What do you think?
Rate this book
Pruskie baby #3
Kwestia czasu
Po powrocie do Augustowa Edyta porządkuje swoje sprawy, Pruskowie szykują się na powiększenie rodziny i życie, jak się wydaje, zaczyna biec spokojnym rytmem. Jednak spokój nie jest pisany rodowi Prusków, a norma ma w odniesieniu do nich zupełnie inną definicję.
Spokojny obiad w Starej Stanicy niespodziewanie przerywa tajemniczy gość, a komisarz Lewczyński musi zająć się sprawą makabrycznej zbrodni.
Gdzie podział się siostrzeniec Wilczyńskiego? Czy Edyta rozwiedzie się z Rafałem? Kim jest Bioderko? Wszystko się wyjaśni, to jedynie kwestia czasu...
Ostatnia część perypetii rodziny Prusków zaskakuje, bawi i wzrusza, pozwalając delektować się poszukiwaniem rozwiązania kilku zagadek.
Spokojny obiad w Starej Stanicy niespodziewanie przerywa tajemniczy gość, a komisarz Lewczyński musi zająć się sprawą makabrycznej zbrodni.
Gdzie podział się siostrzeniec Wilczyńskiego? Czy Edyta rozwiedzie się z Rafałem? Kim jest Bioderko? Wszystko się wyjaśni, to jedynie kwestia czasu...
Ostatnia część perypetii rodziny Prusków zaskakuje, bawi i wzrusza, pozwalając delektować się poszukiwaniem rozwiązania kilku zagadek.
328 pages, Paperback
First published December 1, 2020
57 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
December 15, 2020
Pełna rodzinnego ciepła, czarnego humoru i zaskakujących tajemnic trylogia kryminalno-obyczajowa ze zbrodnią w tle.
Trylogia "Pruskie Baby" to perełka pośród literatury gatunkowej, która zachwyci zarówno miłośników intryg kryminalnych, jak i opowieści obyczajowych i komedii również. Małgorzata Starosta zaskakuje lekkością, zaskakuje też dopracowanym do perfekcji, ironicznym stylem, ale wisienką na torcie jest w tej trylogii język, którego nie można pominąć przy omawianiu tych książek, a który jest wynikową wykształcenia polonistycznego autorki. Bogata, a przyjemna dla ucha polszczyzna, pełna czarujących porównań, metafor i nawiązań to ewenement w literaturze gatunkowej. A Małgorzata Starosta operuje naszym rodzimym językiem perfekcyjnie, swobodnie meandrując pośród ostrych dialogów, barwnych opisów, czy dynamicznych zwrotów akcji.
Na dokładkę serwuje czytelnikom całą galerię smakowitych, z życia wziętych postaci, ukazanych trochę w krzywym zwierciadle, jak na komedię przystało – a to teściowa opętana i skąpana w kłamstwach, a to fałszywa do bólu przyjaciółka, a to mężuś-maminsynek, któremu marzą się tylko seksowne kobitki i szybkie samochody... A motywy kryminalne? Ich zbrodniczość, okrucieństwo i bezlitosna siła napędzają akcję i naciągają relacje oraz wytrzymałość bohaterów do nieprzytomności, jednak nie wyprowadzają z równowagi, bo nie one są tutaj najważniejsze.
Każdy tom bowiem otula rodzinne ciepło – rodzina jest tutaj najważniejsza i w rodzinie kryje się siła potrzebna, by pokonać wszelkie przeciwności losu. Pruskowie zdają się być miękką poduchą bezpieczeństwa – ich relacje opierają się na bezwzględnym zrozumieniu, zaufaniu i oparciu mimo wszystko. To niemal symboliczny portret rodzinny – rodziny takiej, jaka powinna naprawdę być. Rodziny, w której skomplikowanych koligacjach można się pogubić, jeśli nie będziemy wystarczająco uważni.
Z trylogią "Pruskie Baby" można spędzić kilka cudownych, pełnych śmiechu i łez (również ze śmiechu) zaczytanych dni, które pozwolą Wam zapomnieć o wszelkich znojach i smutkach codzienności. Czarny humor, krzywe zwierciadło i rodzinne tajemnice ze zbrodniami w tle – to jest właśnie to, czego nam potrzeba i to nie tylko w tym jakże dziwnym, zmierzającym do końca roku. Myślę, że będziecie mile zaskoczeni, będziecie zachwyceni i tak jak ja będziecie teraz wyczekiwać kolejnych powieści Małgorzaty Starosty.
P.S. Czekajcie, czy ja wspomniałam o jedzeniu? Bo w tej trylogii ciągle coś jedzą – tak jak lubię!
