Το μακρύ σοκάκι

by Γιώργος Γιώτσας

ΒΡΑΒΕΙΟ EVERLY Καλύτερο βιβλίο τρόμου, Έλληνα συγγραφέα


Ένα παιδί.
Ένα έγκλημα.
Ένα ορεινό χωριό.

Και τα μυστικά του...

Εισαγωγικό σημείωμα: Στέλλα Καραμπακάκη

Απόσπασμα ποίημα: Σοφία Μπίσδα

Artwork μέσα στο βιβλίο: Νικόλας Στεφαδούρος

Μοιραζόμαστε μια ιδιαίτερη ιστορία για τη ζωή, για την ελπίδα, για τα σαπισμένα προσωπεία της κοινωνίας, για την ίδια την αδερφική αγάπη και την μουσική.
Μια ιστορία για την αραχνοΰφαντη αυλαία που μας χωρίζει... από τα βήματα που ακούγονται στο μακρύ σοκάκι.

Genres: Horror

112 pages, Paperback

First published September 1, 2021

About the author

Γονιός. Σύζυγος. Νυχτερινός ρεσεψιονίστ. Επίσης πολυβραβευμένος συγγραφέας σε Ελλάδα και Αμερική. Απ' το σχολείο άρχισε να γράφει ιστορίες και παραμύθια. Όλα τα βιβλία του έχουν συλλέξει βραβεία και διακρίσεις, αλλά πάνω από όλα την αγάπη του αναγνωστικού κοινού, κάτι για το οποίο είναι ευγνώμων.

To 2021 η Athens Voice ανέδειξε "Το Κουτί" ως το "Καλύτερο βιβλίο της χρονιάς" μετά από επιλογή στα 10 καλύτερα βιβλία, από την συντακτική της ομάδα, και ψηφοφορία αναγνωστών για την πρώτη θέση.

Το 2022 στο Fantasy Festival έλαβε το βραβείο EVERLY για το βιβλίο "Το μακρύ σοκάκι" ως "Καλύτερο βιβλίο τρόμου, Έλληνα συγγραφέα".

Το 2023 στο Fantasy Festiva έλαβε το βραβείο EVERLY για το βιβλίο "H πολλή αγάπη σκοτώνει" ως "Καλύτερο βιβλίο τρόμου, Έλληνα συγγραφέα", μαζί με την Στέλλα Καραμπακάκη με την οποία το συνέγραψαν.

To 2025 η Athens Voice ανέδειξε "Το ξεχωριστό παιδί" ως το "Καλύτερο βιβλίο της χρονιάς" μετά από επιλογή στα 10 καλύτερα βιβλία, από την συντακτική της ομάδα, και ψηφοφορία αναγνωστών για την πρώτη θέση.

Ο Γιώργος είναι ο μοναδικός Έλληνας συγγραφέας του φανταστικού με τέσσερα βιβλία (τα 3 back to back) στα top-10 των βραβείων Public, όπως τα ψήφισαν χιλιάδες αναγνώστες
2019 : "Κάτω από το Κρεβάτι" - 230.000 αναγνώστες
2020 : "Εκείνοι που επιστρέφουν", μαζί με Αγνή Σιούλα -190.000 αναγνώστες
2021 : "Το Κουτί" -180.000 αναγνώστες
2025: "Tο ξεχωριστό παιδί" - 175.000 αναγνώστες

Ο συνάδελφος του, Γιάννης Μαργέτης, έγραψε ότι "Ο Γιώργος Γιώτσας αγαπάει αυτό που κάνει" ενώ ο Αντώνης Παναγιωτόπουλος - Πιπερίαν τον χαρακτήρισε “Ανθρώπινο συγγραφέα”.

Esquire, Mystery, Tv Zapping, Τα Νέα, Το Βήμα, Athens Voice μερικά από τα μέσα που φιλοξένησαν συνεντεύξεις και αφιερώματα για το συγγραφέα και το έργο του. Ο Γιώργος συνεχίζει να γράφει με συνέπεια.

--------------------------------------------------------------

Παρακαλώ έχετε υπόψη: Οι σελίδες με τα βιβλία του Γιώργου Γιώτσα στο goodreads, επεξεργάζονται από συνεργάτες του. Ο Γιώργος δεν απαντάει σε προσωπικά μηνύματα λόγω μεγάλου φόρτου εργασίας. Διατηρεί ενεργή σελίδα στο facebook με το όνομα: "Γιώργος Γιώτσας συγγραφέας".

Reviews

[Γιώργος Γιώτσας · Rating 5 out of 5]

ΒΡΑΒΕΙΟ EVERLY Καλύτερο βιβλίο τρόμου, Έλληνα συγγραφέα

(Fantasy Festival, 2022)
---------------------------------------------

"Ένα ακόμα βραβευμένο βιβλίο από τον πολυβραβευμένο συγγραφέα σε Ελλάδα και Αμερική Γιώργο Γιώτσα" - Athens Voice

"Για τον συγγραφέα δεν χρειάζονται συστάσεις. Άλλωστε έχω αναφερθεί πολλάκις για αυτόν και τον ιδιαίτερο τρόπο που παρουσιάζει τις ιστορίες του. Σε ένα ακόμη βιβλίο του ο Γιώργος Γιώτσας ανεβάζει τον πήχη, τόσο με την γραφή του όσο και με την ίδια την πλοκή. Οι ήρωες του είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, με τον καθένα από αυτούς να κουβαλάει τα δικά του προβλήματα, τα δικά του σκοτάδια. Ήρωες που δίνουν τη δική τους μάχη για επιβίωση σε μια κοινωνία που φαίνεται πως έχει ακόμη τα μάτια κλειστά"
-Χυτούλα Παπάζογλου / Οι δικές μου στιγμές

"Αστείρευτο ταλέντο" - Ματίνα Δαραβάνη

"Ένα πολυδιάστατο βιβλίο που τροφοδοτεί τόσο τη φαντασία όσο και τη σκέψη" - Μαρία Αλεξοπούλου

