A Guide to the Good Life: The Ancient Art of Stoic Joy by William B. Irvine

Apr 24, 2017 Foad rated it really liked it · review of another edition

Shelves: فلسفه-باستان

در یکی از فیلم های سه گانۀ نیمه شب، جسی (ایثان هاک) آزمایشی را نقل می کند: گروهی از محققان بر روی کسانی که در بخت آزمایی برنده شده اند مطالعه کرده اند و متوجه نکتۀ جالبی شده اند. متوجه شده اند که برندگان بخت آزمایی پس از مدتی که جایزۀ هنگفت بخت آزمایی را بردند، باز به همان شخصیتی که قبل از ثروتمند شدن بودند، تبدیل می شوند: اگر قبل از این شاد و پرنشاط بودند، باز هم شاد و پرنشاط می شوند، اما با یک پورشه. و اگر بدخلق و افسرده بودند، باز هم بدخلق و افسرده می شوند، اما با یک پورشه. همین طور کسانی که در یکی از فیلم های سه گانۀ نیمه شب، جسی (ایثان هاک) آزمایشی را نقل می کند: گروهی از محققان بر روی کسانی که در بخت آزمایی برنده شده اند مطالعه کرده اند و متوجه نکتۀ جالبی شده اند. متوجه شده اند که برندگان بخت آزمایی پس از مدتی که جایزۀ هنگفت بخت آزمایی را بردند، باز به همان شخصیتی که قبل از ثروتمند شدن بودند، تبدیل می شوند: اگر قبل از این شاد و پرنشاط بودند، باز هم شاد و پرنشاط می شوند، اما با یک پورشه. و اگر بدخلق و افسرده بودند، باز هم بدخلق و افسرده می شوند، اما با یک پورشه. همین طور کسانی که دچار قطع عضو یا آسیب های جسمی دیگر می شوند نیز تنها برای مدتی از آن آسیب رنج می برند و وقتی رنج را پشت سر گذاشتند، باز به همان روحیات سابق خود بر می گردند.
مؤلف در مقدمۀ کتاب هم آزمایش مشابهی را تعریف می کند: محققان با مطالعه روی برندگان بخت آزمایی مشاهده کرده اند که ثروت کلان، ثروت رؤیایی ناگهانی، چیزی که بیشتر ما در آرزوی آنیم، در عمل پس از مدتی برای برندگان بخت آزمایی معمولی می شود، و احساس خوشبختی و شادی ناشی از ثروت کم کم رنگ می بازد و باز همان حرص ها و همان حسرت ها و همان حسادت ها سر بر می آورد.

از قدیم بین ما معروف بوده که ثروت خوشبختی نمی آورد، اما جالب است که حالا که بیشتر از هر وقتی به این اندرز نیازمندیم، بیشتر از هر وقتی به درستی آن بی اعتمادیم. منظور از ثروت رفاه عمومی نیست، رفاه عمومی وظیفه ایست که دولت باید به عهده بگیرد و هیچ پند و اندرز اخلاقی نمی تواند و نباید قصور و تقصیرهای دولتی را توجیه کند. منظور ثروت در زندگی شخصی است، و اخلاق هم به دنبال اصلاح زندگی شخصی است، نه زندگی سیاسی.

اگر بپذیریم که خوشبختی یک احساس درونی است، و عوامل بیرونی هر چند بتوانند تغییری موقتی در این احساس ایجاد کنند، اما نمی توانند آن را به طور دائم ایجاد کنند یا از بین ببرند، آن گاه این پرسش پیش می آید که: پس خوشبختی چگونه حاصل می شود؟ آیا راهی هست که احساس رضایت و سرشاری درونی را بدون نیاز به عوامل بیرونی، یا حداقل با کمترین توسل به عوامل بیرونی، به دست بیاوریم؟

این سؤال قرن بیست و یکم نیست. متفکران زیادی از روزگار باستان در فکر رسیدن به پاسخ این سؤال بودند، و جواب را گاه در عرفان ها و فلسفه های ماوراء طبیعی و گاه در ریاضت های عجیب و غریب بدنی می دانستند. در این میان، رواقی ها خوشبختی را نه در جاهای عجیب و غریب، بلکه در همین زندگی عادی می جستند. در پذیرفتن این زندگی، با تمام جوانب آن.
این کتاب، معرفی خوبی است از پاسخی که فیلسوفان رواقی یونانی و رومی، دو هزار سال پیش از این به آن رسیدند. ...more

flag 92 likes · Like · see review

Feb 12, 2017 Roy Lotz rated it liked it

Shelves: footnotes-to-plato, help-me-help-myself

There will be—or already has been!—a last time in your life that you brush your teeth, cut your hair, drive a car, mow the lawn, or play hopscotch.

In my review of Feeling Good, a self-help book, I noted the lack of practical philosophies in the modern world. Far from an original insight, I now see that this idea is a relatively common criticism of contemporary education and modern philosophy. The other day, for example, I stumbled upon a YouTube channel, the School of Life, an educational proj

There will be—or already has been!—a last time in your life that you brush your teeth, cut your hair, drive a car, mow the lawn, or play hopscotch.

In my review of Feeling Good, a self-help book, I noted the lack of practical philosophies in the modern world. Far from an original insight, I now see that this idea is a relatively common criticism of contemporary education and modern philosophy. The other day, for example, I stumbled upon a YouTube channel, the School of Life, an educational project that tries to teach life lessons rather than academic knowledge. This book, an attempt to revive ancient Stoicism, is part of the same loose movement.

William B. Irvine set himself the task of making Stoicism viable and palatable in today’s world. To put it bluntly, this meant rummaging through the Stoic classics to make a self-help book. Whereas the classic Stoic authors—Marcus Aurelius, Seneca, and Epictetus—dispensed practical advice without much order, Irvine tries to create a systematic practice that any reader can follow.

Irvine’s system consists of several mental exercises, or tricks, that the novice Stoic can use to gain tranquility. The most important of these is negative visualization: take a moment to imagine how things could go wrong, how you could lose what you have—your health, job, or spouse—and how everything you take for granted might never have existed at all. This will counteract what Irvine calls “hedonistic adaptation,” which is when we get used to the good things in our lives and lose the ability to enjoy them. Hedonistic adaptation is the real enemy of tranquility, because it forever enchains us to desire—as soon as one desire is satisfied, we have another one, and the process repeats without us getting any happier.

Another Stoic exercise is the internalization of goals. First, determine the extent to which you can control the outcome of any situation; then, make sure you only worry about that part which you can control, and don’t trouble yourself about the rest. If you are going on a first date, for example, don’t make it your goal to impress the person—since you can’t directly control whether someone likes you or not—but make it your goal to try your best. In the language of self-help, that is, focus on the process and not the product, the effort and not the outcome.

The last major technique can be better described as an attitude rather than an exercise. This is to take a fatalistic attitude towards the past. Since what happened in the past is beyond your power to alter, don’t trouble yourself with “if-onlys” or fill up your mind with regrets. Instead, try to cultivate amor fati, love of fate; learn to appreciate the good in what has happened, rather than think of all the ways it could have been better.

The general attitude that a Stoic wishes to cultivate is a mixture of enjoyment and detachment: the ability to enjoy all of the little pleasures of daily life without becoming so attached to anything that you are incapacitated without it. It is rather like the attitude of a spectator at a play: heartily enjoying the show, while keeping in mind that all the action is staged and not worth getting upset over. With this mentality you could, in theory, be satisfied with anything, and maintain your tranquility under any circumstances.

These, in nutshell form, are the book’s major pieces of advice. The rest of the book is divided into a brief historical sketch of Stoicism, a series of short chapters about applying Stoicism to specific challenges, and a broader cultural criticism from a Stoic perspective. The latter of these was the most interesting—Irvine isn’t a fan of political correctness or of grief counseling. He also has a lot of advice about responding to insults, some of which I thought was obvious, some of which I thought was wrong, and most of which made me wonder: Why is he talking so much about insults? Is poor Irvine getting insulted all the time?

My main criticism of this book is its style. Perhaps because Irvine was trying to appeal to a popular market, the prose is painfully simple, and filled with unnecessary clarifications and wearying redundancies. "Repetitive" is a charitable description. Added to that, I often got the feeling that he was purposefully avoiding delving deeply into any topic, for fear of losing any novice readers, which irked me.

The important question is: Do the techniques work? I have been having some fun imagining my life going horribly wrong: my metro being crushed underground in an earthquake, my computer bursting into flames and blinding me—getting struck by lighting on my walk to work, all of my friends leaving me en masse, and so on. Somehow, this exercise does tend to put me in a cheerful mood. I also agree with Irvine about desire—why hedonism doesn’t produce contentment, why connoisseurship is counterproductive, why it’s wise to accustom oneself to some disappointment and discomfort.