Trylogia "Pruskie Baby" to perełka pośród literatury gatunkowej, która zachwyci zarówno miłośników intryg kryminalnych, jak i opowieści obyczajowych i komedii również. Małgorzata Starosta zaskakuje lekkością, zaskakuje też dopracowanym do perfekcji, ironicznym stylem, ale wisienką na torcie jest w tej trylogii język, którego nie można pominąć przy omawianiu tych książek, a który jest wynikową wykształcenia polonistycznego autorki. Bogata, a przyjemna dla ucha polszczyzna, pełna czarujących porównań, metafor i nawiązań to ewenement w literaturze gatunkowej. A Małgorzata Starosta operuje naszym rodzimym językiem perfekcyjnie, swobodnie meandrując pośród ostrych dialogów, barwnych opisów, czy dynamicznych zwrotów akcji.
Na dokładkę serwuje czytelnikom całą galerię smakowitych, z życia wziętych postaci, ukazanych trochę w krzywym zwierciadle, jak na komedię przystało – a to teściowa opętana i skąpana w kłamstwach, a to fałszywa do bólu przyjaciółka, a to mężuś-maminsynek, któremu marzą się tylko seksowne kobitki i szybkie samochody... A motywy kryminalne? Ich zbrodniczość, okrucieństwo i bezlitosna siła napędzają akcję i naciągają relacje oraz wytrzymałość bohaterów do nieprzytomności, jednak nie wyprowadzają z równowagi, bo nie one są tutaj najważniejsze.
Każdy tom bowiem otula rodzinne ciepło – rodzina jest tutaj najważniejsza i w rodzinie kryje się siła potrzebna, by pokonać wszelkie przeciwności losu. Pruskowie zdają się być miękką poduchą bezpieczeństwa – ich relacje opierają się na bezwzględnym zrozumieniu, zaufaniu i oparciu mimo wszystko. To niemal symboliczny portret rodzinny – rodziny takiej, jaka powinna naprawdę być. Rodziny, w której skomplikowanych koligacjach można się pogubić, jeśli nie będziemy wystarczająco uważni.
Z trylogią "Pruskie Baby" można spędzić kilka cudownych, pełnych śmiechu i łez (również ze śmiechu) zaczytanych dni, które pozwolą Wam zapomnieć o wszelkich znojach i smutkach codzienności. Czarny humor, krzywe zwierciadło i rodzinne tajemnice ze zbrodniami w tle – to jest właśnie to, czego nam potrzeba i to nie tylko w tym jakże dziwnym, zmierzającym do końca roku. Myślę, że będziecie mile zaskoczeni, będziecie zachwyceni i tak jak ja będziecie teraz wyczekiwać kolejnych powieści Małgorzaty Starosty.
P.S. Czekajcie, czy ja wspomniałam o jedzeniu? Bo w tej trylogii ciągle coś jedzą – tak jak lubię!
January 15, 2025
"Znaczy ma związek ze zwłokami, chyba je znał. Jak jeszcze chodziły i nie były martwe."
Po powrocie na Podlasie Edyta przygotowuje się na przyjście bliźniaków. Mimo, że serce jej już nie bije dla nieporadnego męża to boi się że nie poradzi sobie z obecną sytuacją. Jednocześnie, znalezione zostały zwłoki mężczyzny, który jest znajomym Edyty. Tym razem komisarz Lewczyński musi rozwiązać zagadkę śmierci. Jednak i on ma wsparcie rodziny Prusków jak i ich przyjaciół.
Zakończenie różowej trylogii to zwieńczenie przygód Edyty Prusko, jej rodziny i przyjaciół. Pełna przezabawnych sytuacji powieść powoduje, że nie możemy przestać się uśmiechać, jednocześnie chcemy rozwiązać zagadkę kryminalną wraz z rodziną Prusków i komisarzem Lewczyńskim. Na szczęście nie brakuje także komisarza Wilczyńskiego, który jak zwykle ubarwia cała opowieść.
Naprawdę, świetna trylogia, przednia zabawa i zawsze ciekawa historia. Jak zwykle z nutką ciekawostek które są niesamowicie fascynujące. Serdecznie polecam!
Po powrocie na Podlasie Edyta przygotowuje się na przyjście bliźniaków. Mimo, że serce jej już nie bije dla nieporadnego męża to boi się że nie poradzi sobie z obecną sytuacją. Jednocześnie, znalezione zostały zwłoki mężczyzny, który jest znajomym Edyty. Tym razem komisarz Lewczyński musi rozwiązać zagadkę śmierci. Jednak i on ma wsparcie rodziny Prusków jak i ich przyjaciół.
Zakończenie różowej trylogii to zwieńczenie przygód Edyty Prusko, jej rodziny i przyjaciół. Pełna przezabawnych sytuacji powieść powoduje, że nie możemy przestać się uśmiechać, jednocześnie chcemy rozwiązać zagadkę kryminalną wraz z rodziną Prusków i komisarzem Lewczyńskim. Na szczęście nie brakuje także komisarza Wilczyńskiego, który jak zwykle ubarwia cała opowieść.
Naprawdę, świetna trylogia, przednia zabawa i zawsze ciekawa historia. Jak zwykle z nutką ciekawostek które są niesamowicie fascynujące. Serdecznie polecam!
