Παιδικά Αφηγήματα

by Γεώργιος Βιζυηνός

Ανθολογία έξι διδακτικών διηγημάτων απευθυνόμενων σε παιδιά, γραμμένα τον 19ο αιώνα και εμπνεόμενα από τη λαογραφια και την ιστορία. Δημοσιεύτηκαν πρώτη φορά από το 1879 και μετά στο περιοδικό Διάπλασις των Παίδων:

Ο ΑΡΑΨ ΚΑΙ Η ΚΑΜΗΛΟΣ ΑΥΤΟΥ
Ο ΤΡΟΜΑΡΑΣ
ΤΟ ΣΚΙΑΧΤΡΟ ΤΟΥ ΧΩΡΑΦΙΟΥ
Ο ΚΛΕΠΤΗΣ
ΜΕΣΑ ΕΙΣ ΤΟ ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟΝ
ΠΩΣ ΟΙΚΟΝΟΜΕΙΤΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ

72 pages, Hardcover

Published June 1, 1998

About the author

Ο Βιζυηνός (English: Georgios Vizyinos) γεννήθηκε στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης, γιος πολύ φτωχικής οικογένειας. Σε ηλικία δέκα ετών, οι γονείς του τον στέλνουν στην Κωνσταντινούπολη κοντά σε ένα θείο του, όπου παραμένει μέχρι την ηλικία των 19 ετών. Προστατευόμενος του αρχιεπισκόπου Κύπρου Σωφρονίου ζεί για ένα διάστημα στην Κύπρο, όπου τον προόριζαν για τον ιερατικό κλάδο. Το 1872 γίνεται ιεροσπουδαστής στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, όπου το 1873 δημοσιεύει και την πρώτη του ποιητική συλλογή (Ποιητικά Πρωτόλεια). Το 1874, το επικό ποίημά του Κόδρος βραβεύεται στον Βουτσιναίο Ποιητικό Διαγωνισμό.

Την ίδια χρονιά γράφεται στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, αλλά με δαπάνες του Ζαρίφη μεταβαίνει στη Γερμανία , στη Γοτίγγη, όπου σπουδάζει φιλολογία και φιλοσοφία στο διάστημα 1875-1878. Το 1876, η επόμενη ποιητική συλλογή του Άραις μάραις κουκουνάραις (μετονομάστηκε σε Βοσπορίδες αύραι) βραβεύεται στον Βουτσιναίο Διαγωνισμό, στον οποίο το 1877 η συλλογή του Εσπερίδες επαινείται. Το 1881 τυπωνεται στη Λειψία η διδακτορική του διατριβή.

Μέχρι το 1884, ο Βιζυηνός επισκέπτεται το Παρίσι (1882) όπου γνωρίζει τον Δημήτριο Βικέλα και το Λονδίνο, 1883, όπου σχετίζεται με τον πρεσβευτή Πέτρο Βράιλα Αρμένη. Παράλληλα, δημοσιεύει την ποιητική συλλογή Ατθίδες Αύραι. Την ίδια χρονιά (1883), δημοσιεύεται στην Εστία το πρώτο μεγάλο διήγημά του, Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως και το Ποίος ήτο ο φονεύς του αδερφού μου. Το 1884, λόγω του θανάτου του προστάτη του Ζαρίφη, υποχρεώνεται να επιστρέψει στην Αθήνα και διορίζεται καθηγητής σε γυμνάσιο.

Ένα χρόνο αργότερα, εκλέγεται υφηγητής φιλοσοφίας με την διατριβή του Η φιλοσοφία του καλού παρά Πλωτίνω. Παράλληλα δημοσιεύοντια τα διηγήματά του Αι συνέπεια της παλαιάς ιστορίας και Το μόνον της ζωής του ταξείδιον. Το 1886 γράφει το Μοσκώβ-Σελήμ που διαδραματίζεται στη Θράκη. Τελικά εγκαταλείπει την Αθήνα κι εγκαθίσταται μόνιμα στη γενέτειρά του.

Το 1890 αρχίζουν να τον ταλαιπωρούν πόνοι από νόσημα του μυελού των οστών που του φέρνουν αυπνίες, τον καθιστούν ανίκανο να εργαστεί και τον εξαντλούν σωματικά κι οικονομικά. Το 1892 το νόσημα εξελίσσεται σε φρενική νόσο και καταλήγει έγκλειστος στο Δρομοκαΐτειο Ψυχιατρείο. Εκεί ζει βυθισμένος σε ουτοπικές εμμονές του. Ύστερα από τέσσερα χρόνια εγκλεισμού, πεθαίνει στις 15 Απριλίου 1896, σε ηλικία 47 ετών.

Reviews

[Ανδρέας Μιχαηλίδης · Rating 3 out of 5]

Πιο κοντά στο 2.5, αλλά το πάω στο 3 διότι είναι μια έντιμη (έστω και ενίοτε άβολη) ματιά στη διδακτική νοοτροπία (και μάλλον προωθημένη για τα δεδομένα της εποχής) και την ελληνική γλώσσα του 19ου αιώνα. Το μόνο διήγημα που μου άρεσε πραγματικά ("Ο Τρομάρας") είναι ουσιαστικά εκδοχή λαϊκού παραμυθιου που θυμίζει τον "Γενναίο Ραφτάκο", με μια ιδανική ισορροπία αφηγηματικότητας και "συμβουλής ζωής". Αναμενόμενα, καθότι τα λαϊκά παραμύθια είναι πιο σοφά από τις στρεβλώσεις της θρησκείας.

Οι υπόλοιπες ιστορίες απορρέουν σε μεγάλο βαθμό από τη χριστιανική ηθική, στρέφονται με το ζόρι σε αυτήν ("Ο Άραψ και η Κάμηλος Αυτού") ή αναπαράγουν παρωχημένους "ιστορικούς μύθους" ("Μέσα εις το Αμφιθέατρον", όπου για μια ακόμη φορά έχουμε τους κακούς Ρωμαίους - και βολικά, ειδικά τον Νέρωνα - και τους καλούς Χριστιανούς όπου το αγνό κορίτσι εξημερώνει τα θηρία της Αρένας).

Ένα ενδιαφέρον σημείο στο μάλλον φλύαρο "Πώς Οικονομείται ο Χρόνος" είναι η αναφορά του Βιζυηνού σε τρέις γυναίκες-παραδείγματα προς μίμηση, την επαναστάτρια και συγγρα΄φε Madame Roland, την αστρονόμο και μαθηματικό Mary Sommerville, και την συγγραφέα Jane Taylor.

Δεν θα βρείτε τίποτα εδώ που να μην υπάρχει πλουσιότερο και αυθεντικότερο στη λαϊκή παράδοση, αλλά είναι ένα μικρό και μάλλον ανώδυνο βιβλιαράκι.