What do you think?
Rate this book
Briefjes voor Pelle
Briefjes voor Pelle van Marlies Slegers (bekend van Onder mijn huid, Verdrinken en Backpack) is het hartverwarmende verhaal over een 12-jarige jongen die met humor en op geheel eigen wijze de dood van zijn vader leert accepteren.
Pelle is hoogbegaafd en weet alles. Als hij te veel verdriet voelt, somt hij graag feiten op in zijn hoofd. Dat mieren een vlot kunnen bouwen om een overstroming te overleven. Dat er een naam bestaat voor de angst dat er pindakaas aan je gehemelte blijft plakken. Dat soort dingen.
Op een dag, een jaar na het overlijden van zijn vader, krijgt Pelle een schoenendoos die gevuld met is grotere en kleinere briefjes en ingepakte voorwerpen. Op de briefjes staan opdrachten. Pelle is vastbesloten alles uit te voeren. Niet alleen raakt hij daardoor in grappige en bijzondere situaties verzeild, ook komen er nieuwe mensen in zijn leven die ervoor zorgen dat hij en zijn moeder het leven weer zachtjes durven te omarmen.
Briefjes voor Pelle is een troostrijk verhaal voor kinderen met een overleden dierbare, geschreven in een toegankelijke en prettige schrijfstijl. Met sfeervolle, full colour geïllustreerde schutbladen van illustrator Linde Faas.
Pelle is hoogbegaafd en weet alles. Als hij te veel verdriet voelt, somt hij graag feiten op in zijn hoofd. Dat mieren een vlot kunnen bouwen om een overstroming te overleven. Dat er een naam bestaat voor de angst dat er pindakaas aan je gehemelte blijft plakken. Dat soort dingen.
Op een dag, een jaar na het overlijden van zijn vader, krijgt Pelle een schoenendoos die gevuld met is grotere en kleinere briefjes en ingepakte voorwerpen. Op de briefjes staan opdrachten. Pelle is vastbesloten alles uit te voeren. Niet alleen raakt hij daardoor in grappige en bijzondere situaties verzeild, ook komen er nieuwe mensen in zijn leven die ervoor zorgen dat hij en zijn moeder het leven weer zachtjes durven te omarmen.
Briefjes voor Pelle is een troostrijk verhaal voor kinderen met een overleden dierbare, geschreven in een toegankelijke en prettige schrijfstijl. Met sfeervolle, full colour geïllustreerde schutbladen van illustrator Linde Faas.
232 pages, Hardcover
Published September 29, 2020
28 people are currently reading
563 people want to read
About the author
Marlies Slegers
49 books45 followersI've been writing since 2004, and have written more than 40 books to date (april 2021), with some titles having been translated en published in countries around the world. Writing is not just my passion and work, it's my oxygen.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 203 reviews
November 2, 2020
Lieve Pelle,
Jij kreeg een mooi cadeau. Een brief. Zelfs meer dan één. Ik heb ze gelezen. Jij hebt veel meegemaakt. Ik ga jou ook een brief schrijven.
Het blad bleef dagen leeg. Gedachten aan jouw verhaal bleven echter komen. Ik zie jou in een auto zitten met die speciale schoenendoos op schoot. Jij zag toen al dat je vader kromp. Jij observeert, merkt op, voelt aan, vraagt af. Jij weet veel. Die doos komt na een jaar weer in beeld. Dichtgeplakt. Erin de genummerde briefjes met boodschappen van je vader. Hij was toen al heel ziek. Iedere week maak je er eentje open. Ik heb herinneringen aan een doos met pakjes en briefjes, maar dan voor één week.
Dat eerste jaar alleen met je moeder wonen hakt er in. Geen kleur, geen bloemen, rommelig, veel verdriet, er is geen ruimte. Je vertelt: ‘voor mijn moeder ben ik al bijna een jaar onzichtbaar’ en ik zit vol in je verhaal. Dit is zó ontzettend waar. Ik voel met je mee. Jij mist hem ook. En al die eerste keren in het eerste jaar nadat iemand dood is gegaan, al die data die je bij zou moeten houden. Je vraagt je terecht af ‘wanneer houdt rouwen eigenlijk op?’.
Jouw verhaal bevat kenmerkende woorden: minder lucht, vleugellamme vogeltjes, benauwd, dof. Je mist de zeeblauwe ogen van vakanties VDD. Je mam heeft een zee leeg gehuild. Jij deed dat toch niet? Iets met jongens huilen niet en rug rechten, klinkt bekend en maakt iets los. Jij had je enorme feitenkennis om je op te concentreren om teleurstelling en verdriet te verwerken. Wat een grote ‘harde schijf’ heb jij. Dat is handig, maar je vader zag het goed dat structuur en orde jouw leven overzichtelijk maakt. Je ziet hem ineens praten. Gelukkig ziet hij jou niet, zo bont en blauw, wat zou hij geschrokken zijn. Maar hé hij had vertrouwen in je. Je beurt je moeder op, gaat naar een onbekend adres. Hij wil je de weg wijzen naar volwassenheid, de wereld in, hoe mooi kan dit alsnog door deze doos met opdrachten. Gek hè, dat iemand die dood is dat alsnog teweeg kan brengen? Jij zet en verwerkt zo deze ingrijpende gebeurtenis op een rij.
Een teruggekeerd pianogeluid en een uitzicht op een logeeradres houden de herinnering levend en maakt het geheel compleet ofschoon een grote gebeurtenis beter niet had plaatsgevonden.
Flarden van mooie leesmomenten kwamen voorbij. Op jouw leeftijd kreeg ik bijv. Alleen op de wereld met een waardevolle inscriptie. Het voelt als de prachtige eindbrief die jij van je vader ontving. De brief die wel bewaard is gebleven. Dit verhaal opgetekend door Marlies Slegers over een groot gemis en verdriet is omgeven met zoveel licht en warmte; ik had het als 12-jarige verslonden. Nu ook. De voorzichtige lach en omgevingsruimte die langzaam groter wordt, het water dat een rol gaat spelen. Mag ik een keer met jou op de steiger zitten? Daar waar jij ook je vader weet? Linde Faas heeft dit beeld zo immens goed getroffen. Dat geldt ook voor het omslag. Zo treffend in kleuren van de elementen die ik teruglees in mooi gekozen beeldende taal van het verhaal. Tot in de kleuren van de titel.
