Eline vindt het leven moeilijk. Soms weet ze niet meer hoe het moet, en heel soms wil ze gewoon dat het stopt. Nadat ze op jonge leeftijd haar beide ouders verloor heeft ze geleerd om erin te berusten. Want als je weinig van het leven verwacht, hoef je er niet veel bij te voelen. Wanneer ze op haar eerste werkdag halsoverkop verliefd wordt op Jonas, verandert er iets. Naarmate Eline en Jonas meer naar elkaar toegroeien, komen ook de verdrongen gevoelens uit haar kindertijd opnieuw naar boven. Voor zichzelf kiezen en hulp zoeken, lijkt de enige optie. Maar wat als het toch liefde was? Van geboren worden ga je dood is een liefdesverhaal met een donker randje. Het is een roman over de complexiteit van moderne relaties, over trauma en therapie, maar bovenal over de verborgen veerkracht die ons allemaal wel eens verrast. Ans Vroom (1979) studeerde taal- en letterkunde aan de Universiteit Antwerpen. Ze startte haar carrière als dramaturg in het theater en werkt al jaren als freelance journalist voor verschillende magazines. Haar debuutroman Moederziel verscheen in januari 2020.
De titel van het boek vond ik zo geniaal waardoor mijn verwachtingen voor dit boek heel hoog waren. Ik heb het graag gelezen maar niet al mijn verwachtingen werden ingelost. In de eerste helft van het boek mocht voor mij iets meer vaart zitten en hier en daar zat er een foutje in de tijdslijn. Ik heb het gevoel dat iets meer tijd en/of een extra ronde eindredactie van dit goede boek een zeer goed boek gemaakt zouden hebben.
Het boek gaat over Eline, die op jonge leeftijd haar beide ouders verliest en door haar grootouders liefdevol wordt opgevoed. Ze worstelt met het leven, waarbij ze de worsteling soms verliest en dan professionele hulp zoekt. Als ze tijdens haar eerste werkdag Jonas ontmoet, valt ze direct voor hem en lijkt er iets te veranderen. Ook al ziet hij haar 'slechts' als een goede vriendin. Of is het toch meer? Met Eline zweef je tussen hoop en twijfel en met haar hoop je dat ze 'het beest', zoals ze haar depressie noemt, uit haar leven weet te bannen. Op de achterflap wordt Van geboren worden ga je dood een liefdesverhaal met een donker randje genoemd. De liefde moet je daarbij breed opvatten; dit verhaal gaat niet alleen over Eline en Jonas, maar over alle relaties in het leven. Een kwetsbaar verhaal, dat door Ans Vroom in prachtige zinnen opgetekend is.
Enkele maanden geleden las ik het debuut van Ans Vroom, daar was ik enthousiast over.
Haar tweede boek Van geboren worden, ga je dood; heb ik ook graag gelezen. “Een liefdesverhaal met een donker randje.”
Ans Vroom schrijft heel filmisch, het voelt soms alsof je naar een serie zit te kijken.
Ik geniet ervan om een hedendaags boek te lezen dat zich afspeelt in Vlaanderen met personages, situaties en decors die heel realistisch en herkenbaar zijn. Soms pijnlijk herkenbaar.
We kruipen in het hoofd van het hoofdpersonage, waar het vaak donker is. Toch is het geen deprimerende roman.
3.5 /5 Dit boek gaf me een dubbel gevoel . Aan de ene zijde kon ik mezelf soms vinden in Eline en anderzijds werd ik soms gek van haar 🥴
Jonas vond ik een minder aangenaam personage , zijn wispelturigheid en dubbelzinnige signalen naar Eline toe vond ik echt niet oké. Let’s not even talk about the Zoë situation 🤦🏻♀️
Dit boek geeft een gevoel van traagheid en gelijk leest het zoals een trein, je krijgt een hele tsunami aan gevoel in een nutshell als het ware.
4,5/5 voor mij. Van romantische verhalen word ik niet wild en daarom ook wat twijfel om aan dit boek te starten. Het donkere kantje zorgde ervoor dat ik het boek niet naast me kon leggen... Van geboren worden ga je dood, is daarbij 'de' perfecte titel, hoe zwaar het leven kan zijn. De illusie van het 'happy' leven wordt hiermee doorprikt.
Ik nam het boek mee omwille van de titel. Het boek leest heel vlot en trekt je mee. Hoewel ik me soms ergerde aan de keuzes die Eline maakt, begreep ik ook wel waarom ze deze maakt. De vriendschappen die dit verhaal voeden zijn heel mooi om te ontdekken.
Schitterende titel waarmee meteen de trieste klank gezet wordt van het verhaal. Het mag absoluut in mijn rijtje ontroerende boeken waarbij ik het gevoel heb getuige te zijn geweest van dit beschreven verhaal.
Ik vond het een meeslepend, ontroerend boek, waarbij ik na de laatste pagina nog op zoek ging naar extra bladzijdes omdat ik niet wou dat het verhaal, zo, eindigde...