What do you think?
Rate this book
De opkomst & ondergang van de Citroën Berlingo
Een vervolg op 'Dinsdagen in november'.
Een bundeling van bitterzoete, uit het leven gegrepen verhalen. Soms geestig, soms weemoedig, altijd autobiografisch.
Een bundeling van bitterzoete, uit het leven gegrepen verhalen. Soms geestig, soms weemoedig, altijd autobiografisch.
314 pages, Paperback
First published January 1, 2021
2 people are currently reading
51 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
July 14, 2022
Zeer amusante en onderhoudende autobiografie van een man mét eigenschappen.
Jo is een duizendpoot. Beetje twaalf stielen, dertien ongelukken, maar ook in het meer hobbelige parcours behoudt hij zijn knipoog, zelfspot en zoet-nostalgische aard. Genoten van vele anekdotes die deels herkenbaar waren, alsof ik in een parallel leven dezelfde dingen meemaakte, maar toch weer net iets anders. Je krijgt het gevoel dat je met hem zowel om 4u 's morgens in Café Het duivenkot als voor een driesterren-diner bij Noma kunt verzeilen; kaatsende muziekavondjes met 'Hé, ken jij mijn favoriete zangeres Julie Driscoll? 'Ja, en ken jij de Cumbia-ster die op mij lijkt, señor Vives?' of concerten op een Vlaamse braderie van vergane glories; het Margritte-museum bezoeken, maar ook een vuige street-art tour doen doorheen Charleroi.
Een typisch obstakel van anekdotische memoires (zeker van onbekende mensen) is het te dik aanzetten van de beschrijvingen om een al te dagelijkse toon te vermijden. Ook Jo Komkommer kan deze valkuil van iets te spectaculaire en dolkomische taal niet volledig ontlopen, maar als iemand het compenseert door de juiste stem, humor en beeldspraak, is hij het wel. Zeer warm aanbevolen!
Jo is een duizendpoot. Beetje twaalf stielen, dertien ongelukken, maar ook in het meer hobbelige parcours behoudt hij zijn knipoog, zelfspot en zoet-nostalgische aard. Genoten van vele anekdotes die deels herkenbaar waren, alsof ik in een parallel leven dezelfde dingen meemaakte, maar toch weer net iets anders. Je krijgt het gevoel dat je met hem zowel om 4u 's morgens in Café Het duivenkot als voor een driesterren-diner bij Noma kunt verzeilen; kaatsende muziekavondjes met 'Hé, ken jij mijn favoriete zangeres Julie Driscoll? 'Ja, en ken jij de Cumbia-ster die op mij lijkt, señor Vives?' of concerten op een Vlaamse braderie van vergane glories; het Margritte-museum bezoeken, maar ook een vuige street-art tour doen doorheen Charleroi.
Een typisch obstakel van anekdotische memoires (zeker van onbekende mensen) is het te dik aanzetten van de beschrijvingen om een al te dagelijkse toon te vermijden. Ook Jo Komkommer kan deze valkuil van iets te spectaculaire en dolkomische taal niet volledig ontlopen, maar als iemand het compenseert door de juiste stem, humor en beeldspraak, is hij het wel. Zeer warm aanbevolen!
August 24, 2022
Er zijn van die mensen bij wie je denkt: wat een heerlijk iemand, zo zou ik ook wel willen zijn.. Komkommer is zo iemand, en dit boek leest als een handleiding. Niet alleen is hij eerlijk over zichzelf, hij is ook minzaam voor de mensen rondom hem.
En hoewel niet alle thema’s me even hard boeien (sport, om maar iets te noemen) het is Rochester’s een plezier om je te laten meeslepen in de humor en taal van deze schrijver.
Lekker.
En hoewel niet alle thema’s me even hard boeien (sport, om maar iets te noemen) het is Rochester’s een plezier om je te laten meeslepen in de humor en taal van deze schrijver.
Lekker.
December 19, 2021
“Zelden hunkerde ik naar de ochtendfile op de dichtslibbende Belgische verkeersaders, terwijl op de radio nieuwslezers somber vertelden hoeveel mensen er waren ontslagen en hoeveel ontslaggolven er nog zouden volgen.”
January 31, 2021
https://www.tijd.be/cultuur/literatuu...
RIK VAN PUYMBROECK
30 januari 2021 03:00
Zijn echte naam is mooier dan gelijk welk pseudoniem. Jo Komkommer schreef een heerlijk boek: ‘De opkomst & ondergang van de Citroën Berlingo’. Hij gaf het in eigen beheer uit. Lekker eigenzinnig.