Het omslag waarop de boomhut staat die je met Jack afmaakt. Aran de hond die door je vriendin Eva en toch ook die pestkop Stomp in huis is gekomen. Jullie kringetje krijgt een extra cirkel. Zou je vader bewust het woord ‘zwaankopschroeven’ hebben gebruikt?
Inmiddels zit je in de brugklas, je moet andere dingen, je groeit. Jij die op zo jonge leeftijd een ouder verliest, maakt dat je altijd anders reageert op situaties dan je leeftijdsgenoten. Terwijl je ook gewoon erbij wilt horen, je eigen dingen wilt doen maar altijd rekening wilt houden met je moeder.
Ga je eigen weg lieve Pelle. Het mag. Je hebt je indrukwekkende verhaal verteld. Ik zal het aanraden aan al die lezers die om een mooi, rakend verhaal vragen. Van mij verdien je een prijs. Topper!
Liefs van mij.
Jij kreeg een mooi cadeau. Een brief. Zelfs meer dan één. Ik heb ze gelezen. Jij hebt veel meegemaakt. Ik ga jou ook een brief schrijven.
Het blad bleef dagen leeg. Gedachten aan jouw verhaal bleven echter komen. Ik zie jou in een auto zitten met die speciale schoenendoos op schoot. Jij zag toen al dat je vader kromp. Jij observeert, merkt op, voelt aan, vraagt af. Jij weet veel. Die doos komt na een jaar weer in beeld. Dichtgeplakt. Erin de genummerde briefjes met boodschappen van je vader. Hij was toen al heel ziek. Iedere week maak je er eentje open. Ik heb herinneringen aan een doos met pakjes en briefjes, maar dan voor één week.
Dat eerste jaar alleen met je moeder wonen hakt er in. Geen kleur, geen bloemen, rommelig, veel verdriet, er is geen ruimte. Je vertelt: ‘voor mijn moeder ben ik al bijna een jaar onzichtbaar’ en ik zit vol in je verhaal. Dit is zó ontzettend waar. Ik voel met je mee. Jij mist hem ook. En al die eerste keren in het eerste jaar nadat iemand dood is gegaan, al die data die je bij zou moeten houden. Je vraagt je terecht af ‘wanneer houdt rouwen eigenlijk op?’.
Jouw verhaal bevat kenmerkende woorden: minder lucht, vleugellamme vogeltjes, benauwd, dof. Je mist de zeeblauwe ogen van vakanties VDD. Je mam heeft een zee leeg gehuild. Jij deed dat toch niet? Iets met jongens huilen niet en rug rechten, klinkt bekend en maakt iets los. Jij had je enorme feitenkennis om je op te concentreren om teleurstelling en verdriet te verwerken. Wat een grote ‘harde schijf’ heb jij. Dat is handig, maar je vader zag het goed dat structuur en orde jouw leven overzichtelijk maakt. Je ziet hem ineens praten. Gelukkig ziet hij jou niet, zo bont en blauw, wat zou hij geschrokken zijn. Maar hé hij had vertrouwen in je. Je beurt je moeder op, gaat naar een onbekend adres. Hij wil je de weg wijzen naar volwassenheid, de wereld in, hoe mooi kan dit alsnog door deze doos met opdrachten. Gek hè, dat iemand die dood is dat alsnog teweeg kan brengen? Jij zet en verwerkt zo deze ingrijpende gebeurtenis op een rij.
Een teruggekeerd pianogeluid en een uitzicht op een logeeradres houden de herinnering levend en maakt het geheel compleet ofschoon een grote gebeurtenis beter niet had plaatsgevonden.
Flarden van mooie leesmomenten kwamen voorbij. Op jouw leeftijd kreeg ik bijv. Alleen op de wereld met een waardevolle inscriptie. Het voelt als de prachtige eindbrief die jij van je vader ontving. De brief die wel bewaard is gebleven. Dit verhaal opgetekend door Marlies Slegers over een groot gemis en verdriet is omgeven met zoveel licht en warmte; ik had het als 12-jarige verslonden. Nu ook. De voorzichtige lach en omgevingsruimte die langzaam groter wordt, het water dat een rol gaat spelen. Mag ik een keer met jou op de steiger zitten? Daar waar jij ook je vader weet? Linde Faas heeft dit beeld zo immens goed getroffen. Dat geldt ook voor het omslag. Zo treffend in kleuren van de elementen die ik teruglees in mooi gekozen beeldende taal van het verhaal. Tot in de kleuren van de titel.
Het omslag waarop de boomhut staat die je met Jack afmaakt. Aran de hond die door je vriendin Eva en toch ook die pestkop Stomp in huis is gekomen. Jullie kringetje krijgt een extra cirkel. Zou je vader bewust het woord ‘zwaankopschroeven’ hebben gebruikt?
Inmiddels zit je in de brugklas, je moet andere dingen, je groeit. Jij die op zo jonge leeftijd een ouder verliest, maakt dat je altijd anders reageert op situaties dan je leeftijdsgenoten. Terwijl je ook gewoon erbij wilt horen, je eigen dingen wilt doen maar altijd rekening wilt houden met je moeder.
Ga je eigen weg lieve Pelle. Het mag. Je hebt je indrukwekkende verhaal verteld. Ik zal het aanraden aan al die lezers die om een mooi, rakend verhaal vragen. Van mij verdien je een prijs. Topper!
Liefs van mij.
March 21, 2025
Recensie is oorspronkelijk gepubliceerd op mijn blog: https://meerboekenblog.nl/briefjes-vo...
Briefjes voor Pelle is een ontroerend boek over een twaalfjarige jongen die helaas moet leren leven met het overlijden van zijn vader. Ondanks het beladen onderwerp, bevat het boek hartverwarmende én grappige momenten.