"Στα καλύτερα βιβλία της χρονιάς" - One girl, one pen

"Το πιο ώριμο βιβλίο του Γιώργου Γιώτσα" - Γιώργος Δάμτσιος

"Πλούσιο λεξιλόγιο, γλαφυρές περιγραφές, με αναφορές σε θρύλους της Ροκ μουσικής και στα κομμάτια τους, με αγωνία, μυστήριο, και με μία ατμόσφαιρα αποπνικτική καθώς πλησιάζεις στο ανατρεπτικό φινάλε" - Κυριακή Γανίτη

"Με λίγα λόγια… υπέροχο!" - Μαρία Γεωργοπούλου

"Στα αγαπημένα βιβλία της χρονιάς" - My_Books.ani

"Στα top-20 βιβλία της χρονιάς 2022" - Παντελής Τοπαλίδης, Βιβλιοαρώματα

"Στα top βιβλία του 2023" (Β' έκδοση) - Κυριακή Γανίτη, Dominica Amat

"Στην λίστα με τα καλύτερα βιβλία για το 2023" (Β' έκδοση) - Χρήστος Κεσκίνης, συγγραφέας

"Στα βιβλία που ξεχώρισαν το 2025!" - Φώτης Δούκας, Greekfantasyatlas.gr

"Μια εξαιρετική νουβέλα από την υπέροχη πένα που Γιώργου Γιώτσα" - Γιώτα Καρυοφυλιά

"Είμαι βέβαιος ότι θα σας ταρακουνήσει" - Αλκιβιάδης Σκουλας

"Το μακρύ σοκάκι είναι ένα μικρό - μεγάλο διήγημα. Μικρό σε μέγεθος, μεγάλο σε αξία" - Σταύρος Θάνος

"Το τέλος με έκανε να ανατριχιάσω. Ήταν σαν να τελείωνε εκεί το βιβλίο και να μην τελείωνε. Σαν το πείραμα του Σρεντινγκερ. Γιώργο, σου βγάζω το καπέλο" - Κατερίνα Κρυστάλλη

[Μαρία Αλεξοπούλου · Rating 5 out of 5]

Φέτος πραγματοποιήθηκε η μεγάλη γιορτή του βιβλίου στο Ζάππειο και όπως ήταν αναμενόμενο εφοδιάστηκα με πολλά αναγνώσματα, ένα εκ των οποίων το τελευταίο πόνημα του Γιώργου Γιώτσα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως.

Έχοντας διαβάσει πρόσφατα το ‘’Εκείνοι που επιστρέφουν’’ είχα υψηλές προσδοκίες για τη νουβέλα τρόμου γιατί γνωρίζω πόσο αγαπάει το είδος και θέλει να το ‘’υπηρετεί’’. Καταρχάς, οι περιγραφές είναι γλαφυρές για να βιώνει ο αναγνώστης κάθε στιγμή, ζοφερή και μη. Είναι διάχυτη η ανησυχία και στη συνέχεια ο τρόμος που ξεπηδά από τις σελίδες. Γνήσιος, ανόθευτος τρόμος για το απόκοσμο σκοτάδι. Όμως όταν ο αναγνώστης αφαιρέσει το τρομακτικό περιτύλιγμα θα ανακαλύψει ένα κοινωνικό βιβλίο που εγείρει έντονους προβληματισμούς για τη διαβρωμένη κοινωνία. Με αφηγηματική μαεστρία διεισδύει στον ψυχισμό του Ζήση προωθώντας τη διανοητική και συναισθηματική εμπλοκή. Γενικά υπάρχει ποικιλομορφία στους χαρακτήρες ώστε να αφήσει ο καθένας το δικό του στίγμα.

Ως προς τον επίλογο, με τάραξε συθέμελα και ήθελα να ξεσπάσω σε δάκρυα αλλά συγκρατήθηκα. Ίσως δε θα έπρεπε. Ίσως έπρεπε για να μεταφέρω εδώ όλη την κλιμακούμενη ένταση της ανάγνωσης. Πιστεύω ακράδαντα πως εάν οι λέξεις έχουν ισχύ, δεν χρειάζεται να δαπανήσεις πολλές σελίδες. Αυτό το αποδεικνύει περίτρανα ο Γιώργος Γιώτσας. Φυσικά, σας συστήνω να διαβάσετε και το σημείωμα του γιατί είναι αφοπλιστικά ειλικρινής και συγκινητικός. Εν κατακλείδι, είναι ένα πολυδιάστατο βιβλίο που τροφοδοτεί τόσο τη φαντασία όσο και τη σκέψη όσων είναι θαρραλέοι να διαβούν το μακρύ σοκάκι.

Η κριτική δημοσιεύτηκε πρώτα στο One girl, one pen

[Μαρία Γεωργοπούλου · Rating 5 out of 5]

Προσπαθώ να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου και να γράψω μια κριτική για το συγκεκριμένο διήγημα, αλλά καμία φορά οι λέξεις δεν είναι αρκετές… Η γραφή του Γιώργου Γιωτσα πάντα μου άρεσε και το έχω πει πολλές φορές…
Η ιστορία όμως αυτή μου άρεσε όχι μόνο για τον τρόπο γραφής αλλά γιατί με έκανε να νομίζω ότι είμαι μέρος της. Με έκανε να πιστέψω πως ζούσα και εγώ σε εκείνο το μέρος και έβλεπα όλα όσα διάβαζα…
Η ατμόσφαιρα ιδανική, σε μια ιστορία που «χτίζεται» σταδιακά για να κορυφωθεί με επιβλητικό τρόπο… Ο Ζήσης είναι ένας χαρακτήρας που δεν θα ξεχάσω εύκολα. Ένα παιδί που έβλεπε και αισθανόταν με έναν διαφορετικό τρόπο και που τελικά δεν είμαι σίγουρη αν κατάλαβε και ο ίδιος τον εαυτό του.
Η αίσθηση που μου άφησε η ιστορία είναι πως ο συγγραφέας μας έκρυψε κάτι για τον Ζήση, ίσως γιατί τελικά δεν μπορούμε να ξέρουμε τα πάντα για την ψυχή ενός ανθρώπου..
Με λίγα λόγια… υπέροχο!