Tot eind vorig jaar was Jo Komkommer (bijna 55) receptionist in het chique Antwerpse hotel ’t Sandt, door de Nederlandse schrijver Tommy Wieringa ‘Hotel der Letteren’ genoemd. De schrijvers die Luc Coorevits van Behoud de Begeerte op diverse literaire tournees door Vlaanderen stuurde, logeerden er vaak. Dus ook Wieringa. Maar wisten al die grote namen dat achter die receptie - of na de uren van die receptio-nist - ook geschreven werd?
Men leze ‘De opkomst & ondergang van de Citroën Berlingo’. Het is niet eens het debuut van Komkommer. Vijf jaar geleden publiceerde hij ‘Dinsdagen in november’. Ook dat gaf hij toen, na een niet al te gedreven en mislukte poging er één uitgever warm voor te maken, zelf uit. Hij dacht: ‘Ik ben vijftig en doe het gewoon.’ Voor dit tweede boek probeerde hij het niet meer opnieuw en wie zijn boek leest, denkt: typisch Komkommer. Ook al ken je de auteur niet, na de 26 hoofdstukken over 314 bladzijden vorm je je wel een idee.
Het zijn 26 verhalen die ontstaan zijn uit zijn eigen familiegeschiedenis, belevenissen, twijfels, eigenzinnigheden, passies, dromen, hobby’s, liefdes, muziek-, sport- en literaire helden, auto’s, reizen, zijn vrouw Johanna, zijn dochter Zoé en de hond Levon, zijn stunteligheden, zijn bewonderingen en verwonderingen. In meervoud bestaat dat laatste woord niet, maar in dit boek zijn ze talrijk genoeg om het hier toch zo te schrijven.
Alles begint met een eerste zin. Wie zijn boek opent met ‘Als kind duurt het leven geruststellend lang’ heeft onze aandacht. We lezen het onwaarschijnlijke en ontroerende verhaal van opa Jozef Komkommer, van Joodse afkomst, en op een dag vanuit Amsterdam met de trein in Antwerpen gearriveerd. Daar meende hij ‘Gij zijt in Antwerpen’ te horen, wat opa Komkommer als een warm welkom ervaarde. Tot hij twee dagen later besefte dat het een krantenverkoper betrof die de ‘Gazet van Antwerpen’ aanprees.
Jozef trouwde met de Zwitserse Jacqueline, woonde in Villa Shalom en zette zijn vaders diamanthandel I. Komkommer International voort. Zijn kleinzoon schrijft met warmte over het leven van opa Komkommer en over de oorlogsjaren die de Joodse familie teisterden. Maar ook met humor: ‘Groot was de verbazing van zijn kleinkinderen toen bleek dat opa exact dezelfde ring had als Sinterklaas.’
Komkommer is een nostalgicus, maar wat is daar mis mee? Misschien dat het helpt het als lezer ook te zijn. En het zou kunnen dat je als generatiegenoot nog net iets meer meegezogen wordt in zijn verhalen, die hij jarenlang eerst aan een blog toevertrouwde voor ze op papier gedrukt werden. Maar leesplezier is leesplezier. En dat is de kern van deze bundeling van los van elkaar staande verhalen.
Het zit in de meest tragische hoofdstukken, zoals dat over de dood van zijn vriend Tom, van Muriel (‘De Belle van de Côte d’Azur’) en van die mooie tragische wielerheld Daniël Willems. ‘Let maar op, luisteraars, hij wordt een heel grote’, citeert hij radioman Jan Wauters. En later weer Marc Mijlemans, de ook al betreurde Humo-journalist, die om een plaat van de Boomtown Rats te beschrijven slechts twee woorden nodig had: Daniël Willems, ‘... het beeld van een vergane glorie uit het recente verleden.’
Pas op: je weent niet alleen mee met ‘De opkomst & ondergang van de Citroën Berlingo’, je lacht ook tranen. De titel komt overigens van één verhaal waarin Komkommer, na een eerder hilarisch stuk over hoe hij zijn rijbewijs vreemd genoeg ooit wél haalde, over zijn Citroën Berlingo schrijft. Kleur: turquoise. Na twaalf jaar ondergegaan in de bergen van Montenegro. Op andere, Ardense, bergen stuit Komkommer op zijn eigen beperkingen als wielrenner. En op het vlakke parcours van de Rotterdamse marathon, waar hij zich aanmeldde zonder loopschoenen en dus maar snel voor de start een nieuw paar kocht, wordt zijn voet één grote blaar.
Met dezelfde vaart reis je mee naar Californië, waar hij de Nederlander Menno leerde kennen. De kerel was leraar Duits geweest in Brazilië en zweette nachtelijk leven uit door zijn hele lesvoorbereiding op katerochtenden voor zijn leerlingen samen te vatten met één zin: ‘Heute freie Konversation!’