March 30, 2022
Ostatni tom serii „Pruskie baby”.
Wszystko jest kwestią czasu, i nie da się uciec od tego co nam pisane.
Edyta wraca w rodzinne strony, ale talent to bycia uwikłaną w kłopoty nie opuszcza jej – bez znaczenia lokalizacja. Ale…w rodzinie siła. Rodzina Prusko znowu udowodni że bez ich udziału żadna zagadka nie może być rozwikłana.
Już tęsknię za ich pomysłowością, inteligencją, poczuciem humoru i energią. To jest genialna seria! Wątek kryminalny pochłoną mnie i do końca nie wiedziałam kto za tym stoi, nie spodziewałam się takiego zakończenia. Emocje i poczucie humoru sprawiają że to jest książka nieodkładalna. Nie tylko śmiałam się w głoś ale też wzruszałam. Polecam gorąco!
Ta seria to moje pierwsze spotkanie z Panią Małgorzatą ale oficjalnie ogłaszam że zostałam jej fanką i lecę kupić kolejne jej książki.
Wszystko jest kwestią czasu, i nie da się uciec od tego co nam pisane.
Edyta wraca w rodzinne strony, ale talent to bycia uwikłaną w kłopoty nie opuszcza jej – bez znaczenia lokalizacja. Ale…w rodzinie siła. Rodzina Prusko znowu udowodni że bez ich udziału żadna zagadka nie może być rozwikłana.
Już tęsknię za ich pomysłowością, inteligencją, poczuciem humoru i energią. To jest genialna seria! Wątek kryminalny pochłoną mnie i do końca nie wiedziałam kto za tym stoi, nie spodziewałam się takiego zakończenia. Emocje i poczucie humoru sprawiają że to jest książka nieodkładalna. Nie tylko śmiałam się w głoś ale też wzruszałam. Polecam gorąco!
Ta seria to moje pierwsze spotkanie z Panią Małgorzatą ale oficjalnie ogłaszam że zostałam jej fanką i lecę kupić kolejne jej książki.
August 18, 2022
4,5
Wspaniale bawiłam się na wszystkich tomach, autorka pozostawiła pole do powrotu do historii i mam ogromną nadzieję, że kiedyś tak się stanie!
(ponownie ogromne brawa dla Anny Ryźlak, słuchało się tego świetnie)
Wspaniale bawiłam się na wszystkich tomach, autorka pozostawiła pole do powrotu do historii i mam ogromną nadzieję, że kiedyś tak się stanie!
(ponownie ogromne brawa dla Anny Ryźlak, słuchało się tego świetnie)
January 27, 2021
Niektóre rozstania niosą w sobie smutek, ale wciąż są na tyle ciepłe, że człowiek mimowolnie się uśmiecha. Niektóre rozstania przebiegają w radosnej atmosferze, choć niewidzialna siła zgniata serce. Niektóre rozstania są niczym skończenie „Kwesti czasu", czyli trzeciego tomu różowej trylogii, w której losy rodzinne przeplatają się z kryminalną zagadką. Autorka ostatni raz na naszych oczach dręczy bohaterów i zmusza chociażby Andrzeja do wołania w przypływie frustracji „Co za klątwa ciąży nad tą rodziną, do diabła?!", a Edytę do zadania pytania „Czy my byśmy nie mogli być choć raz normalną rodziną, która nie rozwiązuje zagadek, nie obnaża kłamstw, nie odkrywa tajemnic i nie chowa trupów w szafie?". Tym razem gry słowne ogranicza do koniecznego minimum (ktoś powinien w końcu policzyć, ile razy pada „kwestia czasu" w tej książce), ale ilość trupów jest na standardowym poziomie, a okoliczności ich śmierci wciągają niczym moje koty kocimiętkę.
Co w tym tomie Małgorzata Starosta zgotowała bohaterom?
Edyta nareszcie wraca w rodzinne strony, ale jeśli choć przez moment miała nadzieję, że rozwód z Rafałem przebiegnie bez komplikacji, to musiała przeżyć gorzkie rozczarowanie. Jej małżonek, odkąd wie, że spodziewają się dzie...cka, trochę bowiem zmienia plany. Tym sposobem oboje stają się utrapieniem policji z Augustowa, czyli utrapieniem — zawodowym i prywatnym — Andrzeja, na którego głowę spada śledztwo w sprawie morderstwa. Co ciekawe — we Wrocławiu również wrzy, więc Bączek nie może liczyć na wakacje, które po przygodach z rodziną Prusków zdecydowanie mu się należą.
