What do you think?
Rate this book
ΛΕΞ: Ένα αστέρι από τσιμέντο
"Αυτό το βιβλίο δεν είναι ένα αφιέρωμα σε κάτι μακρινό, τότε που τα πράγματα ήταν καλύτερα και πιο αθώα. Άλλωστε ποτέ τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα και αθώα. Ήταν διαφορετικά. Είναι ένα βιβλίο για έναν ράπερ από τη Θεσσαλονίκη που μιλάει για το εδώ και το τώρα, για τους καιρούς μας και τις πόλεις μας, ένα μανιφέστο της εποχής μας με όλα τα άσχημα και τα όμορφα που αυτή κουβαλάει. Mία κραυγή επικοινωνίας για όσες και όσους την έχουν ανάγκη. Mία μουσική για μια γενιά υποτίθεται χαμένη που κρυφοκοιτάζει μέσα απ’ τις γρίλιες μπας και δει κάπου εκεί έξω να λάμπει ένα αστέρι από τσιμέντο".
168 pages, Paperback
First published November 22, 2021
10 people are currently reading
101 people want to read
About the author
Various
455k books1,335 followersVarious is the correct author for any book with multiple unknown authors, and is acceptable for books with multiple known authors, especially if not all are known or the list is very long (over 50).
If an editor is known, however, Various is not necessary. List the name of the editor as the primary author (with role "editor"). Contributing authors' names follow it.
Note: WorldCat is an excellent resource for finding author information and contents of anthologies.
If an editor is known, however, Various is not necessary. List the name of the editor as the primary author (with role "editor"). Contributing authors' names follow it.
Note: WorldCat is an excellent resource for finding author information and contents of anthologies.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
December 31, 2021
Σεβασμός από καταξιωμένους ανθρώπους στον ΛΕΞ, που εξιστορεί τόσο στοχευμένα την πραγματικότητα ,που μπορεί να χαρακτηριστεί "ιστορικός" της εποχής μας. Τα αστέρια από ότι υλικό και αν είναι φτιαγμένα πάντα λάμπουν.
January 8, 2022
Είμαστε πιόνια ενός ανθρωποφαγικού συστήματος. Η κάθε μέρα που βιώνουμε είναι ενας μόνιμος αγωνας επιβίωσης. Ειμαστε η γενιά μετά την κρίση. Από όσο θυμάμαι τον εαυτο μου βλεπω μαυρίλα, αδικίες και ένα κόσμο στα όρια της κατάρρευσης.
Ο ΛΕΞ είναι ένα σύμβολο της γενιάς μας. Δεν φοβάται να αντικρίσει το τερας μεσα στα μάτια και να το κατονομασει. Δεν φοβάται να κρυφτεί να ωραιοποιήσει τη ζωή. Είναι ενας ρεαλιστής, ενας σύγχρονος ποιητής της γενιάς μας. Σέβεται τον ανθρωπο και κατονομάζει το τερας. Δεν κρύβεται πισω απο την κουλτούρα λεφτα, ναρκωτικα και γρηγορη ζωη. Δεν θεωρεί τις γυναικες σκεύη ηδονής οπως πολλοι «σύγχρονοι» ράπερ μας. Η γυναικα για τον ΛΕΞ ειναι συνοδοιπόρος και αναγκαία για την επιβίωση.
Μιλάει για την πόλη του. Ειναι η μούσα του, ειναι ο μαύρος κοσμος που τον έπλασε και τον έφτασε σε αυτο που ειναι. Αγαπά να τη μισεί.
Το εντυπωσιακό σε αυτο το βιβλιο, γεγονός απόδειξη του ταλέντου και της μεγαλοφυΐας του(για μενα μεγαλοφυΐα) ειναι το πως ετερόκλιτα πρόσωπα, απο διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, απο διαφορετικές καλλιτεχνικές γραμμες(βλεπε Νατασα Μποφίλιου) ενώνονται στο άκουσμα των στόχων του. Πως καθε ενας απο τους ανθρωπους που μιλανε σε αυτο το βιβλιο, με τον δικο του μοναδικό τροπο εκφράζει ολα αυτα που εχει προσφέρει στη γενια μας. Και αυτο ειναι που το κανει μοναδικό.
Ο ΛΕΞ είναι ένα σύμβολο της γενιάς μας. Δεν φοβάται να αντικρίσει το τερας μεσα στα μάτια και να το κατονομασει. Δεν φοβάται να κρυφτεί να ωραιοποιήσει τη ζωή. Είναι ενας ρεαλιστής, ενας σύγχρονος ποιητής της γενιάς μας. Σέβεται τον ανθρωπο και κατονομάζει το τερας. Δεν κρύβεται πισω απο την κουλτούρα λεφτα, ναρκωτικα και γρηγορη ζωη. Δεν θεωρεί τις γυναικες σκεύη ηδονής οπως πολλοι «σύγχρονοι» ράπερ μας. Η γυναικα για τον ΛΕΞ ειναι συνοδοιπόρος και αναγκαία για την επιβίωση.
