Ο Μπιλ Μακάρτι είχε μόνο ένα ταλέντο: ήξερε να επιβιώνει. Ανεξάρτητα από το πόσο ακραίες και επικίνδυνες ήταν οι συνθήκες γύρω του, και ανεξάρτητα από το τίμημα που έπρεπε να πληρώσει κάθε φορά, ο Μπιλ Μακάρτι θα επιβίωνε. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Ωστόσο, αυτό που θέλει πια δεν είναι να μάχεται. Είναι κάτι πολύ ταπεινό. Θέλει επιτέλους να μάθει να ζει μαζί με τους άλλους. Να εργάζεται, να βλέπει το κορίτσι του, και να νιώθει το χρόνο να περνά. Δεν είναι πολλά όλα αυτά. Αλλά ο κόσμος είναι ένα πολύ επικίνδυνο μέρος για να ζεις. Και η δουλειά που θα βρει, στην τεράστια έπαυλη ενός μεγαλοεπιχειρηματία έξω από το Κάνσας Σίτι, είναι μια πολύ επικίνδυνη δουλειά. Όπως θανάσιμα επικίνδυνοι είναι και όλοι οι νέοι του συνεργάτες. Άνθρωποι που μπορούν να σκοτώσουν χωρίς να ανοιγοκλείσουν καν τα μάτια, άνθρωποι μαθημένοι να ασκούν μια εξουσία τρόμου επάνω στους άλλους.
Όταν ο κλοιός σφίξει ασφυκτικά γύρω του, ο Μπιλ Μακάρτι θα πρέπει να ξεδιπλώσει όλα του τα ταλέντα αν θέλει να επιβιώσει. Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει πως στο τέλος πρέπει να μείνει μόνο αυτός ζωντανός.
Ένα άγριο, απρόσμενο θρίλερ, μια περιπέτεια που διαβάζεται χωρίς σταματημό, με έναν ήρωα που ζει και πολεμά στα άκρα.
Αν ο Louis L'Amour είχε γεννηθεί μισό αιώνα αργότερα και καλούσε τον Lee Child να γράψουν ένα βιβλίο χρησιμοποιώντας τεχνικές του Stephen King, θα έγραφαν σίγουρα το Μοτέλ Μιζούρι. Ο John Killian δεν είναι απλώς το Alter ego ενός Έλληνα συγγραφέα, αλλά ένα Ego που έχει γεννηθεί και γαλουχηθεί στις Αμερικανικές επαρχίες, επιστρέφοντας σοφότερο στην Ελλάδα. Δεν μπορεί να εξηγηθεί διαφορετικά αυτή η εξαιρετική αποτύπωση της Αμερικάνικης καθημερινότητας. Δηλώνω πιστός φαν του...
Αν και αγόρασα το "Νεκρή πόλη" -πρώτο βιβλίο της σειράς "Στα άκρα"- με το που έσκασε μύτη σε περίπτερα και βιβλιοπωλεία, και ενώ κυκλοφόρησε το δεύτερο βιβλίο με τον τίτλο "Αγριότοπος" το οποίο τυχαίνει να μην έχω αγοράσει ακόμα (θα το κάνω σύντομα!), αποφάσισα να γνωρίσω τον Τζον Κίλιαν (ποιος Έλληνας συγγραφέας να είναι άραγε;) με το τρίτο βιβλίο. Δεν ξέρω γιατί, έτσι αποφάσισα, και εξάλλου τα βιβλία είναι παντελώς αυτοτελή. Λοιπόν, μου άρεσε το "Μοτέλ Μιζούρι". Δεν με ενθουσίασε κιόλας, αλλά μου κράτησε πολύ καλή παρέα, μου χάρισε κάμποσες ψυχαγωγικές ώρες με τη δράση του, τις δυνατές σκηνές του, τα ωραία σκηνικά του και τους ιδιόρρυθμους χαρακτήρες του, ενώ εξαιρετική βρήκα και την όλη ατμόσφαιρα. Εντάξει, ίσως κάποιοι χαρακτήρες να ήθελαν περισσότερη ανάπτυξη και ένα-δυο γεγονότα να εξελίχθηκαν κάπως απότομα, πάντως γενικά δεν είχα κανένα παράπονο. Και μπορώ να πω ότι η κατάληξη της ιστορίας μου άρεσε, ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα και ταιριαστή. Όσον αφορά τη γραφή, είναι πολύ καλή, ευκολοδιάβαστη και εθιστική, με γλαφυρές περιγραφές των διαφόρων σκηνών δράσης, τολμώ να πω ότι δεν έχει να ζηλέψει και πολλά από καλούς Αμερικάνους συγγραφείς του είδους. Σίγουρα θα έχω υψηλές προσδοκίες από τα άλλα δυο βιβλία, ενώ ελπίζω να υπάρξουν και επόμενα.
