήμονες μέχρι πρακτικούς, η Αθηνά θα γνωρίσει ένα πλήθος εντυπωσιακών και γοητευτικών ανθρώπων όπου ο καθένας με τον δικό του μοναδικό τρόπο θα καταφέρει, όχι απλά να αγγίξει την καρδιά της αλλά, να σημαδέψει την ζωή της αφήνοντας για πάντα το στίγμα του να την συντροφεύει ως μια τρυφερή και γλυκιά ανάμνηση. Άλλωστε ο κάθε άνθρωπος, είναι προορισμένος για έναν σκοπό. Η Αθηνά επιτέλεσε τον σκοπό της, το ίδιο και όσοι βρέθηκαν για λίγο ή για περισσότερο στον δρόμο της.
Η γραφή του Κώστα Καρακάση είναι ένα μοναδικό δείγμα λογοτεχνικής καλλιέργειας. Πλάθει ένα αριστούργημα, όχι μόνο επειδή καταφέρνει να αφηγηθεί με τόσο γοητευτικό και μοναδικό τρόπο, μια αληθινή ιστορία μιας τόσο ιδιαίτερης γυναίκας αλλά, γιατί δεν διστάζει να τσαλακώσει τους ήρωές του, δεν φοβάται να μας ταξιδέψει με την πένα του στους κόσμους που ταξίδεψε η Αθήνα, γιατί καταφέρνει να μας συγκινήσει, να μας κάνει να οργιστούμε, να πληγωθούμε, να αγαπήσουμε, ακόμα και να αισθανόμαστε αμφιταλαντευόμενα συναισθήματα για την ηρωίδα του. Ναι, μπορεί η Αθηνά να είναι μια μοναδική γυναίκα αυτό όμως δεν της στερεί το δικαίωμα στο ανθρώπινο λάθος. Με απλά λόγια, δεν δημιουργεί ένα παραμύθι αλλά, αποδεικνύει ότι πράγματι η ζωή είναι παραμύθι και εμείς αναρωτιόμαστε, που ξεκινάει ο μύθος και που η αλήθεια του.
Μια ζωή γεμάτη ανατροπές και γοητεία. Μια ζωή γεμάτη πόνο και θλίψη αλλά και πλημμυρισμένη από το θάρρος και την δύναμη της αγάπης. Μια ζωή γεμάτη αγώνα και θέληση για κάτι καλύτερο, όχι για την υλική ικανοποίηση αλλά, για την ψυχική ανάταση. Η Αθηνά έζησε τον κύκλο της όσο πιο παθιασμένα και έντονα μπορούσε, χωρίς όμως να ξεχάσει ποτέ ποια είναι, από που ξεκίνησε και πως πάνω και πέρα απ' όλα είναι Ελληνίδα. Δεν κατέκτησε όσα κατέκτησε λόγω της εξωτερικής αλλά, λόγω της εσωτερικής ομορφιάς και καλλιέργειάς της. Και τελικά, αυτό είναι το πιο σημαντικό. Να μπορείς να πετύχεις του στόχους σου επειδή αξίζεις, γι' αυτό που είσα πραγματικά και όχι γι' αυτό που φαίνεται να είσαι. Η ζωή μπορεί να είναι σκληρή όμως, μπορεί να είναι και πολύ όμορφη αρκεί να έχεις όπως η Αθηνά, το θάρρος και τον δυναμισμό να την ζήσεις όπως της αξίζει, παλεύοντας για ότι καλύτερο μπορείς, για να αφήσεις πίσω σου ότι το δυνατόν καλύτερο γίνεται.
August 5, 2015
Επιεικώς εξαιρετικό!
February 3, 2019
Αυτό το βιβλίο νόμιζα πως δεν θα τελείωνε ποτέ, όσο καλογραμμένο είναι, άλλο τόσο κουραστικό είναι από την άλλη. Αυτή την Αθηνά δεν μπόρεσα να την καταλάβω με τίποτα, επιπόλαιη, ξεροκεφαλη και παντογνωστρια νόμιζε πως ολος ο κόσμος γύριζε γύρω της.
Στην αρχή του βιβλίου ο Καρακασης μας τονίζει πως η ιστορία της Αθηνάς είναι πέρα για πέρα αληθινή, επιτρέψτε μου να έχω τις επιφυλάξεις μου. Τα γεγονότα που παρουσιάζονται στο βιβλίο είναι τόσο υπερβολικά που πείθουν για το εντελώς αντίθετο. Η Αθηνά που είναι κόρη του ξακουστού και παμπλουτου καπετάν Βαγγέλη Καληβωκα, ξεπουλαει όλη την πατρική της περιουσία, εγκαθιστά τις αδερφές και τη μητρια της στην Αθήνα και ζει τον απόλυτο έρωτα με τον Λορέντζο, τον οποίο και παντρεύεται στη Βενετία. Όλα τα μεγάλα σαλόνια ανοίγουν για εκείνη, ολοι την καλόδεχονται , σπουδάζει μαιευτική, μια πρώτοποριακη επιστήμη για την εποχή. Στη συνέχεια εγκαταλείπει τη Βενετία για τη Ρωσία. Η αυτοκρατορικη οικογένεια των Ρομανωφ την καλοδεχεται στους κόλπους της, μάλιστα η Αθηνά ξεγενναει την τσαρινα Αλεξάνδρα στο γιο της Αλεξέι,αλλωστε, κατά τον Καρακαση, η Αθηνά ήταν εκείνη που συμβούλεψε την τσαρινα να ξαναμεινει έγκυος. Το αυτοκρατορικο ζεύγος την πνίγει στα διαμάντια και τα χρυσαφικά. Όταν κάποιος ανώτατος Ρώσος άρχοντας προσβάλλει το όνομά της, η Αθήνα τον καλεί σε μονομαχία και μάλιστα τον νικάει. Η Αθηνά είναι εκείνη που προβλέπει με την οξυδερκεια της την Οκτωβριανη επανάσταση και γενικά η Ρωσία των αρχών του 20ου αιώνα δεν θα ήταν η ίδια χωρίς την Αθηνά, δηλαδή έλεος! Βαρέθηκα να διαβάζω για πόσο τη θαύμαζαν και την ερωτεύονταν ολοι, για το ποσό επιτυχημένη ήταν. Ενας Ρώσος συνεργάτης της ο Ιβάν ελιωνε από έρωτα για την Αθήνα, εκείνη ακλόνητη, μόνο σαρκικα του δωθηκε, ο Ιβάν εκεί μόνιμα ερωτευμένος με την "υπέροχη" Αθήνα, αιώνιο θύμα της. Εντωμεταξύ, όσο ζούσε η Αθηνά τη μεγάλη ζωή στη Ρωσία, μόνο γράμματα κατά δεχόταν να γράφει στις ξεχασμένες αδερφές και τη μητρια της. Αισθάνθηκα πως τους φέρθηκε με το χειρότερο τρόπο, σχεδόν τις εγκατέλειψε στη μοίρα τους κάνοντας τη ντολτσε βιτα της. Μετά τη Ρωσία σειρά είχε η Αίγυπτος κι εκεί πέτυχε η Αθήνα, έγινε πλούσια επιχειρηματίας με δικό της πολυτελές μαιευτήριο όλοι πέφτανε στα παιδιά της και μάλιστα (μην τυχόν ξεγελαστειτε ποτέ ) η Αθηνά ήταν εκείνη που πρώτη εμπνεύστηκε την εξωσωματική γονιμοποίηση,δηλαδη ήμαρτον, κε Καρακαση! Τη βρήκαν πολλές δυστυχιες , αλλά αυτή εκεί βράχος ακλόνητος, πάντα δυνατή.
