Τι είναι ερωτισμός;
Θα μπορούσαμε να τον διαμελίσουμε όπως ένα νεκρό σαρκίο, ψυχρά, κλινικά, για να ανακαλύψουμε την ανατομία του;
Η ηρωίδα του Μπατάιγ, Μαρία, εκθέτει και περιφέρει τα άκομψα προσαρτημένα κομμάτια του διαμελισμένου ερωτισμού της, στις σελίδες του Νεκρού. Αυτό το απογυμνωμένο τερατούργημα, είναι η οδηγός μας στην αποκάλυψη μιας τρισυπόστατης -όπως την αντιλαμβάνεται ο Μπατάιγ- φύσης του ερωτισμού.
Ο ερωτισμός του σώματος, παρουσιάζεται στον Νεκρό, ως η πιο άξεστη μα και η πιο ευκόλως αντιληπτή έκφανσή του, που γεννάται από τη σεξουαλική επιθυμία κι εκφράζεται μέσω του σαρκικού έρωτα. Ο σαρκικός έρωτας μέσω του οποίου ικανοποιείται το εγώ, το ευτελές και το προσωρινό, είναι ίδιον του υλικού απτού πεδίου και γι’ αυτό τον λόγο, είναι άρρητα συνδεδεμένος με τον θάνατο.
Η ερωμένη του νεκρού, επαναστατεί μπροστά στη βεβαιότητα του δικού της επερχόμενου θανάτου και επιδίδεται μανιωδώς σε ξεδιάντροπες σεξουαλικές περιπτύξεις εξυπηρετούν στο να τονίσουν την αντίθεση μεταξύ της δικής κατάστασης και του νεκρού Έντουαρντ αλλά και την αντίθεση και τον διαχωρισμό μεταξύ της σαρκικής και των άλλων υποστάσεων του ερωτισμού που συνδέονται με το ψυχοσυναισθηματικό. Η ωμή εικονογράφηση που επενδύει το βιβλίο συντείνει στην δημιουργία ενός συνειρμικού συνδέσμου μεταξύ του υλικού και του αισχρού.
Ο συναισθηματικός ερωτισμός είναι εκείνος που θέλει την πρωταγωνίστρια και τις πράξεις της να ωθούνται από την προσωπική της σύνδεσή της με το αντικείμενό του, στην προκειμένη με τον εραστή της Μαρίας τον Έντουαρντ ο οποίος της ζητά να ξεγυμνωθεί ενόσω αυτός πέθαινε. Τέλος ο ψυχικός ή ο «ιερός ερωτισμός» είναι αυτός που στο τέλος την καλεί στην αυτοθυσία και στην υπέρβαση.
Στο τελευταίο κεφάλαιο αυτής της έκδοσης υπάρχει το εισαγωγικό σημείωμα του συγγραφέα στο οποίο προδίδεται ότι η πραγματεία του μέσα από τον Νεκρό είναι εμπλουτισμένη και με την η δική του προσωπική αγωνία μπροστά στην ασθένεια που τον καταβάλλει και τον θάνατο που τον πολιορκεί.
Ο νεκρός καταπιάνεται με μια πολύ ενδιαφέρουσα θεματική που όμως κατά τα άλλα κρατά τον αναγνώστη σε μια απόσταση και του στερεί το στοιχείο του οικείου από μια κατά τα άλλα οικουμενική ενδεχομένως πραγματεία.