[Γιώργος Δάμτσιος · Rating 5 out of 5]

Το πιο ώριμο βιβλίο του Γιώργου Γιώτσα. Παίζει τόσο όμορφα με τα συναισθήματα, που μέσα σε 100 σελίδες η καρδιά μου σφίχτηκε εκατοντάδες φορές. Θερμά συγχαρητήρια!

[Χριστίνα Ψύλλα · Rating 5 out of 5]

Κριτική αύριο ❤️

[Γιάννης Τοτονίδης · Rating 5 out of 5]

Η νουβέλα “Το Μακρύ Σοκάκι” έρχεται αμέσως μετά την τεράστια επιτυχία του βιβλίου του συγγραφέα “Το Κουτί”, το οποίο πέρα από τις τόσες διακρίσεις κ βραβεία που έχει αποσπάσει, κατάφερε να κλέψει το ενδιαφέρον των ανθρώπων του θεάματος κ ετοιμάζεται να “ανέβει στο σανίδι” αφήνοντας ανοιχτό το ενδεχόμενο για μεταφορά του τόσο στη μικρή, όσο κ στη μεγάλη οθόνη. Γιατί τα αναφέρω αυτά; Επειδή, πάντα ο απόηχος μιας μεγάλης επιτυχίας στοιβάζει τεράστιο βάρος στους ώμους του όποιου συγγραφέα και τον αγχώνει για το επόμενο έργο του.
“Το Μακρύ Σοκάκι” αποτελεί την τομή του Γιώργου Γιώτσα ως προς το Είδος που έγραφε πριν “Το Κουτί”, που ήταν ο Τρόμος κ το Είδος που επέλεξε για “Το Κουτί” που ανήκει -επιτρέψτε μου το αδόκιμο- στον Κοινωνικό Τρόμο. Δυστυχώς, οι ειδήσεις της επικαιρότητας κάποιες φορές είναι τρομακτικότερες από τον χειρότερο εφιάλτη κ οι πρωταγωνιστές τους, άνθρωποι της διπλανής μας πόρτας, τρομακτικότεροι από πολλούς χάρτινους “κακούς” που έχουν γράψει ιστορία.
Ο συγγραφέας μέσα από τα παιδικά μάτια του Ζήση ξεδιπλώνει μια ιστορία που διαδραματίζεται τριάντα χρόνια πριν από το σήμερα, αλλά όσο τη διαβάζεις, τόσο σου θυμίζει πολλές παρόμοιες, σύγχρονες ιστορίες. Μέσα από την ευαίσθητη ψυχή του μικρού του ήρωα αναγνωρίζουμε τον πόνο μας στο άκουσμα ανάλογων ειδήσεων. Ο Γιώτσας στρώνει το έδαφος περίτεχνα κ μιλάει μεταφορικά μέσα από τους πιτσιρικάδες του, για όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας κ ταλανίζουν τον κοινωνικό πυρήνα του Παρόντος. Ανεξάρτητα αν αυτός αφορά χωριό, κωμόπολη ή πόλη. Οι κοινωνίες είναι ίδιες παντού. Κ κατ’ εμέ, όσο μεγαλύτερη σε πληθυσμό, τόσο πιο κτηνώδεις οι πράξεις των μελών της.
Ο Γιώργος σε μια νουβέλα καταφέρνει να χωρέσει πολλά δηκτικά κοινωνικά σχόλια. Την παραγκώνιση των γονιών, τον τραμπουκισμό των ισχυρών προς τους αδύναμους, αλλά κ του πλούσιου προς τον φτωχό, το bullying, τον κοινωνικό αποκλεισμό των “καθυστερημένων”, των “διαφορετικών”, από τους “φυσιολογικούς”, την κοινωνική εκμετάλλευση, την ταξική καθεστηκυία τάξη, αλλά πάνω από όλα, μιλάει για τα μυστικά. Τα καλά κρυμμένα μυστικά. Εκείνα που τα ξέρουμε σχεδόν όλοι, αλλά κλείνουμε το στόμα για να μη βρούμε τον μπελά μας, για να μην ενοχλήσουμε, για να μη γίνουμε δυσάρεστοι, για να μη μας αποβάλει ο κοινωνικός ιστός.
Ο Γιώργος μιλά για όλους αυτούς που τους βαραίνει κάποιο μυστικό και δεν αντέχουν να το κρατάνε μ��σα τους. Που νοιάζονται να μην πάθουν κ άλλοι το ίδιο. Που διψούν για δικαίωση. Απαντά ακόμη κ στο “γιατί μετά από τόσα χρόνια;” κ λέει ότι δεν έχει σημασία ο χρόνος ούτε τα πρόσωπα που θα “τσαλακωθούν”. Σημασία έχει ότι κάθε μυστικό πρέπει να πάψει να είναι σιωπηλά αποδεκτό κ να γίνει ηχηρά καταδικαστέο. Μέσα από την ιστορία του μικρού Ζήση έρχεται αυθόρμητα στο νου η ιστορία των γυναικών στο θέατρο κ στον αθλητισμό που έσπασαν τη σιωπή τους κ ξεστόμισαν τα δικά τους μυστικά. Γιατί με τον χρόνο το “μυστικό” γίνεται ανοχή, που οδηγεί στην επανάληψη κ αυτή με τη σειρά της στον Τρόμο.
“Το Μακρύ Σοκάκι” μου θύμισε πάρα πολύ το διήγημα του συγγραφέα“Το Σκιάχτρο”. Η γραφή του έξυσε, όπως κ εκείνο, τη φλούδα της Μνήμης αναδύοντας παιδικές νοσταλγικές αναμνήσεις κ αρώματα μιας οικείας επαρχιώτικης υπαίθρου. Η γραφή είναι προσεγμένη, ο λόγος περιεκτικός κ απέριττος, η γλώσσα των χαρακτήρων προδίδει την έρευνα που απαιτήθηκε προκειμένου να γίνουν πειστικοί κ αναγνωρίσιμοι, ενώ η Μουσική για άλλη μια φορά δένει με την ιστορία κ λειτουργεί ως καταλύτης σε ορισμένες πράξεις του ήρωα εμψυχώνοντάς τον σε κάποιες σημαντικές αποφάσεις.
Δεν είναι τυχαίο το σημείο που σκαρφάλωσε ο Γιώργος. Όλα όσα πέτυχε κρύβουν πίσω τους μια σταθερή πορεία αγάπης σε αυτό που κάνει αφουγκράζοντας τον Άνθρωπο. Αν δεν υπάρχει ενσυναίσθηση απέναντί του (στον Άνθρωπο) είναι αδύνατον να γραφούν παρόμοιες ιστορίες κ να τύχουν απήχησης στις καρδιές των αναγνωστών. Είναι ευτύχημα για τη Λογοτεχνία να θωρακίζεται από ευαίσθητους συγγραφείς που καθρεφτίζουν διαχρονικά προβλήματα της Κοινωνίας κ ξορκίζουν τον Εχθρό. Γιατί προβάλλοντας ένα πρόβλημα βοηθάς στην ανεύρεση της λύσης του. Συζητώντας ένα πρόβλημα δίνεται η δύναμη σε κάποιους να αντλήσουν κουράγιο κ να κάνουν το μικρό βήμα που απαιτείται για να μιλήσουν, να ορθώσουν ανάστημα. Διαφορετικά, το πρόβλημα γίνεται απόστημα κ αναπόφευκτα αναμένεται να μετατραπεί σε καρκίνωμα. Θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό έργο η συγκεκριμένη νουβέλα του συγγραφέα κ θα έπρεπε να διαβαστεί απ’ όλους. Τουλάχιστον από όσους εναντιώνονται στο Άδικο κ στη Σιωπή.

