What do you think?
Rate this book
Ο νυχτερινός περίπατος της γιαγιάς
Στις Βρυξέλλες, την πόλη όπου χτυπάει η καρδιά της Ευρώπης, χτυπάει και η καρδιά της γιαγιάς. Πλήρης ημερών, γεμάτη συναισθήματα, εικόνες και μία ευρύτερη κατανόηση του κόσμου, η γιαγιά γλιστράει έξω από τη ζωή σαν να πηγαίνει έναν νυχτερινό περίπατο. Έναν μαγικό περίπατο που κλείνει τον μεγάλο κύκλο μια γεμάτης ζωής.
Μία λυρική και ευαίσθητη ματιά πάνω στο θέμα της απώλειας, ιδωμένης ως το φυσιολογικό, κάπως μελαγχολικό τέρμα ενός μεγάλου δρόμου.
Ένα κείμενο γραμμένο με τόση συγγραφική τέχνη και ωριμότητα, που παρά το θέμα του δεν προκαλεί θλίψη, παρά μόνο μια ζεστασιά και μια γλυκιά μελαγχολία.
Μία λυρική και ευαίσθητη ματιά πάνω στο θέμα της απώλειας, ιδωμένης ως το φυσιολογικό, κάπως μελαγχολικό τέρμα ενός μεγάλου δρόμου.
Ένα κείμενο γραμμένο με τόση συγγραφική τέχνη και ωριμότητα, που παρά το θέμα του δεν προκαλεί θλίψη, παρά μόνο μια ζεστασιά και μια γλυκιά μελαγχολία.
32 pages, Hardcover
Published November 12, 2020
36 people want to read
About the author
Άλκη Ζέη
39 books165 followersΗ Άλκη Ζέη
(Alki Zei)
γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925. Ο πατέρας της καταγόταν από την Κρήτη και η μητέρα της από τη Σάμο, όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια. Όταν ήταν μαθήτρια γυμνασίου, άρχισε να γράφει έργα για το κουκλοθέατρο. Ένας από τους χαρακτήρες που δημιούργησε, ο Κλούβιος, έγινε μετέπειτα ένας από τους κυριότερους ήρωες του κουκλοθεάτρου Αθηνών "Μπάρμπα Μυτούσης". Αργότερα έγραψε μια σειρά διηγημάτων που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό "Νεανική Φωνή", ένα περιοδικό για νέους που ανάμεσα στους συνεργάτες του ήταν ο Τάσος Λιγνάδης και ο Μάριος Πλωρίτης.
Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και στο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας στο τμήμα Σεναριογραφίας. Παντρεύτηκε με τον θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη, Γιώργο Σεβαστίκογλου που πέθανε το 1990. Έχει δύο παιδιά, την Ειρήνη που ζει στις Βρυξέλλες και εργάζεται σαν διερμηνέας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τον Πέτρο που είναι σκηνοθέτης κινηματογράφου και ζει και εργάζεται στην Ελλάδα.
Από το 1954 έως το 1964 έζησε σαν πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση. Το 1964 επιστρέφουν οικογενειακώς στην Ελλάδα για να ξαναφύγουν πάλι όλοι μαζί με τον ερχομό της Χούντας το 1967. Αυτή τη φορά ο τόπος διαμονής τους είναι η Γαλλία και συγκεκριμένα το Παρίσι.
Κατά την παραμονή της στη Σοβιετική Ένωση, γράφει διηγήματα που τα στέλνει στην Ελλάδα και δημοσιεύονται στην "Επιθεώρηση Τέχνης" και αργότερα θα εκδοθούν σε βιβλίο με τον τίτλο "Αρβυλάκια και Γόβες". Πρώτο της μυθιστόρημα είναι το "Καπλάνι της Βιτρίνας" που το έχει εμπνευστεί από τα παιδικά της χρόνια στη Σάμο και είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό. Πρόκειται για ιστορικό μυθιστόρημα που αφορά στη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά.