Μιλάει για την πόλη του. Ειναι η μούσα του, ειναι ο μαύρος κοσμος που τον έπλασε και τον έφτασε σε αυτο που ειναι. Αγαπά να τη μισεί.
Το εντυπωσιακό σε αυτο το βιβλιο, γεγονός απόδειξη του ταλέντου και της μεγαλοφυΐας του(για μενα μεγαλοφυΐα) ειναι το πως ετερόκλιτα πρόσωπα, απο διαφορετικά κοινωνικά στρώματα, απο διαφορετικές καλλιτεχνικές γραμμες(βλεπε Νατασα Μποφίλιου) ενώνονται στο άκουσμα των στόχων του. Πως καθε ενας απο τους ανθρωπους που μιλανε σε αυτο το βιβλιο, με τον δικο του μοναδικό τροπο εκφράζει ολα αυτα που εχει προσφέρει στη γενια μας. Και αυτο ειναι που το κανει μοναδικό.
December 19, 2021
"Η φωνή δεν ησυχάζει κι εκτοπίζεται μ' έναν στίχο τη φορά. Έτσι συλλαβίζεται η ομορφιά[...] Οι καθημερινές, οι ένδοξες ήττες."
"Πάντα μέσα στον βούρκο, σημασία έχει όμως να κοιτάζουμε τ' άστρα μας, κι ας είναι από τσιμέντο."
"Πάντα μέσα στον βούρκο, σημασία έχει όμως να κοιτάζουμε τ' άστρα μας, κι ας είναι από τσιμέντο."
February 5, 2024
Το "Ένα αστέρι από τσιμέντο" είναι ένα (εξαιρετικά) εικονογραφημένο ανθολόγιο με κείμενα για το ράπερ #Λεξ από διάφορες προσωπικότητες, συναδέλφους του μουσικούς, άλλους καλλιτέχνες και δημοσιογράφους. Δε θα προσποιηθώ ότι κατανοώ τη μουσική του όμως. Βρίσκω εξαιρετικά ενδιαφέρον όλο αυτό που συμβαίνει γύρω από αυτό τον καλλιτέχνη. Κυρίως βρίσκω ενδιαφέρον το ότι ακόμα δεν έχει ασχοληθεί αρκετά με αυτό που σηματοδοτεί "το φαινόμενο Λεξ" αυτό που θα λέγαμε καθεστηκυία τάξη της Ελλάδας. Διαβάζοντας το βιβλίο έρχεσαι σε επαφή με ρίμες των τραγουδιών του αλλά και τις ερμηνείες που τους δίνουν οι άνθρωποι που τον ανθολογούν και οι θαυμαστές του. Εν πολλοίς "ξέφυγα" από το χειρότερο κομμάτι της ελληνικής κρίσης, μια και έφυγα οριστικά από τη χώρα το 2014. Η μουσική του Λεξ φαίνεται να αποτυπώνει τις συλλογικές εμπειρίες που πυροδότησε η κρίση αυτή και που την πυροδότησαν και χρονολογούνται τουλάχιστον από το 2008. Προσωπικά την προσοχή μου ο Λεξ την τράβηξε με ένα βιντεοκλίπ του, που είδα πριν 2 χρόνια στο YouTube. Είναι εκπληκτικό το επίπεδο της τέχνης στα βίντεό του, αξίζει πραγματικά να τα δείτε! Τώρα που διάβασα και αυτό το βιβλίο θα έλεγα ότι, μέχρι να κατανοηθεί από το mainstream κομμάτι της κοινωνίας αυτό που συμβαίνει γύρω από τον καλλιτέχνη αυτόν, δε θα βρει ησυχία το ίδιο αυτό mainstream κομμάτι της κοινωνίας. Ο Λεξ δεν κάνει απλά μουσική, νομίζω. Κάνει κοινωνιολογική ανάλυση σε πραγματικό χρόνο. Όσοι είστε αρμόδιοι, ακούστε τον... Εγώ σίγουρα θα ήθελα να τύχει να πάω σε μια συναυλία του! Κι ας νομίζω ότι δε μπορώ να απολαύσω πλήρως τη μουσική του. Πού ξέρεις; Μπορεί να κάνω και λάθος...