At the very least, this book is an interesting experiment: trying to revive a dead philosophy of life for the twenty-first century. Now, to put Stoicism into practice, I'm going to imagine this review not getting any likes. ...more

flag 60 likes · Like · see review

Jan 05, 2017 Hesam rated it it was amazing · review of another edition

Shelves: معنای-زندگی, favorite

1. می گویند در یونان باستان -برخلاف ایران باستان که حکومتی دیکتاتوری داشت- به سبب حکومت دموکراتیک اش، کسانی دارای شانیت بالاتر ِ اجتماعی بودند که توانایی شان در اقناع کردن مردمان بیشتر و بیشتر بود؛ از این رو بود که بازار مدارس آموزش فلسفه و منطق و جدل و خطابه داغ ِ داغ بود. در این بازار شلوغ که هر کس ادعای آموزش هنر زندگی به بهترین نحو را داشت سویی در دست افلاطونیان و آکادمی شان بود ، سویی در دست اپیکوریان، سویی برای مشاییان پیرو ارسطو، سویی سوفسطاییان و سویی کلبیون و ...در این میان گروهی از فلا 1. می گویند در یونان باستان -برخلاف ایران باستان که حکومتی دیکتاتوری داشت- به سبب حکومت دموکراتیک اش، کسانی دارای شانیت بالاتر ِ اجتماعی بودند که توانایی شان در اقناع کردن مردمان بیشتر و بیشتر بود؛ از این رو بود که بازار مدارس آموزش فلسفه و منطق و جدل و خطابه داغ ِ داغ بود. در این بازار شلوغ که هر کس ادعای آموزش هنر زندگی به بهترین نحو را داشت سویی در دست افلاطونیان و آکادمی شان بود ، سویی در دست اپیکوریان، سویی برای مشاییان پیرو ارسطو، سویی سوفسطاییان و سویی کلبیون و ...در این میان گروهی از فلاسفه ی هنر ِ زندگی آموز هم بودند که چون سخنرانی هایشان را در ابتدا بیشتر در رواق های پر نقش و نگار یونان باستان برگزار میکردند به رواقیون معروف شدند.

2.مکتب رواقی را زنون کیتیومی در یونان پایه گذاری کرد.اساس فلسفه شان بر آموزش منطق و فیزیک و اخلاق استوار بود و غایت القصوی شان فضیلتمندی و داشتن زندگی خوب.سالها بعد رومیان با حذف لزوم یادگیری منطق و فیزیک و ایجاد تغییراتی در اصول و مبانی مکتب رواقی یونانی و سازگارسازی ان با شرایط خودشان ، دستیابی به آرامش را هم به عنوان یکی از اصلی ترین غایات این فلسفه زندگی افزودند.

3.فی الواقع، فلسفه رواقی به دنبال ایجاد آرامش در زندگی و لذت بردن از آن و نیز از بین بردن احساسات منفی چون ، اندوه ، خشم، اضطراب و ترس و ... بوده است.آنها راهکارهایی روانشناختی برای دستیابی به مطلوب مذکور ارائه کرده اند. اندیشیدن به اتفاقات ناگوار برای لذت بردن از زندگانی هم اکنون و آنچه که داریم و شاکر بودن از اینکه می توانست شرایط بدتر از این باشد ولی نیست.توجه به سه گانه اختیار یعنی تمیز دادن اموری که کاملا از حوزه اختیار ما خارجند، اموری که کاملا در اختیار ما هستند و اموری که تاحدی در کنترل ما هستند ولی تسلط کاملی بر آنها نداریم. تقدیرگرایی و جبرگرایی نسبت به گذشته و حال و غصه نخوردن بر آن و نیز بینش هایی در باب حفظ آرامش در موقعیت هایی که می توانند آرامش ما را بر هم بزنند ، هم چون توهین وتحقیر، خشم، در برابر حس شهرت طلبی، در برابر میل به زندگی پرزرق و برق ، در هنگامه ی پیری و در اندیشه ی مرگ.

4. دیدگاه های رواقیون در بسیاری از ابعاد به نگاه دینی و به ویژه عرفانی ما بسیار نزدیک است.
مثلا سخن از تلاش برای لذت بردن زندگی در عین عدم وابستگی به آن و توانایی در ترک آن بدون از دست دادن آرامش را مقایسه کنید با سخن حضرت امیر که می فرماید : "الزهد بین کلمتین من القران، قال الله سبحانه: لکیلا تاسوا علی ما فاتکم و لا تفرحوا علی ما آتیکم؛ زهد بین دو سخن از قرآن است، خدا میفرماید: که بر آنچه از دست دادید حسرت مخورید و بدانچه به دست آورید شادمان نباشید و یا همین موضوع را با توصیه عارفان به غنیمت شمردن دم:

صوفی ابن الوقت باشد ای رفیق
نیست فردا کردن از شرط طریق

یا تلاش برای خویشتنداری و نیز سختی های خود خواسته و بسیاری دیگر... درنهایت آنکه :
آدمی باید فارغ از تعریف و تمجید دیگران و نیز مخالفت و نارضایتی آنان ، خود باشد:

بر کش آن نغمه که سرمایه ی آب و گل توست
ای ز خود رفته ، تهی شو ز نوای دگـــران
...more

flag 47 likes · Like · see review

Jan 03, 2018 Soheil rated it really liked it · review of another edition

مدتى پيش با دوستان رواقى(سِنِكا جان،ماركوس خانِ اورليوس و...) آشنا شدم و در پى كتابى بودم كه باب آشنايى مرا با اين عزيزان بيشتر بگشايد.نويسنده ابتدا تاريخچه تقريبا كاملى از شكل گيري و تكامل اين مكتب را در اختيار خواننده قرار ميدهد و سپس به بررسى تكنيك هاى روانشناختى و توصيه هاى اين بزرگان مى پردازد.در بخش آخر هم به اثبات اين مقوله ميپردازد كه اين فلسفه،بهترين راه براى يك زندگى خردمندانه است و يك تنه به ستيز با نظريات مخالف اين مكتب ميپردازد.به نظرم توصيه ها و روش هاى پيشنهادى واقعا خوب و كاربردى ...more

flag 28 likes · Like · see review

Apr 11, 2017 Mohammadreza rated it really liked it · review of another edition

Shelves: روان-شناسی, فلسفه-عرفان

به همه توصیه میکنم. کتاب ساده و خوشخوانه و چیزی نیست که مختص قشر خاصی باشه. توصیهها و تکنیکهای رواقی برای دستیابی به هدف نهایی رواقیون، یعنی آرامش، از پشتوانۀ منطقی و عقلی درستی برخورداره و برا همین آدم قبول میکنه. لااقل من که نتونستم خیلی چون و چرا کنم. در ضمن فهمیدم بعضی از روشهای رواقی و نوع نگاه اونها رو من بدون اینکه بدونم اجرا میکردهام تو زندگیم و این فلسفۀ زندگی به روحیاتم سازگاره.
یکی از توصیههای رواقیون اینه که سعی کنیم به جای تلاش برای به دست آوردن امکانات بیشتر و برآورده کردن بیش از پی به همه توصیه می‌کنم. کتاب ساده و خوش‌خوانه و چیزی نیست که مختص قشر خاصی باشه. توصیه‌ها و تکنیک‌های رواقی برای دستیابی به هدف نهایی رواقیون، یعنی آرامش، از پشتوانۀ منطقی و عقلی درستی برخورداره و برا همین آدم قبول می‌کنه. لااقل من که نتونستم خیلی چون و چرا کنم. در ضمن فهمیدم بعضی از روش‌های رواقی و نوع نگاه اونها رو من بدون اینکه بدونم اجرا می‌کرده‌ام تو زندگیم و این فلسفۀ زندگی به روحیاتم سازگاره.
یکی از توصیه‌های رواقیون اینه که سعی کنیم به جای تلاش برای به دست آوردن امکانات بیشتر و برآورده کردن بیش از پیش امیال و آرزوهامون از چیزهایی که داریم لذت ببریم. منطق این توصیه هم اینه که هیچ‌کس تا حالا ثابت نکرده و تجربه هم اینو نشون نمیده که دست‌یابی هرچه‌بیشتر به خواسته‌ها و آرزوهامون، (گوشی موبایل جدید، ماشین مدل بالاتر، لباس شیک‌تر، لذت جنسی بالاتر و بیشتر، معشوقه یا همسر بهتر) آرامش بیشتری برامون به ارمغان آورده باشه؛ بلکه برعکس باعث میشه خیلی سریع از چیزی که به دست آوردیم دلزده بشیم و برامون عادی بشه و باز هم به دنبال چیز جدیدتری بریم. طبع آدمی بی‌نهایت طلبه و اگه به نفس اجازه بدیم به دنبال ارضای امیال خودش بره این برآوردن آرزوها تمومی نداره و ما همیشه باید برای رسیدن به اون چیزی که فکر می‌کنیم بهتره تلاش کنیم. به این ترتیب ما بندۀ نفسمون می‌شیم و از آرامش دور می‌شیم. در عوض رواقیون توصیه می‌کنند گه‌گاه به ازدست‌دادن چیزهایی که داریم فکر کنیم تا قدر داشته‌هامون رو بدونیم و از طرف دیگه، با تصور از دست دادنشون بیشتر از داشته‌هامون لذت ببریم. اینطور هم به لذت رسیدیم و هم آرامشمون رو حفظ می‌کنیم. ...more

flag 27 likes · Like · see review

Jun 05, 2015 Maryam rated it liked it · review of another edition

رواقیان هم مثل بودایی ها ما را به فکر کردن به سرشت ناپایدار جهان فرا می خوانند. سنکا تاکید می کند که هر چیز انسانی زودگذر و ناپایدار است.مارکوس هم همین نکته را به ما گوشزد می کند که همه ی چیزهای ارزشمند ما انسان ها همچون برگ درختان به وزش بادی بندند.او تاکید می کند که ناپایداری و تغییر در جهان پیرامون ما امری تصادفی نیست بلکه جزء ضروری آن است

flag 26 likes · Like · see review

Oct 13, 2016 Amir Tesla rated it really liked it

Shelves: philosophy

Recommended to: If you are interested in applying philosophical views and wisdom to your life and if you value tranquility and inner peace above all.

