Μίνι Καύσωνας

by Μιχάλης Δαγκλής

Ένα πετράδι ανεκτίμητης αξίας Ο διευθυντής στο καζίνο του Ελληνικού δολοφονείται με βάναυσο τρόπο. Οι κακές γλώσσες λένε πως εκτελέστηκε από τον υπόκοσμο. Η Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών ανακαλύπτει πως από το γραφείο του άντρα έχει κλαπεί η Ομορφιά του Κόσμου, ένα πετράδι αξίας εκατομμυρίων. Ένας ερωτευμένος με ένα κουτό σχέδιο Ο Ντάνι ζει μια αδιάφορη, χωρίς νόημα ζωή. Κρυφά ερωτευμένος με μια συνάδελφο του από τη δουλειά, αποφασίζει να τη βρει στο νησί, όπου θα περάσει το καλοκαίρι της δουλεύοντας σαν εθελοντής στην πυροσβεστική. Η πιο καταστροφική πυρκαγιά που έπληξε ποτέ την Ελλάδα Η σπείρα που έκλεψε το πετράδι θα βρει καταφύγιο στο ίδιο νησί, τη στιγμή που ξεσπά μια πελώρια φονική πυρκαγιά, κόβοντας κάθε διέξοδο. Η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου με τα έντονα καιρικά φαινόμενα να επιδεινώνουν το ολοκαύτωμα. Ο Ντάνι βρίσκεται παγιδευμένος μαζί με την κοπέλα των ονείρων του, καθώς ένα τσούρμο από αδίστακτους μαχαιροβγάλτες τους καταδιώκει, σε μια κούρσα ενάντια στον χρόνο. -Ένα ρομάντζο σπαρμένο με σφαίρες, αίμα και φωτιά-

512 pages, Paperback

First published November 25, 2021

Reviews

[Γρηγόρης Δημακόπουλος · Rating 5 out of 5]

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως υπάρχουν αδικίες στη ζωή που σχετίζονται με τον τόπο στον οποίο ζεις. Φτώχεια, προσφυγιά, πόλεμοι, πείνα, καταπίεση, είναι μερικά από τα πιο σοβαρά περιστατικά που μου έρχονται στον νου αυτή τη στιγμή. Τώρα, εξαιρουμένων όλων αυτών των σοβαρών προβλημάτων, υπάρχουν κι άλλες αδικίες, που κουβαλούν κι αυτές πάνω τους το δικό τους μερίδιο πίκρας. Αδικίες όπως οι ευκαιρίες, που δεν είναι εύκολο να παρουσιαστούν εκεί που το έδαφος δεν είναι πρόσφορο· ευκαιρίες που συρρικνώνονται σε δραματικό βαθμό όταν ζεις σε μια χώρα σαν την Ελλάδα της οικονομικής κρίσης.

Κάτι τέτοια σκεφτόμουν ολοκληρώνοντας το καινούργιο βιβλίο του Μιχάλη Δαγκλή. Στο μυαλό μου δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως ο Μιχάλης, αν είχε γεννηθεί στην Αμερική, θα τον είχε ήδη τσιμπήσει το Χόλιγουντ. Θα δούλευε και θα αμειβόταν αδρά είτε ως συγγραφέας, είτε ως σεναριογράφος, είτε ως υπεύθυνος για το στήσιμο των set pieces και των σεκάνς δράσης σε blockbuster ταινίες.

Ο άνθρωπος το έχει, να το πω πιο απλά.

Έχει ένα έμφυτο ένστικτο που του υπαγορεύει πώς να χτίσει με σωστό τρόπο το σασπένς και πώς να περιγράψει τις σκηνές δράσης με παραστατικότητα και ζωντάνια, δίχως να γίνεται ξύλινος ή κουραστικός. Κι αυτό, φίλοι μου, είναι κάτι που δε διδάσκεται. Είτε σε καθοδηγεί, αυθόρμητα και με πυρωμένη, σιδηρά πυγμή, το ταλέντο που καίει μέσα σου να δώσεις την εικόνα αρκετά ζωντανή ώστε αυτή να φωλιάσει με καθαρότητα στη σκέψη του αναγνώστη, είτε την αποτυπώνεις νερόβραστα ακολουθώντας όμως όλους τους «κανόνες».

Σας άρεσε το Die Hard;
Αγαπάτε Indiana Jones;
Νιώσατε ενθουσιασμό βλέποντας το Speed;

Ε, τότε σας εγγυώμαι πως το βιβλίο αυτό είναι για εσάς. Πρόκειται για ένα love letter στα blockbusters του Χόλιγουντ, με φόντο τις πυρκαγιές στην Ελλάδα. Είναι γεμάτο ασταμάτητη δράση, αναφορές και easter eggs... ως παρομοιώσεις και μεταφορές χρησιμοποιεί, ο αθεόφοβος, που σχετίζονται με τις ταινίες των 80s ή 90s (πχ τα gremlins).