Πως να συμπαθήσεις μια τόσο επηρμενη και ξεροκεφαλη ηρωίδα που όλοι αγαπούν, θαυμάζουν και λατρεύουν ενώ η ίδια αποδεικνύει με κάθε πράξη της πόσο εγωιστρια και αλαζονικη ειναι;Γνώρισε τόσο μεγάλες προσωπικότητες της εποχής και όλες μα όλες, ο συγγραφέας προσπάθησε ντε και καλά να μας πείσει, πως επηρεάστηκαν από την Αθηνά και εγώ θα πω ,ναι καλά. Πιο πιστευτη θα μου φαινόταν η Ιστορία του Πινόκιο πάρα της Αθηνάς Καληβωκα, διότι κε Καρακαση και η υπερβολή έχει τα όρια της, μην υποτιμάτε τους αναγνώστες σας, αν μη τι άλλο ξέρουμε να ξεχωριζουμε την αλήθεια από τα παραμύθια που μας σερβίρετε με τόσο ραφιναρισμενο τρόπο. Κατά τα άλλα, το βιβλίο ήταν καλογραμμένο και αρκετά ενδιαφέρον σε σημεία, αλλά οι πολλές οι περιγραφες και επαναλήψεις κουραζαν και οι διάλογοι ήταν πολύ ξυλινοι , χωρίς ψυχή. Σίγουρα, δεν μετανιώνω που διάβασα αυτό το βιβλίο, αλλά είναι από εκείνα που δεν θα μου αφήσουν τίποτα, διότι σε λίγο καιρό θα ξεφουκωσουν όλα στη μνήμη μου ωσάν σαπουνοφουσκα. Αν η ιστορία της Αθηνάς είναι αληθινή, ε, τότε εγώ στην προηγούμενη ζωή μου μετά βεβαιότητας ήμουν η Μαρία Αντουανέτα!!!! Με κάθε σεβασμό, κε Καρακαση, αλλά δεν με πείσατε πως η ιστορία αυτής της γυναίκας είναι πραγματική!
Στην αρχή του βιβλίου ο Καρακασης μας τονίζει πως η ιστορία της Αθηνάς είναι πέρα για πέρα αληθινή, επιτρέψτε μου να έχω τις επιφυλάξεις μου. Τα γεγονότα που παρουσιάζονται στο βιβλίο είναι τόσο υπερβολικά που πείθουν για το εντελώς αντίθετο. Η Αθηνά που είναι κόρη του ξακουστού και παμπλουτου καπετάν Βαγγέλη Καληβωκα, ξεπουλαει όλη την πατρική της περιουσία, εγκαθιστά τις αδερφές και τη μητρια της στην Αθήνα και ζει τον απόλυτο έρωτα με τον Λορέντζο, τον οποίο και παντρεύεται στη Βενετία. Όλα τα μεγάλα σαλόνια ανοίγουν για εκείνη, ολοι την καλόδεχονται , σπουδάζει μαιευτική, μια πρώτοποριακη επιστήμη για την εποχή. Στη συνέχεια εγκαταλείπει τη Βενετία για τη Ρωσία. Η αυτοκρατορικη οικογένεια των Ρομανωφ την καλοδεχεται στους κόλπους της, μάλιστα η Αθηνά ξεγενναει την τσαρινα Αλεξάνδρα στο γιο της Αλεξέι,αλλωστε, κατά τον Καρακαση, η Αθηνά ήταν εκείνη που συμβούλεψε την τσαρινα να ξαναμεινει έγκυος. Το αυτοκρατορικο ζεύγος την πνίγει στα διαμάντια και τα χρυσαφικά. Όταν κάποιος ανώτατος Ρώσος άρχοντας προσβάλλει το όνομά της, η Αθήνα τον καλεί σε μονομαχία και μάλιστα τον νικάει. Η Αθηνά είναι εκείνη που προβλέπει με την οξυδερκεια της την Οκτωβριανη επανάσταση και γενικά η Ρωσία των αρχών του 20ου αιώνα δεν θα ήταν η ίδια χωρίς την Αθηνά, δηλαδή έλεος! Βαρέθηκα να διαβάζω για πόσο τη θαύμαζαν και την ερωτεύονταν ολοι, για το ποσό επιτυχημένη ήταν. Ενας Ρώσος συνεργάτης της ο Ιβάν ελιωνε από έρωτα για την Αθήνα, εκείνη ακλόνητη, μόνο σαρκικα του δωθηκε, ο Ιβάν εκεί μόνιμα ερωτευμένος με την "υπέροχη" Αθήνα, αιώνιο θύμα της. Εντωμεταξύ, όσο ζούσε η Αθηνά τη μεγάλη ζωή στη Ρωσία, μόνο γράμματα κατά δεχόταν να γράφει στις ξεχασμένες αδερφές και τη μητρια της. Αισθάνθηκα πως τους φέρθηκε με το χειρότερο τρόπο, σχεδόν τις εγκατέλειψε στη μοίρα τους κάνοντας τη ντολτσε βιτα της. Μετά τη Ρωσία σειρά είχε η Αίγυπτος κι εκεί πέτυχε η Αθήνα, έγινε πλούσια επιχειρηματίας με δικό της πολυτελές μαιευτήριο όλοι πέφτανε στα παιδιά της και μάλιστα (μην τυχόν ξεγελαστειτε ποτέ ) η Αθηνά ήταν εκείνη που πρώτη εμπνεύστηκε την εξωσωματική γονιμοποίηση,δηλαδη ήμαρτον, κε Καρακαση! Τη βρήκαν πολλές δυστυχιες , αλλά αυτή εκεί βράχος ακλόνητος, πάντα δυνατή.
Πως να συμπαθήσεις μια τόσο επηρμενη και ξεροκεφαλη ηρωίδα που όλοι αγαπούν, θαυμάζουν και λατρεύουν ενώ η ίδια αποδεικνύει με κάθε πράξη της πόσο εγωιστρια και αλαζονικη ειναι;Γνώρισε τόσο μεγάλες προσωπικότητες της εποχής και όλες μα όλες, ο συγγραφέας προσπάθησε ντε και καλά να μας πείσει, πως επηρεάστηκαν από την Αθηνά και εγώ θα πω ,ναι καλά. Πιο πιστευτη θα μου φαινόταν η Ιστορία του Πινόκιο πάρα της Αθηνάς Καληβωκα, διότι κε Καρακαση και η υπερβολή έχει τα όρια της, μην υποτιμάτε τους αναγνώστες σας, αν μη τι άλλο ξέρουμε να ξεχωριζουμε την αλήθεια από τα παραμύθια που μας σερβίρετε με τόσο ραφιναρισμενο τρόπο. Κατά τα άλλα, το βιβλίο ήταν καλογραμμένο και αρκετά ενδιαφέρον σε σημεία, αλλά οι πολλές οι περιγραφες και επαναλήψεις κουραζαν και οι διάλογοι ήταν πολύ ξυλινοι , χωρίς ψυχή. Σίγουρα, δεν μετανιώνω που διάβασα αυτό το βιβλίο, αλλά είναι από εκείνα που δεν θα μου αφήσουν τίποτα, διότι σε λίγο καιρό θα ξεφουκωσουν όλα στη μνήμη μου ωσάν σαπουνοφουσκα. Αν η ιστορία της Αθηνάς είναι αληθινή, ε, τότε εγώ στην προηγούμενη ζωή μου μετά βεβαιότητας ήμουν η Μαρία Αντουανέτα!!!! Με κάθε σεβασμό, κε Καρακαση, αλλά δεν με πείσατε πως η ιστορία αυτής της γυναίκας είναι πραγματική!
October 17, 2020
Η αλήθεια είναι ότι το βιβλίο το είχα κάποια χρόνια στη βιβλιοθήκη μου και δεν το διάβαζα, κάθε φορά που το έπιανα με τρόμαζε ο όγκος του (είναι αρκετά βαρύ και εμένα πια πονάνε τα χέρια μου όταν κρατάω βαριά βιβλία) και το γεγονός ότι είναι πυκνογραμμένο με σχετικά μικρή γραμματοσειρά (έχουμε και μια άλφα ηλικία και τα μικρά γράμματα με κουράζουν). .......(εντωμεταξύ τώρα που διαβάζω όσα έγραψα νιώθω υπερήλικας...)
Δεν ξέρω αν δικαιολογεί την εξαιρετική φήμη που έχει. Το πρώτο μισό, όσο η Αθηνά είναι στην Κεφαλονιά μου άρεσε πάρα πολύ. Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω ήταν από τις στιγμές που ήθελα να διαβάσω ένα βιβλίο που να κυλά ήρεμα, να μην έχει πολλές εντάσεις ώστε να ηρεμήσω κι εγώ, και αυτό ακριβώς έγινε με τις πολλές αναλυτικές περιγραφές του πρώτου μέρους του βιβλίου.