[Σκουλάς Αλκιβιάδης · Rating 5 out of 5]

✍️ Το νέο πόνημα του φίλου και συγγραφέα Γιώργου Γιώτσα με τίτλο "Το μακρύ σοκάκι", κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου μέχρι το τέλος. Η συγκεκριμένη νουβέλα είμαι βέβαιος ότι θα σας ταρακουνήσει. Η ιστορία του Ζήση θα σας συγκινήσει αλλά θα σας προκαλέσει και ανάμικτα συναισθήματα. Και μόνο στην ιδέα ότι ένα μικρό κοριτσάκι δολοφονείται από δύο άλλα ανήλικα παιδιά, με αφόπλισε. Μα πολύ περισσότερο με εκνεύρισε το απάνθρωπο κίνητρό τους, όσο και το συγχωροχάρτι που τους δόθηκε από μία πνευματικά "υποανάπτυκτη" κατ' εμέ, κοινωνία!

Ο πρωταγωνιστής και αφηγητής της ιστορίας αυτής είναι ο Ζήσης, ένα παιδί που μυείται στη μουσική από τη μητέρα του, ενώ παράλληλα δένεται με την ιστορία της δύστυχης Αρετής, μιας και ο αδερφός του είναι εξίσου ιδιαίτερος με διανοητικά προβλήματα και κρεβατωμένος με λουριά στη σοφίτα τους. Τον αγαπάει και βλέπουμε την ανησυχία του να φουντώνει γι' αυτόν, μα πολύ περισσότερο όσο εκείνα τα αδίστακτα παιδιά συνεχίζουν να ταλαιπωρούν βάναυσα οτιδήποτε στέκεται εμπόδιο στο πέρασμα τους. 😠😡😤

Δυσκολεύομαι να μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες, και προκειμένου να μην μου ξεφύγει άθελά μου κάτι από την ιστορία, θα κλείσω εδώ! Σε γενικές γραμμές, το "ΜΑΚΡΥ ΣΟΚΑΚΙ" είναι ένα άρτια καλογραμμένο story, με πλούσιο λεξιλόγιο, γλαφυρές περιγραφές, με αναφορές σε θρύλους της Ροκ μουσικής και στα κομμάτια τους, με αγωνία, μυστήριο, και με μία ατμόσφαιρα αποπνικτική καθώς πλησιάζεις στο ανατρεπτικό φινάλε. Ένα απρόσμενο ΦΙΝΑΛΕ που εμένα προσωπικά, με κάλυψε! 👌😉👌

Τα ΘΕΡΜΑ μου συγχαρητήρια Γιώργο, και πάλι καλοτάξιδο σου εύχομαι!!! 😇🙏📖

[Σταύρος Θάνος · Rating 5 out of 5]