Met een heerlijke lijst herinneringen sluit de homo nostalgicus zijn boek af. Eentje daaruit: ‘Ik herinner me zelfs de tijd dat het Journaal niet door kleuterleiders werd gepresenteerd.’ Wie de nieuwslezeres net voor het lezen het item over de eerste sneeuw heeft zien aankondigen, knikt instemmend. Ook dat zit erin.
Er bestaat wantrouwen tegenover mensen die boeken in eigen beheer uitgeven. ‘Dat moeten wel would-beschrijvers zijn’. Komkommer is dat niet.
Een paar uur duik je in zijn zelfrelativerende wereld onder, wat tegelijk weemoedig en blij maakt. Het talent voor die emoties bezit hij zelf. Hij erfde het ongetwijfeld van zijn vader Jacques, gestorven nu, maar die op die dood vooruitkijkend had gehoopt dat een van zijn oude vrienden in de kroeg zich ooit zou afvragen: ‘Heeft er iemand de laatste tijd nog iets van Jacques Komkommer gehoord? En dat de anderen zeggen: ‘Jacques Komkommer? Die is ondertussen al veertig jaar dood.’’
Soms denk je aan Marc Didden als je dit boek leest. En vaak denk je: waarom springt hier geen enkele uitgever op? Laat het woord dan nu maar vallen. Beste uitgevers, is het niet stilaan Komkommertijd?
‘De opkomst & ondergang van de Citroën Berlingo’ van Jo Komkommer telt 314 bladzijden en kost 20 euro. Makkelijkst te vinden via Facebook of zijn blog Komkommerdagen.
RIK VAN PUYMBROECK
30 januari 2021 03:00
Zijn echte naam is mooier dan gelijk welk pseudoniem. Jo Komkommer schreef een heerlijk boek: ‘De opkomst & ondergang van de Citroën Berlingo’. Hij gaf het in eigen beheer uit. Lekker eigenzinnig.
Tot eind vorig jaar was Jo Komkommer (bijna 55) receptionist in het chique Antwerpse hotel ’t Sandt, door de Nederlandse schrijver Tommy Wieringa ‘Hotel der Letteren’ genoemd. De schrijvers die Luc Coorevits van Behoud de Begeerte op diverse literaire tournees door Vlaanderen stuurde, logeerden er vaak. Dus ook Wieringa. Maar wisten al die grote namen dat achter die receptie - of na de uren van die receptio-nist - ook geschreven werd?
Men leze ‘De opkomst & ondergang van de Citroën Berlingo’. Het is niet eens het debuut van Komkommer. Vijf jaar geleden publiceerde hij ‘Dinsdagen in november’. Ook dat gaf hij toen, na een niet al te gedreven en mislukte poging er één uitgever warm voor te maken, zelf uit. Hij dacht: ‘Ik ben vijftig en doe het gewoon.’ Voor dit tweede boek probeerde hij het niet meer opnieuw en wie zijn boek leest, denkt: typisch Komkommer. Ook al ken je de auteur niet, na de 26 hoofdstukken over 314 bladzijden vorm je je wel een idee.
Het zijn 26 verhalen die ontstaan zijn uit zijn eigen familiegeschiedenis, belevenissen, twijfels, eigenzinnigheden, passies, dromen, hobby’s, liefdes, muziek-, sport- en literaire helden, auto’s, reizen, zijn vrouw Johanna, zijn dochter Zoé en de hond Levon, zijn stunteligheden, zijn bewonderingen en verwonderingen. In meervoud bestaat dat laatste woord niet, maar in dit boek zijn ze talrijk genoeg om het hier toch zo te schrijven.
Alles begint met een eerste zin. Wie zijn boek opent met ‘Als kind duurt het leven geruststellend lang’ heeft onze aandacht. We lezen het onwaarschijnlijke en ontroerende verhaal van opa Jozef Komkommer, van Joodse afkomst, en op een dag vanuit Amsterdam met de trein in Antwerpen gearriveerd. Daar meende hij ‘Gij zijt in Antwerpen’ te horen, wat opa Komkommer als een warm welkom ervaarde. Tot hij twee dagen later besefte dat het een krantenverkoper betrof die de ‘Gazet van Antwerpen’ aanprees.
Jozef trouwde met de Zwitserse Jacqueline, woonde in Villa Shalom en zette zijn vaders diamanthandel I. Komkommer International voort. Zijn kleinzoon schrijft met warmte over het leven van opa Komkommer en over de oorlogsjaren die de Joodse familie teisterden. Maar ook met humor: ‘Groot was de verbazing van zijn kleinkinderen toen bleek dat opa exact dezelfde ring had als Sinterklaas.’