Στη συνέχεια όμως, ειδικά όσο η Αθηνά αλλάζει χώρες, πετυχαίνει ό,τι βάλει στο μυαλό της, γίνεται διάσημη σε όποιο μέρος και να πάει και εκτός από αυτά καταφέρνει και πάντα κάνει τις σωστές γνωριμίες ώστε να είναι αποδεκτή ακόμη και από τους ανώτατους άρχοντες σε κάθε χώρα (τσάρους, βασιλιάδες κτλ) λίγο με ξένισε, μου φάνηκε ότι έχασε το χρώμα της η ιστορία.
https://kiallovivlio.blogspot.com/
https://thematofylakes.gr/
Δεν ξέρω αν δικαιολογεί την εξαιρετική φήμη που έχει. Το πρώτο μισό, όσο η Αθηνά είναι στην Κεφαλονιά μου άρεσε πάρα πολύ. Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω ήταν από τις στιγμές που ήθελα να διαβάσω ένα βιβλίο που να κυλά ήρεμα, να μην έχει πολλές εντάσεις ώστε να ηρεμήσω κι εγώ, και αυτό ακριβώς έγινε με τις πολλές αναλυτικές περιγραφές του πρώτου μέρους του βιβλίου.
Στη συνέχεια όμως, ειδικά όσο η Αθηνά αλλάζει χώρες, πετυχαίνει ό,τι βάλει στο μυαλό της, γίνεται διάσημη σε όποιο μέρος και να πάει και εκτός από αυτά καταφέρνει και πάντα κάνει τις σωστές γνωριμίες ώστε να είναι αποδεκτή ακόμη και από τους ανώτατους άρχοντες σε κάθε χώρα (τσάρους, βασιλιάδες κτλ) λίγο με ξένισε, μου φάνηκε ότι έχασε το χρώμα της η ιστορία.
https://kiallovivlio.blogspot.com/
https://thematofylakes.gr/
September 16, 2019
έχω διαβάσει αρκετά του είδους. Ευχάριστο αλλά από εκεί και πέρα δεν μπορώ να πω πως έχει κάτι το αξιομνημόνευτο που να το κάνει να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα (μιλάω πάντα για το κομμάτι της ιστορίας) . Ειδικά στις τελευταίες 100 σελίδες το βρήκα λίγο ξεπετα. Σαν να βιαζόταν ο συγγραφέας να το δώσει στον εκδότη του γιατί τελείωνε η διορία του.
February 5, 2019
Ήθελα πάρα πολύ να γράψω κριτική γι'αυτό το βιβλίο. Μου δόθηκε ως δώρο από μια βιβλιοφάγο σαν εμένα που το θεωρούσε το καλύτερο βιβλίο που είχε διαβάσει ποτέ. Καταλαβαίνετε τις προσδοκίες μου και την απογοήτευση που ακολούθησε διαβάζοντάς το. Χωρίς υπερβολές θα πω ότι πιο μελοδραματικό έργο ��εν έχω ξαναδιαβάσει ούτε όταν έκανα "Μελόδραμα" στην σχολή. Ολο το μυθιστόρημα είναι μια υπερβολή. Κι εξηγούμαι (ακολουθούν spoilers) :
1) Οι χαρακτήρες είναι τελείως φλατ.
Δεν έχουν κανένα βάθος. Καμία ψυχογραφική αξία. Ο καπετάν-Βαγγέλης είναι ο τέλειος άντρας, ο τέλειος φίλος και πάνω απ'όλα ο τέλειος ευεργέτης. Ο Πολύκαρπος είναι ο τέλειος ιερέας. Ο Λορέντζο ο τέλειος γιατρός και ο ακόμα πιο τέλειος εραστής. Η Υακίνθη η ανέραστη γεροντοκόρη. Για την Αθηνά τι να πω...Τέλεια σε όλα της, δίκαιη, φιλέσπλαχνη, μορφωμένη. Στα 18 της (αλήθεια κάντε μια αναδρομή σε αυτή την ηλικία) γνωρίζει τέλεια Ναυτιλιακά, παίρνει διοικητικές αποφάσεις, ταυτόχρονα μιλάει φαρσί 3 γλώσσες και γνωρίζει σε βάθος ότι αφορά τις τέχνες και την ιστορία. Η μάνα της είναι πανέμορφη, σωστή στα πάντα κι εννοείται μορφωμένη και καλή μάνα. Ελαττώματα σε αυτό το βιβλίο δεν έχει κανείς, εκτός από τους Ιβάν και Κοσμετάτο που παρουσιάζονται ακριβώς ως ¨οι κακοί". Αντε ο Ιβάν όχι και τόσο...Τώρα που το σκέφτομαι ίσως ήταν ο μόνος που είχε κάποιο ενδιαφέρον, μιας και χάρις αυτόν η Αθηνά επιτέλους λοξοδρόμησε από την τέλεια ζωή της.
2) Ο πλούτος είναι απίστευτα μεγάλος και η φτώχια επίσης.
Άλλη μια υπερβολή αυτού του βιβλίου έχει να κάνει με τον πλούτο. Οι Καλλιβωκάδες έχουν ΑΠΕΙΡΑ λεφτά. Βαρέθηκα να διαβάζω για κοσμήματα, λίρες, ακριβά αντικείμενα. Εννοείται πως αφού και οι άνθρωποι που ζουν στο σπίτι είναι τέλειοι και καθόλου διεφθαρμένοι από το χρήμα το κάθετι μέσα στην έπαυλη θα το έχει κατασκευάσει ο καλύτερος τεχνίτης. Οκ θα μου πείτε εφοπλιστές είναι, παίζει και να υπάρχουν τα λεφτά. Πώς γίνεται όμως μετά το ναυάγιο να παρουσιάζονται σαν πάμφτωχοι ακόμα αναρωτιέμαι. Έχασαν λέει τα πάντα. Όταν ένα κόσμημα σαν αυτά που περιγράφονταν αξίζει να θρέψει 10 οικογένειες...
3) Οι διάλογοι.
Τι να πω για τους διαλόγους; Θέλει όντως πολύ προσπάθεια για να γράψεις τόσο ψεύτικους διαλόγους. Ειδικά στις ερωτικές εξομολογήσεις Λορέντζο, Ιβάν και Γεωργιάδη κρίντζαρα (σόρρυ για την λέξη) όσο δε πάει. ΚΑΝΕΙΣ επαναλαμβάνω ΚΑΝΕΙΣ δε μιλάει έτσι. Αντε ίσως ο Ρωμαίος του Σαίξπηρ, αλλά ως γνωστός ο ρόλος του ήταν παροδεία του λυρικού εραστή, ενώ εδώ έχουμε μια πραγματική ιστορίαχαχαχαχαχα.
4) H Αθηνά
Είπα ήδη για αυτήν αλλά μιας και η ιστορία την αφορά άμεσα νομίζω χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Αρχικά, θα συμφωνήσω με άλλη μια κριτική που έλεγε ότι δεν παίζει να είναι υπαρκτό πρόσωπο. Δεν το έχω ερευνήσει για να ξέρω, αλλά αν είχαμε μία Ελληνίδα που έχει κάνει τόσες αγαθοεργίες νομίζω πως τουλάχιστον ονομαστικά θα την γνώριζα. Η Αθηνά μου άρεσε σαν χαρακτήρας αν εξαιρέσουμε την τελειότητά της. Είχε πυγμή και θάρρος. Μόνο που δεν ήταν ισχυρή και φεμινίστρια ούτε επαναστάτρια. Σκεφτείτε, αν η Αθηνά ήταν μια απλή Κεφαλλονίτισσα θα μπορούσε να κάνει ότι έκανε; Όχι. Οι πλάτες του πατέρα της την έκαναν αυτό που ήταν. Όσο για τις γνωριμίες βαρέθηκα να διαβάζω πώς γνωρίστηκε με όλη την αφρόκρεμα του κόσμου.