Τι να περιμένετε όσοι έχετε διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία του Μιχάλη:

Ο Μίνι Καύσωνας είναι μια καταιγιστική περιπέτεια με στοιχεία κωμωδίας. Η δράση είναι φρενήρης· βασικά, «εκτροχιασμός αμαξοστοιχίας» είναι η πρώτη μεταφορά που μου έρχεται στο μυαλό. Επί 300 σελίδες γίνεται της μουρλής. Ένα συνονθύλευμα άγριων κυνηγητών και δύσκολων καταστάσεων. Με έναν ρυθμό εξωφρενικό. Είναι πιο ανάλαφρο μυθιστόρημα από την Τελευταία Νύχτα της Αδέρας, δίχως να λείπει η βία, (δεν είναι θρίλερ-τρόμου όπως ήταν η περιπέτεια του Σίμου) όμως είναι εξίσου διασκεδαστικό και απολαυστικό με τον δικό του ξεχωριστό τρόπο. Όπως συμβαίνει και με τις περίφημες ταινίες δράσης, θα συγχωρήσετε τις υπερβολές που πιάνουν κόκκινο. Θα εντυπωσιαστείτε από τη χορογραφία αλλά και το πώς ο συγγραφέας χρησιμοποιεί τα ακραία καιρικά φαινόμενα και τις κολασμένες συνθήκες της πυρκαγιάς για να χτίσει το σασπένς και να ανεβάσει την αδρεναλίνη σε υψηλά επίπεδα. Υπάρχουν σημεία που η γραφή του γοητεύει, υπάρχουν σημεία που κόβει την ανάσα, και υπάρχουν και σημεία που ο Μιχάλης γίνεται ωμός, κοφτός και απλός στον λόγο του, καθημερινός. Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο που σε γραπώνει από τον γιακά, σε ταρακουνάει ασταμάτητα και δε σε αφήνει να το αφήσεις.

Κλείνοντας, θα παραδεχτώ πως ο Μιχάλης είναι φίλος. Είναι φίλος αγαπημένος. Δεν είμαι αποστασιοποιημένος. Όμως προτού γίνει φίλος μου, πρώτα ήμουν fan του έργου του. (Τον γνώρισα μέσα από τις ιστορίες του). Κι αυτό είναι ένα γεγονός που δεν αλλάζει και δεν άλλαξε με την πάροδο του χρόνου.
Μιλάμε για raw talent, όχι αστεία, όσο αναλογίζομαι τις δυνατότητές του. Συγγραφέας χαμαιλέοντας, τρόμος-θρίλερ-περιπέτεια-μυστήριο, είναι εξίσου καλός σε όλα. Το πού θα φτάσει είναι θέμα συνθηκών (όπως ανέφερα στην αρχή του ποστ), τύχης αλλά και της δικής του διάθεσης για δουλειά, μεθοδικότητα και αυτοβελτίωση.

Στον Μίνι Καύσωνα έκοψε τα φρένα. Το βιβλίο είναι ένα rollercoaster που έχει ως βασική μέριμνα τη διασκέδασή σας. Αν είστε αμετανόητοι οπαδοί του ρεαλισμού, θα έχετε ένα Μίνι Πρόβλημα με το βιβλίο, ανάλογο ίσως με αυτό που αντιμετωπίζει ο Ντάνι. Αν δεν έχετε ενδοιασμούς σχετικά με την ψυχαγωγία που προσφέρουν οι ιστορίες δράσης, αράξτε στον καναπέ, ανοίξτε μια μπύρα, συνοδευόμενη από ό,τι ορεκτικά τραβάει η ψυχή σας, και απολαύστε το ελληνικό λογοτεχνικό ισοδύναμο του Speed.

[Βιβή Κανάρη · Rating 5 out of 5]

Ήταν το πρώτο βιβλίο αυτού του συγγραφέα που διάβασα .Πραγματικά το απόλαυσα, το διάβασα μέσα σε δύο μέρες και ας ήταν μεγάλο. Οι χαρακτήρες πολύ πετυχημένοι, η δράση καταιγιστική. Πολύ καλό χτίσιμο πλοκής (σπανιο για ελληνικο βιβλιο). Τίποτα δεν του έλειπε. Βρήκα ωστόσο και ένα αρνητικό : δεν αλλάζουμε οπτική γωνία στη μέση της παραγράφου. ΠΟΤΕ! Αυτό με πέταξε πολλές φορές εκτός ιστορίας γιατί προσπαθούσα να καταλάβω ποιανού οπτική ειχε καθε φορά. Κανονικά του βάζω 4,5 λόγω αυτό του θέματος και ο μισός βαθμός πηγαίνει υπέρ του συγγραφέα.