February 25, 2022
Είναι μεγάλη χαρά να μπορείς να μιλάς για δύο αγάπες ταυτόχρονα. Εν προκειμένω για ένα βιβλίο και τη μουσική ραπ. Ο Λεξ έχει από καιρό τον σεβασμό μου ως ένας από τους πιο αυθεντικούς ράπερς. Δεν είναι κανά «Αμερικανάκι» που βγήκε όπως πολλά άλλα σωρηδόν στη ραπ σκηνή την τελευταία δεκαετία προκαλώντας και καλά με τους στίχους του, την χλιδάτη προσωπική του ζωή, με βαριές αλυσίδες στο λαιμό, γκόμενες, ναρκωτικά και ακριβά αμάξια. Ο Λεξ ξεκίνησε από το 1999 που σημαίνει ότι πρόλαβε να ζυμωθεί με την παλιά μαγιά του ελληνικού ραπ (Active Member, Terror-X-Crew, FFC, Razzastarr κ.α.) τότε που αυτό είχε μικρότερη ανταπόκριση και άνθηση, απείρως όμως περισσότερη αυθεντικότητα και αξιοπρέπεια.
«Χειρότερη κι από την πείνα, τη φτώχεια και τον θάνατο, είναι η αναξιοπρέπεια».
Αποτέλεσε για εμένα όπως και για πολλούς άλλους έκπληξη η είδηση ότι ο συγκεκριμένος ράπερ εκδίδει βιβλίο. Για να είμαι ειλικρινής με ξένισε και με έβαλε σε δεύτερες σκέψεις. Μιλάμε για ένα τύπο που δεν δίνει συνεντεύξεις, δεν έχει χορηγούς, δεν κάνει διαφήμιση ούτε χρησιμοποιεί τρικάκια για να βγει στο προσκήνιο.
Όταν άρχισα να ξεφυλλίζω το βιβλίο χάρηκα για δύο λόγους. Πρώτον γιατί από αυτό ουσιαστικά απουσιάζει ο Λεξ. Εκτός του προλόγου που έχει την ανάγκη να ευχαριστήσει φίλους και συνεργάτες για τη στήριξη. Φυσικά, μιλάει πάλι με τους στίχους του σε καμία περίπτωση όμως δεν παρεκκλίνει της πορείας του.
Δεύτερον για την επάρκεια και την ευστοχία των σχολίων, ανθρώπων των τεχνών και απλών υποστηρικτών του που βγήκαν και μίλησαν για αυτόν. Προσέξτε: Ήταν από πολλούς χώρους, ηλικιακά και κοινωνικά στρώματα, δείχνοντας έτσι πόσο βαθιά έχει διεισδύσει ο τύπος με τους στίχους του και πόσο διαφορετικό κόσμο έχει επηρεάσει.
Απομόνωσα τα σχόλια αυτών που κατά την άποψή μου έχτισαν άψογα το προφίλ αυτού του καλλιτέχνη. Ο Παναγιώτης Βασιλείου εξάρει το πείσμα του, ο Σπύρος Γερούσης την ταπεινότητα και την αγάπη του για τη γυναίκα, ο Φοίβος Δεληβοριάς την ωραιότητα στο βλέμμα του, η Σεμίνα Διγενή το καθαρό του μυαλό, ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου την ταύτιση του με τα λαϊκά στρώματα και ο Λέανδρος το γεγονός πως έχει κάτι εδεμικό μέσα του. Μπορεί και περιφέρεται στις σκοτεινές παρυφές φτιάχνοντας δομημένα νοητικά κατασκευάσματα. Η Νεφέλη Λιούτα λέει πως ο Λεξ είναι η ζέστη σε ένα κόσμο ξεστρατισμένο και κρύο, ο Moa Bones πως εκφράζει την ψυχολογία των καιρών μας, ο Φωκίωνας Μπόγρης πως είναι ένας storyteller που αντλεί έμπνευση από την αστική κόλαση, ο Κωστής Παπαϊωάννου πως δίνει ψυχή στις πολυκατοικίες και η Ηλέκτρα Φακιόλα πως δίνει σχέδιο διαφυγής και γράφει για να μπορούμε εμείς να αναπνέουμε.
Ο Λεξ επιλέγει να μείνει στο περιθώριο για να μιλήσει για ανθρώπους που δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν από την υπάρχουσα ραπ σκηνή όταν οι εκπρόσωποί της αναλώνονται σε ένα απερίγραπτο show off και κάνουν απίστευτες κυβιστήσεις μεταξύ λόγων και πράξεων. Το συγκριτικό του πλεονέκτημα είναι ότι από το 99 μιλάει την ίδια γλώσσα και τσακίζει κόκαλα (και όχι μόνο), όχι γιατί είναι μονοδιάστατος και ακολουθεί ίδια μανιέρα αλλά γιατί οι γαμημένες πληγές της ελληνικής κοινωνίας παραμένουν ίδιες και αγιάτρευτες ασχέτως κυβερνήσεων, οικονομικών κρίσεων και μνημονίων. Και φυσικά το γεγονός πως έχει ζήσει εξίσου την αναλογική και ψηφιακή εποχή, πράγμα που του δίνει την ευχέρεια να χτίσει γέφυρα μετάβασης για το διαφορετικό και μη ομοιογενές κοινό που τον ακολουθεί πιστά για χρόνια.