What this book is about: The author William Irvine who is a professor of philosophy at Wright State University after having read through many philosophy schools from Zen Buddhist to Cynics and Stoics has come into conclusion that living a stoic life is worth pursuing due to its promising benefit which is tranquility and joy. He has thus compiled tea ...more

flag 26 likes · Like · see review

Jan 18, 2009 Jeffrey rated it really liked it

There aren't many books written on a philosophy of life as there are 'philosophies' for life out there; and there aren't many books that exist in the great divide between academic philosophy and water-downed caricatures of philosophy (think Consolation of Philosophy but PART TWO...). Mr Irvine's book, however, provides one fairly detailed philosophy of life as Stoicism goes and bridges the divide by not only describing what is Stoicism but also, how to practice Stoicism for both tranquility and There aren't many books written on a philosophy of life as there are 'philosophies' for life out there; and there aren't many books that exist in the great divide between academic philosophy and water-downed caricatures of philosophy (think Consolation of Philosophy but PART TWO...). Mr Irvine's book, however, provides one fairly detailed philosophy of life as Stoicism goes and bridges the divide by not only describing what is Stoicism but also, how to practice Stoicism for both tranquility and joy in the context of our insane and insatiable consumerist culture amid other existential fears and anxieties.

Let me say this first: this is a timely book in view of the Financial Crisis of 2008 transforming into something Unknown and Monstrous for 2009 and beyond. Here, Mr Irvine's book contains not just sound advice for living amid hardship, but also useful tidbits of wisdom in the face of calamity and unrest. But as the Fates would have it, it may be all good but a tad too late.

Even so, Mr Irvine's book is part self-reflection, part 'what is Stoicism' (and who the Stoics were), and part how to be a Stoic. If you find yourself immediately put off by the word 'Stoic', don't. Mr Irvine has done marvelously well on explaining why the modern interpretation of 'Stoic' has been more of a misinterpretation than the lived reality of a good life: his reflection of those mundanely trivial but existentially heroic accounts of his own life suffice.

However, what I find singularly troubling is Mr Irvine's ambition in explaining Stoicism at an extremely high level of evolutionary psychology; that the Stoics techniques have been designed to short-circuit what might be the undesirable consequences of human evolution on "autopilot" to the ultimate demise of the human psyche and society (e.g. insatiable greed for security and an extreme one, an eye for an eye to ensure one stays as the Alpha Male for reproduction). But consistent to the claims of the evolutionary psychology one can also find himself inevitably suggesting that because Stoicism exists, it must have also been somewhat effective in increasing the chance for successful reproduction; that merely than short-circuiting anxieties, fears, greed and so on for 'short-term' tranquility, it also acts as a long term catalyst, if not a direct cause for successful reproduction. So is Stoicism a cure or a cause? Is it both? In trying to explain the causes of the symptoms Stoicism tries to cure via evolutionary psychology, Mr Irvine opens up new questions he was not prepared to answer.

In fact, what I find most satisfying, and also where the philosophical lore is the richest, are those direct and honest accounts of living as a Stoic in today's world. For example, in one of Mr Irvine's account of changing a 16 year old car for a 9 year old 'new' one with neither a radio nor a cup-holder brought a smile to my face--indeed, why do we need three jumbo cup-holders and 8000 channels on our car radios today? By 'downgrading', Mr Irvine suggests (he would probably use the word, 'simplifying') our materialistic lives, we are in fact 'upgrading' in virtuous Stoical character-building. I think I see Mr Irvine nodding.

Yet, Mr Irvine shies away from those difficult, pressing questions as the contemporary mouth-piece, if not a modern peer to philosophers like Seneca and Epictetus. Sure, one can see how a new Ferrari can disturb one's newfound Stoical tranquility and joy. But what if one is not choosing between a materialistic entity which works on the principle of decreasing marginal satisfaction (hence an increasing indifference, if not dissatisfaction ) and a virtuous good, but between two competing virtuous goods, for example, in being responsible to my children, spouse or parents and being responsible to the duties and commitments of the workplace? The ultimate good of both choices are no different than the Stoic version of the highest goods of tranquility and joy, yet one is often compelled to choose only one, assuming that an acceptable balance between the two means some compromise to this tranquility. To this ultimate competition of ultimate goods, Mr Irvine's Stoicism has nothing to say. This is not to say that Mr Irvine's account is a straw-man account. But very often, perplexities and anxieties in life has to do with the competition of virtuous goods, and not to the marginal acquisition of a Ferrari or a Renoir. Perhaps this was why Marcus Aurelius hastened his own death as a public servant-emperor, who most likely, had to choose between two competing goods as a Stoic.

In addition, what about those who collect Ferraris and Renoirs so they can appreciate their beauty? Because Mr Irvine assumes that crass materialism has solely been undertaken for the envy of our neighbors, Mr Irvine also misses the point that a good number of 'materialists' out there can also be aestheticians. Sure, Stoicism dismisses connoisseurship, especially connoisseurship that overly commits one to dependency on luxury, Mr Irvine argued. But surely a Stoic would not dismiss the appreciation of beauty through materialism as a path to Stoic tranquility and joy, as one may collect humble stamps and common vases, or grow roses?

Lastly, Mr Irvine's overall account tacitly position his interest in broadly speaking to a certain class of citizens in certain advanced capitalistic economies. Tacitly, I think he was speaking to the middle and upper middle class of the American society. I don't know if Marcus Aurelius or Seneca made that assumption, though both were reputably wealthy individuals who had SOMETHING they can imagine themselves losing and hence, feel content through the practice of negative visualization. But it is true that in the world today, there are many who have NOTHING to lose; that is, they are not even substantively well-off and have nothing but their own bodies to be exploited and harvested by others. To tell these folks about practising negative visualization is to also mock them. If so, does this demonstrate that Stoicism is a philosophy predicated upon the class structure? To some extent by the absence in Mr Irvine's depiction, yes. But since we know the classical Stoics were not unreasonable brutes, then we must commit to the possibility that something is lacking in Mr Irvine's modern account in an unreasonably unjust world. This, I suppose, would be up to the readers' own musing, for Mr Irvine has nothing to say to this regard.

Indeed, what Mr Irvine fails to mention--and I think if he did, aptly in a time like this--is that personal tranquility and joy may be necessary but not sufficient for a Good Life. Unlike the Greeks or the Romans who blissfully lived their circumscribed spheres thinking that theirs was the known world, Moderns can no longer afford the luxury of a the Good Life based on a Personal notion without relating to the Others (who often do not have it so Good). What we seem to need today, if Stoicism is indeed the philosophical practice for the Good Life, is not only to deflect insult for insult; or to abandon crass materialism for character-building; or to be justly indifferent to external circumstances, but in fact, to broadly engage these external circumstances in a fast-deteriorating and destructively spiraling external world we all inhabit, Stoics and 'materialists' alike. Mr Irvine lamented the demise of Stoicism after the Empire; but likely is the possibility that its notion of the Good Life is limited when Others don't have it so good.

Without such an engagement, even a Stoic may find it difficult to attain the Good Life. ...more

flag 23 likes · Like · see review

Feb 06, 2017 رؤیا rated it it was ok · review of another edition

Shelves: فلسفی

فلسفه ای برای زندگی کتابی در توضیح و تشریح مکتب رواقیون و در نهایت رواقی زیستن در دنیای امروز است. کتاب از چهار بخش "ظهور رواقی گری", راهکارهای روانشناختی رواقی", "توصیه های رواقی" و "رواقی زیستن در زندگی مدرن" تشکیل شده است. مکتب رواقیون به دنبال الویت بندی ارزشهای زندگی و به دنبال راهی برای آرام طی کردن مسیر زندگی با قبول واقعیات و بهترین نحو برخورد با پیشامدهای زندگی میباشد. اولین رواقی زنون و مهم ترین آنان سنکا, موسونیوس, اپیکتتوس و مارکوس آورلیوس میباشند که نقطه نظراتشان و نحوه زندگی اشان د فلسفه ای برای زندگی کتابی در توضیح و تشریح مکتب رواقیون و در نهایت رواقی زیستن در دنیای امروز است. کتاب از چهار بخش "ظهور رواقی گری", راهکارهای روانشناختی رواقی", "توصیه های رواقی" و "رواقی زیستن در زندگی مدرن" تشکیل شده است. مکتب رواقیون به دنبال الویت بندی ارزشهای زندگی و به دنبال راهی برای آرام طی کردن مسیر زندگی با قبول واقعیات و بهترین نحو برخورد با پیشامدهای زندگی میباشد. اولین رواقی زنون و مهم ترین آنان سنکا, موسونیوس, اپیکتتوس و مارکوس آورلیوس میباشند که نقطه نظراتشان و نحوه زندگی اشان در کتاب بیان شده است.