Po lekturze mogę Wam powiedzieć, że pewnych spraw Autorce nigdy nie zapomnę, a Andrzej nie powinien sam prowadzić śledztwa, bo ma zbyt dobre serce. O tym pierwszym wspomnieć nie mogę, bo zepsułabym niespodziankę, ale o drugim z ochotą pomówię, bo... Naprawdę lubię Andrzeja. Jest cierpliwy i k o c h a n y. To słowo od razu pojawia się w mojej głowie, gdy o nim myślę. Tym razem jednak trochę zbyt dużo trafiło na jego barki i chłopak wyraźnie się plątał. Niepewność w związku ze sprawami prywatnymi i niezgrabne prowadzenie śledztwa potęgowało jego frustrację i wcześniejsze „jest cierpliwy" wiele razy chciałam wrzucić do kosza, ale potem pojawiała się jego „k o c h a n a" strona i... Ach. Na pewno jednak nie o jękach zachwytu na temat Andrzeja chcecie słyszeć. Raczej o tym, że do prawie połowy książki śledztwo szło opornie, a to za sprawą nieumiejętności zadawania pytań wyżej wspomnianego pana. Czy jest to minusem powieści? Nie wiem. Odniosłam wrażenie, jakby działanie to było efektem zamierzonym, nie potknięciem, ale potem do akcji wkroczyli kolejni bohaterowie, którzy wszędzie wkładali swoje ciekawskie nosy i sprawa nabrała tempa. Od momentu, gdy do akcji wkroczył Henryk i Bączek wszystko już natomiast działo się bardzo szybko oraz zgrabnie.
Dla osób, które lubią prywatne rozterki bohaterów różowej trylogii, mam bardzo dobrą wiadomość! W tej części naprawdę dużo się dzieje! Relacja Andrzej-Edyta-Rafał dostarcza ogromu atrakcji, nestorka rodu rozstawia wszystkich po kątach, a do akcji wkrasza *szept* nowy wujek *koniec szeptu*. Zdecydowanie czytelnik nie ma kiedy się nudzić.
Ktokolwiek czytał moje wcześniejsze recenzje książek Małgorzaty Starosty, ten wie, że dla jej dowcipu jest specjalne miejsce w moim sercu (i to tuż obok Marty Kisiel, której polecajkę zresztą możecie na egzemplarzu książki przeczytać - dobrze wiem, że kilka osób to zachęci, więc *wink*). Autorka niebezpiecznie blisko podchodzi do absurdu, ale nigdy nie przekracza lini, trafiając w punkt. Z części na część gra słów zmieniała swoją formę, ale zawsze jest obecna, a konstrukcja zdań czy dobór słów sprawiają, że proza Małgorzaty mocno wybija się w gronie książek, jakie zwykle czytam. Ma w sobie lekkość ze szczyptą melodyjności, ale z dodatkiem patetycznych słów i... Trupów. Bo trupów u tej Pani nigdy nie brakuje.
Przygoda z Pruskimi została zakończona (ale czy na pewno? *wink*) i mogłabym nad tym płakać, ale za dwa miesiące wyruszamy na kolejną przygodę z Autorką, więc... Ocieram łzy (wzruszenia i śmiechu), zalecam nadrobienie zaległości i zapraszam po kolejne trupy!
Co w tym tomie Małgorzata Starosta zgotowała bohaterom?
Edyta nareszcie wraca w rodzinne strony, ale jeśli choć przez moment miała nadzieję, że rozwód z Rafałem przebiegnie bez komplikacji, to musiała przeżyć gorzkie rozczarowanie. Jej małżonek, odkąd wie, że spodziewają się dzie...cka, trochę bowiem zmienia plany. Tym sposobem oboje stają się utrapieniem policji z Augustowa, czyli utrapieniem — zawodowym i prywatnym — Andrzeja, na którego głowę spada śledztwo w sprawie morderstwa. Co ciekawe — we Wrocławiu również wrzy, więc Bączek nie może liczyć na wakacje, które po przygodach z rodziną Prusków zdecydowanie mu się należą.
Po lekturze mogę Wam powiedzieć, że pewnych spraw Autorce nigdy nie zapomnę, a Andrzej nie powinien sam prowadzić śledztwa, bo ma zbyt dobre serce. O tym pierwszym wspomnieć nie mogę, bo zepsułabym niespodziankę, ale o drugim z ochotą pomówię, bo... Naprawdę lubię Andrzeja. Jest cierpliwy i k o c h a n y. To słowo od razu pojawia się w mojej głowie, gdy o nim myślę. Tym razem jednak trochę zbyt dużo trafiło na jego barki i chłopak wyraźnie się plątał. Niepewność w związku ze sprawami prywatnymi i niezgrabne prowadzenie śledztwa potęgowało jego frustrację i wcześniejsze „jest cierpliwy" wiele razy chciałam wrzucić do kosza, ale potem pojawiała się jego „k o c h a n a" strona i... Ach. Na pewno jednak nie o jękach zachwytu na temat Andrzeja chcecie słyszeć. Raczej o tym, że do prawie połowy książki śledztwo szło opornie, a to za sprawą nieumiejętności zadawania pytań wyżej wspomnianego pana. Czy jest to minusem powieści? Nie wiem. Odniosłam wrażenie, jakby działanie to było efektem zamierzonym, nie potknięciem, ale potem do akcji wkroczyli kolejni bohaterowie, którzy wszędzie wkładali swoje ciekawskie nosy i sprawa nabrała tempa. Od momentu, gdy do akcji wkroczył Henryk i Bączek wszystko już natomiast działo się bardzo szybko oraz zgrabnie.