Pelle krijgt een jaar nadat zijn vader is overleden een mysterieuze schoenendoos die gevuld is met grote brieven, korte briefjes en ingepakte voorwerpen. Op de briefjes staan onder andere opdrachten en hoewel Pelle even moet wennen aan het idee, is hij vastbesloten om alles wat zijn vader hem opdraagt uit te voeren.
De opdrachten zorgen ervoor dat Pelle weer wat meer mee doet in de maatschappij. De briefjes brengen hem in grappige situaties en zorgen ervoor dat hij, en zijn moeder, nieuwe mensen leren kennen. Pelle en zijn moeder dragen natuurlijk veel verdriet met zich mee, maar krijgen door deze schoenendoos vol uitdagingen wel de kans om te leren leven met het verlies en ‘gewoon’ te leven. Voor hondenliefhebbers zit er overigens ook nog een hartverwarmende vriendschap in.
Briefjes voor Pelle laat zien dat verdriet er mag zijn en dat iedereen op zijn eigen manier rouwt. Maar het is ook een inspiratie- en hoopvol boek, want hoeveel verdriet je ook hebt, er zijn altijd nog andere mooie dingen om voor te leven of voor te zorgen. Dit klinkt allemaal erg zwaar, maar zoals ik hierboven al aangaf zit er ook humor in verwerkt, waardoor het boek een perfecte balans bevat. Kinderen kunnen er een boodschap uithalen, zich inleven of herkennen in Pelle, maar ook een plezierige tijd hebben met het kinderboek.
Het verhaal van Pelle is zeker een aanrader om (voor) te lezen, voor zowel jong en oud. Het boek herinnert je er ook aan dat je moet genieten van de mensen die je in je leven hebt en je meer waardering moet hebben voor hetgeen je al om je heen hebt.
Op de schutbladen vind je overigens prachtige fullcover illustraties van één van mijn favoriete illustratoren, Linde Faas.
Briefjes voor Pelle is een ontroerend boek over een twaalfjarige jongen die helaas moet leren leven met het overlijden van zijn vader. Ondanks het beladen onderwerp, bevat het boek hartverwarmende én grappige momenten.
Pelle krijgt een jaar nadat zijn vader is overleden een mysterieuze schoenendoos die gevuld is met grote brieven, korte briefjes en ingepakte voorwerpen. Op de briefjes staan onder andere opdrachten en hoewel Pelle even moet wennen aan het idee, is hij vastbesloten om alles wat zijn vader hem opdraagt uit te voeren.
De opdrachten zorgen ervoor dat Pelle weer wat meer mee doet in de maatschappij. De briefjes brengen hem in grappige situaties en zorgen ervoor dat hij, en zijn moeder, nieuwe mensen leren kennen. Pelle en zijn moeder dragen natuurlijk veel verdriet met zich mee, maar krijgen door deze schoenendoos vol uitdagingen wel de kans om te leren leven met het verlies en ‘gewoon’ te leven. Voor hondenliefhebbers zit er overigens ook nog een hartverwarmende vriendschap in.
Briefjes voor Pelle laat zien dat verdriet er mag zijn en dat iedereen op zijn eigen manier rouwt. Maar het is ook een inspiratie- en hoopvol boek, want hoeveel verdriet je ook hebt, er zijn altijd nog andere mooie dingen om voor te leven of voor te zorgen. Dit klinkt allemaal erg zwaar, maar zoals ik hierboven al aangaf zit er ook humor in verwerkt, waardoor het boek een perfecte balans bevat. Kinderen kunnen er een boodschap uithalen, zich inleven of herkennen in Pelle, maar ook een plezierige tijd hebben met het kinderboek.
Het verhaal van Pelle is zeker een aanrader om (voor) te lezen, voor zowel jong en oud. Het boek herinnert je er ook aan dat je moet genieten van de mensen die je in je leven hebt en je meer waardering moet hebben voor hetgeen je al om je heen hebt.
Op de schutbladen vind je overigens prachtige fullcover illustraties van één van mijn favoriete illustratoren, Linde Faas.
Read
December 23, 2023Marlies Slegers verrast met dit ontroerende en toch lichtvoetige boek over rouwverwerking en de draad van het leven weer oppakken. We bespreken het in de 33ste aflevering van De Grote Vriendelijke Podcast. Luister nu via Spotify, je podcast-app of http://www.degrotevriendelijkepodcast...
March 30, 2024
4,5*
Een boek over rouw en over je leven weer oppakken na het verlies van ouder.
Dit verhaal kwam al vanaf de eerste paar blz bij mij binnen. Ook ik ben mijn vader verloren aan kanker, ik was dan wel 21, maar dan is het nog steeds even kut als wanneer je 12 bent. En stiekem was ik wel een beetje jaloers op de briefjes die Pelle nagelaten kreeg. Mijn vader was geen prater, dus voor mijn geen herinneringen aan diepgaande gesprekken en ook geen brieven...
Anyways, het is mooi om te zien hoe Pelle en zijn moeder langzaamaan de draad weer oppakken, al zij het met een duwtje in de rug door de briefjes. Toch heb ik wel een kanttekening bij dit boek. Het geforceerde betasten van de borsten van zijn vier jaar oudere buurmeisje: 'omdat jongens altijd aan seks denken', is not done en vond ik ook helemaal niet passen in dit jeugdboek. De gebeurtenis tegen het einde van het boek vond ik ook enigszins over de top en niet perse nodig voor het verhaal, maar dat vormde niet zo'n groot struikelblok als het hiervoor genoemde punt.
Een boek over rouw en over je leven weer oppakken na het verlies van ouder.
Dit verhaal kwam al vanaf de eerste paar blz bij mij binnen. Ook ik ben mijn vader verloren aan kanker, ik was dan wel 21, maar dan is het nog steeds even kut als wanneer je 12 bent. En stiekem was ik wel een beetje jaloers op de briefjes die Pelle nagelaten kreeg. Mijn vader was geen prater, dus voor mijn geen herinneringen aan diepgaande gesprekken en ook geen brieven...