Για ακόμη μία φορά θα στεναχωρήσει κόσμο που τον περιμένει στη γωνία για να στάξει χολή και να αμφισβητήσει την ιδεολογία και τα πιστεύω του: «Βγάζει ο Λεξ βιβλίο ή δίνει ο Λεξ συνέντευξη ή κάνει ο Λεξ promotion».
Και γιατί βγήκαν τόσοι να μιλήσουν για αυτόν; Γιατί αν δεις το έργο του διαπνέεται πάντα από αξίες όπως η αλληλεγγύη και η φιλία:
«Οι φίλοι μου είναι ποντίκια, χρωστάνε τα νοίκια περιμένοντας την μπάλα να τρυπήσει τα δίχτυα. Τα τελευταία φράγκα μας τα κάναμε ξενύχτια, οι αλήτες τα παιδιά από τα διαλυμένα σπίτια. Όσοι αγάπησα δεν άλλαξαν, δόξα τω Θεώ, θέλουν ακόμα ένα ΚΤΜ κι ένα κορίτσι πιστό».
Ο Λεξ αν και αποποιείται τον τίτλο του ποιητή εντούτοις οι στίχοι του έχουν λογοτεχνικότητα, μεγάλη ενέργεια και συμπυκνώνουν έ��νοιες, νοήματα και μηνύματα σε μια ή δύο στροφές. Εμπνέει, σατιρίζει και καυτηριάζει με τον δικό του τρόπο:
«Δεν είμαι καλλιτέχνης είμαι εμπόδιο, με τα καινούργια μου Air Max μες στο Ηρώδειο…»
Δεν αεροβατεί, είναι ρεαλιστής, πατάει τα πόδια του στη γη, οι εικόνες του αφορούν αυτόν τον κόσμο της προσποίησης, του δήθεν και της απόγνωσης.
Ξερνάει μαυρίλα και καταχνιά συνέχεια αλλά πάντα αφήνει παράθυρο ή έστω μια χαραμάδα που μπορεί να ξεπηδήσει η ελπίδα.
Το βιβλίο είναι τίμιο και καλά δομημένο. Οι συντελεστές του ορθώς επέλεξαν να ακολουθήσουν το δρόμο του Λεξ, δεν έβγαλαν ντουντούκες, δεν εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός πως αυτός ο τύπος τούς εμπιστεύτηκε το πόνημά του και προχώρησαν σε μια απλή, λιτή έκδοση χωρίς φανφάρες. Εξάλλου αυτές αχρείαστες θα ήταν δεδομένου πως με τα βαθειά ειλικρινή και συγκινητικά λόγια των ανθρώπων που μίλησαν για αυτόν αλλά και την καλλιτεχνία του εξαιρετικού σκιτσογράφου Λέανδρου ο οποίος έντυσε ιδανικά τις σελίδες, η έκδοση κρίνεται ικανοποιητική. «Τόσο-όσο» που θα ήθελε και ο ταπεινός καλλιτέχνης Λεξ δηλαδή.
Ο Λεξ θα συνεχίσει να μας εμπνέει με τα έργο και τους στίχους του για πολλά χρόνια. Ο τύπος είναι μεγάλος και δεν το ξέρει ή δεν θέλει να το ξέρει από φόβο μήπως απολέσει την απίστευτη σχέση που έχει χτίσει με το πιστό κοινό του αυτό που τον ακολουθεί χρόνια για το έργο και τις πράξεις του. Έχει μείνει στα χρονικά άλλωστε η συναυλία του στο Θέατρο Πέτρας το 2019 με 10.000 υποστηρικτές του να τραγουδούν μαζί του από το πρώτο δευτερόλεπτο όλους μα όλους τους στίχους του. Θυμίζει κάτι από Stereo Nova όσον αφορά τους στίχους κάποιων κομματιών του αλλά και το δέσιμό του με το κοινό για πολλά χρόνια. Εγώ δεν φοβάμαι το Αστέρι από το Βορρά που έχει βάλει Ανάποδα το Καπέλο του. Κρατάω πάντα στο μυαλό μου δύο από τους πιο αντιπροσωπευτικούς στίχους του:
«Και εγώ κρατάω τη χειρότερη συνήθεια, εκθέτω τον εαυτό μου σε 10 εκατομμύρια…»
«Το μόνο που θα αφήσουμε ιστορίες και κάνα δυο φωτογραφίες..»