Dla osób, które lubią prywatne rozterki bohaterów różowej trylogii, mam bardzo dobrą wiadomość! W tej części naprawdę dużo się dzieje! Relacja Andrzej-Edyta-Rafał dostarcza ogromu atrakcji, nestorka rodu rozstawia wszystkich po kątach, a do akcji wkrasza *szept* nowy wujek *koniec szeptu*. Zdecydowanie czytelnik nie ma kiedy się nudzić.
Ktokolwiek czytał moje wcześniejsze recenzje książek Małgorzaty Starosty, ten wie, że dla jej dowcipu jest specjalne miejsce w moim sercu (i to tuż obok Marty Kisiel, której polecajkę zresztą możecie na egzemplarzu książki przeczytać - dobrze wiem, że kilka osób to zachęci, więc *wink*). Autorka niebezpiecznie blisko podchodzi do absurdu, ale nigdy nie przekracza lini, trafiając w punkt. Z części na część gra słów zmieniała swoją formę, ale zawsze jest obecna, a konstrukcja zdań czy dobór słów sprawiają, że proza Małgorzaty mocno wybija się w gronie książek, jakie zwykle czytam. Ma w sobie lekkość ze szczyptą melodyjności, ale z dodatkiem patetycznych słów i... Trupów. Bo trupów u tej Pani nigdy nie brakuje.
Przygoda z Pruskimi została zakończona (ale czy na pewno? *wink*) i mogłabym nad tym płakać, ale za dwa miesiące wyruszamy na kolejną przygodę z Autorką, więc... Ocieram łzy (wzruszenia i śmiechu), zalecam nadrobienie zaległości i zapraszam po kolejne trupy!
January 30, 2021
Kiedy nieuchronnie zbliżałam się do ostatniego rozdziału “Kwestii czasu” Małgorzaty Starosty, towarzyszyły mi uczucia ambiwalentne. Z jednej strony chciałam jak najszybciej poznać zakończenie trzytomowej historii Edyty Prusko i jej niecodziennej rodziny, a z drugiej wiedziałam, że przewrócenie ostatniej kartki oznacza pożegnanie z bohaterami, do których tak się przywiązałam. Ale, jak to mówią, wszystko co dobre musi się kiedyś skończyć, to tylko kwestia czasu. Najważniejsze, że skończyło się tak, jak zaczęło: w dobrym stylu i na wysokim poziomie literackim.
Z radością po raz kolejny dałam się porwać do Augustowa, do rodzinnego domu Prusków, dokąd Edyta wróciła na dobre po rozstaniu z mężem, choć zabierając ze sobą pamiątkę w postaci rosnących pod sercem bliźniąt. Nie dla niej jednak spokojne życie w gronie najbliższych, bo Edyta zdaje się być magnesem na trupy. Generalnie fabułę można by opisać parafrazą cytatu Tytusa de Zoo: “W Augustowie sobie tuptam, świeży trup tu, stary trup tam”. Seria wysoce niepokojących zdarzeń ponownie doprowadzi do współpracy wrocławskiej i augustowskiej policji, choć i jedni i drudzy marzą, żeby już nigdy nie usłyszeć nazwiska Prusko - przynajmniej na drodze służbowej.
Autorka nie dała mi wyboru - znowu muszę chwalić. Pojawiłyby się jakieś niepotrzebne wątki, dziury fabularne, nachalna propaganda albo od biedy chociaż błędy językowe, to przynajmniej byłoby się do czego przyczepić, a tak? Znowu będę piać z zachwytu. Nuda! O ile jednak czytanie entuzjastycznych opinii może nudzić, tak czytanie “Kwestii czasu” z nudą nie miało nic wspólnego. Powieść wciąga od samego początku, wątki kryminalne zgrabnie przeplatają się z tymi rodzinnymi, a proporcje między humorem a tragedią są idealnie wyważone. Bardzo przypadły mi do gustu również wstawki z perspektywy mordercy - oczywiście nie zdradzające jego tożsamości.
Nie będę się rozwodzić nad bohaterami, bo już się nimi zachwycałam w recenzjach poprzednich części, więc tylko napiszę, że dalej żywię gorące uczucie do podkomisarza Bączka (zwłaszcza za tę jedną scenę pod koniec!), komisarz Lewczyński depcze mu po piętach, łajzy jednak szkoda, a Patinka i szef kuchni Emil dostarczyli mi mnóstwo rozrywki. O, właśnie - znalazłam jedną rzecz, do której mogę się przyczepić! Oni tam ciągle jedzą, przez co czytanie tej książki w trakcie diety powodowało u mnie niekontrolowane burczenie w brzuchu. Koniec żali.