Anyways, het is mooi om te zien hoe Pelle en zijn moeder langzaamaan de draad weer oppakken, al zij het met een duwtje in de rug door de briefjes. Toch heb ik wel een kanttekening bij dit boek. Het geforceerde betasten van de borsten van zijn vier jaar oudere buurmeisje: 'omdat jongens altijd aan seks denken', is not done en vond ik ook helemaal niet passen in dit jeugdboek. De gebeurtenis tegen het einde van het boek vond ik ook enigszins over de top en niet perse nodig voor het verhaal, maar dat vormde niet zo'n groot struikelblok als het hiervoor genoemde punt.
September 12, 2024
Herlezing!
---
Marlies Slegers heeft me bij zin zes.
.
.
'Briefjes voor Pelle' is een boek waar ik tegenop zag. Omdat het prachtig zal zijn, zoals iedereen van de uitgeverij tevoren al zei, maar me ongetwijfeld aan het huilen zal maken. Ik ben best kwetsbaar waar het gaat om rouw. En ook al is vulnerability my superpower - soms heb ik heel menselijk even de kracht niet voor teveel verdriet van iemand anders. Maar een dode vader, allez, dat moet te doen zijn. En dan is er dus die zin zes.
.
.
Toch huil ik niet, niet meteen tenminste - Marlies Slegers vindt een ontwapenende manier om alle feitelijke, plastische aspecten van sterven, de dood en begraven te benoemen, zonder dat het verhaal er sec of gevoelloos wordt - integendeel. Het is Pelle's aandoenlijke manier om het grote verdriet om het verlies van zijn vader te kunnen beheersen: feitjes opsommen helpt tegen tranen en alles overrompelend verdriet. Laat niemand nog ooit zeggen dat je de dood 'een plekje moet geven'. Of dat 'tijd alle wonden heelt'. Dat is gewoon niet zo.
.
.
Met verdriet leer je leven, dat wel. Het kleeft aan je, is soms een beetje naast of een flink stuk achter je - maar op sommige momenten onverwacht hartstikke recht in je bek. En ook dat is dan wel weer okay ofzo. Verdriet kan een voortdurend deel van je zijn, juist in het volledig omarmen van dit wonderlijke, tijdelijke leven dat ons gegeven is.
.
.
En wat voel je dat goed tijdens het lezen van dit warme, geestige verhaal van een stotterende (extra hartje..!), slimme jongen die gewoon niet kan vatten dat zijn vader er voorgoed niet meer is. Gelukkig helpt zijn vader, ook al is hij dood, hem daarbij. Met die briefjes voor Pelle dus. Op weg, althans. Want de rest zal Pelle zelf moeten doen.
.
.
Dankjewel, Marlies, voor het schrijven van dit warme boek over dood en verdriet dat iedereen zou mogen lezen (juist ook als je vader nog niet dood is, graag!) 'Briefjes van Pelle' is met de fijne illustraties van Linde Faas uitgegeven bij Luitingh Sijthoff 💙
.
.
Lees LIVE 'Briefjes voor Pelle'
live @dekinderboekwinkel
dinsdag 1 december 2020
19:00 uur ~ lees je mee?
---
Marlies Slegers heeft me bij zin zes.
.
.
'Briefjes voor Pelle' is een boek waar ik tegenop zag. Omdat het prachtig zal zijn, zoals iedereen van de uitgeverij tevoren al zei, maar me ongetwijfeld aan het huilen zal maken. Ik ben best kwetsbaar waar het gaat om rouw. En ook al is vulnerability my superpower - soms heb ik heel menselijk even de kracht niet voor teveel verdriet van iemand anders. Maar een dode vader, allez, dat moet te doen zijn. En dan is er dus die zin zes.
.
.
Toch huil ik niet, niet meteen tenminste - Marlies Slegers vindt een ontwapenende manier om alle feitelijke, plastische aspecten van sterven, de dood en begraven te benoemen, zonder dat het verhaal er sec of gevoelloos wordt - integendeel. Het is Pelle's aandoenlijke manier om het grote verdriet om het verlies van zijn vader te kunnen beheersen: feitjes opsommen helpt tegen tranen en alles overrompelend verdriet. Laat niemand nog ooit zeggen dat je de dood 'een plekje moet geven'. Of dat 'tijd alle wonden heelt'. Dat is gewoon niet zo.
.
.
Met verdriet leer je leven, dat wel. Het kleeft aan je, is soms een beetje naast of een flink stuk achter je - maar op sommige momenten onverwacht hartstikke recht in je bek. En ook dat is dan wel weer okay ofzo. Verdriet kan een voortdurend deel van je zijn, juist in het volledig omarmen van dit wonderlijke, tijdelijke leven dat ons gegeven is.
.
.
En wat voel je dat goed tijdens het lezen van dit warme, geestige verhaal van een stotterende (extra hartje..!), slimme jongen die gewoon niet kan vatten dat zijn vader er voorgoed niet meer is. Gelukkig helpt zijn vader, ook al is hij dood, hem daarbij. Met die briefjes voor Pelle dus. Op weg, althans. Want de rest zal Pelle zelf moeten doen.
.
.
Dankjewel, Marlies, voor het schrijven van dit warme boek over dood en verdriet dat iedereen zou mogen lezen (juist ook als je vader nog niet dood is, graag!) 'Briefjes van Pelle' is met de fijne illustraties van Linde Faas uitgegeven bij Luitingh Sijthoff 💙
.
.
Lees LIVE 'Briefjes voor Pelle'
live @dekinderboekwinkel
dinsdag 1 december 2020
19:00 uur ~ lees je mee?
October 20, 2020
Gelezen: Briefjes voor Pelle (10+) 🌕🌕🌕🌕🌕
Mensen huilen om dit boek. Dat zie ik de afgelopen tijd veelvuldig voorbij komen. Het boek is namelijk nog maar net uit. En precies daar heb ik nu zin in. Huilen. Een boek dat me raakt. En boek dat mij laat voelen.