[Θανάσης · Rating 5 out of 5]

Ο Μιχάλης Δαγκλης με τον Μινι καύσωνα του, φευγει εντελως απο το ειδος του τρομου που μας ειχε συνηθισει και μας παραδιδει ενα βιβλιο-φορο τιμης στις ταινιες περιπετειας της δεκαετιας του 80. Τι να περιμένετε απο αυτο το βιβλιο; Λοιπον... Σκεφτειτε την πιο γαμάτη εξωφρενική περιπετεια που εχετε δει απο εκεινη την δεκαετια. Σκεφτειτε την δραση της. Και μετα πολλαπλασιαστε την επι πεντε(δεκα ηθελα να γραψω αλλα κρατηθηκα μην με πειτε υπερβολικο)! Δεν μπορειτε να φανταστειτε τι γινεται στις σελιδες αυτου του βιβλιου. ΔΕΝ.ΜΠΟΡΕΙΤΕ. Το βιβλιο εχει 500 σελιδες. Καπου στην 200 ξεκινάει η δραση και δεν σταματαει ΟΥΤΕ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΟ! Μεσα σε ολα εχει και τρομερο χιουμορ και με εκανε να γελασω δυνατα αρκετες φορες! Και δεν το παθαινω συχνα με βιβλιο. Πραγματικα ανυπομονω για την συνεχεια 🙂🔥🌋🔥🌪️🌊🔪🔪🚁🛥️🛩️🩹🗡️

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 5 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2021...

Μετά το (πολυαγαπημένο μου) ''Η τελευταία νύχτα της Αδέρας'',ο συγγραφέας Μιχάλης Δαγκλής,παραμένει πιστός στην λογοτεχνία του τρόμου,προσφέροντάς μας μέσα από το νέο του μυθιστόρημα,με τίτλο ''Μίνι Καύσωνας'' μία εκ διαμέτρου αντίθετη ιστορία που υπόσχεται να μας προκαλέσει την αίσθηση της αφόρητης ζέστης που προκαλείται από ακραία καιρικά φαινόμενα,όπως ο καύσωνας. Δεν έχω διαβάσει όλα τα έργα του συγγραφέα (μόλις δύο μαζί με αυτό),μα μπορώ να σας πω με σιγουριά πως πρόκειται για έναν δημιουργό που δεν μένει στάσιμος,διαρκώς εξελίσεται καί ελίσσεται κρατώντας μόνιμα ''ζωντανή'' την όρεξη του αναγνωστικού κοινού για το επόμενο έργο του. Ναι,υπάρχουν δημιουργοί που τους/τις ''ακολουθούμε'' ως αναγνώστες/στριες γνωρίζοντας το τι ακριβώς περιμένουμε να μας δώσουν. Ο Μιχάλης Δαγκλής ανήκει σε εκείνη την κατηγορία,-ίσως να μην είναι τόσοι/ες πολλοί/ες-,με τους/τις συγγραφείς που αγαπάμε να διαβάζουμε έργα τους,εξαιτίας αυτής της ιδιαιτερότητας της φύσης των έργων τους. Πως δηλαδή κάθε φορά δεν ξέρουμε τι να αναμένουμε,κι όμως να μην μας απογοητεύουν ποτέ. Ναι,είναι δύσκολο,αλλά ο συγγραφέας αποδεικνύει πως είναι εφικτό.

''Μίνι καύσωνας'' ο τίτλος,όπως προείπα,του νέου βιβλίου καί αυτό που έχω παρατηρήσει είναι πως ο συγγραφέας ποτέ δεν προβαίνει σε μία τυχαία επιλογή τίτλου,ούτε χρησιμοποιεί μία φράση που θα τραβήξει τα βλέμματα σαν ένα λαμπερό πυροτέχνημα. Ουσιαστικά,η ανάγνωση του βιβλίου καί η μύησή μας στον κόσμο του ξεκινά από εκεί. Άραγε,ποια είναι η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό σας,πέρα από το όποιο προφανές; Πώς ένας μίνι καύσωνας μπορεί να έπαιξε τόσο δραματικό ρόλο στην υπόθεση καί σε όσα θα ζούσαν τα πρόσωπα του βιβλίου; Μήπως υπήρχε ένας συμβολισμός,ή,μία αλληγορία πίσω από αυτόν; Έπρεπε να ανακαλύψω όσα περισσότερα γινόταν,χωρίς να μειωθεί στο ελάχιστο το ενδιαφέρον καί η όποια πάλη συναισθημάτων που ήδη είχε ξεκινήσει μέσα μου. Όχι,βέβαια,πως θα μπορούσε να συμβεί κάτι τέτοιο.