Το 1971 γράφει τον "Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου", αυτή τη φορά για την Κατοχή και την απελευθέρωση. Το σημαντικό στα ιστορικά της μυθιστορήματα είναι ότι δεν αποτελούν μια απλή καταγραφή ιστορικών γεγονότων αλλά είναι ζυμωμένα με τα αυτοβιογραφικά βιώματα των ηρώων της. Μαζί με τη Ζωρζ Σαρή, με την οποία γνωρίζονταν από τα σχολικά τους χρόνια, καθιέρωσε ένα νέο στυλ στο νεανικό μυθιστόρημα, τόσο από την άποψη του ζωντανού, αυτοβιογραφικού ύφους όσο και της εισαγωγής του πολιτικού, κοινωνικού και ιστορικού στοιχείου στο είδος.
Από όλες τις διεθνείς διακρίσεις που έχει λάβει, η μεγαλύτερη επιβράβευση έρχεται από το κοινό που διαβάζει με μανία τα βιβλία της και τα ανεβάζει ψηλά στις λίστες των ευπωλήτων. Όμως αυτό που κάνει το έργο της Άλκης Ζέη πραγματικά μεγάλο, είναι η απήχησή του και εκτός των συνόρων της Ελλάδας. Τα βιβλία της έχουν κατ’ επανάληψη βραβευθεί στο εξωτερικό: Mildred Batchelder στην Αμερική για Το καπλάνι της βιτρίνας, Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου, Κοντά στις ράγιες, Acerbi στην Ιταλία για το Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, Βραβείο βιβλιοφάγων στη Γαλλία για το Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της. Πάνω απ’ όλα Το Καπλάνι της βιτρίνας, που από το 1963 όταν πρωτοκυκλοφόρησε και με τις συνεχείς του επανεκδόσεις, αποτέλεσε σταθμό για τη νεότερη ελληνική λογοτεχνία για παιδιά, έχει αξιολογηθεί ως ένα από τα καλύτερα βιβλία για παιδιά στον κόσμο, περιλαμβάνεται σε διεθνείς καταλόγους προτεινόμενων βιβλίων για ανάγνωση και για μελέτη στο σχολείο, ενώ το 2007 διακρίθηκε με ακόμα ένα βραβείο στην Ιταλία.
To 2010 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του έργου της.
Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και στο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας στο τμήμα Σεναριογραφίας. Παντρεύτηκε με τον θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη, Γιώργο Σεβαστίκογλου που πέθανε το 1990. Έχει δύο παιδιά, την Ειρήνη που ζει στις Βρυξέλλες και εργάζεται σαν διερμηνέας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τον Πέτρο που είναι σκηνοθέτης κινηματογράφου και ζει και εργάζεται στην Ελλάδα.
Από το 1954 έως το 1964 έζησε σαν πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση. Το 1964 επιστρέφουν οικογενειακώς στην Ελλάδα για να ξαναφύγουν πάλι όλοι μαζί με τον ερχομό της Χούντας το 1967. Αυτή τη φορά ο τόπος διαμονής τους είναι η Γαλλία και συγκεκριμένα το Παρίσι.
Κατά την παραμονή της στη Σοβιετική Ένωση, γράφει διηγήματα που τα στέλνει στην Ελλάδα και δημοσιεύονται στην "Επιθεώρηση Τέχνης" και αργότερα θα εκδοθούν σε βιβλίο με τον τίτλο "Αρβυλάκια και Γόβες". Πρώτο της μυθιστόρημα είναι το "Καπλάνι της Βιτρίνας" που το έχει εμπνευστεί από τα παιδικά της χρόνια στη Σάμο και είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό. Πρόκειται για ιστορικό μυθιστόρημα που αφορά στη δικτατορία του Ιωάννη Μεταξά.