Pelle is zijn vader verloren. Dat is heeeeeelemaal kut. Zijn moeder is niet echt meer zijn moeder en zelf houdt hij zijn hoofd boven water door feitjes op te dreunen in zijn hoofd. Feitjes die zorgen dat het gevoel uit blijft. Maar dan krijgt hij een doos met briefjes. Briefjes van zijn dode vader. Briefjes voor Pelle.
Als ik bladzijde 1 heb gehad moet ik even slikken. Heb ik hier nu echt wel zin in? Heb ik zin in dood en verderf? Maar al snel zit ik er helemaal in. Bladzijde na bladzijde sla ik om en kom erachter dat dood en verderf prachtig kan zijn. Dat een verhaal je helemaal kan inpakken en kan laten meeleven. Continu liggen de tranen op m’n onderste ooglid te wachten om te rollen.
Ik houd van hoofdstukken. En ik had bedacht dat elk briefje een hoofdstuk is. Al snel kwam ik erachter dat sommige hoofdstukken dan lang zijn. En dat is fantastisch! Ik wil zo snel mogelijk weten wat er op het volgende briefje staat… en de volgende… en de volgende… Naast dat het een tranentrekker is is het daardoor ook nog eens spannend!
Pelle heb ik in m’n hart gesloten net als zijn moeder. Zij maken samen een ongelofelijke reis mee waarin ze beide dingen mee maken die ze niet voor mogelijk houden. Ik leef pagina voor pagina met ze mee en hoop op het aller beste. En het allerbeste werd meer dan dat.
Het lijkt misschien nu alsof het een zwaar boek is. Maar dat is het niet. Het is hartverwarmend en ook nog eens heel erg grappig! Ik dank @mslegers voor het schrijven van dit pareltje.
Mensen huilen om dit boek. Dat zie ik de afgelopen tijd veelvuldig voorbij komen. Het boek is namelijk nog maar net uit. En precies daar heb ik nu zin in. Huilen. Een boek dat me raakt. En boek dat mij laat voelen.
Pelle is zijn vader verloren. Dat is heeeeeelemaal kut. Zijn moeder is niet echt meer zijn moeder en zelf houdt hij zijn hoofd boven water door feitjes op te dreunen in zijn hoofd. Feitjes die zorgen dat het gevoel uit blijft. Maar dan krijgt hij een doos met briefjes. Briefjes van zijn dode vader. Briefjes voor Pelle.
Als ik bladzijde 1 heb gehad moet ik even slikken. Heb ik hier nu echt wel zin in? Heb ik zin in dood en verderf? Maar al snel zit ik er helemaal in. Bladzijde na bladzijde sla ik om en kom erachter dat dood en verderf prachtig kan zijn. Dat een verhaal je helemaal kan inpakken en kan laten meeleven. Continu liggen de tranen op m’n onderste ooglid te wachten om te rollen.
Ik houd van hoofdstukken. En ik had bedacht dat elk briefje een hoofdstuk is. Al snel kwam ik erachter dat sommige hoofdstukken dan lang zijn. En dat is fantastisch! Ik wil zo snel mogelijk weten wat er op het volgende briefje staat… en de volgende… en de volgende… Naast dat het een tranentrekker is is het daardoor ook nog eens spannend!
Pelle heb ik in m’n hart gesloten net als zijn moeder. Zij maken samen een ongelofelijke reis mee waarin ze beide dingen mee maken die ze niet voor mogelijk houden. Ik leef pagina voor pagina met ze mee en hoop op het aller beste. En het allerbeste werd meer dan dat.
Het lijkt misschien nu alsof het een zwaar boek is. Maar dat is het niet. Het is hartverwarmend en ook nog eens heel erg grappig! Ik dank @mslegers voor het schrijven van dit pareltje.
December 12, 2024
3.5 sterren. Fijn boek over rouw, voor zover dat fijn kan zijn. Pelle is een leuke hoofdpersoon. Alleen dat 9 een priemgetal is, wil er bij mij nog niet zo in.
March 9, 2025
4,5 ⭐️ Het laatste boek dat ik las uit de top 10 van De Grote Vriendelijke 100. GEHUILD. De luchtigheid waarin er in dit boek over rouwverwerking wordt geschreven zonder te luchtig te worden, is prachtig.
December 23, 2020
Wauw! Dat was mijn eerste reactie na het lezen van de laatste bladzijde van dit boek. Ik was er echt even stil van. Briefjes van Pelle is een boek dat je na het lezen weglegt en je even het gevoel geeft dat je beter geen ander boek kunt lezen, want dat kan voorlopig alleen maar tegenvallen.
Volledige recensie op: https://www.jufinger.nl/briefjes-voor...
Volledige recensie op: https://www.jufinger.nl/briefjes-voor...
November 16, 2020
Wat een ontzettend ontroerend boek, zonder te zwaar of melodramatisch te worden. Prachtig geïllustreerde schutbladen en een fijne lichte vertelstijl. Hield het niet droog.
April 8, 2024
Prachtig boek. Bijna jammer dat ik het kapot ga analyseren voor mijn scriptie 😪
October 26, 2024
Gejankt als een kind.
February 2, 2026
Marlies weet op een prachtige, maar redelijk luchtige manier te schrijven over rouw, verdriet en het verder gaan met leven. Ik heb dit bijna nooit, maar de tranen liepen over mijn wangen bij het einde. Een boek wat, naar mijn mening, iedereen zou moeten lezen.
September 1, 2024
Een van de mooiste en (ik denk) geloofwaardigste boeken die ik ooit over rouw las.
April 2, 2025
Soms begin je met het lezen van een boek en weet je binnen enkele bladzijden dat je een parel in handen hebt.
Dat was voor mij Briefjes voor Pelle.
Een ontroerend verhaal over een jongen die leert omgaan met het verlies van zijn vader. Hoe het helen pas kan beginnen wanneer je zelf weer begint met leven.
Prachtig.
Dat was voor mij Briefjes voor Pelle.