Ένιωθα,λοιπόν,την ανάγκη να βρω κάποια στοιχεία,έστω καί ελάχιστα,οπότε στράφηκα στην περίληψη του οπισθοφύλλου καί σας την παραθέτω αυτούσια. "Ένα πετράδι ανεκτίμητης αξίας Ο διευθυντής στο καζίνο του Ελληνικού δολοφονείται με βάναυσο τρόπο. Οι κακές γλώσσες λένε πως εκτελέστηκε από τον υπόκοσμο. Η Διεύθυνση Εγκληματολογικών Ερευνών ανακαλύπτει πως από το γραφείο του άντρα έχει κλαπεί η Ομορφιά του Κόσμου, ένα πετράδι αξίας εκατομμυρίων. Ένας ερωτευμένος με ένα κουτό σχέδιο Ο Ντάνι ζει μια αδιάφορη, χωρίς νόημα ζωή. Κρυφά ερωτευμένος με μια συνάδελφο του από τη δουλειά, αποφασίζει να τη βρει στο νησί, όπου θα περάσει το καλοκαίρι της δουλεύοντας σαν εθελοντής στην πυροσβεστική. Η πιο καταστροφική πυρκαγιά που έπληξε ποτέ την Ελλάδα Η σπείρα που έκλεψε το πετράδι θα βρει καταφύγιο στο ίδιο νησί, τη στιγμή που ξεσπά μια πελώρια φονική πυρκαγιά, κόβοντας κάθε διέξοδο. Η κατάσταση βγαίνει εκτός ελέγχου με τα έντονα καιρικά φαινόμενα να επιδεινώνουν το ολοκαύτωμα. Ο Ντάνι βρίσκεται παγιδευμένος μαζί με την κοπέλα των ονείρων του, καθώς ένα τσούρμο από αδίστακτους μαχαιροβγάλτες τους καταδιώκει, σε μια κούρσα ενάντια στον χρόνο."

"-Ένα ρομάντζο σπαρμένο με σφαίρες,αίμα και φωτιά-" είναι η τελευταία φράση που κλείνει ουσιαστικά την περίληψη καί εγώ επιλέγω να σταθώ σε αυτήν,θεωρώντας την ως ένα από τα πιο κομβικά σημεία που εκεί θα στηριχθεί ο συγγραφέας για να αποτυπώσει πάνω στο χαρτί όλη την ιστορία. Ενώ ταυτόχρονα,ενισχύει την αρχική μου θέση πως είναι ένας συγγραφέας που μπορεί να προσαρμόζει το σκεπτικό καί την γραφή του,με αποτέλεσμα βιβλία θρίλερ που το αίσθημα του φόβου έρχεται καί μας παρασύρει μέσα σε μία γλυκειά κι ατέρμονη δίνη από την οποία δεν θέλουμε ποτέ να ξεφύγουμε... Καθόλου τυχαία,άλλωστε,η αγάπη καί η εμπιστοσύνη στην πένα του,τόσο από το αναγνωστικό κοινό,όσο κι από άλλους ομότεχνούς του.

Ο συγγραφέας αυτήν την φορά επιλέγει να κινηθεί σε διαφορετικά μονοπάτια καί να αφυπνιστεί το αίσθημα του φόβου καί της αγωνίας στις ψυχές των αναγνωστών/στριων μέσα από μία εναλλακτική ιστορία όπου τις καθημερινές,ρεαλιστικές καί κωμικές καταστάσεις μαζί με την όποια ανεμελιά συνάδει με εκείνες,τις διαδέχονται οι αναπάντεχες ανατροπές,η ακατάπαυστη δράση,το έντονο κυνηγητό της ζωής από τον θάνατο,το παρελθόν που,αν καί δείχνει πως παραμένει σε κατάσταση μακράς ύπνωσης,καραδοκεί να ξεχυθεί με ολέθρια αποτελέσματα καί να σαρώσει τα πάντα γύρω του.

Όταν ξεκίνησα την ανάγνωση του βιβλίου,ποιος/α θα μου το έλεγε καί θα το πίστευα,πως φτάνοντας,αισίως,σε αυτόν τον εξαιρετικό (κατά την δική μου άποψη) επίλογο,θα έφτανα στο σημείο που ένας μίνι καύσωνας θα με επηρέαζε τόσο πολύ καί η δύναμη της αφόρητης ζέστης που τον συνοδεύει θα έμοιαζε σαν τις πύρινες φλόγες μία ολέθριας φωτιάς που ''γλείφοντας'' το κορμί μου,άφηναν τα σημάδια της πάνω μου ανεξίτηλα. Καί κάπου εδώ να σας πω πως βρήκα για ακόμη μία φορά αρεστή τη δεξιοτεχνία της γραφής του συγγραφέα που αναδεικνύει συναισθήματα καί την ψυχολογία όλων των προσώπων του κειμένου,χάρη στη σφιχτοδεμένη δομή,τη συνεχόμενη καί γρήγορη εναλλαγή σκηνών,την κινηματογραφική δράση,την ανεπιτήδευτη γλώσσα καί την αστείρευτη φαντασία που συγκρούεται καί ταυτόχρονα συνδέεται με την πεζή πραγματικότητα. Εγώ το βιβλίο το διάβασα με μία ανάσα. Σπεύστε να το προμηθευτείτε κι εσείς!