Co tu dużo mówić - “Pruskie baby”, “Wesela nie będzie!” i “Kwestia czasu” to po prostu świetnie napisana trylogia, pełna inteligentnego humoru, ciekawych zagadek kryminalnych i wspaniałych bohaterów. Małgorzata Starosta udowadnia, że da się napisać dobrą komedię kryminalną (albo kryminał ironiczny - to określenie podoba mi się bardziej) nie uciekając się do żenujących gagów, wulgarnego języka i tworzenia głupkowatych postaci tylko po to, żeby czytelnik miał kogo wyśmiać. I choć ze smutkiem żegnam się z rodziną Prusków, to z niecierpliwością wyczekuję kolejnej powieści autorki, nowego grona bohaterów i nowych zbrodni. Jednego jestem pewna - z takim warsztatem i pomysłowością, Starosta na pewno nie popełni zbrodni na literaturze.
Z radością po raz kolejny dałam się porwać do Augustowa, do rodzinnego domu Prusków, dokąd Edyta wróciła na dobre po rozstaniu z mężem, choć zabierając ze sobą pamiątkę w postaci rosnących pod sercem bliźniąt. Nie dla niej jednak spokojne życie w gronie najbliższych, bo Edyta zdaje się być magnesem na trupy. Generalnie fabułę można by opisać parafrazą cytatu Tytusa de Zoo: “W Augustowie sobie tuptam, świeży trup tu, stary trup tam”. Seria wysoce niepokojących zdarzeń ponownie doprowadzi do współpracy wrocławskiej i augustowskiej policji, choć i jedni i drudzy marzą, żeby już nigdy nie usłyszeć nazwiska Prusko - przynajmniej na drodze służbowej.
Autorka nie dała mi wyboru - znowu muszę chwalić. Pojawiłyby się jakieś niepotrzebne wątki, dziury fabularne, nachalna propaganda albo od biedy chociaż błędy językowe, to przynajmniej byłoby się do czego przyczepić, a tak? Znowu będę piać z zachwytu. Nuda! O ile jednak czytanie entuzjastycznych opinii może nudzić, tak czytanie “Kwestii czasu” z nudą nie miało nic wspólnego. Powieść wciąga od samego początku, wątki kryminalne zgrabnie przeplatają się z tymi rodzinnymi, a proporcje między humorem a tragedią są idealnie wyważone. Bardzo przypadły mi do gustu również wstawki z perspektywy mordercy - oczywiście nie zdradzające jego tożsamości.
Nie będę się rozwodzić nad bohaterami, bo już się nimi zachwycałam w recenzjach poprzednich części, więc tylko napiszę, że dalej żywię gorące uczucie do podkomisarza Bączka (zwłaszcza za tę jedną scenę pod koniec!), komisarz Lewczyński depcze mu po piętach, łajzy jednak szkoda, a Patinka i szef kuchni Emil dostarczyli mi mnóstwo rozrywki. O, właśnie - znalazłam jedną rzecz, do której mogę się przyczepić! Oni tam ciągle jedzą, przez co czytanie tej książki w trakcie diety powodowało u mnie niekontrolowane burczenie w brzuchu. Koniec żali.
Co tu dużo mówić - “Pruskie baby”, “Wesela nie będzie!” i “Kwestia czasu” to po prostu świetnie napisana trylogia, pełna inteligentnego humoru, ciekawych zagadek kryminalnych i wspaniałych bohaterów. Małgorzata Starosta udowadnia, że da się napisać dobrą komedię kryminalną (albo kryminał ironiczny - to określenie podoba mi się bardziej) nie uciekając się do żenujących gagów, wulgarnego języka i tworzenia głupkowatych postaci tylko po to, żeby czytelnik miał kogo wyśmiać. I choć ze smutkiem żegnam się z rodziną Prusków, to z niecierpliwością wyczekuję kolejnej powieści autorki, nowego grona bohaterów i nowych zbrodni. Jednego jestem pewna - z takim warsztatem i pomysłowością, Starosta na pewno nie popełni zbrodni na literaturze.
February 27, 2021
🌹„KWESTIA CZASU”🌹
Małgorzata Starosta Wydawnictwo Vectra
Witajcie. Dzisiaj przychodzę do was z recenzją trzeciego i chyba ostatniego tomu różowej serii o Pruskich babach – „Kwestia czasu” Małgorzaty Starosty. Żal się z nimi rozstawać. Niezapomniane przeżycia.
Intrygi w tej książce są rewelacyjne, a zwroty akcji bombowe. Szukacie dobrej komedii, obyczajówki i kryminału w jednym polecam rewelacyjną, różową serię Małgorzaty Starosty. Uwielbiam te baby. Ich język i cięte riposty są wyśmienite. Z tymi babami nie da się nudzić. Czytasz i czytasz i oderwać się nie można. Tak one wciągają. Znajdziecie tutaj zwłoki – i poszukiwanie sprawcy. Dodatkowo poznacie zaginioną rodzinną tajemnicę.