Een ontroerend verhaal over een jongen die leert omgaan met het verlies van zijn vader. Hoe het helen pas kan beginnen wanneer je zelf weer begint met leven.
Prachtig.
October 8, 2020
Briefjes voor Pelle - Marlies Slegers
Een jaar geleden overleed de vader van Pelle. Hij en zijn moeder blijven alleen over. Het lijkt of alles stil is blijven staan: ‘het leven is een zoutloze soep geworden’. Pelle (12 jaar) is echter ook gewoon een tiener en bovendien hoogbegaafd: hij ging op zoek naar manieren om met zijn verdriet om te gaan. Zijn oplossing: als hij tranen voelt opkomen denkt hij aan gedetailleerde feiten, zoals het aantal cellen in je lichaam, de draagkracht van een mier of een zo lang mogelijke reeks priemgetallen. Dat sleept hem erdoorheen.
Op een dag krijgt hij van zijn moeder een schoenendoos met briefjes die zijn vader voor hem heeft gemaakt. Op elk briefje staat een nummer en hij mag per week maar één briefje openmaken en hij moet bovendien elke opdracht die op een briefje staat uitvoeren. Op de eerste staat: ‘hoi Pelle’, maar de briefjes worden steeds gekker. Hij komt in allerlei vreemde situaties terecht buiten zijn eigen comfortzone.
Tot overmaat van ramp krijgt zijn beste vriendin Eva verkering met de grootste eikel van de klas: Karl. Hij pikt een briefje uit de schoenendoos van Pelle. Dat zorgt voor een reeks van gebeurtenissen die Pelle de ogen doen openen: ‘De enige die zich aan het verdriet vastklampt, ben ikzelf. Mam heeft haar handen langzaam opengevouwen zodat het verdriet een beetje weg kan vliegen. Maar ik heb mijn handen er nog steeds omheen geklemd, alsof het een vogeltje is dat ik niet los kan laten.’
Helpen de briefjes Pelle om het rouwproces af te sluiten of juist niet?
Marlies Slegers slaagt erin om heel geloofwaardige en ontroerende karakters neer te zetten in mooie taal met prachtige metaforen zoals in voorgaand citaat. Het zijn absoluut niet de stereotypen ‘hoogbegaafde jongen’ en ‘labiele moeder’, maar subtiel en met een mooie karakterontwikkeling gedurende het verhaal. Door de briefjes blijf je geboeid: je wilt weten wat er op de rest van de briefjes staat. Er zijn best veel bijfiguren in het verhaal: het buurmeisje Bloem, de docent Henderson en ijzerwarenverkoper Jack: even lijkt dit verwarrend te werken, maar gaandeweg vind ik het juist mooi hoe al die personages een kring om Pelle en zijn moeder vormen. Ze staan er niet alleen voor.
Uiteraard is dit een bijzonder boek voor kinderen die een ouder verloren hebben. Zouden zij ook zo’n doos met briefjes gehad willen hebben? Hoe verwerk je zo’n verlies? Hoe ga je verder met je andere ouder? Hoe maak je er samen wat van?
In het doeboek dat Luitingh-Sijthoff maakte voor Kinderboekenweek staat een mooi lesidee bij dit boek: briefjes maken met opdrachten die je kunt doen als je je verveelt. Je kunt ook zo’n schoenendoos maken voor een vriend of vriendin. Fijn als tegenhanger van alle digitale communicatie.
En o ja, wat een schitterende cover en schutbladen gemaakt door Linde Faas. Het boek ziet er zó aantrekkelijk uit! Ik ben blij dat ik het gelezen heb. Het heeft me weer doen beseffen hoe dankbaar ik mag zijn met mijn twee gezonde ouders. Het leven is niet vanzelfsprekend: koester de liefde.
Een jaar geleden overleed de vader van Pelle. Hij en zijn moeder blijven alleen over. Het lijkt of alles stil is blijven staan: ‘het leven is een zoutloze soep geworden’. Pelle (12 jaar) is echter ook gewoon een tiener en bovendien hoogbegaafd: hij ging op zoek naar manieren om met zijn verdriet om te gaan. Zijn oplossing: als hij tranen voelt opkomen denkt hij aan gedetailleerde feiten, zoals het aantal cellen in je lichaam, de draagkracht van een mier of een zo lang mogelijke reeks priemgetallen. Dat sleept hem erdoorheen.
Op een dag krijgt hij van zijn moeder een schoenendoos met briefjes die zijn vader voor hem heeft gemaakt. Op elk briefje staat een nummer en hij mag per week maar één briefje openmaken en hij moet bovendien elke opdracht die op een briefje staat uitvoeren. Op de eerste staat: ‘hoi Pelle’, maar de briefjes worden steeds gekker. Hij komt in allerlei vreemde situaties terecht buiten zijn eigen comfortzone.
Tot overmaat van ramp krijgt zijn beste vriendin Eva verkering met de grootste eikel van de klas: Karl. Hij pikt een briefje uit de schoenendoos van Pelle. Dat zorgt voor een reeks van gebeurtenissen die Pelle de ogen doen openen: ‘De enige die zich aan het verdriet vastklampt, ben ikzelf. Mam heeft haar handen langzaam opengevouwen zodat het verdriet een beetje weg kan vliegen. Maar ik heb mijn handen er nog steeds omheen geklemd, alsof het een vogeltje is dat ik niet los kan laten.’
Helpen de briefjes Pelle om het rouwproces af te sluiten of juist niet?
Marlies Slegers slaagt erin om heel geloofwaardige en ontroerende karakters neer te zetten in mooie taal met prachtige metaforen zoals in voorgaand citaat. Het zijn absoluut niet de stereotypen ‘hoogbegaafde jongen’ en ‘labiele moeder’, maar subtiel en met een mooie karakterontwikkeling gedurende het verhaal. Door de briefjes blijf je geboeid: je wilt weten wat er op de rest van de briefjes staat. Er zijn best veel bijfiguren in het verhaal: het buurmeisje Bloem, de docent Henderson en ijzerwarenverkoper Jack: even lijkt dit verwarrend te werken, maar gaandeweg vind ik het juist mooi hoe al die personages een kring om Pelle en zijn moeder vormen. Ze staan er niet alleen voor.