5) Ο χρόνος
Η Αθηνά δεν ήταν μόνο τέλεια, ήταν και πολύ γρήγορη. Προλάβαινε να κάνει διαπραγματεύσεις, δείπνα, να πηγαίνει εκδρομές, να σπουδάζει, να μαγειρεύει, να κάνει έρωτα, να ιδρύσει σχολή, να επιβλέπει τις εργασίες, να μεταφράσει ΜΟΝΗ της επιστημονικά κείμενα, να διδάσκει, να μαθαίνει Ρωσικά, να κάνει ιππασία, σε 40 μέρες να φτιάξει μαιευτήριο με πολυκαταστήματα, να προσεύχεται, να κάνει μπάνιο 3 φορές την μέρα, να νιώθει μοναξιά, να χορεύει, να πηγαίνει σε μουσεία, να μιλάει με δούκες, πρίγκηπες, χορευτές, γιατρούς και Τσάρους και να μην πάθει mental breakdown. ENOUGH IS ENOUGH!
6) Οι γνωριμίες με Λορέντζο και Γεωργιάδη.
Ο συγγραφέας με βασάνιζε δίχως έλεος. Πόση επιστημονική φαντασία πρέπει να διαθέτεις για να σκεφτείς να γράψεις "ρεαλιστική" σκηνή όπου γίνεται σεισμός, η Αθηνά πάει να πέσει (αλήθεια πόσα Ρίχτερ να ήταν;) ο Λορέντζο τη σώζει-προφανώς- και μετά ερωτεύονται; Πολύ. Και δεν τελείωνει εδώ. Χρόνια αργότερα η Αθηνά πέφτει από τις σκάλες (απορώ πώς το τέλειο πόδι της λοξοπάτησε) και εντελώς τυχαία ο δεύτερος έρωτας της ζωής της έτυχε να περνάει. Ευτυχώς που δεν είχαμε και σκηνή σε βιβλιοθήκη όπου σκοντάφτει σε άντρα και της πέφτουν τα βιβλία.
Δε θέλω να αδικήσω το βιβλίο. Ήταν άρτια γραμμένο κι έμαθα πολλές καινούργιες λέξεις. Ο συγγραφέας του το επιμελήθηκε πάρα πολύ σε επίπεδο μορφής και δυστυχώς αυτό επηρέασε αναγκαστικά και το περιεχόμενο. Έχω την αίσθηση ότι ήθελα να γράψει το τέλειο βιβλίο -γι'αυτό άλλωστε του πήρε 50 χρόνια- αλλά χάθηκε στην ίδια του την πλάνη.
1) Οι χαρακτήρες είναι τελείως φλατ.
Δεν έχουν κανένα βάθος. Καμία ψυχογραφική αξία. Ο καπετάν-Βαγγέλης είναι ο τέλειος άντρας, ο τέλειος φίλος και πάνω απ'όλα ο τέλειος ευεργέτης. Ο Πολύκαρπος είναι ο τέλειος ιερέας. Ο Λορέντζο ο τέλειος γιατρός και ο ακόμα πιο τέλειος εραστής. Η Υακίνθη η ανέραστη γεροντοκόρη. Για την Αθηνά τι να πω...Τέλεια σε όλα της, δίκαιη, φιλέσπλαχνη, μορφωμένη. Στα 18 της (αλήθεια κάντε μια αναδρομή σε αυτή την ηλικία) γνωρίζει τέλεια Ναυτιλιακά, παίρνει διοικητικές αποφάσεις, ταυτόχρονα μιλάει φαρσί 3 γλώσσες και γνωρίζει σε βάθος ότι αφορά τις τέχνες και την ιστορία. Η μάνα της είναι πανέμορφη, σωστή στα πάντα κι εννοείται μορφωμένη και καλή μάνα. Ελαττώματα σε αυτό το βιβλίο δεν έχει κανείς, εκτός από τους Ιβάν και Κοσμετάτο που παρουσιάζονται ακριβώς ως ¨οι κακοί". Αντε ο Ιβάν όχι και τόσο...Τώρα που το σκέφτομαι ίσως ήταν ο μόνος που είχε κάποιο ενδιαφέρον, μιας και χάρις αυτόν η Αθηνά επιτέλους λοξοδρόμησε από την τέλεια ζωή της.
2) Ο πλούτος είναι απίστευτα μεγάλος και η φτώχια επίσης.
Άλλη μια υπερβολή αυτού του βιβλίου έχει να κάνει με τον πλούτο. Οι Καλλιβωκάδες έχουν ΑΠΕΙΡΑ λεφτά. Βαρέθηκα να διαβάζω για κοσμήματα, λίρες, ακριβά αντικείμενα. Εννοείται πως αφού και οι άνθρωποι που ζουν στο σπίτι είναι τέλειοι και καθόλου διεφθαρμένοι από το χρήμα το κάθετι μέσα στην έπαυλη θα το έχει κατασκευάσει ο καλύτερος τεχνίτης. Οκ θα μου πείτε εφοπλιστές είναι, παίζει και να υπάρχουν τα λεφτά. Πώς γίνεται όμως μετά το ναυάγιο να παρουσιάζονται σαν πάμφτωχοι ακόμα αναρωτιέμαι. Έχασαν λέει τα πάντα. Όταν ένα κόσμημα σαν αυτά που περιγράφονταν αξίζει να θρέψει 10 οικογένειες...
3) Οι διάλογοι.
Τι να πω για τους διαλόγους; Θέλει όντως πολύ προσπάθεια για να γράψεις τόσο ψεύτικους διαλόγους. Ειδικά στις ερωτικές εξομολογήσεις Λορέντζο, Ιβάν και Γεωργιάδη κρίντζαρα (σόρρυ για την λέξη) όσο δε πάει. ΚΑΝΕΙΣ επαναλαμβάνω ΚΑΝΕΙΣ δε μιλάει έτσι. Αντε ίσως ο Ρωμαίος του Σαίξπηρ, αλλά ως γνωστός ο ρόλος του ήταν παροδεία του λυρικού εραστή, ενώ εδώ έχουμε μια πραγματική ιστορίαχαχαχαχαχα.
4) H Αθηνά
Είπα ήδη για αυτήν αλλά μιας και η ιστορία την αφορά άμεσα νομίζω χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Αρχικά, θα συμφωνήσω με άλλη μια κριτική που έλεγε ότι δεν παίζει να είναι υπαρκτό πρόσωπο. Δεν το έχω ερευνήσει για να ξέρω, αλλά αν είχαμε μία Ελληνίδα που έχει κάνει τόσες αγαθοεργίες νομίζω πως τουλάχιστον ονομαστικά θα την γνώριζα. Η Αθηνά μου άρεσε σαν χαρακτήρας αν εξαιρέσουμε την τελειότητά της. Είχε πυγμή και θάρρος. Μόνο που δεν ήταν ισχυρή και φεμινίστρια ούτε επαναστάτρια. Σκεφτείτε, αν η Αθηνά ήταν μια απλή Κεφαλλονίτισσα θα μπορούσε να κάνει ότι έκανε; Όχι. Οι πλάτες του πατέρα της την έκαναν αυτό που ήταν. Όσο για τις γνωριμίες βαρέθηκα να διαβάζω πώς γνωρίστηκε με όλη την αφρόκρεμα του κόσμου.
5) Ο χρόνος
Η Αθηνά δεν ήταν μόνο τέλεια, ήταν και πολύ γρήγορη. Προλάβαινε να κάνει διαπραγματεύσεις, δείπνα, να πηγαίνει εκδρομές, να σπουδάζει, να μαγειρεύει, να κάνει έρωτα, να ιδρύσει σχολή, να επιβλέπει τις εργασίες, να μεταφράσει ΜΟΝΗ της επιστημονικά κείμενα, να διδάσκει, να μαθαίνει Ρωσικά, να κάνει ιππασία, σε 40 μέρες να φτιάξει μαιευτήριο με πολυκαταστήματα, να προσεύχεται, να κάνει μπάνιο 3 φορές την μέρα, να νιώθει μοναξιά, να χορεύει, να πηγαίνει σε μουσεία, να μιλάει με δούκες, πρίγκηπες, χορευτές, γιατρούς και Τσάρους και να μην πάθει mental breakdown. ENOUGH IS ENOUGH!