«Χειρότερη κι από την πείνα, τη φτώχεια και τον θάνατο, είναι η αναξιοπρέπεια».
Αποτέλεσε για εμένα όπως και για πολλούς άλλους έκπληξη η είδηση ότι ο συγκεκριμένος ράπερ εκδίδει βιβλίο. Για να είμαι ειλικρινής με ξένισε και με έβαλε σε δεύτερες σκέψεις. Μιλάμε για ένα τύπο που δεν δίνει συνεντεύξεις, δεν έχει χορηγούς, δεν κάνει διαφήμιση ούτε χρησιμοποιεί τρικάκια για να βγει στο προσκήνιο.
Όταν άρχισα να ξεφυλλίζω το βιβλίο χάρηκα για δύο λόγους. Πρώτον γιατί από αυτό ουσιαστικά απουσιάζει ο Λεξ. Εκτός του προλόγου που έχει την ανάγκη να ευχαριστήσει φίλους και συνεργάτες για τη στήριξη. Φυσικά, μιλάει πάλι με τους στίχους του σε καμία περίπτωση όμως δεν παρεκκλίνει της πορείας του.
Δεύτερον για την επάρκεια και την ευστοχία των σχολίων, ανθρώπων των τεχνών και απλών υποστηρικτών του που βγήκαν και μίλησαν για αυτόν. Προσέξτε: Ήταν από πολλούς χώρους, ηλικιακά και κοινωνικά στρώματα, δείχνοντας έτσι πόσο βαθιά έχει διεισδύσει ο τύπος με τους στίχους του και πόσο διαφορετικό κόσμο έχει επηρεάσει.
Απομόνωσα τα σχόλια αυτών που κατά την άποψή μου έχτισαν άψογα το προφίλ αυτού του καλλιτέχνη. Ο Παναγιώτης Βασιλείου εξάρει το πείσμα του, ο Σπύρος Γερούσης την ταπεινότητα και την αγάπη του για τη γυναίκα, ο Φοίβος Δεληβοριάς την ωραιότητα στο βλέμμα του, η Σεμίνα Διγενή το καθαρό του μυαλό, ο Νικολάκης Ζεγκίνογλου την ταύτιση του με τα λαϊκά στρώματα και ο Λέανδρος το γεγονός πως έχει κάτι εδεμικό μέσα του. Μπορεί και περιφέρεται στις σκοτεινές παρυφές φτιάχνοντας δομημένα νοητικά κατασκευάσματα. Η Νεφέλη Λιούτα λέει πως ο Λεξ είναι η ζέστη σε ένα κόσμο ξεστρατισμένο και κρύο, ο Moa Bones πως εκφράζει την ψυχολογία των καιρών μας, ο Φωκίωνας Μπόγρης πως είναι ένας storyteller που αντλεί έμπνευση από την αστική κόλαση, ο Κωστής Παπαϊωάννου πως δίνει ψυχή στις πολυκατοικίες και η Ηλέκτρα Φακιόλα πως δίνει σχέδιο διαφυγής και γράφει για να μπορούμε εμείς να αναπνέουμε.
Ο Λεξ επιλέγει να μείνει στο περιθώριο για να μιλήσει για ανθρώπους που δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν από την υπάρχουσα ραπ σκηνή όταν οι εκπρόσωποί της αναλώνονται σε ένα απερίγραπτο show off και κάνουν απίστευτες κυβιστήσεις μεταξύ λόγων και πράξεων. Το συγκριτικό του πλεονέκτημα είναι ότι από το 99 μιλάει την ίδια γλώσσα και τσακίζει κόκαλα (και όχι μόνο), όχι γιατί είναι μονοδιάστατος και ακολουθεί ίδια μανιέρα αλλά γιατί οι γαμημένες πληγές της ελληνικής κοινωνίας παραμένουν ίδιες και αγιάτρευτες ασχέτως κυβερνήσεων, οικονομικών κρίσεων και μνημονίων. Και φυσικά το γεγονός πως έχει ζήσει εξίσου την αναλογική και ψηφιακή εποχή, πράγμα που του δίνει την ευχέρεια να χτίσει γέφυρα μετάβασης για το διαφορετικό και μη ομοιογενές κοινό που τον ακολουθεί πιστά για χρόνια.
Για ακόμη μία φορά θα στεναχωρήσει κόσμο που τον περιμένει στη γωνία για να στάξει χολή και να αμφισβητήσει την ιδεολογία και τα πιστεύω του: «Βγάζει ο Λεξ βιβλίο ή δίνει ο Λεξ συνέντευξη ή κάνει ο Λεξ promotion».