Το 1971 γράφει τον "Μεγάλο Περίπατο του Πέτρου", αυτή τη φορά για την Κατοχή και την απελευθέρωση. Το σημαντικό στα ιστορικά της μυθιστορήματα είναι ότι δεν αποτελούν μια απλή καταγραφή ιστορικών γεγονότων αλλά είναι ζυμωμένα με τα αυτοβιογραφικά βιώματα των ηρώων της. Μαζί με τη Ζωρζ Σαρή, με την οποία γνωρίζονταν από τα σχολικά τους χρόνια, καθιέρωσε ένα νέο στυλ στο νεανικό μυθιστόρημα, τόσο από την άποψη του ζωντανού, αυτοβιογραφικού ύφους όσο και της εισαγωγής του πολιτικού, κοινωνικού και ιστορικού στοιχείου στο είδος.
Από όλες τις διεθνείς διακρίσεις που έχει λάβει, η μεγαλύτερη επιβράβευση έρχεται από το κοινό που διαβάζει με μανία τα βιβλία της και τα ανεβάζει ψηλά στις λίστες των ευπωλήτων. Όμως αυτό που κάνει το έργο της Άλκης Ζέη πραγματικά μεγάλο, είναι η απήχησή του και εκτός των συνόρων της Ελλάδας. Τα βιβλία της έχουν κατ’ επανάληψη βραβευθεί στο εξωτερικό: Mildred Batchelder στην Αμερική για Το καπλάνι της βιτρίνας, Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου, Κοντά στις ράγιες, Acerbi στην Ιταλία για το Η Αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα, Βραβείο βιβλιοφάγων στη Γαλλία για το Η Κωνσταντίνα και οι αράχνες της. Πάνω απ’ όλα Το Καπλάνι της βιτρίνας, που από το 1963 όταν πρωτοκυκλοφόρησε και με τις συνεχείς του επανεκδόσεις, αποτέλεσε σταθμό για τη νεότερη ελληνική λογοτεχνία για παιδιά, έχει αξιολογηθεί ως ένα από τα καλύτερα βιβλία για παιδιά στον κόσμο, περιλαμβάνεται σε διεθνείς καταλόγους προτεινόμενων βιβλίων για ανάγνωση και για μελέτη στο σχολείο, ενώ το 2007 διακρίθηκε με ακόμα ένα βραβείο στην Ιταλία.
To 2010 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών για το σύνολο του έργου της.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
January 2, 2021
Η γιαγιά ζει στις Βρυξέλλες με τα παιδιά και τα εγγόνια της. Ένα βράδυ, που διαβάζει στην αγαπημένη της πολυθρόνα, αποφασίζει να βγει έξω στον κήπο και ν’ ανέβει μια σκάλα. Τι θα αντικρίσει στην κορυφή της; Τι είναι αυτά τα φώτα που αναβοσβήνουν; Τι κοιτούν οι γάτες στα κεραμίδια;
Η Άλκη Ζέη, που έφυγε πλήρης ημερών στις αρχές του 2020, μας εμπιστεύτηκε το στερνοπούλι της, ένα παραμύθι για μια ηλικιωμένη που κάνει μια μεγάλη βόλτα και κλείνει με τον πιο συγκινητικό τρόπο τη ζωή της. Πλήρης ημερών η ηρωίδα, όπως και η συγγραφέας, έμπλεη εμπειριών, ευτυχισμένη και περιτριγυρισμένη από παιδιά κι εγγόνια, αποφασίζει ν’ ανέβει εκείνη τη σκάλα. Με πόσο γλυκό και τρυφερό τρόπο δίνεται στα παιδιά η αίσθηση της απώλειας και του οριστικού αποχαιρετισμού! Το παραμύθι διαπραγματεύεται ένα δύσκολο θέμα και η συγγραφέας καταφέρνει με το ταλέντο της και την αγάπη της να το παρουσιάσει όσο γίνεται λιγότερο επώδυνα και αλληγορικά. Με απλό και ταυτόχρονα δυνατό λεξιλόγιο, με υπέροχες μεταφορές που θα βοηθήσουν καλύτερα την επικοινωνία των παιδιών με τους μεγαλύτερους ως προς το ζήτημα του θανάτου και με ένα τόσο γλυκό φινάλε η Άλκη Ζέη δείχνει πόσο ταλέντο χρειάζεται για να αγκαλιάσει κανείς τον ευαίσθητο ψυχικό κόσμο των παιδιών.