6) Οι γνωριμίες με Λορέντζο και Γεωργιάδη.
Ο συγγραφέας με βασάνιζε δίχως έλεος. Πόση επιστημονική φαντασία πρέπει να διαθέτεις για να σκεφτείς να γράψεις "ρεαλιστική" σκηνή όπου γίνεται σεισμός, η Αθηνά πάει να πέσει (αλήθεια πόσα Ρίχτερ να ήταν;) ο Λορέντζο τη σώζει-προφανώς- και μετά ερωτεύονται; Πολύ. Και δεν τελείωνει εδώ. Χρόνια αργότερα η Αθηνά πέφτει από τις σκάλες (απορώ πώς το τέλειο πόδι της λοξοπάτησε) και εντελώς τυχαία ο δεύτερος έρωτας της ζωής της έτυχε να περνάει. Ευτυχώς που δεν είχαμε και σκηνή σε βιβλιοθήκη όπου σκοντάφτει σε άντρα και της πέφτουν τα βιβλία.
Δε θέλω να αδικήσω το βιβλίο. Ήταν άρτια γραμμένο κι έμαθα πολλές καινούργιες λέξεις. Ο συγγραφέας του το επιμελήθηκε πάρα πολύ σε επίπεδο μορφής και δυστυχώς αυτό επηρέασε αναγκαστικά και το περιεχόμενο. Έχω την αίσθηση ότι ήθελα να γράψει το τέλειο βιβλίο -γι'αυτό άλλωστε του πήρε 50 χρόνια- αλλά χάθηκε στην ίδια του την πλάνη.
February 14, 2020
Μία ενδιαφέρουσα ιστορία για μία ωραία προσωπικότητα αλλά ξέχειλη σε υπερβολές, ιστορικά πρόσωπα, επιτεύγματα. Βαρετή πολυλογία σε λεπτομερέστατες περιγραφές για ρούχα, έπιπλα, κεντήματα, σκεύη κλπ. και ασφυκτικά γεμάτο πολύτιμους λίθους, πετράδια, χρυσαφικά, κοσμήματα και δώρα.
Read
September 28, 2017Πριν λίγες μέρες έκανα ολική αναδιοργάνωση της βιβλιοθήκης μου με αποτέλεσμα να "ξεθάψω" και βιβλία από χρόνια διαβασμένα. Όπως αυτό καλή ώρα.
Όσο θυμάμαι από την ιστορία ήταν καλή. Ως εκεί. Ωστόσο τώρα κοιτώντας το σκεφτομαι ΠΟΣΟ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΣ ο τίτλος. Με την έννοια ότι η ομορφιά ή ασχήμια δεν γίνεται να σε προσδιορίζει σαν πλαίσιο ζωής. Δεν είναι επαρκές μέτρο σύγκρισης. Είναι σαν να λέμε ευτυχώς που δεν γεννήθηκα ψηλή/κοντή/δεξιόχειρας κλπ.Ναι οκ, ποιος νοιάζεται;;
Απο αυτή την σκοπιά 2 αστέρια.
Σ.σ. Μήπως να σταματήσω να βαθμολογώ σήμερα που έχω νεύρα;
Όσο θυμάμαι από την ιστορία ήταν καλή. Ως εκεί. Ωστόσο τώρα κοιτώντας το σκεφτομαι ΠΟΣΟ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΟΣ ο τίτλος. Με την έννοια ότι η ομορφιά ή ασχήμια δεν γίνεται να σε προσδιορίζει σαν πλαίσιο ζωής. Δεν είναι επαρκές μέτρο σύγκρισης. Είναι σαν να λέμε ευτυχώς που δεν γεννήθηκα ψηλή/κοντή/δεξιόχειρας κλπ.Ναι οκ, ποιος νοιάζεται;;
Απο αυτή την σκοπιά 2 αστέρια.
Σ.σ. Μήπως να σταματήσω να βαθμολογώ σήμερα που έχω νεύρα;
August 19, 2014
Αρκετά καλό βιβλίο.Ευχάριστο ανάγνωσμα.Το μόνο πρόβλημα ειναι ότι σε τέτοιου είδους βιβλία είναι κουραστική όλη αυτή η τελειότητα που ειναι μαζεμένη σε ενα άτομο.Θα μου πείτε μυθιστόρημα είναι, δεν είναι πραγματικότητα, αν και ο συγγραφέας εξηγεί ότι είναι αληθινή ιστορία.Και όπως σε όλα τα μυθιστορήματα ετσι και σε αυτό ο συγγραφέας γράφει ότι θέλει κ οπως το θέλει.
March 21, 2021
"ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΕΝΝΉΘΗΚΑ ΟΜΟΡΦΗ"
Όταν ο Θεός βλέπει από εκεί ψηλά όλους εμάς να κάνουμε σχέδια για το μέλλον , μάλλον τον πιάνουν τα γέλια.
Σε μια κοινωνία , σε μια οικογένεια πιστεύεις σε ένα καλύτερο αύριο και σχεδιάζεις το μέλλον σου.
Ομως εσύ το ονειρεύεσαι και πιστεύεις ότι θα γίνει όπως θες, εκείνος από ψηλά όμως αποφασίζει, ή όχι????
Μήπως εμείς προκαλούμε την τύχη μας με της αποφάσεις των πράξεών μας??
Μήπως η τύχη να βρισκόμαστε την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο σημείο ή μήπως ο χαρακτήρας μας είναι αυτός που μας βγάζει νικητές η μας δικάζει!!!
Μια αληθινή ιστορία το βιβλίο πού έγραψε ο Κώστας Καρακάσης
Μια ιστορία καί μια λάθος απόφαση, ο εγωισμός του πατέρα και καπετάνιου Καλλιβωκά διέλυσε ότι είχε ονειρευτεί και ότι είχε πετύχει
Από την άλλη η τέταρτη "Καπετάνισσα" (λόγω του χαρακτήρα το αξίωμα αυτό)της οικογένειας η Αθηνά παίρνει τα ηνία τη οικογένειας και με τις αποφάσεις τής χτίζει το δικό της προφίλ ανθρώπου στην τοπική κοινωνία.
Θωρακίζεται με εγωισμό προστατεύοντας το όνομα της οικογένειας τής και χρησιμοποιεί στο έπακρον όλα τα "όπλα"που έχει ώστε να ορθοποδήσει.
Μια γυναίκα δυναμική που με όπλο την γνώση που έχει αποκτήσει αλλά και τον ατίθασο χαρακτήρα φτάνει στο παγωμένο βορρά και στην πάλαι ποτέ ισχυρή Ρωσία να "εξυπηρετεί" γαλαζοαιματους , να συναναστρέφεται με την Βασιλομήτωρ της Ρωσίας , να ξεγενναει την Τσαρίνα να συναναστρέφεται με τα μεγαλύτερα ονόματα του πνεύματος της Ρωσίας αλλά καί του ρώσικου μπαλέτου.
Η Αθηνά με πολύ κόσμο γύρω της και μοναχή μέσα τής.
Δημιουργεί ιδρύματα και σχολές πρότυπες με σκοπό την βοήθεια των ανθρώπων που γι'αυτην όλοι είναι το ίδιο.
Βοηθάει με όποιο τρόπο μπορεί αν και μακριά τον αγώνα των Ελλήνων, αλλά μέσα της μοναξιά.
Μια μοναξιά πού είναι η άμυνα τής γιατί κατά βάθος είναι ευάλωτη.
Ευάλωτη στον έρωτα καί φοβισμένη με αποτέλεσμα να τον διώχνει συνεχώς.
Ευάλωτη σε ότι της θύμιζε το παρελθόν και αυτό την ανάγκαζε να είναι σκληρή στην ζωή της.
Φεύγει από τα πλούτη και τά αξιώματα του βορρά και κάνει ένα καινούργιο ξεκίνημα
Τελικα αποφασίζει να σταματήσει να είναι τσιγγάνικη ψυχή και σταμάτησε στην Αίγυπτο.