Καλή ανάγνωση!

[Χάρης Λιαντζίρης · Rating 5 out of 5]

Ότι πιο δυνατό έχω διαβάσει εδώ και πολύ καιρό. Το είχα κάνα δυο χρόνια στα αδιάβαστα και το μετάνιωσα. Το βιβλίο αυτό με έκανε να ξεφύγω από την καθημερινότητα, (στις δύο αυτές μέρες που το ρουφηξα στην κυριολεξία), με την φοβερή του δράση, που με ταξίδεψε πίσω στις αγαπημένες μου ταινίες των 80 κ των 90. Εναλλαγή συναισθημάτων, αγωνία, ρομάντζο, συγκίνηση, αλλά και μπόλικο χιούμορ, (Γέλασα μέχρι δακρύων κάποιες φορές)σε μια συναρπαστική περιπέτεια. Δεν γνωρίζω εάν κυκλοφορεί ακόμη το βιβλίο, αλλά εάν ναι, τότε οι λάτρεις των ταινιών δράσης τύπου die hard κ Indiana Jones, πρέπει να το διαβάσουν άμεσα.
Υ.Γ. Το τέλος του βιβλίου προμηνύει και συνέχεια. Ελπίζω να κυκλοφορήσει σύντομα νέο βιβλίο με περιπέτειες του Ντάνι κ της Λίζας.

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 5 out of 5]

Μια διπλο-πενιά Πάγου και Φλόγας, να ούμε, όχι από τον Γιώργη Ρω Ρω Μαρτή αλλά από τον Μιχάλη Δαγκλή (κάποιες σκέψεις για τον Μίνι Καύσωνα του Μιχάλη Δαγκλή)

Είμαι από τους αναγνώστες που χωρίζουν τα βιβλία τους με βάση την εποχή και μετά ξεκινάνε το διάβασμα. Ψυχανάγκας τίγκα. Αν βρέχει έξω, δεν μπορώ να διαβάζω καλοκαιρινά κι αν έξω έχει λιοπύρι, δεν μπορώ να διαβάζω δράση τοποθετημένη στα χιόνια. Δεν μπορώ να μπω με τίποτα στο κλίμα και δεν μου κυλάνε ακόμα κι αν είναι αψεγάδιαστα.

Ε λοιπόν, με τα βιβλία του Μιχάλη Δαγκλή, μου συνέβη το αντίστροφο: διάβασα τον Ιούνη την Αδέρα και αυτό το Δεκέμβρη τον Καύσωνα.

Αυτό για εμένα λέει πολλά. Όταν μία πένα, με βγάζει από τους αναγνωστικούς μου ψυχαναγκασμούς, όταν ένα βιβλίο δεν το διαβάζω απλά για να σκοτώσω την πλήξη μου, όταν ανυπομονώ να το ανοίξω και να χαθώ στον κόσμο του συγγραφέα, τότε –για εμένα- η δουλειά του στέφθηκε με επιτυχία ακόμα κι αν το βιβλίο είναι πατάτα. Και πάλι καλά, οι 1000 σελίδες των δύο μυθιστορημάτων του Μιχάλη, δεν είναι πατάτες. Κι όχι ότι έχω θέμα με τις πατάτες, για κάποιους είναι το αγαπημένο τους φαγητό, μα αν η ανάγνωση είναι κυρίως πνευματική τροφή, τα βιβλία μου δεν τα θέλω τζανκ φουντ. Και τα δύο συγκεκριμένα βιβλία, αποτελούν πλήρη γεύματα, εφόσον καλύπτουν μία ευρεία γκάμα συναισθημάτων που θρέφουν την ψυχή και με την ολοκλήρωση σε κάνουν να νιώθεις κορεσμό. Έχουν συγκίνηση, γέλιο, οργή, θλίψη, σεξ και πάνω απ’ όλα… αδρεναλίνη στο φουλ. Σε κανένα από τα δύο δεν θα νιώσει ο αναγνώστης πλήξη, αυτό σας το προσυπογράφω.