Και γιατί βγήκαν τόσοι να μιλήσουν για αυτόν; Γιατί αν δεις το έργο του διαπνέεται πάντα από αξίες όπως η αλληλεγγύη και η φιλία:
«Οι φίλοι μου είναι ποντίκια, χρωστάνε τα νοίκια περιμένοντας την μπάλα να τρυπήσει τα δίχτυα. Τα τελευταία φράγκα μας τα κάναμε ξενύχτια, οι αλήτες τα παιδιά από τα διαλυμένα σπίτια. Όσοι αγάπησα δεν άλλαξαν, δόξα τω Θεώ, θέλουν ακόμα ένα ΚΤΜ κι ένα κορίτσι πιστό».
Ο Λεξ αν και αποποιείται τον τίτλο του ποιητή εντούτοις οι στίχοι του έχουν λογοτεχνικότητα, μεγάλη ενέργεια και συμπυκνώνουν έ��νοιες, νοήματα και μηνύματα σε μια ή δύο στροφές. Εμπνέει, σατιρίζει και καυτηριάζει με τον δικό του τρόπο:
«Δεν είμαι καλλιτέχνης είμαι εμπόδιο, με τα καινούργια μου Air Max μες στο Ηρώδειο…»
Δεν αεροβατεί, είναι ρεαλιστής, πατάει τα πόδια του στη γη, οι εικόνες του αφορούν αυτόν τον κόσμο της προσποίησης, του δήθεν και της απόγνωσης.
Ξερνάει μαυρίλα και καταχνιά συνέχεια αλλά πάντα αφήνει παράθυρο ή έστω μια χαραμάδα που μπορεί να ξεπηδήσει η ελπίδα.
Το βιβλίο είναι τίμιο και καλά δομημένο. Οι συντελεστές του ορθώς επέλεξαν να ακολουθήσουν το δρόμο του Λεξ, δεν έβγαλαν ντουντούκες, δεν εκμεταλλεύτηκαν το γεγονός πως αυτός ο τύπος τούς εμπιστεύτηκε το πόνημά του και προχώρησαν σε μια απλή, λιτή έκδοση χωρίς φανφάρες. Εξάλλου αυτές αχρείαστες θα ήταν δεδομένου πως με τα βαθειά ειλικρινή και συγκινητικά λόγια των ανθρώπων που μίλησαν για αυτόν αλλά και την καλλιτεχνία του εξαιρετικού σκιτσογράφου Λέανδρου ο οποίος έντυσε ιδανικά τις σελίδες, η έκδοση κρίνεται ικανοποιητική. «Τόσο-όσο» που θα ήθελε και ο ταπεινός καλλιτέχνης Λεξ δηλαδή.
Ο Λεξ θα συνεχίσει να μας εμπνέει με τα έργο και τους στίχους του για πολλά χρόνια. Ο τύπος είναι μεγάλος και δεν το ξέρει ή δεν θέλει να το ξέρει από φόβο μήπως απολέσει την απίστευτη σχέση που έχει χτίσει με το πιστό κοινό του αυτό που τον ακολουθεί χρόνια για το έργο και τις πράξεις του. Έχει μείνει στα χρονικά άλλωστε η συναυλία του στο Θέατρο Πέτρας το 2019 με 10.000 υποστηρικτές του να τραγουδούν μαζί του από το πρώτο δευτερόλεπτο όλους μα όλους τους στίχους του. Θυμίζει κάτι από Stereo Nova όσον αφορά τους στίχους κάποιων κομματιών του αλλά και το δέσιμό του με το κοινό για πολλά χρόνια. Εγώ δεν φοβάμαι το Αστέρι από το Βορρά που έχει βάλει Ανάποδα το Καπέλο του. Κρατάω πάντα στο μυαλό μου δύο από τους πιο αντιπροσωπευτικούς στίχους του:
«Και εγώ κρατάω τη χειρότερη συνήθεια, εκθέτω τον εαυτό μου σε 10 εκατομμύρια…»
«Το μόνο που θα αφήσουμε ιστορίες και κάνα δυο φωτογραφίες..»
April 19, 2023
ΛΕΞ όρμα τους.
Ένας καλλιτέχνης σύμβολο της γενιάς του, με βαριά πένα, που καταδεικνύει συνεχώς και ανελέητα τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, που όλ@ έχουμε καταφέρει κάπως να ταυτιστούμε με στίχους του, που δεν σε αφήνει λεπτό να εφησυχαστείς. Δεν δίνει συνεντεύξεις, οι στίχοι του μιλάνε για αυτόν.