Έφτιαξε την επιχείρηση της την οικογένεια της, έκανε τα όνειρα της για αυτήν και τα παιδιά της αλλά ο κύριος από ψηλά είχε άλλη άποψη.
Της πήρε πάλι κάποιον που αγαπούσε.
Αλλά και εκεί φάνηκε σκληροτράχηλη το πέρασε και αυτό μες την ψυχή της και κοίταξε μπροστά.
Αλήθεια θα κάνει καί άλλα όνειρα καί σχέδια?
Και να σκεφτεί κάνεις ότι ... Δεν ήταν καν όμορφη.
⭐⭐⭐⭐⭐
Καλή ανάγνωση 📙📘📘
Όταν ο Θεός βλέπει από εκεί ψηλά όλους εμάς να κάνουμε σχέδια για το μέλλον , μάλλον τον πιάνουν τα γέλια.
Σε μια κοινωνία , σε μια οικογένεια πιστεύεις σε ένα καλύτερο αύριο και σχεδιάζεις το μέλλον σου.
Ομως εσύ το ονειρεύεσαι και πιστεύεις ότι θα γίνει όπως θες, εκείνος από ψηλά όμως αποφασίζει, ή όχι????
Μήπως εμείς προκαλούμε την τύχη μας με της αποφάσεις των πράξεών μας??
Μήπως η τύχη να βρισκόμαστε την κατάλληλη στιγμή στο κατάλληλο σημείο ή μήπως ο χαρακτήρας μας είναι αυτός που μας βγάζει νικητές η μας δικάζει!!!
Μια αληθινή ιστορία το βιβλίο πού έγραψε ο Κώστας Καρακάσης
Μια ιστορία καί μια λάθος απόφαση, ο εγωισμός του πατέρα και καπετάνιου Καλλιβωκά διέλυσε ότι είχε ονειρευτεί και ότι είχε πετύχει
Από την άλλη η τέταρτη "Καπετάνισσα" (λόγω του χαρακτήρα το αξίωμα αυτό)της οικογένειας η Αθηνά παίρνει τα ηνία τη οικογένειας και με τις αποφάσεις τής χτίζει το δικό της προφίλ ανθρώπου στην τοπική κοινωνία.
Θωρακίζεται με εγωισμό προστατεύοντας το όνομα της οικογένειας τής και χρησιμοποιεί στο έπακρον όλα τα "όπλα"που έχει ώστε να ορθοποδήσει.
Μια γυναίκα δυναμική που με όπλο την γνώση που έχει αποκτήσει αλλά και τον ατίθασο χαρακτήρα φτάνει στο παγωμένο βορρά και στην πάλαι ποτέ ισχυρή Ρωσία να "εξυπηρετεί" γαλαζοαιματους , να συναναστρέφεται με την Βασιλομήτωρ της Ρωσίας , να ξεγενναει την Τσαρίνα να συναναστρέφεται με τα μεγαλύτερα ονόματα του πνεύματος της Ρωσίας αλλά καί του ρώσικου μπαλέτου.
Η Αθηνά με πολύ κόσμο γύρω της και μοναχή μέσα τής.
Δημιουργεί ιδρύματα και σχολές πρότυπες με σκοπό την βοήθεια των ανθρώπων που γι'αυτην όλοι είναι το ίδιο.
Βοηθάει με όποιο τρόπο μπορεί αν και μακριά τον αγώνα των Ελλήνων, αλλά μέσα της μοναξιά.
Μια μοναξιά πού είναι η άμυνα τής γιατί κατά βάθος είναι ευάλωτη.
Ευάλωτη στον έρωτα καί φοβισμένη με αποτέλεσμα να τον διώχνει συνεχώς.
Ευάλωτη σε ότι της θύμιζε το παρελθόν και αυτό την ανάγκαζε να είναι σκληρή στην ζωή της.
Φεύγει από τα πλούτη και τά αξιώματα του βορρά και κάνει ένα καινούργιο ξεκίνημα
Τελικα αποφασίζει να σταματήσει να είναι τσιγγάνικη ψυχή και σταμάτησε στην Αίγυπτο.
Έφτιαξε την επιχείρηση της την οικογένεια της, έκανε τα όνειρα της για αυτήν και τα παιδιά της αλλά ο κύριος από ψηλά είχε άλλη άποψη.
Της πήρε πάλι κάποιον που αγαπούσε.
Αλλά και εκεί φάνηκε σκληροτράχηλη το πέρασε και αυτό μες την ψυχή της και κοίταξε μπροστά.
Αλήθεια θα κάνει καί άλλα όνειρα καί σχέδια?
Και να σκεφτεί κάνεις ότι ... Δεν ήταν καν όμορφη.
⭐⭐⭐⭐⭐
Καλή ανάγνωση 📙📘📘
February 15, 2017
Ένα όμορφο μυθιστόρημα με ιδιαιτέρους χαρακτήρες, συναρπαστική πλοκή και πολύ συγκινητικό σε αρκετά σημεία.
Αρχικά με κούρασαν οι μακροσκελής λυρικές περιγραφές του συγγραφέα (δεν υπάρχει κανένας λόγο πιστεύω να περιγράψεις σε τόσο βάθος έναν καθρέφτη ή ένα τασάκι ή οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο όσο μεγάλη και να είναι η αξία του). Αν καταφέρεις λοιπόν να ξεπεράσεις τις πρώτες 300 σελίδες περίπου οπού από εκεί ξεκινάει η γραφή να γίνετε πιο ουσιαστική και η πλοκή ενδιαφέρουσα, σίγουρα με δυσκολία θα αφήσεις το βιβλίο απ τα χέρια σου!Αν και η ιστορία της Αθηνάς με συγκίνησε και με ταξίδεψε σε ξεχασμένες και όμορφες εποχές δεν μπορώ να μην εκφράσω τη δυσαρέσκεια μου για τον χαρακτήρα της. Παρόλες τις φιλανθρωπικές τις δραστηριότητες φτάνοντας προς το τέλος του βιβλίου κατάλαβα ότι η Αθηνά ήταν μια κυνική, ολίγον αναίσθητη και εγωίστρια γυναίκα. Βοήθησε τόσους ανθρώπους προσφέροντα τους υλικά αγαθά αλλά μου έδωσε την αίσθηση ότι δεν νοιάζονταν ιδιαίτερα για την ίδια της την οικογένεια. Μου έκανε εντύπωση μια φράση της ότι προτιμά να μένει σε ξενοδοχείο όταν έρχεται στην Αθήνα παρά να έχει την Ασπασία και τις αδελφές τις Υακίνθη και Μαρία μες στα πόδια της (παρόλο που έλειπε από κοντά τους χρόνια)! Επίσης δεν υπάρχει παράγραφος που να μην αναφέρετε στην αγάπη για την πατρίδα της όμως πάντα βρίσκεται κατ επιλογήν της στη ξενιτιά, σε κάποια μακρινή χώρα! Τέλος, έκανε τόσες θυσίες για να διατηρήσει τη τιμή και το όνομα του πατέρα της Καπετάνιου Β. Καληβωκά καθαρό και τελικά μας λέει οτι άλλαξε το όνομα της και απαρνήθηκε τον τίτλο της κοντέσας. Απαρνήθηκε ακόμα και το όνομα του πρώτου συζύγου της, της πρώτης και ίσως μοναδικής της αγάπης. Όλα αυτά γιατί απλώς πονούσε και δεν άντεχε τις πικρές αυτές αναμνήσεις ή μήπως τελικά όλα αυτά ήταν κάποια απ τα πολλά καπρίτσια της? Ποιος ξέρει…Το σίγουρο είναι πάντως ότι η Αθηνά ήταν μια πανέξυπνη και τολμηρή γυναίκα! Άξια θαυμασμου…Ισως ο συγγραφέας να γράψει και ένα Β’ μέρος «τη συνέχεια της ζωής της Αθηνάς» γιατί ομολογούμενος πιστεύω άφησε αρκετά κενά…