اینطور که به نظر میرسد رواقیون برای بهتر زیستن راههای رسیدن به آرامش هرچه بیشتر را توصیه میکرده اند. مهم ترین اندرزشان شبیه سازی اتفاقات ناگوار به شکلی هرروزه در ذهن میباشد که با این تمرین آمادگی بیشتری برای مواجهه با مصائب و مشکلات پیدا خواهیم کرد. هم چنین باید گاهی از لذتها و منابعی که داریم عمدا چشم پوشی کنیم تا بدانیم بدون آنها چگونه میتوان زیست و باید تا حد امکان به چیزی یا کسی دلبسته و وابسته نشویم تا در صورت از دست دادنش آزار نبینیم. توهین و اهانت را بهتر است با طنز گویی پاسخ بدهیم و از جمع آوری بیهوده مال و اموال بپرهیزیم چرا که اندوخته بیشتر موجب نگرانی و دلهره های بیشتری میشوند.

اینکه رواقیون تمام هم و غم خود را برای بدست آوردن آرامش صرف میکرده اند گرچه تفکری دل انگیز است اما که برای من کمی جای سوال داشت چرا که به باور من انسان برای داشتن آرامش به این جهان نیامده است و انسانی که به دنبال انسان شدن و غایت کمال خویش هست آرامش را برنمیگزیند. لازمه داشتن آرامش در بیشتر مواقع خودداری از آگاهی و بصیرت دردآوری است که انسان در همراهی با این جهان و دیگر آدمیان تجربه میکند و برای من این قابل قبول نیست که برای یافتن آرامش از راه سختی که باید بروم در جهت انسان شدن امتناع کنم.

برای من که فلسفه اولین و بهترین انتخاب خواندن و یادگیری ام هست این کتاب بسیار ناامید کننده بود. من بیشتر این کتاب و آموزه های آن را در ردیف روانشناسی یا یادگیری های روانشناختی قرار میدهم. مطالب یاد شده مرا به یاد اندرزهای کلیشه ای و جمله های تکراری کتابهای "کمک به خود" می انداخت و این هیجان خواندن و ادامه را از من میگرفت. به نظر میرسید که نویسنده بدون ذره ای عذاب وجدان حتی به بعضی از توصیه های رواقیون دست برده و آنها را بنا بر سلیقه امروزی تغییر داده است و گرچه مطابقت آموزه های باستانی با دنیای امروز امری است لازم و اجتناب ناپذیر اما اینکه سلیقه ای اصول مکاتب را تغییر بدهیم بحثی دیگر است.

به نظر اما آنچه که در خواندن این کتاب آزارام میداد مشخص نبودن نویسنده اش بود که من با ناتوانی قادر به پیدا کردن هیچ اطلاعاتی از ایشان نبودم به غیر از اینکه آمریکایی هستند و مکتبشان رواقی و به نظر در دانشگاهی نامعلوم هم فلسفه درس میدهند. رد پای فرهنگ و اندیشه آمریکایی در قبولاندن مکتب رواقی به عنوان تمرین بهتر زیستن بیشتر باعث خودداری از قبول نظریه بود تا باور آن. آنچه من دریافتم کتابی بود با دستورالعمل های جاری برای آمریکاییان در زندگی پرمصرف و پر از استرسشان به دنبال یافتن آرامشی بیشتر.

گرچه به نظر نمیرسد مکتب رواقی فلسفه انتخابی من باشد اما که توصیه های قابل تاملی را در بر دارد که برای بهتر زیستن میتواند مورد استفاده افراد زیادی قرار بگیرد.. تنها بخشی که من نمیدانم اگر برای کسی قابل درک باشد قسمت امیال جنسی و تفکر مربوط به آن بود که معنایش هنوز هم برای من کمی معما گونه است!!

"بخشی از مهم ترین روابط ما با جنس مخالف است و رواقیون در مورد این روابط هم حرف های زیادی برای گفتن دارند. موسونیوس می گوید یک انسان فرزانه هیچ وقت رابطه جنسی خارج از ازدواج نخواهد داشت و در چارچوب ازدواج هم فقط برای بچه دار شدن با همسرش رابطه برقرار می کند. رابطه جنسی در غیر این حالت نشان دهنده فقدان خویشتنداری فرد است."

"اپیکتتوس در کتاب تاملاتش: یک شراب خوب, چیزی نیست جز آب انگور تخمیر شده و جامه های سلطنتی که رومیان انیقدر برایش ارزش قائلند چیزی نیست جز پشم گوسفند که با خون صدف دریایی رنگ شده است. وقتی مارکوس این تکنیک را در مورد رابطه جنسی به کار می برد, نتیجه میگیرد که رابطه جنسی چیزی نیست جز "مالیده شدن اعضای بدن به همدیگر و خروج منی". در نتبجه خیلی احمقیم اگر برای روابط جنسی اهمیت زیادی قائل باشیم و اگر آرامشمان را فدای تجربه کردن چنین روابطی کنیم از آن هم احمق تریم"

و در نتیجه برای من چاره ای نمیماند جز بخشیدن فقط دو ستاره به فلسفه رواقی زیستن!!!!
...more

flag 21 likes · Like · see review

Feb 28, 2017 Amin rated it liked it · review of another edition

Shelves: غیرادبی, تجربه-و-هنر-زندگی

به قول معروف هر چیزی باید ساده باشد، اما نه خیلی ساده! مخصوصا وقتی از فلسفه حرف می زنیم، خطر تبدیل کردن مفاهیم فلسفی به حرفهای روزمره وجود دارد و این اتفاقی است که تا حدی در این کتاب هم رخ داده است. یعنی گاهی انسان فکر می کند که با کتاب تجاری برای پروراندن مهارتهای شخصی روبرو است. البته این اتفاقی است که به صورت گسترده تری در مورد فلسفه رواقیون افتاده است و به عنوان برندی برای فروش محصولات فکری دنیای مدرن بکار میرود

در مباحث میانه کتاب، دو مشکل اصلی وجود دارد. اول، گاهی اندیشه های رواقی در یک عصر به قول معروف هر چیزی باید ساده باشد، اما نه خیلی ساده! مخصوصا وقتی از فلسفه حرف می زنیم، خطر تبدیل کردن مفاهیم فلسفی به حرفهای روزمره وجود دارد و این اتفاقی است که تا حدی در این کتاب هم رخ داده است. یعنی گاهی انسان فکر می کند که با کتاب تجاری برای پروراندن مهارتهای شخصی روبرو است. البته این اتفاقی است که به صورت گسترده تری در مورد فلسفه رواقیون افتاده است و به عنوان برندی برای فروش محصولات فکری دنیای مدرن بکار میرود

در مباحث میانه کتاب، دو مشکل اصلی وجود دارد. اول، گاهی اندیشه های رواقی در یک عصر برای کارکرد در عصر دیگر برون یابی می شوند. یعنی بجای پرداختن به اصل ایده ها، دنبال مصادیق در دنیای خودمان می گردیم که نوعی مغالطه است. در نتیجه گاهی بزرگترین ایده ها به مبتذل ترین مشکلات امروزی فروکاسته میشوند. دوم، ضعیف جلوه دادن استدلالهای مخالف است شاید برای دفاع راحت تر از تفکر رواقی ولی در عمل پاسخ خوب به سوال بد کمکی نمی کند

یک نکته مهم هم در بحث تکامل و استفاده آن برای انسانهای غیرمذهبی در اواخر کتاب وجود دارد. با اینکه نویسنده اذعان می کند بسیار مذهبی است، برای اینکه کتابش توسط غیردینداران هم خوانده شود، تلاش می کند اصول رواقی را به زبان تکاملی هم بازگو کند، بدون اینکه توجه کند شاید هر کدام از اصول علمی و تکاملی که بازگو می کند، واقعا در دنیای علم و واقعیت هم به همان شکل رخ می دهند یا صرفا فرضیات خوبی است که می تواند از رویکرد تکاملی نتیجه شود. در واقع از تکامل دین جدیدی می سازد که می تواند پاسخ سوالات را با فرضیات مرتبط با خودش بدهد. البته ناگفته نماند که شاید این روش برای بسیاری از طرفداران داروینیسم نتیجه بخش باشد، چرا که آنها نیز به همین گونه آنرا پذیرفته اند

در نهایت، نمی توان از اهمیت این کتاب در بازگو کردن موارد مهمی گذشت که به واسطه فرهنگ مذهبی جامعه ما بسیار برای ما آشنا به نظر می رسند و شاید نقش مروری دوباره را برای خواننده دارند. شاید تلنگری است که ببینیم موارد و آموخته هایی که برای سالیان دراز با آنها برخورد داشته ایم چطور می توانند در قالب های جدید دوباره بازگو شوند و برای فرهنگ های دیگر جذاب باشند، در حالیکه کم کم از یاد ما می روند و چه بسا وقتی در شکلی دیگر و از زبان فردی از فرهنگی جدید در مقابلمان قرار می گیرند، جذابیت زیادی برایمان دارند و اقبال نسبی این کتاب در ایران آن را به خوبی نشان میدهد ...more

flag 19 likes · Like · see review

May 29, 2012 B. Rule rated it liked it

This book gets 5 stars for subject, 2 stars for execution. The Stoics themselves are fascinating and every quote is a gem. However, the author doesn't trust the ancient Stoics to carry the argument. Instead, his account is a series of straw man arguments ("you might think that a Stoic would eat babies, but there's another reading..." Not quite that bad but almost.). Further, when he gets to the section on updating Stoicism for the modern world, the section where he has to do the heavy lifting by ...more

flag 18 likes · Like · see review

Jul 20, 2016 Fatemeh sherafati rated it it was ok · review of another edition

وقتی که این کتاب رو خریده بودم فکر می کردم قرارِ با یه کتاب فلسفی روبرو بشم، اما کم کم که پیش می رفتم کم کم حس کردم تا حدودی دارم از فلسفه فاصله می گیرم.
کتاب من رو بیشتر به یاد کتاب های زرد می انداخت.