Έχεις τον κέρσορα εκεί μπροστά σου να αναβοσβηνει και δεν ξέρει με ποια σειρά να βάλεις τις λέξεις για να γράψεις σωστά αυτό που αισθάνθηκες. Για την ιστορία μόλις έκλεισα την τελευταία σελίδα.
Το μακρύ σοκάκι είναι ένα μικρό - μεγάλο διήγημα. Μικρό σε μέγεθος, μεγάλο σε αξία. Ο Γιώργος βελτιώνεται από ιστορία σε ιστορία από λέξη σε λέξη και μπορώ να πω με βεβαιότητα πως έχει αλλάξει τον τρόπο και τα θέματα του με τρόπο που σε ξανακερδίζει σαν αναγνώστη.
Το διήγημα αυτό μέσα μου χωρίστηκε σε τρεις άξονες μόνο του (άλλωστε δεν είμαι κριτικός βιβλίων). Ο πρώτος έχει να κάνει με την πνοή που μου βγάζει. Ένα νεοελληνικό κείμενο που οι περιγραφές του σε πετάνε από τη νοσταλγία στο χαμόγελο, από εκεί στο δάκρυ και μετά στη βουβαμαρα. Βρήκα μέσα σημεία που μου θύμισαν κείμενα μεγάλων νεοελλήνων συγγραφέων και αυτή η αίσθηση δεν άλλαξε.
Ο δεύτερος άξονας είναι το κομμάτι του τρόμου. Ο Γιώργος σου φυτεύει λεξουλες, προτάσεις και ιδέες στο μυαλό πολύ πριν κάνει το "μπαμ" και σου δώσει αυτό που θέλει. Υπάρχει πλάνο και σε βάζει να το κυνηγάς σε ολη την ιστορία να δεις πού το πάει.
Και τελευταίος άξονας μια αίσθηση "καλτιλας" που για να μην παρεξηγηθω αφορά τις περιγραφές των δυνατών στιγμών του βιβλίου. Θυμίζει εκείνα τα διηγήματα των 80's και 90's που διαβάζουμε για τις περιγραφές τους!
Βάλτε κάτω αυτά τα τρία και δείτε γιατί δεν ξέρω για ποιο πράγμα θέλω να πρωτογραψω.
Το βιβλίο έχει και το στοιχείο του εκφοβισμού, ένα θέμα που ο Γιώργος δεν θα αφήσει ποτέ έξω γιατί σέβεται εμάς τους αναγνώστες. Μας θυμίζει τον αληθινό κόσμο μέσα από τη φαντασία. Μας θυμίζει πως τα τέρατα είναι εδώ, όχι εκεί.
Υ.Γ Αν κάτι με πόνεσε φρικτά είναι πως μπήκε αστερίσκος στη λέξη γουοκμαν για να μπει υποσημείωση με επεξήγηση. Φτάσαμε ρε φίλε στη γενιά που πρέπει να εξηγήσεις τι ήταν! Ε όχι!

[Marina Dromeas · Rating 5 out of 5]

Καταπληκτικό βιβλίο γεμάτο συναισθήματα και ανθρωπιά!!!!

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 5 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2021...

Από την αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου μέχρι καί σήμερα,ίσως καί μελλοντικά,το αίσθημα του φόβου με ό,τι αυτό συνεπάγεται καί σχετίζεται,όπως,άλλωστε,κι αυτή η αέναη μάχη ανάμεσα στο καλό καί στο κακό,στο φως καί στο σκοτάδι καλά κρατούν,έχοντας ριζώσει βαθειά μέσα στις ψυχές καί τη σκέψη των ανθρώπων που συχνά-πυκνά γίνονται αφορμή για τη δημιουργία διάφορων έργων,ή,ακόμα καί συμπεριφορών καί στάσεων ζωής... Μπορούν,κάλλιστα,όλοι οι εφιάλτες καί τα απόκοσμα,τρομακτικά πλάσματα να πάρουν ανθρώπινη μορφή καί να τα αντικρίζουμε στην καθημερινότητά μας. Βλέπετε,ο φόβος έχει τόσες μορφές,όσοι είναι κι οι άνθρωποι που έχουν βιώσει,τουλάχιστον για μία φορά,αυτό το συναίσθημα κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Κι έχω να σας θέσω ένα ερώτημα. Ο φόβος για το άγνωστο επικρατεί του φόβου για κάτι που ήδη γνωρίζουμε,ή,το αντίστροφο;

Ο Οκτώβρης είναι ένας μήνας του χρόνου αφιερωμένος,κατά κόρον,στον τρόμο καί την φαντασία. Τί καλύτερο,λοιπόν,από ένα αφιέρωμα σε ανάλογα βιβλία; Σκεπτόμενη το ποια βιβλία να διαλέξω,οι εκδόσεις Λυκόφως με έβγαλαν από αυτήν τη δύσκολη θέση,αφού προβαίνουν στην υλοποίηση ενός νέου καί πολύ ενδιαφέροντος πρότζεκτ,που δεν είναι άλλο από την έκδοση της σειράς ''Σκοτεινές πόλεις''. Μία σειρά αυτοτελών βιβλίων γραμμένων από Έλληνες/Ελληνίδες συγγραφείς,ανερχόμενους/ες καί ήδη καταξιωμένους/ες,εκπρόσωπους διαφορετικών λογοτεχνικών ειδών που καθένας καί καθεμία ξεχωριστά θα μιλήσει μέσα από τη δική του/της οπτική καί σκέψη γύρω από αυτό το θέμα. Καθημερινά καί για κάποιες μέρες θα σας παρουσιάζω από ένα βιβλίο με τυχαία σειρά. Ξεκινάω,λοιπόν,με το βιβλίο με τίτλο ''Το μακρύ σοκάκι'' που υπογράφει ο συγγραφέας Γιώργος Γιώτσας.

Ο συγγραφέας Γιώργος Γιώτσας δεν νομίζω πως χρειάζεται συστάσεις αφού είναι ευρέως γνωστός κι αγαπητός στο αναγνωστικό κοινό της χώρας μας,καθώς μας έχει προσφέρει εξαιρετικά έργα που θέτουν ψηλά τον πήχη των απαιτήσεών μας καί παράλληλα,είναι η τρανή απόδειξη πως δεν επαναπαύεται μόνο στο έμφυτο ταλέντο του,αλλά συνεχώς εργάζεται ώστε να εξελίσσεται. ''Το μακρύ σοκάκι'' ο τίτλος που επιλέγει καί για ακόμη μία φορά δεν το κάνει τυχαία. Όσοι/ες διαβάζουμε έργα του,γνωρίζουμε πως όλοι οι τίτλοι των βιβλίων είναι επιλεγμένοι με ιδιαίτερη προσοχή,καθώς κρύβουν ένα μήνυμα,πίσω από το πρώτο άκουσμα,το οποίο σχετίζεται άμεσα με την υπόθεση του βιβλίου. Άραγε,εδώ αυτό το μακρύ σοκάκι πού ��δηγεί; Μήπως έχει κάποια σχέση με την πορεία που θα πρέπει να ακολουθήσουν οι ψυχές καί το μυαλό των ηρώων καί των ηρωϊδων για να οδηγηθούν στο τέλος; Κι αυτό το τέλος,τί αντίκτυπο θα έχει πάνω τους;