Komkommer is een nostalgicus, maar wat is daar mis mee? Misschien dat het helpt het als lezer ook te zijn. En het zou kunnen dat je als generatiegenoot nog net iets meer meegezogen wordt in zijn verhalen, die hij jarenlang eerst aan een blog toevertrouwde voor ze op papier gedrukt werden. Maar leesplezier is leesplezier. En dat is de kern van deze bundeling van los van elkaar staande verhalen.
Het zit in de meest tragische hoofdstukken, zoals dat over de dood van zijn vriend Tom, van Muriel (‘De Belle van de Côte d’Azur’) en van die mooie tragische wielerheld Daniël Willems. ‘Let maar op, luisteraars, hij wordt een heel grote’, citeert hij radioman Jan Wauters. En later weer Marc Mijlemans, de ook al betreurde Humo-journalist, die om een plaat van de Boomtown Rats te beschrijven slechts twee woorden nodig had: Daniël Willems, ‘... het beeld van een vergane glorie uit het recente verleden.’
Pas op: je weent niet alleen mee met ‘De opkomst & ondergang van de Citroën Berlingo’, je lacht ook tranen. De titel komt overigens van één verhaal waarin Komkommer, na een eerder hilarisch stuk over hoe hij zijn rijbewijs vreemd genoeg ooit wél haalde, over zijn Citroën Berlingo schrijft. Kleur: turquoise. Na twaalf jaar ondergegaan in de bergen van Montenegro. Op andere, Ardense, bergen stuit Komkommer op zijn eigen beperkingen als wielrenner. En op het vlakke parcours van de Rotterdamse marathon, waar hij zich aanmeldde zonder loopschoenen en dus maar snel voor de start een nieuw paar kocht, wordt zijn voet één grote blaar.
Met dezelfde vaart reis je mee naar Californië, waar hij de Nederlander Menno leerde kennen. De kerel was leraar Duits geweest in Brazilië en zweette nachtelijk leven uit door zijn hele lesvoorbereiding op katerochtenden voor zijn leerlingen samen te vatten met één zin: ‘Heute freie Konversation!’
Met een heerlijke lijst herinneringen sluit de homo nostalgicus zijn boek af. Eentje daaruit: ‘Ik herinner me zelfs de tijd dat het Journaal niet door kleuterleiders werd gepresenteerd.’ Wie de nieuwslezeres net voor het lezen het item over de eerste sneeuw heeft zien aankondigen, knikt instemmend. Ook dat zit erin.
Er bestaat wantrouwen tegenover mensen die boeken in eigen beheer uitgeven. ‘Dat moeten wel would-beschrijvers zijn’. Komkommer is dat niet.
Een paar uur duik je in zijn zelfrelativerende wereld onder, wat tegelijk weemoedig en blij maakt. Het talent voor die emoties bezit hij zelf. Hij erfde het ongetwijfeld van zijn vader Jacques, gestorven nu, maar die op die dood vooruitkijkend had gehoopt dat een van zijn oude vrienden in de kroeg zich ooit zou afvragen: ‘Heeft er iemand de laatste tijd nog iets van Jacques Komkommer gehoord? En dat de anderen zeggen: ‘Jacques Komkommer? Die is ondertussen al veertig jaar dood.’’
Soms denk je aan Marc Didden als je dit boek leest. En vaak denk je: waarom springt hier geen enkele uitgever op? Laat het woord dan nu maar vallen. Beste uitgevers, is het niet stilaan Komkommertijd?
‘De opkomst & ondergang van de Citroën Berlingo’ van Jo Komkommer telt 314 bladzijden en kost 20 euro. Makkelijkst te vinden via Facebook of zijn blog Komkommerdagen.
October 26, 2023
Ik heb het ECHT geprobeerd, maar met de beste wil van de wereld kon ik dit misbaksel niet meer verder lezen. Dat gewauwel komt mij zo de strot uit dat dit gezever bij de volgende papierophaling zal meegegeven worden... DNF.
Nooit meer, beste Komkommer: indien u daar uw dagelijks brood mee kan verdienen, amen, maar zielig, heel zielig...
Nooit meer, beste Komkommer: indien u daar uw dagelijks brood mee kan verdienen, amen, maar zielig, heel zielig...
April 5, 2021
super ontspannend en af en toe kon ik luidop lachen ! de 'ge zijt van Antwerpen' anekdote is zalig :-)
October 5, 2022
Een prachtige collectie verhaaltjes die ruikt naar Wes Anderson en de Coens.
November 11, 2023
meester van de nostalgie: geestig én hartverwarmend
December 3, 2023
Een paar leuke stukken (oa over Lafayette)
Displaying 1 - 10 of 10 reviews