فصل اول، بیشتر معرفی تاریخ فلسفه ی رواقی، ومعرفی فیلسوف های رواقی بوده.
اما در ادامه، نویسنده بیشتر با بیانی تبلیغاتی تلاش کرده زندگی رواقی وار رو اونقدر خوب جلوه بده که خواننده ها هم این نوع زیستن رو انتخاب کنند.
یه جاهایی با نظر نویسنده موافق بودم، اما در بیشتر جاها مخالف، مثلا نویسنده یه جایی تشویق وقتی که این کتاب رو خریده بودم فکر می کردم قرارِ با یه کتاب فلسفی روبرو بشم، اما کم کم که پیش می رفتم کم کم حس کردم تا حدودی دارم از فلسفه فاصله می گیرم.
کتاب من رو بیشتر به یاد کتاب های زرد می انداخت.

فصل اول، بیشتر معرفی تاریخ فلسفه ی رواقی، ومعرفی فیلسوف های رواقی بوده.
اما در ادامه، نویسنده بیشتر با بیانی تبلیغاتی تلاش کرده زندگی رواقی وار رو اونقدر خوب جلوه بده که خواننده ها هم این نوع زیستن رو انتخاب کنند.
یه جاهایی با نظر نویسنده موافق بودم، اما در بیشتر جاها مخالف، مثلا نویسنده یه جایی تشویق می کرد که اگه دیدین انسان دیگه ای از چیزی داره می رنجه و غصه می خوره و گریه می کنه، خودتون رو در ظاهر ناراحت نشون بدید و باهاش همدردی کنید، اما نذارید این همدردی تو عمق وجودتون باشه، یعنی در ظاهر ناراحت باشیم اما در باطن نه!

اصولا هدف انسان هایی که رواقی وار زندگی میکنند، داشتن یک زندگی پر از آرامشه. و برای رسیدن به این آرامش از هر چیزی حاضرن بگذرن، در صورتی که به نظر، انسان گاهی نیاز به تلاطم توی زندگی داره و نیاز داره گاهی اوقات خشم، هیاهو، هیجان، ناراحتی و... از این قبل حس ها رو هم در جهت خوب تجربه کنه.
مثلا احساس خشم در برابر بی عدالتی، و یا ناراحتی عمیق از دیدن هم نوع هایی که دارن به سختی و با شرایط بدی زندگی میکنند.
در کل از کتابش راضی نبودم، انتظار چیز عمیق تری رو داشتم و از اون دسته کتاباییه که نکات مثبتش رو برداشتم ازش و باقیش رو برای همیشه فراموش کردم. ...more

flag 16 likes · Like · see review

Feb 10, 2018 Amin rated it really liked it · review of another edition

Shelves: فلسفه

"وقتی در یک مسابقه قایقرانی شرکت میکنم، علی الظاهر تلاش میکنم قایقران های دیگر را شکست بدهم، اما در حقیقت درگیر رقابت مهم تری هستم: رقابت با خودم. خودِ دیگرم دیگرم تمایلی به یادگیری قایقرانی ندارد. ترجیح میدهد در رختخواب گرم و نرمش بماند."
.
برای رواقی شدن یک بار خوندن این کتاب فایده ای نداره و فکر میکنم چند بار باید مرور کرد و توصیه هاش رو تمرین کرد.
بعضی از موارد به نظرم در دنیا امروزی قابل اجرا نیست!
ترجمه مترجم هم خیلی خوب، ساده و بدون تکلف بود. نشر گمان مترجم های خوبی داره :)

flag 14 likes · Like · see review

Dec 25, 2017 Mohammad Mahdi Fallah rated it really liked it · review of another edition

کتابی عمیقاً مسئولانه و آموزنده که تفسیری امروزین از عقاید رواقیون را در جهان مدرن تصویر میکند. هرچند میتوان گامبهگام با کتاب همراه شد و از روانی متن لذت برد، ولی برای من بهشخصه کتاب همدلی برنمیانگیزد. ...more

flag 13 likes · Like · see review

May 13, 2016 David rated it liked it · review of another edition

Recommends it for: Philosopher-kings, Zen Buddhists who suck at meditating, wannabe Vulcans

Shelves: audiobook, non-fiction, philosophy, self-help, stoicism

This was a pretty good if brief introduction to the Stoic philosophy. What's notable about it is that the author, William Irvine, is not merely presenting historical information about the Stoics, or a primer on Stoicism for purely educational purposes, but actually advocating Stoicism as a philosophy of life with applicability to modern Westerners. He spends some time talking about the history of the Stoic schools and pointing out that Stoics really did spend time constructing "proofs" that the This was a pretty good if brief introduction to the Stoic philosophy. What's notable about it is that the author, William Irvine, is not merely presenting historical information about the Stoics, or a primer on Stoicism for purely educational purposes, but actually advocating Stoicism as a philosophy of life with applicability to modern Westerners. He spends some time talking about the history of the Stoic schools and pointing out that Stoics really did spend time constructing "proofs" that the Stoic philosophy was the most correct one for living a virtuous and fulfilling life. He then elaborates on their beliefs and techniques, and makes a case for being a practicing Stoic in the 21st century.

Was it convincing? Well, while I didn't find this book to be particularly deep or transformational, it was interesting enough that I want to read more, and I do see a lot of appeal in Stoicism.

One of the things the author points out is that Stoicism has a lot in common with Zen Buddhism - they prescribe a lot of the same behaviors and attitudes, though they get there from different directions. Since I've also had an interest in Zen, this clicked with me, and since the author rejected Zen for the same reason I did - he's too analytical and sitting for hours trying to "empty your mind" would be painfully tedious for people like us - the Stoic approach has promise.

Of course, one problem with the Stoics is their philosophy is predicated on what man's "purpose" is, with that purpose presumably declared by our creator, Zeus. You can easily transfer this to God (Stoicism is pretty compatible with Christianity), but it requires a bit more rationalizing to achieve an evolutionary purpose applicable to Stoicism for us atheists and agnostics.

So what did the Stoics believe and what should you do as a Stoic? Irvine spends a lot of time trying to preemptively rebut misconceptions about the Stoics - e.g., that they were joyless, unemotional, believed in forsaking pleasure and suppressing grief, etc. In fact, the Stoics did believe in enjoying life, and they did not deny emotion. They taught that one should not allow one's emotions to control you, and that the seeking (or enjoyment) of pleasure should not be your primary purpose in life nor your chief objective, only a side benefit of living a virtuous life. And that you might not enjoy any such side benefits - if you lived a virtuous life, you might wind up miserable because that's fate, and if that happens, you should suck it up and keep going.

The last part may not be particularly encouraging, but I actually liked it because as the author points out, it flies in the face of a lot of modern psychology. Irvine has some particularly harsh criticisms for "grief counseling," claiming that studies have shown that getting counseled for grief actually prolongs one's grief, whereas taking a Stoic approach helps you get over it more quickly.

That can sound kind of cold, since the Stoic message is basically "Yes, it sucks that your child died, but she's dead now and you can't change it, so move on." But really, how does it benefit someone to prolong their grief over unchangeable events? Mastery of Stoicism doesn't mean you don't grieve over a dead child - it means you grieve, accept that it happened, and move on. More importantly, the Stoic philosophy encourages people to appreciate what they have now - e.g., your living child - and take nothing for granted, because you never know when it could be taken from you.

Am I actually convinced that Stoicism is for me? Well, like I said, based on this book, I am willing to give it a try. At the same time, the book was a very cursory introduction and while it talked a little bit about Stoic techniques (such as "negative visualization" - imagining that the things you have have been taken away, or that your life sucks more than it does) it doesn't really provide much in the way of useful instruction. Back in Greco-Roman days, there were actual Stoic schools to teach these things, but Stoic schools today are kind of hard to find. So I guess I will have to look for more books on the subject. But whether you are interested in trying out Stoicism for yourself or not, this book is a decent entry point. ...more

flag 11 likes · Like · see review

Sep 07, 2013 Paula Vince rated it really liked it

Shelves: non-fiction

The author's first book, On Desire: Why We Want What We Want was great, so I was pleased to have the opportunity to read this new one. Professor Irvine suggests that many people are dissatisfied and gloomy because we unconsciously live a lifestyle he calls "enlightened hedonism", in which we try to maximise the pleasure we experience, believing that as soon as we achieve a given goal, we'll be happy. The problem is that other unfulfilled desires instantly well up to take their place. He puts for The author's first book, On Desire: Why We Want What We Want was great, so I was pleased to have the opportunity to read this new one. Professor Irvine suggests that many people are dissatisfied and gloomy because we unconsciously live a lifestyle he calls "enlightened hedonism", in which we try to maximise the pleasure we experience, believing that as soon as we achieve a given goal, we'll be happy. The problem is that other unfulfilled desires instantly well up to take their place. He puts forward the alternative of living as the ancient Stoics used to, adapting their philosophy for our modern lives. Like many of us, he'd assumed that Stoicism was an outdated creed all about bottling our emotion and keeping stiff upper lips. Instead, he discovered that it may well hold the answers to a lifestyle of joy, satisfaction and peace.