Zastanawiacie się kto tym razem wpadnie na trop mordercy, czy policja czy może nasze baby? Zachęcam do przeczytania „Kwestia czasu”.
Chcielibyście dowiedzieć się co tam słychać u naszych bab? Przeczytajcie książkę. 😊
Książki Małgorzaty Starosty są niezapomniane. Autorka tworzy specyficzny klimat. Chętnie sięgam po jej powieści. Bawią, wzruszają i szokują. Wspaniała różowa seria – nie tylko dla kobiet.
Macie swoją ulubioną bohaterkę – wspaniałej różowej serii? Moją ulubienicą jest Edyta Prusko. Nie daje się nikomu. Jest twarda. Dużo w życiu przeszła. Wraca w rodzinne strony. Czy rozwiedzie się z mężem?
Polecam, polecam i jeszcze raz polecam.
Ps. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś autorka napisze kolejną część. Chętnie poznam dalsze losy naszych bohaterek i ich rodzin.
Nie może być inaczej jak 10/10.
Za egzemplarz serdecznie dziękuję autorce @malgorzata.starosta.autorka 😊😘🌹
Nie możecie przegapić tej serii. Polecam wszystkie 3 części : „Pruskie baby” , „Wesela nie będzie” oraz „Kwestia czasu”.
Dajcie znać co myślicie o tej serii.
Małgorzata Starosta Wydawnictwo Vectra
Witajcie. Dzisiaj przychodzę do was z recenzją trzeciego i chyba ostatniego tomu różowej serii o Pruskich babach – „Kwestia czasu” Małgorzaty Starosty. Żal się z nimi rozstawać. Niezapomniane przeżycia.
Intrygi w tej książce są rewelacyjne, a zwroty akcji bombowe. Szukacie dobrej komedii, obyczajówki i kryminału w jednym polecam rewelacyjną, różową serię Małgorzaty Starosty. Uwielbiam te baby. Ich język i cięte riposty są wyśmienite. Z tymi babami nie da się nudzić. Czytasz i czytasz i oderwać się nie można. Tak one wciągają. Znajdziecie tutaj zwłoki – i poszukiwanie sprawcy. Dodatkowo poznacie zaginioną rodzinną tajemnicę.
Zastanawiacie się kto tym razem wpadnie na trop mordercy, czy policja czy może nasze baby? Zachęcam do przeczytania „Kwestia czasu”.
Chcielibyście dowiedzieć się co tam słychać u naszych bab? Przeczytajcie książkę. 😊
Książki Małgorzaty Starosty są niezapomniane. Autorka tworzy specyficzny klimat. Chętnie sięgam po jej powieści. Bawią, wzruszają i szokują. Wspaniała różowa seria – nie tylko dla kobiet.
Macie swoją ulubioną bohaterkę – wspaniałej różowej serii? Moją ulubienicą jest Edyta Prusko. Nie daje się nikomu. Jest twarda. Dużo w życiu przeszła. Wraca w rodzinne strony. Czy rozwiedzie się z mężem?
Polecam, polecam i jeszcze raz polecam.
Ps. Mam nadzieję, że jeszcze kiedyś autorka napisze kolejną część. Chętnie poznam dalsze losy naszych bohaterek i ich rodzin.
Nie może być inaczej jak 10/10.
Za egzemplarz serdecznie dziękuję autorce @malgorzata.starosta.autorka 😊😘🌹
Nie możecie przegapić tej serii. Polecam wszystkie 3 części : „Pruskie baby” , „Wesela nie będzie” oraz „Kwestia czasu”.
Dajcie znać co myślicie o tej serii.
January 2, 2021
Ale, że co? Że to już koniec? Ja się nie zgadzam!
Z całą pewnością znacie te przepiękne różowe okładki. Trylogia @malgorzata.starosta.autorka owładnęła cały Bookstagram, jednak to, co autorka zostawiła na sam koniec, to jest dopiero hit!
Z całą pewnością "Kwestia czasu" to, w moim odczuciu, najlepsza część spośród wszystkich trzech części. Natężenie trupów na kilometr kwadratowy osiągnęło apogeum, akcja toczy się tak wartko i szybko, że Usain Bolt przegrałby z kretesem, a wahania ciążowych nastrojów Edyty-nie-Surym powodowały szerokiego banana na mojej buzi. Nasz "magnes na trupy" z całą pewnością nie próżnuje, a i nam nie pozwala nudzić się ani przez sekundę.
Szkoda, że dane mi jest pożegnać się z rodziną Prusków, bo polubiłam ich całym moim malutkim serduszkiem. Mam nadzieję, że "Kwestią czasu" będzie powstanie nowych powieści tej "jednej znanej pisarki z Wrocławia". Myślę, że ostatnia część przypadnie do gustu również tym, którzy zbytnio nie przepadają za komediami kryminalnymi. Kryminał bowiem jest tutaj tak bardzo zgrabnie wpleciony, a bohaterowie tak ludzcy, że aż żywo wzięci z najbliższego otoczenia, to wszystko powoduje, że podczas lektury czuje się jakbyśmy my zostali zaproszeni w gościnne progi Starej Stanicy.