Η εικονογράφηση του Νικόλα Χατζησταμούλου είναι υπέροχη και τόσο ζωντανή που ένιωθα σα να έχω μπροστά μου φωτογραφίες και όχι ζωγραφιές. Η γιαγιά αποτυπώνεται ακριβώς όπως έχουμε όλοι στο μυαλό μας αυτό το αγαπημένο πρόσωπο: ροζ μαγουλάκια στρογγυλά, γυαλάκια, άσπρα χιονάτα μακριά μαλλιά πιασμένα σε κότσο, άσπρο φόρεμα και ροζ ζακέτα, φυσικά κοκέτα, με χτενάκι και στο στήθος μια καρφίτσα που παριστάνει ένα πουλί. Οι αποτυπώσεις των κινήσεων, οι οπτικές γωνίες, ο τρόπος που κάθεται και διαβάζει είναι εξαίρετα. Αγάπησα τον σκαντζόχοιρο που ξεπηδάει από τις σελίδες του βιβλίου που διαβάζει και είναι παρών σχεδόν σε κάθε εικόνα: κοιτάει τις βιτρίνες των Βρυξελλών, κάθεται πλάι της, παίζει μαζί της, ανεβαίνει κι αυτός στη σκάλα, πάντα κρατώντας ένα κόκκινο μπαλόνι, το οποίο διστακτικά στο τέλος ετοιμάζεται να το αφήσει (κι αυτό) ελεύθερο. Οι γάτες στα κεραμίδια που πρωταγωνιστούν στο φινάλε του παραμυθιού είναι ρεαλιστικότατες, χαδιάρες και γλυκύτατες. Οι λεπτομέρειες των αντικειμένων είναι σχεδόν τρισδιάστατες.
«Ο νυχτερινός περίπατος της γιαγιάς» είναι μια τρυφερή αλληγορία για τον αποχαιρετισμό κι η ολοκλήρωση ενός βραβευμένου και σημαντικού κύκλου ζωής (η γιαγιά τιμήθηκε με μια μεγάλη οικογένεια, η συγγραφέας απέκτησε επιπλέον και βραβεία). Ρεαλισμός και φαντασία, συναίσθημα και πραγματικότητα είναι μερικά από τα στοιχεία του παραμυθιού που με συγκίνησε.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%bd%...
Η Άλκη Ζέη, που έφυγε πλήρης ημερών στις αρχές του 2020, μας εμπιστεύτηκε το στερνοπούλι της, ένα παραμύθι για μια ηλικιωμένη που κάνει μια μεγάλη βόλτα και κλείνει με τον πιο συγκινητικό τρόπο τη ζωή της. Πλήρης ημερών η ηρωίδα, όπως και η συγγραφέας, έμπλεη εμπειριών, ευτυχισμένη και περιτριγυρισμένη από παιδιά κι εγγόνια, αποφασίζει ν’ ανέβει εκείνη τη σκάλα. Με πόσο γλυκό και τρυφερό τρόπο δίνεται στα παιδιά η αίσθηση της απώλειας και του οριστικού αποχαιρετισμού! Το παραμύθι διαπραγματεύεται ένα δύσκολο θέμα και η συγγραφέας καταφέρνει με το ταλέντο της και την αγάπη της να το παρουσιάσει όσο γίνεται λιγότερο επώδυνα και αλληγορικά. Με απλό και ταυτόχρονα δυνατό λεξιλόγιο, με υπέροχες μεταφορές που θα βοηθήσουν καλύτερα την επικοινωνία των παιδιών με τους μεγαλύτερους ως προς το ζήτημα του θανάτου και με ένα τόσο γλυκό φινάλε η Άλκη Ζέη δείχνει πόσο ταλέντο χρειάζεται για να αγκαλιάσει κανείς τον ευαίσθητο ψυχικό κόσμο των παιδιών.