Basically, this is it in a nutshell.
1) To appreciate blessings more, we should take time to reflect how much worse off we'd be if we had them ripped away from us. He calls this "negative visualisation." Having read many books on the law of attraction, this idea of focusing on the negative bothered me at first. I guess that taking the advice in many of the books about gratitude on the market may achieve a similar result.
2) We shouldn't worry about dealing with things over which we have no control, and for things over which we have only partial control, we should internalise our goals. Instead of declaring, "I aim to win this tennis match" we'd be better off saying, "I'll play to the best of my ability." Then, even when results are not ideal, we can rest easy knowing that we've accomplished our goal and done our very best.
3) We should occasionally put ourselves in the position of being uncomfortable (cold, hungry, thirsty, nervous) to better appreciate the value of what we have at other times.

I was interested in the Stoics' opinion about not seeking fame. It comes at a price which they thought far outweighed any benefit it could confer. The Stoics were careful to be indifferent about the opinions of others, whether positive or negative. Their attitude to wealth and an affluent lifestyle was that these may deaden our ability to take delight from simple things. Connoisseurs with an inability to enjoy anything but 'the best', rather than being admired, are to be pitied for seriously impairing their ability to enjoy life. And the Stoic Epictetus' advice on how much wealth we should acquire was, "an amount that doesn't descend to poverty but isn't far removed from poverty." That's way different to many other self-help books written in the 21st century. As far as that goes, I'm already pretty well there.

He concludes with the point that it does take effort to follow stoic principles but more effort not to. I'm intrigued to keep it all in mind and give it a bit of go. I think the areas discussed do address the areas in which I've felt most dissatisfaction. It directly contradicts advice in other popular books, such as, "achieve more, become admired, live like a king." Interestingly, I couldn't help thinking that although Jesus was not a Stoic, he was a contemporary of them and shared many of the same characteristics. It seems the best way to gain satisfaction may be not to do as the world tells us and work our butts off to satisfy our desires, but instead, to work to master those desires. Although I noticed some scholarly type reviewers ranked this book low because it doesn't read like a dry, university text book, I believe the author intended it for ordinary, laymen types like me, and I appreciated it. ...more

flag 11 likes · Like · see review

Mar 07, 2014 Darryl rated it liked it

Shelves: philosophy, stoicism

This popular book won't be of much interest to those who have already read Seneca, Epictetus, Musonius Rufus, and Marcus Aurelius, or, indeed, to anybody who has read a solid introduction to their thought.

Nor would it satisfy those looking for a clear and concise description of Stoic psychological techniques or 'exercises': for that, one might turn to "Stoic Spiritual Exercises" by Elen Buzare.

However, the book may be of interest to those seeking an easy-to-digest introductory exposition of Stoi ...more

flag 11 likes · Like · see review

Dec 18, 2010 Neil White rated it it was ok

As much as I wanted to like this book, I'm forced to give it little more than a resounding "meh" with a B+ for effort. As much as I enjoy the subject matter, and appreciated the author's attempt to bring an ancient philosophy in line with the present day (which he does do with success), the writing itself feels stuck somewhere between a soft, feel-good self-help title that helps one live their life to the fullest, and a serious academic study of an influential philosophy. It seems Irvine couldn' ...more

flag 10 likes · Like · see review

Jun 12, 2017 Hamid e Naser rated it it was amazing · review of another edition

فلسفه های زندگی دو جز دارند: به ما می گویند چه چیزهایی در زندگی ارزش دنبال کردن دارند و به ما یاد می دهند چطور به این چیزهای ارزشمند برسیم. همانطور که دیدیم از نظر رواقیون فقط آرامش ارزش دنبال کردن دارد/ ص 297
کتاب بسیار خوب و کاربردی ست و نکات بسیار ساده اما عمیقی درون خودش دارد. پس از خواندنش هم همواره به درد مراجعه ی دوباره و مرور آن نکات می خورد. کتاب راهکارهای مناسبی برای آرامش ارائه می دهد مانند چیزی که از متن آورده ام و چکیده ی برجسته ی کتاب هم همان است
بازگردان به پارسی خوب انجام شده و کیف ...more

flag 10 likes · Like · see review

Oct 09, 2017 Zahra rated it really liked it · review of another edition

Shelves: دارمشان, فلسفه, لازم-البازخوانى, پیشنهاد-می-شود, موردعلاقه-ترين-ها

«آدمهای امروزی باور دارند که زندگی معنادار و رضایتبخش تنها در صورتی به دست میآید که به قدر کافی خرید کرده باشند. برای همین به جای داشتن فلسفهای برای زندگی٬ تمام اوقاتشان را صرف کار کردن میکنند تا بتوانند آخرین کالاهای مد روز بخرند. »

کتاب با توضیحاتی در مورد لزوم داشتن فلسفهی زندگی آغاز میشود و این دلایل با دلایلی که در یکی از کتابهای «دین و زندگی» در مورد داشتن دین مشترک هستند.
این که برای زندگیمان هدف داشته باشیم و بدون اتلاف عمر از مسیر اصلی به هدف زندگی برسیم.

و امّا رواقیون. رواقیگری یکی از «آدم‌های امروزی باور دارند که زندگی معنادار و رضایت‌بخش تنها در صورتی به دست می‌آید که به قدر کافی خرید کرده باشند. برای همین به جای داشتن فلسفه‌ای برای زندگی٬ تمام اوقاتشان را صرف کار کردن می‌کنند تا بتوانند آخرین کالاهای مد روز بخرند. »

کتاب با توضیحاتی در مورد لزوم داشتن فلسفه‌ی زندگی آغاز می‌شود و این دلایل با دلایلی که در یکی از کتاب‌های «دین و زندگی» در مورد داشتن دین مشترک هستند.
این که برای زندگی‌مان هدف داشته باشیم و بدون اتلاف عمر از مسیر اصلی به هدف زندگی برسیم.

و امّا رواقیون. رواقی‌گری یکی از مکاتب فلسفی پرطرفدار یونان باستان است. رواقیون انسان‌هایی شجاع٬ میانه‌رو٬ خردمند و خویشتندار بودند. هدف اصلی رواقیون این بود که در زندگی به آرامش برسند و نهایت لذت را از زندگی ببرند. آن‌ها معتقد بودند که اصل لذت و آرامش مربوط به درون انسان است. به همین دلیل برای آرامش انسان و تعدیل اضطراب و ترس و خشم وی٬ راهکارهایی را تعبیه کرده‌بودند مانند فکر کردن به اتّفاقات ناگوار٬ تقدیرگرایی و مراقبه و تامل. همچنین آن‌ها برای مواجهه‌ی ما با توهین٬ خشم٬ اندوه٬ مرگ٬ دوران پیری و اتّفاقات ناگوار توصیه‌هایی داشتند٬ که با کمک آن‌ها می‌توانیم آرامش‌مان را تقریباً تحت هر شرایطی حفظ کنیم و یا کم‌تر آرامش‌مان به هم بخورد یا بعد از به هم ریختن٬ سریع‌تر با خودمان کنار آییم و به حالت طبیعی برگردیم.
فصل‌های پایانی کتاب هم اختصاص دارند به دلایل افول رواقی‌گری. و دلایلی مبتنی بر تکامل انسان برای انسان‌هایی که به خدا باور ندارند و با پرسش «چرا رواقی باشیم؟» مواجه می‌شوند. [این بخش از کتاب از نظر من بسیار مبتنی بر نظرات شخصی نویسنده بود و دلایل نویسنده قانع‌کننده نبودند.]
و در نهایت نویسنده از تجربیات خودش به عنوان یک رواقی در قرن ۲۱ صحبت کرده بود [به نظرم خیلی خیلی جذّاب آمدند.] و چند کتاب هم برای مطالعه‌ی بیشتر به‌مان معرفی کرده بود.

نویسنده خواسته در این کتاب٬ مکتب رواقی را متناسب با قرن حاضر به‌روز کنه و از نظر من خیلی موفق بوده.
اون خیلی دقیق ما و رفتارها و افکارمون رو موشکافی کرده و یک جورایی برامون نسخه پیچیده. نسخه‌ای که برای اکثر افراد جواب می‌ده. فلسفه‌ای که می‌تونه فلسفه‌ی زندگی خیلی از افراد فارغ از عقایدی که دارند قرار بگیره٬ چون اصول اون مبتنی بر نیاز مشترک تمام انسان‌ها یعنی «آرامش» بنا شده.
نکته‌ای که برام جالبه اینه که نویسنده خودش از باگ‌های دلایل‌ش مطلعه و در موردش هم حرف می‌زنه٬ ولی با این همه٬ حس می‌کنه حتی اگه کسی با خوندن کتاب رواقی نشه٬ اما به داشتن فلسفه‌ای برای زندگی فکر کنه٬ وظیفه‌ش ُ به عنوان یک رواقی انجام داده.