Πριν λίγα χρόνια, που λέτε, διαβάζοντας τα ‘’Αγαλήνευτα Βάθη’’, είχα διακρίνει στον Μιχάλη μία πένα που πραγματικά με συγκίνησε. Δεν ήταν τόσο οι θεματικές ή οι ιστορίες της συλλογής, όσο το πάθος του για την συγγραφή. Αυτό ήταν πασιφανές! Δεν του ‘’έκατσε’’ η συγγραφή ούτε την έχει απλά ‘’ψώνιο’’, για τον Μιχάλη είναι πραγματικό πάθος κι έχει ρίξει πολλή δουλειά. Δεν είναι ανάγκη να σου το πει ο συγγραφέας ή να το διαβάσεις σε κάποια συνέντευξη του, οι πραγματικοί αναγνώστες βλέπουν και πίσω και πέρα από τις γραμμές της σελίδας και νιώθουν/διαισθάνονται πράγματα. Εγώ ένιωθα αυτό το ασίγαστο πάθος! Από διήγημα σε διήγημα, έβλεπα την ανάγκη του να βελτιωθεί και να κάνει δυνατότερα τα κείμενά του κι αυτή η εξέλιξη δεν φαινόταν μόνο στην συγκεκριμένη συλλογή, μα και στην επόμενη… και διαπρέπει πλέον πανηγυρικά στα δύο μυθιστορήματα.

Οι θεματικές που απασχολούν έναν συγγραφέα, εμφανίζονται πιο εύκολα στον αναγνώστη ή στο ντεμπούτο του ή στα διηγήματά του. Ο Μιχάλης έκανε το ντεμπούτο του με διηγήματα, οπότε ας κάνω μία μικρή αναφορά και σε αυτά και στα τρία της συλλογής ζωώδες ένστικτο -μόνο σε ό,τι θα μας χρειαστεί, μη φοβάστε.

Η αδρεναλίνη και των δύο βιβλίων, μου θύμισε το πρώτο κείμενο που είχα διαβάσει από τον συγγραφέα, το ομότιτλο διήγημα από την συλλογή Αγαλήνευτα Βάθη. Η αγωνία και το σασπένς κάνουν πάλι την εμφάνισή τους στο αριστουργηματικό ‘’εφτάψυχη’’. Το χιούμορ του, πρώτη φορά, το είχαμε δει στο ‘’μια κρυμμένη αλήθεια’’. Επίσης, για το φολκλορικό στοιχείο της Αδέρας, είχαμε πάρει μία γεύση με τα ‘’νύχτα των νεογνών’’ και ‘’μαντρακούκος’’. Και τέλος, τις στρατιωτικές περιπέτειες στο ‘’νυχτερέμι’’.

Ναι, θαρρώ έχω διαβάσει τα πάντα από τον Δαγκλή (συν το συνεργατικό του μυθιστόρημα), οπότε, εν σπέρματι, είχα πάρει μία γεύση, για όσα είδα να δένει πιο αρμονικά και σε μεγαλύτερο βάθος στα δύο μυθιστορήματά του.

Η Αδέρα και ο Καύσωνας, όπως προείπα, είναι αδελφάκια. Όχι μόνο επειδή στον καύσωνα αναφέρεται ονομαστικά η Αδέρα, μα κι επειδή έχουν κάποιες ρίμες, κάποιες ομοιοκαταληξίες που μας κλείνουν το μάτι –αν είμαστε προσεκτικοί. Όπως όλα τα αδελφάκια, έχουν κάποιες ομοιότητες –κυρίως τον κοινό δημιουργό τους- οπότε ας τις δούμε:

Έχουν κοινή αισθητική. Αν ήτανε ταινίες του Κάρπεντερ, η Αδέρα θα ήταν μία μίξη του the thing & του mouth of madness, και ο Καύσωνας του escape from new york & του big trouble in little china.

Ο αστερισμός Μπετελγκέζ παίζει σημαντικό ρόλο στην Αδέρα και η ζώνη του Ωρίονα είναι τατού στον σβέρκο της Λίζα.

Και οι δύο ήρωες, ξεκινούν το ταξίδι τους με το ΚΤΕΛ.

Και οι δύο ήρωες έχουν συχνάσει στο μπαρ Ξαναμμένος Γάτος.

Και οι δύο ήρωες, βιώνουν ό,τι βιώνουν, μακριά από την Αθήνα, σε ξεκομμένα από τον πολιτισμό μέρη.

Η Αυγή και η Λίζα, τα ερωτικά ενδιαφέροντα των ηρώων, έχουν ονόματα με τέσσερα γράμματα.

Η Άντζι και η Ζανέτ, οι φεμ φατάλ των δύο βιβλίο, πέντε γράμματα το κάθε όνομα.

Και οι δύο ήρωες έχουν επίσης όνομα με πέντε γράμματα, Ντάνι και Σίμος (τόσο πολύ μάλιστα, που στην σελίδα 45 του Καύσωνα, μέχρι και ο συγγραφέας τους μπέρδεψε). Και πέντε γράμματα είχε και το όνομα του πρωταγωνιστή στο ομότιτλο των αγαλήνευτων: ο Φώτης ο σφουγγαράς.

Ακόμα, έχει πολύ ενδιαφέρον η επιλογή των ονομάτων, που ειδικά στον Καύσωνα είναι κάπως ομόφωνα: Δάμων, Δαμιανός, Ντάνι, Ντίνα.