Η εικονογράφηση του Νικόλα Χατζησταμούλου είναι υπέροχη και τόσο ζωντανή που ένιωθα σα να έχω μπροστά μου φωτογραφίες και όχι ζωγραφιές. Η γιαγιά αποτυπώνεται ακριβώς όπως έχουμε όλοι στο μυαλό μας αυτό το αγαπημένο πρόσωπο: ροζ μαγουλάκια στρογγυλά, γυαλάκια, άσπρα χιονάτα μακριά μαλλιά πιασμένα σε κότσο, άσπρο φόρεμα και ροζ ζακέτα, φυσικά κοκέτα, με χτενάκι και στο στήθος μια καρφίτσα που παριστάνει ένα πουλί. Οι αποτυπώσεις των κινήσεων, οι οπτικές γωνίες, ο τρόπος που κάθεται και διαβάζει είναι εξαίρετα. Αγάπησα τον σκαντζόχοιρο που ξεπηδάει από τις σελίδες του βιβλίου που διαβάζει και είναι παρών σχεδόν σε κάθε εικόνα: κοιτάει τις βιτρίνες των Βρυξελλών, κάθεται πλάι της, παίζει μαζί της, ανεβαίνει κι αυτός στη σκάλα, πάντα κρατώντας ένα κόκκινο μπαλόνι, το οποίο διστακτικά στο τέλος ετοιμάζεται να το αφήσει (κι αυτό) ελεύθερο. Οι γάτες στα κεραμίδια που πρωταγωνιστούν στο φινάλε του παραμυθιού είναι ρεαλιστικότατες, χαδιάρες και γλυκύτατες. Οι λεπτομέρειες των αντικειμένων είναι σχεδόν τρισδιάστατες.
«Ο νυχτερινός περίπατος της γιαγιάς» είναι μια τρυφερή αλληγορία για τον αποχαιρετισμό κι η ολοκλήρωση ενός βραβευμένου και σημαντικού κύκλου ζωής (η γιαγιά τιμήθηκε με μια μεγάλη οικογένεια, η συγγραφέας απέκτησε επιπλέον και βραβεία). Ρεαλισμός και φαντασία, συναίσθημα και πραγματικότητα είναι μερικά από τα στοιχεία του παραμυθιού που με συγκίνησε.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%ce%bf-%ce%bd%...
January 25, 2022
Νομίζω το τελευταίο έργο της Άλκης Ζέως που και η ίδια έφυγε από τη ζωή το 2020 πλήρης ημερών, όπως και η γιαγιά του συγκεκριμένου βιβλίου.
Γλυκό, αλληγορικό με όμορφη και ζεστή εικονογράφηση. Πολύ Άλκη Ζέη με λίγα λόγια το βιβλίο. Δεν θα μπορούσα φυσικά να μην το αγαπήσω.
Γλυκό, αλληγορικό με όμορφη και ζεστή εικονογράφηση. Πολύ Άλκη Ζέη με λίγα λόγια το βιβλίο. Δεν θα μπορούσα φυσικά να μην το αγαπήσω.
October 28, 2021
Μια γλυκόπικρη ιστορλια για μια πολυαγαπημένη γιαγιά και τον τελευταίο τηε νυχτερινό περίπατο. Το βιβλίο αυτό αφορά την αγαπημένη μου ΆΛκη Ζέη και τόσο η ιστορία όσο και η εικονογράφηση είναι υπέροχα.
Displaying 1 - 3 of 3 reviews