Καλλιτέχνης των δρόμων, μιας και το ραπ εκεί ανήκει, αλλά που δεν μιλάει για λεφτά, γκόμενες και ναρκωτικά. Αγαπάει την Σαλούγκα και για αυτό δείχνει μόνο τα αρνητικά της, τα θετικά της, άλλωστε, τα έχουν ήδη αναδείξει πολλάκις πολλά προηγούμενα άτομα.
Ζει και τον αγαπάνε σαν να πέθανε.
Το'κανε να φαίνεται εύκολο μάλλον.
Ένας μεγάλος τραγουδοποιός που ήδη αγαπιέται από πολύ κόσμο και είναι ίσως ευκαιρία για καποι@ να τον γνωρίσει από τις λέξεις άλλων ανθρώπων του καλλιτεχνικού χώρου μέσα απ' αυτό το βιβλίο, απο ανθρώπους που έρχονται από εντελώς ετερόκλητα περιβάλλοντα και υποκλίνονται στο ταλέντο του και την οικουμενικότητά του.
Δεν ξέρω αν ο ΛΕΞ έχει πάει Βερολίνο αλλά σίγουρα θα τον περίμενα να αράζει σε ένα από τα εκατοντάδες στενά της πόλης και να πατάει γκράφιτι, όπως και να παρατηρεί τον κόσμο έξω καθώς διασχίζει την πόλη με το S- Bahn.
Ένας καλλιτέχνης σύμβολο της γενιάς του, με βαριά πένα, που καταδεικνύει συνεχώς και ανελέητα τις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, που όλ@ έχουμε καταφέρει κάπως να ταυτιστούμε με στίχους του, που δεν σε αφήνει λεπτό να εφησυχαστείς. Δεν δίνει συνεντεύξεις, οι στίχοι του μιλάνε για αυτόν.
Καλλιτέχνης των δρόμων, μιας και το ραπ εκεί ανήκει, αλλά που δεν μιλάει για λεφτά, γκόμενες και ναρκωτικά. Αγαπάει την Σαλούγκα και για αυτό δείχνει μόνο τα αρνητικά της, τα θετικά της, άλλωστε, τα έχουν ήδη αναδείξει πολλάκις πολλά προηγούμενα άτομα.
Ζει και τον αγαπάνε σαν να πέθανε.
Το'κανε να φαίνεται εύκολο μάλλον.
Ένας μεγάλος τραγουδοποιός που ήδη αγαπιέται από πολύ κόσμο και είναι ίσως ευκαιρία για καποι@ να τον γνωρίσει από τις λέξεις άλλων ανθρώπων του καλλιτεχνικού χώρου μέσα απ' αυτό το βιβλίο, απο ανθρώπους που έρχονται από εντελώς ετερόκλητα περιβάλλοντα και υποκλίνονται στο ταλέντο του και την οικουμενικότητά του.
Δεν ξέρω αν ο ΛΕΞ έχει πάει Βερολίνο αλλά σίγουρα θα τον περίμενα να αράζει σε ένα από τα εκατοντάδες στενά της πόλης και να πατάει γκράφιτι, όπως και να παρατηρεί τον κόσμο έξω καθώς διασχίζει την πόλη με το S- Bahn.
March 5, 2022
Τυχαία έπεσε στα χέρια μου. Μου θύμισε την πόλη μου... - Σαλούγκα
November 12, 2023
Εξαιρετική έκδοση .
August 7, 2022
“Για τους φυλλάδες είμαι απλά ένα προϊόν / ο πόνος των φτωχών γίνεται τέχνη των αστών...”
Το ότι την περασμένη εβδομάδα τον έκανε εξώφυλλο μέχρι και η εφημερίδα Εστία ήταν ένα από τα πολλά σουρεάλ σκηνικά που ζούμε στην πανέμορφη χώρα μας. Και ενώ όλοι μιλούσαν ξαφνικά για το φαινόμενο ΛΕΞ βρήκα ευκαιρία να κατεβάσω από το ράφι ένα περσινό βιβλίο που κάνει ακριβώς αυτό, παρουσιάζει διάφορους ετερόκλητους ανθρώπους (από τον σκηνοθέτη Οικονομίδη και τη δημοσιογράφο Σεμίνα Διγενή μέχρι μουσικούς από την απέναντι όχθη όπως η Μποφίλιου και ο Δεληβοριάς) να μιλάνε για τον τον ράπερ από τη Θεσσαλονίκη. Άλλωστε ο χαμός των 20000 στη Νέα Σμύρνη δεν ήρθε από το πουθενά, τρία χρόνια πριν 10.000 έδωσαν το παρών στο Θέατρο Πέτρας.
“Το μόνο που θα αφήσουμε ιστορίες / και κάνα δυο φωτογραφίες...”