A wszystko to obsypane takim rodzajem kawału, jaki kocham. Subtelnym, lecz zarazem czarnym, z lekką dawką ironii i sarkazmu. Czego chcieć więcej? 😉
Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję samej autorce! 💞
Z całą pewnością znacie te przepiękne różowe okładki. Trylogia @malgorzata.starosta.autorka owładnęła cały Bookstagram, jednak to, co autorka zostawiła na sam koniec, to jest dopiero hit!
Z całą pewnością "Kwestia czasu" to, w moim odczuciu, najlepsza część spośród wszystkich trzech części. Natężenie trupów na kilometr kwadratowy osiągnęło apogeum, akcja toczy się tak wartko i szybko, że Usain Bolt przegrałby z kretesem, a wahania ciążowych nastrojów Edyty-nie-Surym powodowały szerokiego banana na mojej buzi. Nasz "magnes na trupy" z całą pewnością nie próżnuje, a i nam nie pozwala nudzić się ani przez sekundę.
Szkoda, że dane mi jest pożegnać się z rodziną Prusków, bo polubiłam ich całym moim malutkim serduszkiem. Mam nadzieję, że "Kwestią czasu" będzie powstanie nowych powieści tej "jednej znanej pisarki z Wrocławia". Myślę, że ostatnia część przypadnie do gustu również tym, którzy zbytnio nie przepadają za komediami kryminalnymi. Kryminał bowiem jest tutaj tak bardzo zgrabnie wpleciony, a bohaterowie tak ludzcy, że aż żywo wzięci z najbliższego otoczenia, to wszystko powoduje, że podczas lektury czuje się jakbyśmy my zostali zaproszeni w gościnne progi Starej Stanicy.
A wszystko to obsypane takim rodzajem kawału, jaki kocham. Subtelnym, lecz zarazem czarnym, z lekką dawką ironii i sarkazmu. Czego chcieć więcej? 😉
Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję samej autorce! 💞
April 28, 2022
4 ⭐
Ta trylogia bardzo trzyma poziom. Każda z części jest inna i dzieje się w innym miejscu, a jednak każdy ma w sobie to coś co przyciąga czytelnika. Historię się wręcz pochłania. Wszystkie tomy oceniam na równo bo wszystkie mi się mocno podobały, ale wyłaniając mój ulubiony to muszę przyznać, że nie potrafię. Każdy z nich jest super.
Warto przeczytać wszystko po kolei bo można na maca wgryźć się w historię rodziny Prusków.
Ta trylogia bardzo trzyma poziom. Każda z części jest inna i dzieje się w innym miejscu, a jednak każdy ma w sobie to coś co przyciąga czytelnika. Historię się wręcz pochłania. Wszystkie tomy oceniam na równo bo wszystkie mi się mocno podobały, ale wyłaniając mój ulubiony to muszę przyznać, że nie potrafię. Każdy z nich jest super.
Warto przeczytać wszystko po kolei bo można na maca wgryźć się w historię rodziny Prusków.
January 2, 2022
To już trzeci tom rodu Prusków, więc nie będę spoilerować fabuły. Powiem Wam za to, że znów ubawiłam się po pachy. Oficjalnie ogłaszam zatem - jestem fanką Małgorzaty Starosty, a jej humor to po prostu złoto!
Jeśli macie zły dzień, to łapcie a tę serię - zapomnicie, choć na moment, o wszystkich problemach.
Jeśli macie zły dzień, to łapcie a tę serię - zapomnicie, choć na moment, o wszystkich problemach.
June 11, 2022
Dałabym więcej, bo książka jest napisana najlepiej z całej trylogii, ale czuję mały niedosyt po końcówce. Mam wrażenie, jakby zabrakło dodatkowych 100 stron na spokojne wyjaśnienie wszystkich wątków i przeprowadzenie finału.
June 6, 2021
Bardzo przyjemna rozrywka do czytania na leżaku;)
December 21, 2021
3,5 Wesela nie będzie podobała mi się bardziej
February 6, 2023
Zdecydowanie cała ta seria to najsympatyczniejsze, najzabawniejsze, co czytałam ostatnimi czasy
April 28, 2023
4,5 bardzo dobre zakończenie serii
May 19, 2023
Ostatnia część trylogii perypetii rodziny Prusków zaskakuje, bawi i wzrusza. Ciekawa intryga, dobre dialogi. Przede wszystkim świetnie zarysowani bohaterowie który rozbawiają do łez:-))))
August 26, 2023
3,5/5
September 13, 2025
Trzecia część przygód i znowu trupy, zniknięcia i sierżant Bączek w akcji. Coś co mi się dalej podobało.
Displaying 1 - 18 of 18 reviews