''Το διήγημα αρχίζει με τη δολοφονία της Αρετής που όμως δεν συντάραξε το χωριό Πλατανιά γιατί δράστες ήταν τα αλαζονικά παιδιά του εύπορου εμπόρου Μηλιώση, αλλά και γιατί το θύμα ήταν μία «καθυστερημένη». Κι ενώ συλλογικά ο θάνατος του κοριτσιού αποδίδεται σε δυστύχημα, ο δεκατριάχρονος Ζήσης «πνίγεται». Έχει και εκείνος έναν αδελφό που πάσχει από ψυχικό νόσημα, έναν αδελφό που ουρλιάζει τις νύχτες και ζει δεμένος με λουριά σε μια σοφίτα. Ο Ζήσης βρίσκει παρηγοριά στη μουσική, στην οποία τον μυεί η μητέρα του, μέχρι που θα ακούσει από τη βασανισμένη γιαγιά του μία μαρτυρία για κάτι που η ίδια είδε στο μακρύ σοκάκι, τον στενό δρόμο που ενώνει την πλατεία του χωριού με το νεκροταφείο. Η γιαγιά τον προειδοποιεί να μην ανταποκριθεί αν ακούσει το κάλεσμα, τη νύχτα με το ολόγιομο φεγγάρι. Αλλά το κάλεσμα θα το ακούσει άλλος." (Περίληψη οπισθοφύλλου)

Ο συγγραφέας,άριστος γνώστης της ανθρώπινης ψυχολογίας,παίζει με ευφυή τρόπο με το μυαλό,όχι μόνο των προσώπων του βιβλίου,αλλά καί του αναγνωστικού κοινού. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση ξεκινά στο παρόν,περνά στο παρελθόν καί ξαναγυρνά στο σήμερα,κάνοντας έναν κύκλο όπου θα αναφερθούν όσα πρέπει να ειπωθούν χωρίς επαναλήψεις,ή,μονότονες ''κοιλιές''. Με λόγο άρτιο καί πασπαλισμένο από την πρέπουσα συναισθηματική φόρτιση καί την ορθή χρήση λέξεων καί εκφραστικων μέσων -σε καμία περίπτωση επιτηδευμένων- ο συγγραφέας μέσα από τον κεντρικό του ήρωα θα μιλήσει για το σκοτάδι που κατοικεί μέσα στις ψυχές των ανθρώπων. Αυτό το έρεβος που τα αποτελέσματά του είναι ολέθρια,όχι μόνο για το ίδιο το άτομο,αλλά καί τους άλλους ανθρώπους γύρω του. Κι όλα αυτά δοσμένα μέσα από ανατριχιαστικές,ρεαλιστικές περιγραφές που προκαλεί μία αλλόκοτη διέγερση σε όλο μας το κορμί.

Διττός ο σκοπός του συγγραφέα. Από την μία μεριά,η ανάδειξη σοβαρών ζητημάτων που απασχολούσαν,κατά το παρελθόν,καί δυστυχώς μέχρι τις ημέρες μας,την κοινωνία καί τους πολίτες. Από τον φόβο για το άγνωστο,γιατί δεν μπορούμε να το κατανοήσουμε καί εντέλει να το αποδεχθούμε καί τον τρόπο με τον οποίο το δαιμονοποιούμε κι αυτομάτως το κρίνουμε ως κάτι κακό κι επιβλαβές,έως καί την υποκρισία καί τη σαπίλα που επικρατεί γύρω μας στην κοινωνία. Κι από την άλλη,η ομορφιά της αληθινής αδελφικής αγάπης καί η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. Ποιοι/ες,άραγε,από εσάς θα είναι οι τολμηροί/ες που θα επιλέξουν να διαβούν αυτό το μακρύ σοκάκι; Εγώ πήρα το ρίσκο καί θεωρώ πως έπραξα σωστά.

Καλές σας αναγνώσεις!

[Chris N. · Rating 5 out of 5]

Επιστροφή στις ρίζες!

[Κατερίνα · Rating 5 out of 5]

Γνωρίζοντας την γραφή του Γιώργου, η οποία μου αρέσει πολύ, μπορώ να πω ότι με εξέπληξε σε αυτό το βιβλίο ακόμα περισσότερο. Εδώ βλέπουμε έναν Γιώργο που προκαλεί συγκίνηση με τον γραπτό του λόγο που θίγει κοινωνικά προβλήματα με τον πιο ωραίο τρόπο. Το βιβλίο το διάβασα μέσα σε ένα απόγευμα γιατί πάει πιο smoothly και από βούτυρο σε ψωμί. Μου άρεσαν πολύ οι χαρακτήρες που δημιούργησε. Σαν να διαβάζω για άτομα που γνωρίζω. Ο Γιώργος γνωρίζει πολύ καλά πως να χτίζει τον τρόμο και και μάλιστα την ψυχολογία του τρόμου, σε σημείο που να αναρωτιέσαι αν όντως υπάρχει κίνδυνος ή είναι απλά στο μυαλό του πρωταγωνιστή. Το γεγονός πως χρησιμοποίησε συγκεκριμένες λέξεις από διάλεκτο, έκαναν την ιστορία ακόμα καλύτερη. Οι αναφορές σε προηγούμενες ιστορίες του Γιώργου είναι κάτι που το κάνω και εγώ και το επικροτώ. Τα τραγούδια και η μουσική που αναφέρεται στο βιβλίο δένουν με το κείμενο και νιώθεις σαν να ακούς αυτά τα κομμάτια και ταυτόχρονα να διαβάζεις. Το τέλος με έκανε να ανατριχιάσω. Ήταν σαν να τελείωνε εκεί το βιβλίο και να μην τελείωνε. Σαν το πείραμα του Σρεντινγκερ. Γιώργο, σου βγάζω το καπέλο.