Αρχικά με κούρασαν οι μακροσκελής λυρικές περιγραφές του συγγραφέα (δεν υπάρχει κανένας λόγο πιστεύω να περιγράψεις σε τόσο βάθος έναν καθρέφτη ή ένα τασάκι ή οποιοδήποτε άλλο αντικείμενο όσο μεγάλη και να είναι η αξία του). Αν καταφέρεις λοιπόν να ξεπεράσεις τις πρώτες 300 σελίδες περίπου οπού από εκεί ξεκινάει η γραφή να γίνετε πιο ουσιαστική και η πλοκή ενδιαφέρουσα, σίγουρα με δυσκολία θα αφήσεις το βιβλίο απ τα χέρια σου!Αν και η ιστορία της Αθηνάς με συγκίνησε και με ταξίδεψε σε ξεχασμένες και όμορφες εποχές δεν μπορώ να μην εκφράσω τη δυσαρέσκεια μου για τον χαρακτήρα της. Παρόλες τις φιλανθρωπικές τις δραστηριότητες φτάνοντας προς το τέλος του βιβλίου κατάλαβα ότι η Αθηνά ήταν μια κυνική, ολίγον αναίσθητη και εγωίστρια γυναίκα. Βοήθησε τόσους ανθρώπους προσφέροντα τους υλικά αγαθά αλλά μου έδωσε την αίσθηση ότι δεν νοιάζονταν ιδιαίτερα για την ίδια της την οικογένεια. Μου έκανε εντύπωση μια φράση της ότι προτιμά να μένει σε ξενοδοχείο όταν έρχεται στην Αθήνα παρά να έχει την Ασπασία και τις αδελφές τις Υακίνθη και Μαρία μες στα πόδια της (παρόλο που έλειπε από κοντά τους χρόνια)! Επίσης δεν υπάρχει παράγραφος που να μην αναφέρετε στην αγάπη για την πατρίδα της όμως πάντα βρίσκεται κατ επιλογήν της στη ξενιτιά, σε κάποια μακρινή χώρα! Τέλος, έκανε τόσες θυσίες για να διατηρήσει τη τιμή και το όνομα του πατέρα της Καπετάνιου Β. Καληβωκά καθαρό και τελικά μας λέει οτι άλλαξε το όνομα της και απαρνήθηκε τον τίτλο της κοντέσας. Απαρνήθηκε ακόμα και το όνομα του πρώτου συζύγου της, της πρώτης και ίσως μοναδικής της αγάπης. Όλα αυτά γιατί απλώς πονούσε και δεν άντεχε τις πικρές αυτές αναμνήσεις ή μήπως τελικά όλα αυτά ήταν κάποια απ τα πολλά καπρίτσια της? Ποιος ξέρει…Το σίγουρο είναι πάντως ότι η Αθηνά ήταν μια πανέξυπνη και τολμηρή γυναίκα! Άξια θαυμασμου…Ισως ο συγγραφέας να γράψει και ένα Β’ μέρος «τη συνέχεια της ζωής της Αθηνάς» γιατί ομολογούμενος πιστεύω άφησε αρκετά κενά…
April 24, 2019
χρονιά πίσω διαβασμένο άλλα δεν το ξέχασα αυτό το βιβλίο και εκεί νομίζω πως κρύβετε και η επιτυχία του
δεν λέω πως δεν έχει αρνητικά έχει . έχει πολύ μπλα μπλα μπα μπλα πολλές λεπτομερείς σε σημείο που κάποιους αναγνώστες θα τους κουράσουν το καταλαβαίνω, έμενα δεν με κούρασαν ίσως γιατί ήμουν στη φάση που ήθελα να διαβάσω κάτι τέτοιο και έτσι όλες οι πληροφορίες για κουταλάκια σερβάντες κουρτίνες και πιατάκια πήραν μπροστά μου μορφή. έχει κοσμοπολιτικο αέρα ήθη της εποχής και άρωμα του τότε, έχει μια καλή ιστορία ώστε να μην βαρεθεις. Μόλις είδα ότι κυκλοφόρησε 19 χρονιά πίσω (μαχαιριά στην καρδιά)
δεν λέω πως δεν έχει αρνητικά έχει . έχει πολύ μπλα μπλα μπα μπλα πολλές λεπτομερείς σε σημείο που κάποιους αναγνώστες θα τους κουράσουν το καταλαβαίνω, έμενα δεν με κούρασαν ίσως γιατί ήμουν στη φάση που ήθελα να διαβάσω κάτι τέτοιο και έτσι όλες οι πληροφορίες για κουταλάκια σερβάντες κουρτίνες και πιατάκια πήραν μπροστά μου μορφή. έχει κοσμοπολιτικο αέρα ήθη της εποχής και άρωμα του τότε, έχει μια καλή ιστορία ώστε να μην βαρεθεις. Μόλις είδα ότι κυκλοφόρησε 19 χρονιά πίσω (μαχαιριά στην καρδιά)
November 8, 2015
Πολύ ωραίο βιβλίο, ολοφάνερα γραμμένο απο έναν μεγάλο λογοτέχνη!Πολύ ωραίες οι περιγραφές τόσο των χαρακτήρων όσο και των τοπίων και ιστορικών γεγονότων!Όμως, έπρεπε να τελειώνει αρκετά νωρίτερα...πιστεύω ότι δεν χρειαζόταν να δούμε τη ζωή της Αθηνάς μέχρι τα γεράματα!Ενώ ήταν ωραίο κάποια στιγμή μετά τις 500 σελίδες...απλά το διάβαζα για να τελειώσει. Έχασε το νόημά του!
June 23, 2013
καταπληκτίκο βιβλίο πραγματικά τόσο η όμορφη και ρομαντική γραφή όσο και το ότι κάθε τι ήταν δοσμένο με τόση λεπτομέρεια που το έβλεπες μπροστά σου!!! απίστευτη ιστορία δυναμική γυναίκα γεμάτη με πείσμα για την ζωή.
March 13, 2020
Το καλύτερο ελληνικό μυθιστόρημα που έχω διαβάσει.
This entire review has been hidden because of spoilers.
August 4, 2013
Ένα κλασικό βιβλίο γεμάτο περιπέτεια και συγκινήσεις…Η γραφή του Κ. Καρακάση είναι μοναδική! Δυνατό κείμενο, εξαιρετικό!! Η κεντρική ηρωίδα η Αθηνά καταφέρνει με γενναιότητα και ψυχραιμία να ξεπεράσει τα εμπόδια και τους σκοπέλους της ζωής και να συνεχίζει ακάθεκτη παραδίνοντας σ΄ όλους μας μαθήματα ανθρωπιάς, ήθους και αξιοπρέπειας. Ο έρωτας καταλαμβάνει κεντρική θέση χωρίς να είναι προκλητικός, είναι όμως απόλυτος και κυρίαρχος. Τα μηνύματα που λαμβάνει ο σύγχρονος αναγνώστης είναι πολλά και ποικίλα… κυρίως, όμως, προβάλλεται ο δυνατός χαρακτήρας και η επιβλητική προσωπικότητα της Αθηνάς που καταφέρνει να κυριαρχήσει στους γύρω της όχι εξαιτίας της ασυναγώνιστης ομορφιάς και του εξαίρετου κάλλους της, αλλά λόγω της εσωτερικής της καλλιέργειας και του ανώτερου ήθους της!!
February 7, 2020
Αυτό το βιβλίο έπρεπε να είναι 400 σελίδες λιγότερο φλύαρο. Τότε τα αστεράκια του θα ήταν διπλάσια.
September 18, 2024
Φλύαρο κάπως, αλλά ιστορικά ενδιαφέρον.
July 1, 2021
«Ένας σεισμός μάς σημάδεψε!» του είπε ψιθυριστά.
«Και ένας σεισμός μάς ένωσε! Αυτό είναι το πιο σημαντικά, αγοαπημένη μου. Οι θεοί θέλησαν να πάρουν την πρωτοβουλία και να
μας ενώσουν. Θα υπακούσουμε, αφού αυτή είναι η θέλησή τους,
Και η δική μας».