Τέλος, και στα δύο βιβλία υπάρχει κάποιος Παντελής. Δεν ξέρω αν έχει κάποια βαθύτε��η σημασία αυτό, μα μου κάτι μου έκανε…

Οι ήρωες του Μιχάλη είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο Σίμος παρίας, κυνικός, πικρόχολος, αντικοινωνικός ενώ ο Ντάνι μοναχικός, πλήττει, τον έχει φάει η ρουτίνα, θα ήθελε φίλους μα δεν έχει. Και οι δύο είναι ιδιόρρυθμοι, μοναχικοί, με στοιχειωμένο παρελθόν, μα όποτε οι καταστάσεις το απαιτήσουν, μπορούν να σταθούν στο ύψους των περιστάσεων και να δράσουν.

Και τα δύο βιβλία είναι εμπροσθοβαρή. Μέχρι την μέση χτίζεται όλη η πλοκή και μετά έχει ανεξέλεγκτη δράση. Πραγματικά, η πένα του δεν χαρίζεται, σε ρουφάει, βιώνεις κι εσύ την αγωνία των ηρώων, καρδιοχτυπάς. Αν μπορούσα να τα παρομοιάσω με κάτι, τότε θα ήταν το φυτίλι στις παλιές βόμβες: ακολουθείς την πορεία του με ελαφριά ανησυχία και μετά βιώνεις τον απόλυτ�� πανικό από τις συνεχείς εκρήξεις.

Ο καύσωνας έχει περισσότερο σλάπστικ χιούμορ και η Αδέρα είναι πιο σοβαρή, μα κανένα από τα δύο δεν είναι επιφανειακό ή δήθεν. Ούτε το σοβαρό του είναι σοβαροφανές, ούτε το ευθυμογράφημα καταντάει γελοίο. Δεν πιέζει συναισθήματα ή καταστάσεις, ρέουν όπως πρέπει, με έναν ρυθμό αψεγάδιαστο και μία πένα που θυμίζει μετρονόμο.

Και τα δύο βιβλία, έχουν μία ειλικρίνεια που σπάνια συναντάς στα εγχώρια δεδομένα και για να χρησιμοποιήσω και κάποιες φράσεις κλισέ, που μπορεί να γελάω όταν τις ακούω (και ίσως να είναι και κλισέ γιατί λειτουργούν και σε περιπτώσεις όπως την συγκεκριμένη ισχύουν): μιλάμε για αφήγηση ποταμό και βιβλία που δεν έχουν τίποτε να ζηλέψουν από κείμενα του εξωτερικού.

Θα σας πρότεινα να τα διαβάσετε την εποχή που διαδραματίζεται η δράση τους, μα αν διαβάσετε την Αδέρα το καλοκαίρι, θα ψάχνετε κουβερλί, ενώ αν διαβάσετε τον Καύσωνα τα Χριστούγεννα, θα είστε με το κοντομάνικο.

Υγ, όπως καταλάβατε, του έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία του κερατα, χα χα

[Αγγελίνα Παπαδημητρίου · Rating 5 out of 5]

Είναι το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα που πέφτει στα χέρια μου και μπορώ να πω ότι μου άφησε μια πολύ θετική εντύπωση τόσο αναγνωστικά, όσο και συγγραφικά. Πλέον μπορώ να πω ότι έχω διαβάσει αρκετούς νέους Έλληνες συγγραφείς, για να έχω αποκτήσει ένα αισθητήριο για όσους αξίζουν να διαβαστούν, για εκείνους που έχουν κάτι να δώσουν μέσα από τις ιστορίες τους. Ο κ. Δαγκλής είναι ένας από αυτούς και θα σας πω τι ξεχώρισα μέσα στο βιβλίο του:

Καλά πρότυπα.
Πλέον έχω αποφασίσει να επιβραβεύω αυτό το χαρακτηριστικό, γιατί ενώ το θεωρούσα δεδομένο, δεν είναι.

Πολύ καλογραμμένος πρωταγωνιστής, αληθινός, σύγχρονος.
Μου άρεσε πάρα πολύ ο Ντάνι. Είναι ένας νέος, στην Ελλάδα μετά τον κορονοϊό, που έχει χαθεί σε μια δουλειά που δεν του αρέσει, έχει αφεθεί να βουλιάξει στην καθημερινότητά του, έχοντας χάσει το νόημα για να ζει - sounds familiar; Με μια αντικειμενικά ρηχή αφορμή, καταφέρνει να αλλάξει τη ζωή του και να ξαναβρεί το νόημά της, έναν στόχο...

Το λαβ στόρι.
Δε θα μπορούσε να υπάρξει βιβλίο για το ελληνικό καλοκαίρι, δίχως ένα ρομάντζο. Βέβαια, είναι από τα καλά, από αυτές τις ιστορίες που κάπου μέσα σου θα ήθελες να ζήσεις κι εσύ.