× کتاب ُ دوست داشتم. ...more

flag 8 likes · Like · see review

Apr 11, 2017 Sonya rated it liked it · review of another edition

داشتن فلسفه اي براي زيستن و زيستن به همان نحوي كه برايش ساخته شده ايم، دغدغه ي بسياري از فلاسفه و برخي مردم عادي هست، شايد داشتن حياتي كه هنگام رسيدن مرگمان حسرت ها و اي كاش هاي كمتري داشته باشيم، خواسته ي بسياري از انسان هاي امروزي است. در اين كتاب نويسنده به معرفي فلسفه رواقي به عنوان فلسفه اي براي زندگي با آرامش بيشتر، مي پردازد، برخلاف آنچه مي پنداريم رواقيون افراد عزلت گزين و تارك دنيا نبوده و فلسفه اصلي آنهاچگونگي شاد بودن در سخت ترين شرايط است. در اين كتاب نويسنده با معرفي رواقيون مشهور و ...more

flag 8 likes · Like · see review

May 03, 2017 Mohammad rated it really liked it

میگه برای اینکه زندگی رو هدر ندیم و یا چیزهای بیهوده رو دنبال نکنیم و موقع مرگ کارمون به افسوس خوردن نرسه، زندگی ما باید یک فلسفه کلی داشته باشه؛ فلسفهای که جهت و معنای زندگی ما رو مشخص میکنه.
حالا چه چیزی اون قدر ارزش داره که بتونیم زندگی رو در راهش صرف کنیم؟ رواقیها میفرمایند که این چیزی نیست جز آرامش. آرامش هم با اجتناب از احساسات منفی مثل غم، خشم، نفرت، اندوه، غرور، طمع و ... به دست میاد. باید به نحوی زندگی کنیم که میزان ایجاد این احساسات رو تا جای ممکن به حداقل برسونیم.

برای رسیدن به این هدف می‌گه برای اینکه زندگی رو هدر ندیم و یا چیزهای بیهوده رو دنبال نکنیم و موقع مرگ کارمون به افسوس خوردن نرسه، زندگی ما باید یک فلسفه کلی داشته باشه؛ فلسفه‌ای که جهت و معنای زندگی ما رو مشخص می‌کنه.
حالا چه چیزی اون قدر ارزش داره که بتونیم زندگی رو در راهش صرف کنیم؟ رواقی‌ها می‌فرمایند که این چیزی نیست جز آرامش. آرامش هم با اجتناب از احساسات منفی مثل غم، خشم، نفرت، اندوه، غرور، طمع و ... به دست میاد. باید به نحوی زندگی کنیم که میزان ایجاد این احساسات رو تا جای ممکن به حداقل برسونیم.

برای رسیدن به این هدف، یک سری تکنیک ارائه شده تا در موقعیت‌های مختلف زندگی که می‌تونن ما رو دچار این احساسات منفی کنن، خودمون رو کنترل کنیم. مثلا پیشنهاد دادن که هر از چندی با منفی‌اندیشی خودمون رو در برابر اندوه ناشی از اتفاقات محتمل واکسینه کنیم. اگه به این فکر کنی که فرزندت یا پدر یا مادرت یک روز می‌میرن، وقتی اونها بمیرن اونقدر برات دور از ذهن نیست و کمتر ناراحت می‌شی. کما اینکه این طرز تفکر باعث می‌شه همین الان هم که کنارشون هستی، بودن با اونها رو بیشتر غنیمت بدونی.

برای مقابله با هوای نفسانی، شهوت، حرص، خشم، افسوس، مورد اهانت واقع شدن، تبعید شدن، اندوه ناشی از مرگ اطرافیان، برخورد با آدم‌های دیگه، سختی‌های دوران پیری و موارد دیگه راهکارهایی دادن تا کمترین تاثیر رو روی آرامش ما داشته باشن. برای اینکه آرامش خودمون رو از دست ندیم باید کاری کنیم که آرامش رو تا حد ممکن به شرایط و موقعیت‌های خارجی وابسته نکنیم. باید آرامش رو درون خودمون جستجو کنیم. چون در بیشتر مواقع قدرتی روی عوامل خارجی نداریم. حتا اگه تا حدی چنین قدرتی داشته باشیم، نتیجه از کنترل ما خارجه و همیشه ممکنه شرایط بر وفق مراد پیش نره.

در همین راستا اونها دنبال کردن ثروت و شهرت رو بی‌ارزش می‌دونستن. چون اینها می‌تونن آرامش ما رو سلب کنن. به خاطر شهرت مجبور می‌شیم کارهایی انجام بدیم که خوشایند دیگرانه و این موضوع ما رو محدود می‌کنه و به دیگران به ما تفوق می‌ده. ثروت هم ما رو آزمند می‌کنه. به علاوه باعث می‌شه تا ترس از دست دادن ثروت هم به احساسات ناخوشایند ما اضافه بشه. اگه زندگی تجملاتی داشته باشیم، لذت‌های کوچیک زندگی رو از دست می‌دیم. در نهایت ذهنمون برده تنمون می‌شه و آزادی خودمون رو می‌بازیم. البته اگه ثروتمند هستی نیازی نیست از بین ببریش. مهم اینه که برده ثروت نشی و بابت از دست دادنش نگران نباشی و برات مهم نباشه و به تجملات عادت نکنی.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
همه این تکنیک‌ها خوبن. همه‌شون به آرامش ما و رسیدن به شادی و حال خوش کمک می‌کنن. قبول. منتها من باهاش مخالفم.
رواقی‌ها آرامش رو بالاترین ارزش توی زندگی می‌دونستن. و همون طور که نویسنده هم اذعان می‌کنه، برای این موضوع استدلالی نیاوردن و این مسئله رو بدیهی و مفروض می‌گرفتن.

من فکر نمی‌کنم آرامش اونقدرها هم مهم باشه. برای من کنجکاو بودن، جستجو کردن، تجربه کردن، به جاده زدن، کاوش کردن خیلی مهم‌تر از آرامشه. و دنبال کردن اینها باعث می‌شه تا آرامش خودمون رو از دست بدیم. هر چند ممکنه استدلال بشه که آرامش ذهنی مورد نظر رواقی‌ها رو می‌شه توی تجربه کردن چیزهای جدید هم پیاده کرد. می‌شه رفت اما وابسته رفتن نشد. می‌شه چیزهای جدید، سخت، خطرناک یا نامحتمل رو امتحان کرد، اما همه رو بذاری به پای اینکه ما رو برای شرایط بدتر و سخت‌تر و ... آماده می‌کنه و گنجایش تحمل ما رو بالا می‌بره و پادشکننده‌تر می‌شیم. ولی این من رو راضی نمی‌کنه. این طوری انگار یک چیزیش کمه. انگار دغدغه رفتن و تجربه کردن رو نداری. یعنی برات مهم نیست. ولی مهمه...

"ما زنده از آنیم که آرام نگیریم"
...more

flag 10 likes · Like · see review

Jul 09, 2018 Scriptor Ignotus rated it liked it

Shelves: philosophy, self-help

This book is essentially a “pitch” for adopting Stoicism—or a certain modernized iteration of Stoicism—as one’s philosophy of life. It includes a brief survey of the history of Stoicism, a list of psychological techniques which Stoics use to achieve and maintain tranquility (which Irvine understands to be the most fundamental Stoic aspiration), advice plucked from the works of Epictetus, Seneca, Musonius Rufus, and Marcus Aurelius on navigating some of life’s most exacting challenges: grief, ang ...more

flag 7 likes · Like · see review

Jun 16, 2012 C. Varn rated it really liked it

Dr. Irvine presents Stoicism in its own context from the Roman period (which is the one where the ethics are more clearly developed, although it doesn't deal with the virtue and proto-physics of the Greek Stoics) and then puts it in a modern psychologized and evolutionary context.

First, this book is wonderfully layman friendly. He doesn't use the exact Greek and Roman terms. He doesn't discuss apatheia, prohairesis, and sunkatathesis. Dr. Irvine discusses tranquility, virtue, and reason. Dr. Irv Dr. Irvine presents Stoicism in its own context from the Roman period (which is the one where the ethics are more clearly developed, although it doesn't deal with the virtue and proto-physics of the Greek Stoics) and then puts it in a modern psychologized and evolutionary context.

First, this book is wonderfully layman friendly. He doesn't use the exact Greek and Roman terms. He doesn't discuss apatheia, prohairesis, and sunkatathesis. Dr. Irvine discusses tranquility, virtue, and reason. Dr. Irvine also uses some sound psychology in talking about hedonic adaption and how it leads to anhedonia--or, in short, how the more desires you have, the more you fullfill them, the less the things you lusted over make you happy.

The there are a good fifty pages devoted to putting Stoicism in its context, including all the Zeus-driven bits that alienate atheists and agnostics like me. Dr. Irvine, however, makes a fairly convincing polemic that Stoic philosophy is perfectly consistent with an evolutionary worldview and nontheistic elements.

The majority of the book is devoted to various psychological techniques that are designed to head off hedonic adaption. Or, as I like to call, "how to shoot the alcoholic, nymphomaniac, shopping-addicted inner-voice in the head." These include fatalism in regards to the past and present, negative visualization, voluntary discomfort, and delaying gratification. Irvine develops these from the writings of Seneca the Younger, Marcus Aerilius, and Epictetus. Dr. Irvine also puts these in a modern context and admits the difficulties of many of the techniques in modern culture.