Η εικονογράφηση του Νικόλα Στεφαδούρου, απλά καταπληκτική!

[Κεσκίνης Χρήστος · Rating 5 out of 5]

Από τις πρώτες σελίδες του βιβλίου ήξερα ότι είχα να κάνω με μία από τις καλύτερες δουλειές του Γιώργου Γιώτσα. Και μιλάμε για έναν από τους καλύτερους συγγραφείς τρόμου στην Ελλάδα! Άρα...
Ο τρόμος όμως έχει πολλές οπτικές. εδώ μιλάμε για πιο ρεαλιστικό τρόμο (εκτός ίσως από το τέλος του βιβλίου, αλλά αυτό σας αφήνω να το ανακαλύψετε μόνοι σας). Είναι σαν να έγραψε ο Stephen King μία ιδέα που του έδωσε ο Jack Ketchum! Και όλα αυτά στην ελληνική ύπαιθρο. Ένα κομμάτι που λατρεύω στην πένα του συγγραφέα είναι το πως περιγράφει την ζωή στο χωριό. Πραγματικά είναι σα να το ζεις. Οι χαρακτήρες είχαν όλη την αισθητική που έπρεπε, χωρίς να γίνονται καρικατούρες. Αν και βασικοί πρωταγωνιστές ήταν παιδιά, δεν σκέφτηκα στιγμή πως κάνουν κάτι παιδιάστικό, χωρίς όμως να χάνουν την αθωότητά τους (εκτός φυσικά όταν "μεγαλώνουν" απότομα από τα γεγονότα). Πραγματικά μέσα στις 100 σελίδες του το βιβλίο σε γεμίζει συναισθήματα και σε κάνει να σκεφτείς καταστάσεις. Τολμάει να αγγίξει θέματα που πονάνε και στο τέλος βγαίνει νικητής. Απλά μοναδικό!

[Matina Daravani · Rating 5 out of 5]

Χαίρομαι που μέσα από τη συνεργασία μας με τον Γιώργο Γιώτσα διάβασα αυτό το υπέροχο βιβλίο και αναγνώρισα το αστείρευτο ταλέντο της συγγραφής του!

[Giota Kariofilla · Rating 5 out of 5]

Μια εξαιρετική νουβέλα από την υπέροχη πένα που Γιώργου Γιώτσα.
Ένα βιβλίο 112 σελίδων που διαβάζοντας το ένιωσα ότι διάβασα 500 σελίδες.
Μια ιστορία γεμάτη. Μια ιστορία συγκινητική με στοιχεία φαντασίας και τρόμου. Ιστορία μιας άλλης δεκαετίας.
Μιας δεκαετίας που οι άνθρωποι κρατούσαν μυστικά και ντρέπονταν για πράγματα που σήμερα τα περισσότερα έχουν ξεπεραστεί.
Μια ιστορία που με έκανε να δακρύσω αλλά και να χαμογελάσω με την κορύφωση του τέλους.
Πραγματικά το απόλαυσα από την αρχή μέχρι το τέλος του.

[ΔΑΡΔΑ ΗΡΩ · Rating 5 out of 5]

Με συνεπήρε η γραφή. Ενα βιβλίο καλογραμμένο, με ανατροπές και δυνατές περιγραφές που τις βιώνει γλαφυρά ο αναγνώστης και νιώθει πως αποτελεί μέρος της ιστορίας. Πολυ όμορφες περιγραφές και κοινωνικά μηνύματά.

[Κωνσταντίνος Τσουρέκης · Rating 5 out of 5]

Πεντάστερος τρόμος. Ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει σε ελληνικό λαογραφικό τρόμο τα τελευταία χρόνια.

[Nantia · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που ύστερα από τόσους μήνες ακόμα έχει μείνει μαζί μου.
Γραμμένο με μια μαγεία που είχα καιρό να συναντήσω και μια αλήθεια που πονάει, ο συγγραφέας σε διαλύει συναίσθημα προς συναίσθημα και σε αφήνει γυμνό και αβοήθητο απέναντι στην γραφή του.
Η ιστορία φαντάζει αληθινή, τα γεγονότα ακόμα φρέσκα στο μυαλό μου παρόλο που το διάβασα τον Οκτώβρη με έχουν στοιχειώσει.
Δεν νομίζω ότι υπάρχουν λέξεις να εκθειάσω το βιβλίο του κυρίου Γιωτσα και δεν νομίζω να τις βρω και πότε.

[Μανώλης Σιμιτσάκης · Rating 5 out of 5]

Ο Γιώργος αγγίζει ένα θέμα υπό την οπτική γωνία του τρόμου που, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό παλιότερα, ήταν 'φυσιολογικό' στις παιδικές μικροκοινωνίες. Ευτυχώς, στις μέρες μας, έχει εξαλειφθεί. Ίσως να εμφανίζεται πού και πού σε πολύ απομακρυσμένα χωριά, στην ασμίλευτη επαρχία, όπου και λαμβάνει χώρα το βιβλίο.

Το χάρηκα πολύ το βιβλίο αυτό, περισσότερο για τη γραφή που χρησιμοποιεί. Μύριζε επαρχία, περνούσε συναισθήματα, εί��ε την ατμόσφαιρα. Άπλωνε τα χαρτιά σωστά, έπλαθε τους χαρακτήρες, έμπαινε στο παρελθόν τους, μας εδινε την εικόνα ολοκληρωμένη και άρτια. Η κατάληξή τους και το τέλος είναι που προσωπικά θα τα ήθελα κάπως διαφορετικά, αλλά αυτό κάτι εντελώς υποκειμενικό και δε μειώνει σε καμία περίπτωση την αξία του βιβλίου, ή τον συγγραφέα, ή όσα εισέπραξα από αυτό.

[Simos Tsounis · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικά και πολυδιάστατα κοινωνικά μηνύματα μέσω μιας σπαρακτικής ιστορίας, που ενέχει ίσως φαντασία αλλά ταυτόχρονα και τόση αλήθεια. Δεν γίνεται να το διαβάσεις και να μην αγγίξει και τις πιο λεπτές χορδές της ψυχής σου. Συγχαρητήρια Γιώργο.

[ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΑΛΛΙΩΡΑ · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που μέσα σε λιγότερες από 100 σελίδες ήρθε, για να μιλήσει για όλα αυτά που φοβάται η ελληνική κοινωνία και προσπαθεί να τα κρύψει κάτω από το χαλί. Από τον εκφοβισμό και τον τραμπουκισμό ως τις δολοφονίες και την κοινωνική περιθωριοποίηση, ''Το μακρύ σοκάκι΄΄ ήρθε, για να γίνει ο καθρέπτης μιας ζοφερής πραγματικότητας.

[Raphaela Folia · Rating 4 out of 5]

4.5 ⭐️

Μου αρεσε πολυ η γραφη και η ιστορια! Εχω σιγουρα και αλλα βιβλια του συγγραφεα στην λιστα μου οποτε απο μενα ειναι ΝΑΙ.. Αξιζει πραγματικα να διαβασετε το βιβλιο αυτο του συγγραφεα και πιστεψτε με δεν θα σας κουρασει καθολου..

[Κωνσταντίνα Καντζιού · Rating 5 out of 5]

Ο Γιώργος για μια ακόμα φορά αγγίζει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα και το δένει άρρηκτα με το μεταφυσικό στοιχείο. Η αδερφική αγάπη, το αίσθημα απόδοσης δικαιοσύνης, οι ευνοημένοι μιας μικρής κοινωνίας και φυσικά πάνω από όλα οι σχέσεις οι οικογενειακές και οι βαθιές τους διαβρώσεις είναι στοιχεία που αναδεικνύονται μέσα από μια σύντομη ιστορία που αφήνει αιχμές για την αξιοπιστία του αφηγητή της.
On to the next one George! :)

[Maria Vrisanaki · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλίο που ξεχώρισα για την όμορφη γλώσσα και τις υπέροχες περιγραφές του!

[Mike · Rating 5 out of 5]

εδώ είναι η κρτική μου για το μακρύ σοκάκι όποιος θέλει ας ρίξει μια ματιά https://youtu.be/L-F_-TT8pGM

[Έλενα Παπαδοπούλου · Rating 4 out of 5]

3.5⭐

Πρόκειται για μια σύντομη νουβέλα που δεν ξέρω αν θα χαρακτήριζα πρωταρχικά τρόμου. Πιο πολύ κοινωνική θα την έλεγα, αφού ασχολείται με μια μικρή κοινωνία γεμάτη στερεότυπα, ασχολείται με τον εκφοβισμό, την κοινωνική αδικία και ανισότητα κλπ. Φυσικά το στοιχείο του τρόμου υπάρχει και είναι αυτό που δένει την ιστορία αλλά καταλαμβάνει περίπου το 1/7 του κειμένου.

Από τη μια, είναι πολύ δύσκολο να πει κανείς μια ολοκληρωμένη ιστορία σε λίγες λέξεις. Πρέπει να διαλέξει πολύ στρατηγικά τις πληροφορίες και να επικεντρωθεί σε λίγα πράγματα. Αυτό δεν το βλέπουμε στο μακρύ σοκάκι. Οι πληροφορίες είναι άφθονες και δίνονται περιληπτικά, γεγονός που με κούρασε παρά το ότι το βιβλίο είναι μικρό και διαβάζεται γρήγορα. Θεωρώ πως κάποιες πληροφορίες ήταν αχρειαστες και ο χώρος θα μπορούσε να έχει δοθεί στο φινάλε ή στην κλιμάκωση του τρόμου.

Εννοείται βέβαια πως μου άρεσε η γλώσσα και οι περιγραφές, που ήταν τόσο όσο, αλλά και τα θέματα που θίχτηκαν με όμορφο τρόπο και λεπτούς χειρισμούς, όπως αρμόζει. Το στοιχείο του τρόμου επίσης πολύ ενδιαφέρον και έδεσε με τα υπόλοιπα.

Συνολικά, θεωρώ πως το βιβλίο είχε δυνατά σημεία αλλά και ελαττώματα, που για μένα οφείλονται στον περιορισμό των λέξεων.

[Chitoula Papazoglou · Rating 4 out of 5]

«Το μακρύ σοκάκι» δεν είναι μόνο ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Δεν έχει μόνο στοιχεία τρόμου και φαντασίας. Δεν είναι όμως ούτε και κοινωνικό. Είναι όλα αυτά κι άλλα πολλά μαζί. Είναι ένα κείμενο γροθιά για την ίδια την κοινωνία και τα άτομα με σοβαρές παθήσεις. «Το μακρύ σοκάκι» είναι ένα συναισθηματικό κείμενο για τον ψυχισμό ενός παιδιού.

[Χρήστος Αζαριάδης · Rating 5 out of 5]

Υπέροχος και πάλι ο ταλαντούχος κύριος Γιώτσας.
Ότι είχε ομορφη γραφή, το ξέραμε. Το μαρτυρούν οι πάμπολλοι αναγνώστες του και τα βραβεία του.
Τώρα ομως καταπιάνεται με ένα τοσο ευαίσθητο ζήτημα, που όλοι ξέρουν, αλλά λίγοι μιλούν για αυτό.
Υπέροχη ατμόσφαιρα.
Σίγουρα θα διαβάσω και τα επόμενα εργα του

[Λουκία Λπ · Rating 5 out of 5]

Από τα ελάχιστα βιβλία που με έκαναν να νιώσω ότι είμαι μέρος της ιστορίας. Εξαιρετικό μέχρι τέλους!

[Professor Hothorn · Rating 5 out of 5]

Ρεαλιστικός τρόμος και μια δόση υπερφυσικού τρόμου στο φινάλε, αυτό το βιβλίο είναι τρόμος στα καλύτερα του. Μια ιστορία που κυλάει νεράκι, με δωρικό ρυθμό και εξαιρετική γλώσσα.