Με αναφορές στην πόλη και samples από κόρνες και περιπολικά ο Λεξ γράφει το soundtrack για μια γενιά που χωρίς να φταίει της κόβουν ζωτικό χώρο και οξυγόνο συνεχώς. Μιλάει σε πρώτο πρόσωπο χωρίς να στρέφει την κάμερα στον εαυτό του αλλά δίνει εύκολο πάτημα για ταύτιση σε πολλούς. Οι αναφορές σε κινηματογράφο, video games και κυρίως στο εδώ και τώρα μιας (όποιας) μεγαλούπολης υπό κατάρρευση γίνεται χωρίς υπερβολές αλλά και μακριά από κάθε ωραιοποίηση.
¨Τέσσερις τοίχοι που ξυπνάω είν΄η έδρα μου / σκουπίδια και κεραίες τηλεοράσεων είν’ η θέα μου...¨
Ανάμεσα στα κείμενα (υπόψιν πως λόγω κοινού θέματος δεν παρουσιάζουν όλα το ίδιο ενδιαφέρον) ο αγαπημένος Λέανδρος σκιτσάρει με αφορμή κάποια τραγούδια του Λεξ (έχουν συνεργαστεί και στο άλμπουμ) ενώ στο τέλος του βιβλίου θα βρεις μαζεμένους τους στίχους του Λεξ.
Το ότι την περασμένη εβδομάδα τον έκανε εξώφυλλο μέχρι και η εφημερίδα Εστία ήταν ένα από τα πολλά σουρεάλ σκηνικά που ζούμε στην πανέμορφη χώρα μας. Και ενώ όλοι μιλούσαν ξαφνικά για το φαινόμενο ΛΕΞ βρήκα ευκαιρία να κατεβάσω από το ράφι ένα περσινό βιβλίο που κάνει ακριβώς αυτό, παρουσιάζει διάφορους ετερόκλητους ανθρώπους (από τον σκηνοθέτη Οικονομίδη και τη δημοσιογράφο Σεμίνα Διγενή μέχρι μουσικούς από την απέναντι όχθη όπως η Μποφίλιου και ο Δεληβοριάς) να μιλάνε για τον τον ράπερ από τη Θεσσαλονίκη. Άλλωστε ο χαμός των 20000 στη Νέα Σμύρνη δεν ήρθε από το πουθενά, τρία χρόνια πριν 10.000 έδωσαν το παρών στο Θέατρο Πέτρας.
“Το μόνο που θα αφήσουμε ιστορίες / και κάνα δυο φωτογραφίες...”
Με αναφορές στην πόλη και samples από κόρνες και περιπολικά ο Λεξ γράφει το soundtrack για μια γενιά που χωρίς να φταίει της κόβουν ζωτικό χώρο και οξυγόνο συνεχώς. Μιλάει σε πρώτο πρόσωπο χωρίς να στρέφει την κάμερα στον εαυτό του αλλά δίνει εύκολο πάτημα για ταύτιση σε πολλούς. Οι αναφορές σε κινηματογράφο, video games και κυρίως στο εδώ και τώρα μιας (όποιας) μεγαλούπολης υπό κατάρρευση γίνεται χωρίς υπερβολές αλλά και μακριά από κάθε ωραιοποίηση.
¨Τέσσερις τοίχοι που ξυπνάω είν΄η έδρα μου / σκουπίδια και κεραίες τηλεοράσεων είν’ η θέα μου...¨
Ανάμεσα στα κείμενα (υπόψιν πως λόγω κοινού θέματος δεν παρουσιάζουν όλα το ίδιο ενδιαφέρον) ο αγαπημένος Λέανδρος σκιτσάρει με αφορμή κάποια τραγούδια του Λεξ (έχουν συνεργαστεί και στο άλμπουμ) ενώ στο τέλος του βιβλίου θα βρεις μαζεμένους τους στίχους του Λεξ.
Read
July 19, 2022"Τα κομμάτια αυτά είναι η άλλη ιστορία μας. Όχι η επίσημη ιστορία των ημερομηνιών και των ιστορικών γεγονότων που απλώνουν τη σκόνη τους στις ράχες των βιβλίων. Η άλλη. Αυτή που τη ζήσαμε. Μαζί με άλλους, απέναντι σε άλλους, πάντως όχι μόνοι. Μια συλλογική εκδίκηση απέναντι σε δασκάλους, απουσιολόγους και επισήμους, απέναντι σε αυτούς που όριζαν στόχους και δυνατότητες, μονόδρομους και αδιέξοδα. Μια συλλογική απόσταση από το κενό πρότυπο και την καφρίλα των προηγούμενων δεκαετιών. Ένα συλλογικό χασμουρητό απέναντι σε αφηγήσεις που έμειναν μόνες να δαγκώνουν την ουρά τους."
Displaying 1 - 10 of 10 reviews