If there are explicit flaws in the book, it could be that it is too layman-driven for people already somewhat familar with Classical philosophy and doesn't go into what the Stoics (particularly the Greek varieties) thought about politics and virtue. In fact, the Greek Stoics are largely ignored after the historical chapters in the beginning of the book. These faults will annoy people with my background, but I don't think we are the primary audience for this book.

I think if you want to take internal moral philosophy more seriously and perhaps attempt to slow hedonic adaption, this is a good book to start with. Dr. Irvine may not convince you to become a full blown Stoic, but he will have you take the classical philosophers of lifestyles much more seriously. It also gets a rationalist framework for ethics--including how to drive your own mind--in a way that does not demand either an explicit political OR theological point of view. ...more

flag 6 likes · Like · see review

Feb 07, 2015 Micole rated it it was amazing

Very accessibly written, easy to apply guide to stoicism

Appreciate what you have (negative visualization)

Focus on what you can control (dichotomy/trichotomy of control) and do not concern yourself with things that are actually irrelevant (who invited you where, who complimented or insulted you)

Ask yourself, are you living by your values, not are you succeeding by someone else's (misguided) measures of success (wealth, material things, status symbols)

Practice poverty, discomfort, challenge... T ...more

flag 6 likes · Like · see review

Dec 09, 2012 Paul Toth rated it really liked it

Lucky for me, some years back I stumbled into Diogenes, who refused to write prescriptions but referred me to the Stoics and Cynics. Slowly, I learned how to better bear the onslaught of life's unnecessary absurdity and how to remember how, despite myself and you. If my reasoning seems circular, so's the earth. Irvine renders Stoicism a relevant and applicable philosophy of life, especially for those lacking the time and inclination to read the source material. I don't pick bones, but I will not ...more

flag 6 likes · Like · see review

May 16, 2012 William1.2 rated it liked it

Shelves: philosophy, 21-ce, nonfiction, us

This is a very practical guide to living well. Please don't let the grounding in philosophy put you off. The Stoics were the most useful of philosophers. What Irvine has done is to distill the teachings of Seneca, Epictetus, Musonius, Marcus Aurelius and the others into concise guidelines that can be applied to everyday life. No abstractions heaped on abstractions here. This is lively prose intended to instill a number of basic mental concepts that can bring tranquility--the overarching Stoic id ...more

flag 6 likes · Like · see review

Jul 23, 2014 Nick Klagge rated it really liked it

(tl;dr--nice book, Stoicism is awesome)

This was a very enjoyable and accessible book on Stoicism. The author describes himself as a "congenital Stoic," i.e. one whose mind is naturally in accordance with many aspects of Stoic philosophy, and I think I could be described as the same (thus my interest in reading this). For anyone who is interested, I also highly recommend some of the primary sources: the "Handbook" of Epictetus and the "Meditations" of Marcus Aurelius. They are very accessible too (tl;dr--nice book, Stoicism is awesome)

This was a very enjoyable and accessible book on Stoicism. The author describes himself as a "congenital Stoic," i.e. one whose mind is naturally in accordance with many aspects of Stoic philosophy, and I think I could be described as the same (thus my interest in reading this). For anyone who is interested, I also highly recommend some of the primary sources: the "Handbook" of Epictetus and the "Meditations" of Marcus Aurelius. They are very accessible too. (After reading this book, I know I need to read some of Seneca as well.)

In addition to giving a broad overview of the major Roman Stoics and the tenets of their philosophy, Irvine talks about some Stoic practices you can do. Some of these are things I've done before, and others I've only recently tried, but in general I think they are quite useful. To use some modern terminology, they seem to me to fall under the general category of avoiding hedonic adaptation. The Romans did not have "happiness economics," but they were certainly aware of this tendency in people, and its negative effects on our lives. So for example, Irvine talks about practicing regular minor deprivations, which has the positive effect of making us appreciate things more when we do have them, and also of getting us more comfortable with deprivation (which is often unavoidable). In my own life, I practice a very basic form of this: I alternate "beer nights" and "dessert nights," meaning that on a normal day, I may have a beer (or less often wine) with dinner or I may have dessert, but not both. (I don't always have either, and I'll occasionally break this rule for a special dinner out.) It's an almost absurdly minor deprivation, but I have found that it greatly enhances my appreciation of each--I have the minor excitement of "beer night!" or "dessert night!" most nights. Similarly, I think that one of the things I enjoy about backpacking is the way it entails temporary enforced deprivation of things we usually take for granted. When you come back to the "real world," you really appreciate these things! (Bill Bryson is really funny writing about this phenomenon in "A Walk In The Woods.") Another practice Irvine talks about is "negative visualization," which means occasionally imagining not having some of the good things in life that we take for granted. This can feel a little forced or silly sometimes, but I have found it to be quite effective in certain cases. The main example is a practice I read from David Cain of the "Raptitude" blog, which is: when you are in a normal situation, imagine that you have been dead or in some kind of limbo (I always picture the underworld from "The Amber Spyglass"), and that you have been temporarily granted a short time back in the world of the living. Try it some time and see what you think.

Irvine also spends some time writing about why Stoicism might be effective (in achieving its goal of increasing tranquility). The Roman Stoics thought that the gods had given man reason as his distinguishing characteristic; therefore, allowing our reason to rule was the best way of living in accordance with nature and "being the best we can be." Irvine wants to give his own description of why it is effective, without drawing on any religious beliefs. He gives an "evolutionary psychology" explanation that is closely linked to the ideas in "The Selfish Gene." Humans are "wired" with the emotional reactions that are most conducive to reproductive success, but these are not necessarily--in fact not at all--most conducive to human happiness. These include the fact that dissatisfaction tends to overtake temporary satisfaction (leading us to pursue more resources and more potential mates), and the preoccupation with what others think of us. Humans can overcome these evolutionarily coded triggers through the application of our reason and regular practice. Ironically, says Irvine, his explanation is in a sense exactly the opposite of the classical explanation--in his reading, we must overcome our nature rather than live in accordance with it.

I think there is some truth in Irvine's description, but I am also somewhat skeptical of it, since ev-psych explanations for phenomena can often be "just-so stories." Specifically, I am not convinced that genetics are the whole story, or even the main story. From my fairly minimal knowledge of "primitive" societies (mostly from non-authoritative sources: "Ishmael," "Debt," "Mutual Aid"), they are not actually that stressful of places to live for the most part--a lot of leisure with fairly rare stressful periods. The differences in observed social behavior between bonobos and common chimpanzees (our two closest cousins) also call into question any "pure" evolutionary explanation. Briefly, my feeling is that Irvine does not give enough "credit" to modern consumer society, which tends to play upon and accentuate these particular human instincts, because they are profit-generators. I wonder whether similar societal forces were at play in the Roman Empire; it certainly seems plausible. But whatever the reason, I feel that Stoic thought and exercises are extremely insightful.

Irvine also discusses the general idea of a "philosophy of life," of which Stoicism is an example, but also rival schools such as Epicureanism or other traditions such as Buddhism. He laments how selecting a philosophy of life is not seen as an important personal endeavor in our culture as it was (for the upper classes) in classical Greece and Rome, which, inter alia, has deeply changed the role of philosophy in culture. He sees it as important to adopt a philosophy of life, because otherwise there is a risk that you will come to the end of your life and feel unhappy with how you have conducted yourself. I would add that in our culture, if you don't make a point of doing this, your philosophy of life will probably end up being some version of "enlightened hedonism," which is again what is most agreeable to consumer capitalism. Religions also may play this role, but in my view, they are so tied to cultures as to make conscious individual choice quite rare--and they also come with many aspects that are not strictly philosophy-of-life. I thought this was a very interesting point, and I agree that it's lamentable.

A final note--Irvine has a related blog that I've started following: 21stcenturystoic.org. ...more

flag 5 likes · Like · see review

Jul 16, 2017 Kiwi Begs2Differ ✎ rated it it was ok · review of another edition

Shelves: nf-history, nf-other, nf-self-help

Stoicism is a discipline, adopted by ancient Greeks and Roman philosophers, as a path to achieve tranquillity or peace of mind. The idea of a simplified life as philosophy of life, like the Stoics proposed, appeals to me, so I was very interested in reading this book.

After a brief history of the movement and its major exponents (Seneca, Epictetus, Musonius, Marcus Aurelius), the author interprets the stoic teachings turning them into suggestions to be applied to modern lives. Although it gives s ...more

flag 5 likes · Like · see review

Apr 18, 2015 Mohammad rated it it was ok · review of another edition

Shelves: essay, ethics, philosophy, psychology

حتماً کتابیست مفید و آموزهدار. امّا چند ایراد نیز بهنظرم میرسد که دارد. یکی از آنها عدمِ سازواریست. یعنی مجموعهی دیدگاههای این کتاب بهمثابهِ یک جهانبینش٬ یکدستی و سازواریِ مطلوبی ندارد. مشکلِ دیگرش این است که مغالطاتی منطقی در آن به چشم میخورد. بهخصوص در مواقعی که نویسنده با هدفِ دفعِ دخلِ مقدّر به تبیین و دفاع از دیدگاههای مکتبِ رواقی میپردازد. گاه این مغالطات آنقدر ابتداییاند که تعجّب میکردم از اینکه یک فیلسوف این سطرها را نوشته است. ولی در مجموع کتابِ غیرِمفیدی نبود و مواردی را هم از آن یاد گ ...more

flag 5 likes · Like · see review