Uiteraard is dit een bijzonder boek voor kinderen die een ouder verloren hebben. Zouden zij ook zo’n doos met briefjes gehad willen hebben? Hoe verwerk je zo’n verlies? Hoe ga je verder met je andere ouder? Hoe maak je er samen wat van?
In het doeboek dat Luitingh-Sijthoff maakte voor Kinderboekenweek staat een mooi lesidee bij dit boek: briefjes maken met opdrachten die je kunt doen als je je verveelt. Je kunt ook zo’n schoenendoos maken voor een vriend of vriendin. Fijn als tegenhanger van alle digitale communicatie.
En o ja, wat een schitterende cover en schutbladen gemaakt door Linde Faas. Het boek ziet er zó aantrekkelijk uit! Ik ben blij dat ik het gelezen heb. Het heeft me weer doen beseffen hoe dankbaar ik mag zijn met mijn twee gezonde ouders. Het leven is niet vanzelfsprekend: koester de liefde.
August 19, 2024
Geweldig boek en éindelijk eens een dode vader (na mijn eerdere kritiek dat moeders altijd dood zijn/gaan in kinderboeken). Pelle is stoer en stottert soms een beetje - die twee gaan dus prima samen. De acties en gesprekken passen bij zijn leeftijd en er zit geen overdreven modern gedoe in zoals een klimaatcrisis of vluchtelingenvriendjes. Pelle zit op voetbal, is verliefd op het mooiste meisje van de klas en mist gewoon zijn vader. Traantje gelaten op 't end en daarom 5 sterren.
March 18, 2025
Ik hield me het hele boek sterk, maar in het laatste hoofdstuk ben ik gezwicht. Who's cutting onions? 😭😭
Een zeer mooi boek over rouwverwerking bij een kind, met hartverscheurende momenten en toch ook een tikkeltje humor.
Een zeer mooi boek over rouwverwerking bij een kind, met hartverscheurende momenten en toch ook een tikkeltje humor.
October 15, 2023
Een erg mooi jeugdboek over rouwverwerking. Pelle verliest zijn vader aan kanker. Na een jaar krijgt hij van zijn moeder een doos met briefjes van zijn vader die hij een voor een mag open maken. Deze briefjes zorgen ervoor dat Pelle en zijn moeder hun leven weer op kunnen pakken.
Het boek is ontroerend maar er zit ook genoeg verlichting in, en ook behoorlijk wat spanning als de pestkop van de klas een van de (nog ongelezen) briefjes heeft afgepakt…
Een jeugdboek spreekt m’n emoties altijd veel directer aan dan een boek voor volwassenen. Hield het dus ook niet droog bij dit eind…
Het boek is ontroerend maar er zit ook genoeg verlichting in, en ook behoorlijk wat spanning als de pestkop van de klas een van de (nog ongelezen) briefjes heeft afgepakt…
Een jeugdboek spreekt m’n emoties altijd veel directer aan dan een boek voor volwassenen. Hield het dus ook niet droog bij dit eind…
June 26, 2021
Ik. Haat. Boeken….
Nee, dat nooit. Maar ik zit al een dik uur met een trillende kin, opgedroogde tranen op mijn wangen en uitgelopen mascara…
Bedankt Paul de Munnik voor het fantastische voorlezen van dit verhaal. Je nam me helemaal mee. Een rollercoaster aan emoties. Lachen, tranen, lachen met een traan en een schreeuw om een strijkijzer en een hond…
Bedankt Marlies Slegers, voor dit verhaal. ❤️
Nee, dat nooit. Maar ik zit al een dik uur met een trillende kin, opgedroogde tranen op mijn wangen en uitgelopen mascara…
Bedankt Paul de Munnik voor het fantastische voorlezen van dit verhaal. Je nam me helemaal mee. Een rollercoaster aan emoties. Lachen, tranen, lachen met een traan en een schreeuw om een strijkijzer en een hond…
Bedankt Marlies Slegers, voor dit verhaal. ❤️
October 15, 2023
‘Soms krijg je dus wat je wenste, maar is het niet zoals je hoopte.’
Magisch mooi boek vol levenslessen en prachtige zinnen over het verliezen van een vader. Beetje sip ervan. Wellicht gehuild, maar dat is geheim. Gelukkig ben ik in Parijs. En, iykyk: if you’re gonna be sad, you might as well be sad in Paris.
Magisch mooi boek vol levenslessen en prachtige zinnen over het verliezen van een vader. Beetje sip ervan. Wellicht gehuild, maar dat is geheim. Gelukkig ben ik in Parijs. En, iykyk: if you’re gonna be sad, you might as well be sad in Paris.
May 9, 2025
Mooi, maar wat een extreme fout om te schrijven "9 is een priemgetal." Ik heb het serieus nog nagezocht in de categorie 'ben ik nou gek?' Zo'n fout maakt alle andere feitjes die in het boek voorkomen ook onbetrouwbaar. Jammer.
June 4, 2021
Mooie thema's, het verhaal is op een erg slimme manier geschreven, waardoor kleine dingen aan het einde van het verhaal opeens terugkomen met een (hele) grote rol.
January 4, 2025
Dit is een mooi boek zeg, erg goed geplot en precies gevoelog genoeg. Marlies Slegers heeft de sweet spot gevonden tussen te lollig en te melodramatisch, wat een prestatie.
Er was iets wat ik gruwelijk irritant vind, en dat is dat dit het zoveelste boek is met een kind dat een fotografisch geheugen en een super briljant brein heeft.
Er was iets wat ik gruwelijk irritant vind, en dat is dat dit het zoveelste boek is met een kind dat een fotografisch geheugen en een super briljant brein heeft.
January 15, 2025
Een boek om te koesteren .