Σαφώς πιο ισορροπημένο από τον Αγριότοπο και την Νεκρή Πόλη, αλλά και περισσότερο νουάρ, προσγειωμένο και ωμό. Με μια λέξη, καλύτερο. Η διαπίστωση ότι κατανοείς τον τίτλο του βιβλίου σχεδόν 20 σελίδες πριν το τέλος, ότι η αναπάντεχη στροφή (twist) επαφίεται στην ψυχολογία του πρωταγωνιστή και όχι σε κάποιο άγνωστο εξωτερικό γεγονός, συνδράμουν αμφότερα στη διαμόρφωση ενός βιβλίου ιδιαίτερου για τα ελληνικά δεδομένα. Η γραφή, ωστόσο, το ίδιο φλύαρη όσο και στα προηγούμενα βιβλία, και μάλιστα σε άμεση σύγκρουση με τη φύση του πρωταγωνιστή: στον Αγριότοπο, αυτή η σχεδόν "παθολογική" αυτοσυνειδησία δικαιολογείται γιατί πρόκειται για συγγραφέα, στη Νεκρή Πόλη εξηγείται λόγω των δύσκολων, πρωτόγνωρων και αναπάντεχων καταστάσεων που βρίσκουν τον πρωταγωνιστή, αλλά εδώ, στο Μοτέλ Μιζούρι, τέτοιος αναστοχασμός μοιάζει εντελώς αφύσικος, αφού ο πρωταγωνιστής είναι ένα ακατέργαστο διαμάντι, ένας τραχύς "πολεμιστής", για τον οποίο αναμένεται να μην έχει συνηθίσει ο νους του σε τέτοιο αδιάκοπο αναστοχασμό. Παρ' όλ΄αυτά, ο Killian καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη και την αληθοφάνεια της ιστορίας επενδύοντας σε μια εξαιρετικά επεξεργασμένη πλοκή. Οπωσδήποτε να διαβαστεί!
Κλείνοντας την τευταια σελίδα από κάθε βιβλίο του John Killian πάντα αισθάνομαι περίεργα για το λόγο το ότι δεν ήθελα να τελειώσει. Έχοντας διαβάσει τρία πλέον βιβλία δηλώνω φαν του μυστηριώδης αυτού συγγραφέα που πάντα με εκπλήσσει ευχάριστα με την εκπληκτική γραφή του. Το συγκεκριμένο βιβλίο ενώ ανήκει στην σειρά "στα Άκρα" του John Killian, είναι ένα εντελώς διαφορετικό ανάγνωσμα. Μια διαφορετική ξεχωριστή και γρήγορη ιστορία. Τόσο γρήγορη που διαβάζεται μια ανάσα. Οι περιγραφές για μια ακόμα φορά είναι τόσο ζωντανές που έγινα και εγώ μέρος της ιστορίας του. Άτομα του περιθωριου, με δύναμη και εξουσία. Άτομα που κάνουν τα πάντα για να επιβιώσουν φτάνοντας στα άκρα. Ληστείες, κυνηγητό, αρκετό πιστολιδι συνθέτουν μια απολαυστική underground απολαυστική περιπέτεια. John Killian οποίος και να είσαι συνέχισε να μας δίνεις ιστορίες και να μας οδηγείς στα άκρα όπως τους πρωταγωνιστές σου. Περιμένω το επόμενη περιπέτεια με μεγάλη ανυπομονησία.
Ο John Killian είναι, λέει, το alter ego ενός γνωστού Έλληνα συγγραφέα. Αν δεν βγει ο γνωστός Έλληνας συγγραφέας να παραδεχτεί ότι είναι ο John Killian δεν πρόκειται να το πιστέψω. Κανένας Έλληνας δεν μπορεί να γράψει τόσο "αμερικάνικα" και το λέω για καλό αυτό. Για πολύ καλό. Λοιπόν, όχι δεν πρόκειται να το πιστέψω ποτέ. No, Sir!
Περίμενα πώς και πώς το τρίτο βιβλίο του Τζον Κίλιαν και δεν απογοητεύτηκα. Όπως και τα δύο προηγούμενα (διαβάζονται ανεξάρτητα το ένα απο το άλλο), έτσι και αυτό, το τελείωσα σε μία μέρα. Το Μοτέλ Μιζούρι είναι μια κατάδυση στην παράνοια των γκάνγκστερ, στον τρόπο ζωής τους. Βιβλίο ωμό, σκληρό, αλλά και περισσότερο ανθρωποκεντρικό αυτή τη φορά, γύρω από έναν αντι-συμβατικό "καλόκακο" ήρωα. Και μέσα στο αίμα, υπάρχει και μια ιστορία έρωτα και αφοσίωσης και μια ανατροπή στις τελευταίες σελίδες που σε αφήνει με το στόμα ανοικτό. Θα μπορούσε άνετα να γίνει ταινία σε κάποια πλατφόρμα τύπου Νέτφλιξ, είναι τέτοιοι οι ρυθμοί του. Αν θέλετε να διαβάσετε μια ιστορία αίματος, φόνων, όπλων και έρωτα μέσα στον καύσωνα, τότε το Μοτέλ Μιζούρι γράφτηκε για εσάς...
3,5 μάλλον. Ενώ συγγραφικά (είμαι φαν από την αρχή) είναι άψογος, η εμμονή στις πολλές λεπτομέρειες με κούρασαν. Μου έλειψε από την ιστορία και κάτι που υπήρχε στα προηγμένα δύο. Μια δόση μυστηρίου και φόβου. Νιώθω ότι ήταν απλά σκληρό. Δεν πειράζει John όποιος κι αν είσαι, συνέχισε!
Το τρίτο βιβλίο της σειράς #ΣΤΑ_ΑΚΡΑ είναι το «Μοτέλ Μίζουρι» και ο ίδιος ο τίτλος προδίδει την τοποθεσία της ιστορίας μας.
Ο Μπιλ Μακάρτι, άλλος ένας ήρωας που ζει στα άκρα, δείχνει να έχει ταλέντο στο να «επιβιώνει» στις πολύ δύσκολες καταστάσεις. Ένας απλός λαϊκός τύπος, που αναζητά εργασία σε έναν μεγαλοεπιχειρηματία στο Κάνσας Σίτι, αλλά τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται…