Μελωδίες λήθης

by Δημήτρης Μπαλτάς

60 pages

First published August 1, 2021

Reviews

[Ouzounidou Foteini · Rating 5 out of 5]

Στις Μελωδίες της Λήθης αντανακλάται μελαγχολικά η τρεμάμενη ηχώ μίας σιωπηρής κραυγής αγωνίας όχι μόνο εσωτερικής και προσωπικής, αλλά ταυτοχρόνως και συλλογικής. Ο ποιητής συνθέτει επάνω στον καμβά μίας πόλης που βρίσκεται σε κατάσταση παρακμής, τις ξεκούρδιστες νότες που συνθέτουν την ξεθωριασμένη  μελωδία ξεχασμένων πόθων και μύχιων επιθυμιών, ανεκπλήρωτων ονείρων και ερώτων και δυσβάστακτων παθών. Ο αναγνώστης έρχεται αντιμέτωπος με την σκληρή όψη της φρικτής πραγματικότητας μίας άλλοτε ακμάζουσας μεγαλούπολης, όπου την παλιά αίγλη και δόξα καταμαρτυρεί μονάχα η ύπαρξη μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς και συλλογικής μνήμης. Μια πόλη σε ιδεολογική, κοινωνική και πολιτική κρίση όπου οι λαϊκοί αγώνες καταπνίγονται, όπου οι κοινωνικές ανισότητες διογκώνονται, όπου κυριαρχεί η καταπίεση και η εκμετάλλευση του εργαζόμενου πολίτη, ενώ οι μισθοί πείνας και η αναξιοκρατία τσακίζουν τον οικονομικά καθημαγμένο λαό.
Οι χαρακτήρες σκιαγραφούνται μέσα σ' ένα θολό περίγραμμα μίας μετέωρης κατάστασης μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας. Στοιβαγμένοι σ' ένα τρένο που θα οδηγήσει στην πολυπόθητη γη της επαγγελίας - σε μια ουτοπική ίσως Εδέμ- ακροβατούν ανάμεσα στην επιθυμία για αλλαγή και στην ατολμία, στην λογική και στο όνειρο. Πρόκειται για ανθρώπους που βιώνουν το απόλυτο κενό, ανθρώπους που βιώνουν μια κρίση ταυτότητας που υπερβαίνει τα όρια του ατομικού, ανθρώπους ζωντανούς - νεκρούς που παλεύουν με τα σκοτάδια και την θολή ομίχλη του μυαλού, ανθρώπους που αναμετρώνται καθημερινά με τις απώλειες τους, μετρώντας τις αντοχές τους και κοιτάζοντας κατάματα τον φόβο. Τον φόβο που είναι πάντα και πανταχού παρών. Τον φόβο τον ξυλοφάγο, που έρποντας υποδόρια σε τρώει μέσα από την σάρκα,  σιγά σιγά και ύπουλα, όπως το σαράκι τρώει το ξύλο, ώσπου να κοιτάς στον καθρέφτη τον εαυτό σου και να μην αναγνωρίζεις το ίδιο σου το πρόσωπο και να ξεκινάς σιγά σιγά να μαραίνεσαι σαν τριαντάφυλλο και να λούζεσαι με ένα φως πιο λευκό κι από λιωμένο κερί κι όλες οι μνήμες σου να σκορπίζονται από το ανοιχτό παράθυρο μ' εκείνο το δροσερό αεράκι του Σεπτέμβρη που τις παίρνει μακριά σε μια ξένη θάλασσα σαν πέταλα, σαν παρτιτούρες μίας ξεχασμένης μελωδίας που έπαιζες κάποτε στο πιάνο, σ' ένα σπίτι ρημαδιό για να τις ακούει ο/η αγαπημένος/η σου, μόνο που τον απελευθέρωσες κι εκείνον/η ένα βράδυ σ' ένα αλλόκοτο όνειρο, μέχρι που έγινε έναν μικρό γυαλιστερό κομμάτι σε ένα φλοίσβισμα  κύματος σε κομματιασμένο βράχο, που αναρωτήθηκες μόλις άνοιξες τα μάτια σου, αν κάθησες άραγε ποτέ επάνω του σε ολόκληρη την επίγεια ζωή σου.

[Γιώργος Τσιβελέκος · Rating 5 out of 5]

Μελωδική η ανάγνωση της δεύτερης ποιητικής συλλογής του μόλις 23 χρονών Δημήτρη Μπαλτά "Μελωδίες λήθης". Τα 35 ποιήματά του ποικίλης θεματολογίας (ζωή, εαυτός, έρωτας, θάνατος, καθημερινότητα, κοινωνικές παθογένειες, στερεότυπα και συμβάσεις), σαν νότες υπενθύμισης ξεχασμένων, λησμονημένων ή αμελημένων πραγμάτων, άλλοτε χαϊδεύουν το μυαλό και άλλοτε το συναίσθημα. Εξάλλου, όπως και στην πρώτη του ποιητική συλλογή ("Η αρχή"), ο κύριος στόχος του είναι να κάνει τους αναγνώστες που θα τον διαβάσουν λιγότερο ψυχρούς και περισσότερο ανθρώπινους, ταπεινούς και σκεπτόμενους.

Αγαπημένοι στίχοι:

Να εκεί να πάμε, όπου
θα λείπει ο δήθεν καθωσπρεπισμός
και η θλιβερή χρειά ενός
συμπεριφορισμού αλλοπρόσαλλου.

Και σαν φτάσουμε
να μην κάνουμε πάλι τα ίδια.
Περπατώντας στον κόκκινο δρόμο
ας αλλάξουμε την πλάση
που τώρα χαλασμός την πληγώνει.

Υ.Γ. Δημήτρη, δε γίνεσαι καθόλου "φορτικός
στους ελαχίστους που μπορεί
να σε διαβάσουν
τυχαία",
οι οποίοι σου εύχομαι να είναι πολλοί
ή έστω λίγοι και καλοί, σε σχέση με τους ελάχιστους,
γιατί το αξίζεις πραγματικά!
Τα ποιήματά σου δίνουν τροφή για σκέψη,
την οποία αν έπαιρναν όλοι,
θα ήταν λίγο καλύτερος ο κόσμος μας,
λίγο πιο ποιη(ο)τικός...

[Ilias Kechagias · Rating 5 out of 5]

Έχω διαβάσει και το πρώτο βιβλίο "Η Αρχή", πολύ καλή επιλογή και αυτό.