January 3, 2022
De twaalfjarige Pelle heeft een jaar geleden zijn vader verloren aan. Hij heeft het er heel erg moeilijk mee en probeert zoveel mogelijk afleiding te zoeken om maar geen verdriet te hebben. Zo spelen er continu interessante weetjes over dieren in het hoogbegaafde hoofd van hem rond, zodat hij niet hoeft te huilen. Precies een jaar na het overlijden van zijn vader krijgt hij een schoenendoos van zijn moeder. Deze is gevuld met zestien genummerde briefjes van zijn vader. Elke week mag hij een briefje openen.
In het begin weet Pelle niet zo goed wat hij er mee moet, maar dan besluit hij toch om het eerste briefje te openen. Vanaf dan komen zijn moeder en hij in contact met verschillende mensen en gebeuren er allerlei dingen. Leuke, maar ook minder leuke situaties passeren. Ondertussen leert Pelle zichzelf steeds beter kennen.
Verdriet, liefde, acceptatie, verlies en vriendschap staan in dit verhaal centraal. Je beleeft alles via het hoofdpersonage Pelle. Het verhaal is ontzettend mooi en ontroerend. De band die Pelle met zijn vader had. Het omgaan met het verlies, want ook zijn moeder is een beetje gestorven op het moment dat zijn vader overleed. Alles komt aan bod. Het is een heel erg realistisch onderwerp en het zal voor veel mensen herkenbaar zijn. Je voelt tijdens het lezen een heleboel emoties tegelijk. Op het eind kreeg ik toch wel een brok in mijn keel. Marlies heeft het rouwproces heel goed op papier weten te zetten. Mijn complimenten hiervoor. Ook wil ik nog even wat over de cover zeggen: deze schitterende illustratie is gemaakt door Linde Faas. Je ziet Pelle, samen met zijn hond, bij zijn boomhut zitten. Tijdens het lezen zul je erachter komen dat dit ook een hele grote rol speelt.
‘Briefjes voor Pelle’ is heel mooi, realistisch en ontroerend. Het is zeker een aanrader voor elke leeftijd!
In het begin weet Pelle niet zo goed wat hij er mee moet, maar dan besluit hij toch om het eerste briefje te openen. Vanaf dan komen zijn moeder en hij in contact met verschillende mensen en gebeuren er allerlei dingen. Leuke, maar ook minder leuke situaties passeren. Ondertussen leert Pelle zichzelf steeds beter kennen.
Verdriet, liefde, acceptatie, verlies en vriendschap staan in dit verhaal centraal. Je beleeft alles via het hoofdpersonage Pelle. Het verhaal is ontzettend mooi en ontroerend. De band die Pelle met zijn vader had. Het omgaan met het verlies, want ook zijn moeder is een beetje gestorven op het moment dat zijn vader overleed. Alles komt aan bod. Het is een heel erg realistisch onderwerp en het zal voor veel mensen herkenbaar zijn. Je voelt tijdens het lezen een heleboel emoties tegelijk. Op het eind kreeg ik toch wel een brok in mijn keel. Marlies heeft het rouwproces heel goed op papier weten te zetten. Mijn complimenten hiervoor. Ook wil ik nog even wat over de cover zeggen: deze schitterende illustratie is gemaakt door Linde Faas. Je ziet Pelle, samen met zijn hond, bij zijn boomhut zitten. Tijdens het lezen zul je erachter komen dat dit ook een hele grote rol speelt.
‘Briefjes voor Pelle’ is heel mooi, realistisch en ontroerend. Het is zeker een aanrader voor elke leeftijd!
October 18, 2020
Ik viel voor de titel, met de naam Pelle, en de helderblauwe kaft. Toen wist ik nog niet dat dit boek ging over verlies en rouw.
Na zijn dood laat de vader van Pelle een schoenendoos met briefjes voor hem achter. Een jaar na het overlijden begint Pelle de briefjes een voor een te lezen en voert hij de opdrachten uit die erop staan. Langzamerhand verandert zijn leven en het leven van zijn diep bedroefde moeder ten goede. Er komen nieuwe mensen in hun leven en daarmee nieuwe levenslust. Een heel mooi thema, dat zorgvuldig wordt uitgewerkt. Je gaat echt van de personages houden.
Één kleine kanttekening: ik werd een beetje kriegel van het zinnetje "Het is oké om...". Dat kwam nogal eens voor. Daarmee kreeg het boek op sommige momenten iets te veel van een sessie bij een therapeut. Dat had het boek in mijn ogen niet nodig.
Een aanrader voor iedereen die een ouder verloren heeft. Pijnlijk, maar warm boek.
Na zijn dood laat de vader van Pelle een schoenendoos met briefjes voor hem achter. Een jaar na het overlijden begint Pelle de briefjes een voor een te lezen en voert hij de opdrachten uit die erop staan. Langzamerhand verandert zijn leven en het leven van zijn diep bedroefde moeder ten goede. Er komen nieuwe mensen in hun leven en daarmee nieuwe levenslust. Een heel mooi thema, dat zorgvuldig wordt uitgewerkt. Je gaat echt van de personages houden.
Één kleine kanttekening: ik werd een beetje kriegel van het zinnetje "Het is oké om...". Dat kwam nogal eens voor. Daarmee kreeg het boek op sommige momenten iets te veel van een sessie bij een therapeut. Dat had het boek in mijn ogen niet nodig.
Een aanrader voor iedereen die een ouder verloren heeft. Pijnlijk, maar warm boek.
November 6, 2020
Wauw! Dit is zo’n mooi boek! Alle lettertjes zorgvuldig gekozen, woorden waarbij je blij, verdrietig en terug warm van wordt, zinnen op de juiste plaats neergepend. Ondanks het verdriet in het boek, maken de klanken van muziek, de liefde voor elkaar er een echt pareltje van. Recensie volgt.
March 14, 2021
Wat een prachtig verhaal! Zo goed geschreven. Realistisch en emotioneel, maar ook humor en een vleugje romantiek zorgen dat dit verhaal staat als een huis! Dit is net zo goed een verhaal voor volwassenen als tieners.
Displaying 1 - 30 of 203 reviews