Ήταν τόσο σταθερή αλλά και τόσο τρυφερή η φωνή του, που
την έκανε να αναγαλλιάσει. Συνέχισε να τον κοιτά με λατρεία, παραδομένη σ' αυτή τη στιγμή της απέραντης ευτυχίας, που δεν ήξερεπόσο θα μπορούσε να διαρκέσει, γιατί κάπου στην άκρη του μυαλου της η λογική της έδειχνε τον ανηφορικό δρόμο που τους περιμενε. Σίγουρα είχαν να αντιμετωπίσουν όλα αυτά τα ανυπέρβλητα
εμπόδια που τους χώριζαν κι αυτό κάθε άλλο παρά εύκολο ήταν.
«Και ένας σεισμός μάς ένωσε! Αυτό είναι το πιο σημαντικά, αγοαπημένη μου. Οι θεοί θέλησαν να πάρουν την πρωτοβουλία και να
μας ενώσουν. Θα υπακούσουμε, αφού αυτή είναι η θέλησή τους,
Και η δική μας».
Ήταν τόσο σταθερή αλλά και τόσο τρυφερή η φωνή του, που
την έκανε να αναγαλλιάσει. Συνέχισε να τον κοιτά με λατρεία, παραδομένη σ' αυτή τη στιγμή της απέραντης ευτυχίας, που δεν ήξερεπόσο θα μπορούσε να διαρκέσει, γιατί κάπου στην άκρη του μυαλου της η λογική της έδειχνε τον ανηφορικό δρόμο που τους περιμενε. Σίγουρα είχαν να αντιμετωπίσουν όλα αυτά τα ανυπέρβλητα
εμπόδια που τους χώριζαν κι αυτό κάθε άλλο παρά εύκολο ήταν.
January 11, 2021
Ένα βιβλίο που πιέστηκα αρκετά στην αρχή να το διαβάσω λόγω της αφήγησης του συγγραφέα, που είναι αρκετά λεπτομερής. Δεν το λες κι ελαφρύ βιβλίο. Μόλις εξοικειωθείς με τη γραφή και το πνεύμα του συγγραφέα, το βιβλίο μετά το "καταπίνεις". Γλυκό, ερωτικό, ιστορικό (μιας και αναφέρεται μέσα σε υπαρκτά πρόσωπα του 20ου αιώνα), με αρκετές δόσεις θλίψης και έναν ειρωνικό (για μένα) τίτλο!
February 6, 2016
Μου άρεσε πολύ το ότι περιλαμβάνει πολλά γεγονότα και πρόσωπα που διαδραματίζονταν την ίδια εποχή. Αυτό που δε μου άρεσε ήταν το μεγάλο μέγεθος, το οποίο μετά από κάποια στιγμή μου φάνηκε κουραστικό. Αν ήταν 200 σελίδες πιο σύντομο, θα μου άρεσε περισσότερο.
December 27, 2012
Από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει μέχρι στιγμής. Πολύ καλή γραφή και χρήση του λόγου. Αλλά και μια πολύ ωραία και όχι κοινότυπη ιστορία.
February 26, 2016
Πολύ καλό βιβλίο, δυνατή ιστορία και χαρακτήρες.
Οι πρώτες σελίδες ίσως να κουράζουν λίγο με τις τόσες λεπτομέρειες για το σπίτι και την οικογένεια αλλά η συνέχεια εξελίσσεται γρήγορα.
Οι πρώτες σελίδες ίσως να κουράζουν λίγο με τις τόσες λεπτομέρειες για το σπίτι και την οικογένεια αλλά η συνέχεια εξελίσσεται γρήγορα.
June 11, 2015
πολύ καλό γραμμένο βιβλίο που αναμφίβολα σε ταξιδεύει. Μία ηρωίδα πρότυπο, ιδιαίτερα ευφυής, με αξιοζήλευτο πείσμα, δύναμη και αξίες. Ένα βιβλίο με καταπληκτικές ιστορικές αναφορές.
March 19, 2022
Μου άρεσε! Με ταξίδεψε, με έκανε να θυμωσω, να γελάσω, να έχω αγωνία, να χαρώ με την ηρωίδα στις νίκες της. Σε πολύ αγαπημένη γωνιά στο ράφι μου!
June 25, 2025
Το παράτησα στην σελίδα 152 διότι το βαρέθηκα.
Μου άρεσε αρκετά η περιγραφή της Κεφαλλονιάς, και των χαρακτήρων. Και φαίνεται να είναι ωραία ιστορία.
Όμως, παρόλο που ο συγγραφέας αναφέρει ότι βασίζεται σε υπαρκτά πρόσωπα, προσωπικά αμφιβάλλω πολύ για το πόσο αληθινά είναι τελικά.
Το παράτησα, γιατί ένιωθα σαν να διαβάζω σαπουνόπερα αλά Μπρίτζερτον, - και θέλω να σημειώσω ότι το Μπρίτζερτον μόνο το 'χω δει στο Νέτφλιξ και μ'άρεσε πάρα πολύ, με εξαίρεση την 2η σεζόν.
Η πρωταγωνίστρια παρουσιάζεται κατά βάση μόνο στα λόγια του συγγραφέα ως πολύ γαμάτη, κάτι που κατάντησε πολύ κουραστικό. Θα προτιμούσα, δηλαδή, να μου το αποδείκνυε με τις πράξεις της πιο πολύ, πάρα στα λόγια, ή στις αναδρομές παρελθόντος, επειδή είχε λάβει σε μικρή ηλικία παραπάνω μόρφωση.
Δείξε μου στην πορεία πώς αυτές οι γνώσεις έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα της με πράξεις και συναναστροφές ανθρώπων.
Θα μπορούσε να είχε κόψει έστω τις μισές περιγραφές για το πόσο γαμάτη προσωπικότητα είναι αυτή η Αθηνά.
Με κούρασε δυστυχώς... και το δυστυχώς το λέω, γιατί ήμουν ενθουσιασμένη όταν το έποιασα στα χέρια μου και ξεκίνησα να το διαβάζω.
Μου άρεσε αρκετά η περιγραφή της Κεφαλλονιάς, και των χαρακτήρων. Και φαίνεται να είναι ωραία ιστορία.
Όμως, παρόλο που ο συγγραφέας αναφέρει ότι βασίζεται σε υπαρκτά πρόσωπα, προσωπικά αμφιβάλλω πολύ για το πόσο αληθινά είναι τελικά.
Το παράτησα, γιατί ένιωθα σαν να διαβάζω σαπουνόπερα αλά Μπρίτζερτον, - και θέλω να σημειώσω ότι το Μπρίτζερτον μόνο το 'χω δει στο Νέτφλιξ και μ'άρεσε πάρα πολύ, με εξαίρεση την 2η σεζόν.
Η πρωταγωνίστρια παρουσιάζεται κατά βάση μόνο στα λόγια του συγγραφέα ως πολύ γαμάτη, κάτι που κατάντησε πολύ κουραστικό. Θα προτιμούσα, δηλαδή, να μου το αποδείκνυε με τις πράξεις της πιο πολύ, πάρα στα λόγια, ή στις αναδρομές παρελθόντος, επειδή είχε λάβει σε μικρή ηλικία παραπάνω μόρφωση.
Δείξε μου στην πορεία πώς αυτές οι γνώσεις έχουν διαμορφώσει τον χαρακτήρα της με πράξεις και συναναστροφές ανθρώπων.
Θα μπορούσε να είχε κόψει έστω τις μισές περιγραφές για το πόσο γαμάτη προσωπικότητα είναι αυτή η Αθηνά.
Με κούρασε δυστυχώς... και το δυστυχώς το λέω, γιατί ήμουν ενθουσιασμένη όταν το έποιασα στα χέρια μου και ξεκίνησα να το διαβάζω.
October 6, 2025
Η γραφή του Καρακάση δείχνει φροντίδα και έρευνα, όμως το ύφος του συχνά εναλλάσσεται άτσαλα ανάμεσα στο πεζό και το λυρικό. Η «φωνή» της ηρωίδας δεν πείθει πάντα, καθώς φαίνεται η αντρική ματιά πίσω από τη γυναικεία αφήγηση. Οι διάλογοι ακούγονται κάπως επιτηδευμένοι, όμως η ιστορική και κοινωνική αναπαράσταση είναι αξιόλογη. Συνολικά, ένα ενδιαφέρον αλλά άνισο ανάγνωσμα.
Displaying 1 - 30 of 40 reviews