Η δράση.
Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι πρόκειται για ένα βιβλίο περιπέτειας. Σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσε άνετα να βγει στο σινεμά και όχι από ελληνική εταιρεία παραγωγής (Παναγία μου, όχι!). Τι να πω, φωτιές, κυνηγητό με αυτοκίνητα, πιστολίδια, μπουνιές, κλοτσιές, μια φωτιά που κατασπαράζει ένα ολόκληρο νησί... Οι περιγραφές ωστόσο δεν είναι καθόλου κουραστικές, ενώ είναι πολύ ξεκάθαρες για να μην μπερδεύεται ο αναγνώστης.

Pop culture & movie references.
Τόσο ο πρωταγωνιστής, όσο και η ολη αφήγηση ειναι γεμάτη με αναφορές απο ταινίες και ποπ κουλτούρα γενικά. Εγώ προσωπικά τις λάτρεψα!

Κάτι τελευταίο που έχω παρατηρήσει πως κάνει ο συγγραφέας, είναι το να γράφει για μέρη της Ελλάδας που δεν ειναι τόσο γνωστά, σε σημείο που μέχρι να τα αναζητήσω στο ίντερνετ, νόμιζα πως δεν ήταν υπαρκτά.

Overall, για να μη γράψω το σίκουελ του βιβλίου, σας προτείνω να το διαβάσετε, έχετε να κερδίσετε πολλά και θα περάσετε ωραία τον χρόνο σας.

[George K. · Rating 4 out of 5]

Τρίτο βιβλίο του Μιχάλη Δαγκλή που διαβάζω μετά την καλή συλλογή διηγημάτων "Ζωώδες ένστικτο" και το πάρα πολύ καλό και δυνατό μυθιστόρημα "Η τελευταία νύχτα της Αδέρας" που διάβασα αμφότερα το 2020, και μπορώ να πω ότι ήταν άλλη μια πολύ χορταστική και απολαυστική αναγνωστική εμπειρία. Πρόκειται για μια πραγματικά εξωφρενική περιπέτεια, στην οποία γίνεται της ...τάνας το κάγκελο. Ουσιαστικά μιλάμε για έναν φόρο τιμής σε όλες αυτές τις τρελές περιπέτειες της δεκαετίας του '80, ίσως και της δεκαετίας του '90, χωρίς υπερβολή ήταν σαν να έβλεπα τη δράση πέντε τέτοιων ταινιών σε ένα μονάχα βιβλίο: Μιλάμε, γίνεται ο κακός χαμός. Και όλα αυτά που γίνονται ο συγγραφέας τα περιγράφει με ζωντανό και γλαφυρό τρόπο, με ιδιαίτερη δυναμική, κάνοντάς με να νομίζω ότι βλέπω ταινία και όχι ότι διαβάζω βιβλίο. Να, τώρα που το έχω τελειώσει, νιώθω ότι μόλις είδα ταινία (ή πέντε ταινίες μαζί), γιατί έχω στο μυαλό μου όλες αυτές τις τρελές σκηνές σαν να τις είδα με τα μάτια μου στην οθόνη και όχι σαν να διάβασα τις περιγραφές τους στο χαρτί. Αυτό σίγουρα είναι ένα πολύ θετικό στοιχείο για τέτοιου είδους βιβλία. Από την άλλη, φυσικά υπάρχουν και υπερβολές και μη πειστικά σημεία (αλίμονο!), αλλά τι στο καλό, ποιος νοιάζεται όταν τα αίματα ανάβουν τόσο πολύ και η ένταση βαράει κόκκινο; Ναι, είναι μια συναρπαστική, ψυχαγωγική και αρκετά κάφρικη περιπέτεια με τρέλα και μπόλικο χιούμορ, οπότε οι όποιες ατέλειες σε πλοκή και χαρακτήρες δεν έχουν και τόση σημασία στη συγκεκριμένη περίπτωση. Δεν είναι για όλα τα γούστα, αλλά όσοι έχουν λίγη καφρίλα μέσα τους και απολαμβάνουν τρελές περιπέτειες, νομίζω ότι θα περάσουν καλά. Υ.Γ. Ξέφυγαν αρκετά λαθάκια εδώ κι εκεί, που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί. (7.5/10)

[Panayiota Yiangou · Rating 4 out of 5]

Κινηματογραφικό Βιβλίο που κυλάει γρήγορα. Ενδιαφέρον ιστορία αν και καταλαβαίνεις νωρις τι πρόκειται να γίνει με μια κατ' εμενα ανατροπη που κερδίζει τον αναγνώστη. Χάνονται αρκετοί, και καλοί και κακοί της ιστορίας, πράγμα ρεαλιστικό!