عوامل رشد، رکود و انحطاط

by علی صفایی حائری

Unknown Binding

About the author

علی صفایی حائری معروف به (عین- صاد) فرزند مرحوم شیخ عباس صفایی حائری و نوه‌ی مرحوم شیخ محمدعلی صفایی حائری در سال1330 در شهر قم دیده به جهان گشود. پس از سپری نمودن دوران کودکی و با گذراندن دوره‌ی دبستان و اتمام کلاس ششم (نظام قدیم) در سن سیزده سالگی شروع به تحصیل علوم دینی در حوزه علمیه قم نمود.



دروس سطح حوزه را در کمتر از چهار سال به اتمام رساند و در این دوران از محضر اساتیدی چون رضا سلطانی (قرآن و صرف و نحو)، مهدی بیگدلی و شیخ حسن منتظریان و حجت‌الاسلام باکوئی، جلیلی و فشارکی (ادبیات فارسی و زبان عربی) استفاده کرد. کتاب "منظومه" (علم منطق) را نزد استاد نبی‌فضل و کتاب "معالم" (اصول فقه) را در کلاس سید حسن حسابه‌ای آموخت. او پس از طی این مقدمات از حجت‌الاسلام اعتمادی کتاب "قوانین" و از حجت‌الاسلام فاضل هرندی، آیت‌الله موسوی تبریزی و شهید محراب آیت‌الله سید اسدالله مدنی، کتاب فقهی "شرح لمعه" را تلمذ کرد.



علی صفایی "رسائل" را نزد سیدمهدی روحانی و شیخ جعفر سبحانی تحصیل نمود و برای فرا گرفتن "مکاسب" که از کتب فقهی پایان دوره سطح است از آقایان بناروانی و فاضل قفقازی بهره جست و در نهایت با خواندن کتاب "کفایةالاصول" نزد آقایان فاضل، ستوده و میرزا حسین نوری دوره سطح را به اتمام رساند. در خارج فقه و اصول از آقایان شیخ مرتضی حائری و سید محقق داماد استفاده نمود و در طی این دوره‌ی علمی به تصریح خود بیشتر از محضر علمی پدرش که جزء اساتید زبده‌ی حوزوی در سطوح عالی بود؛ استفاده کرد و بدین ترتیب خارج طهارت، طاعت، صوم، زکات، خمس، حج، ضمان، اجاره و مقداری از نکاح و بیع را به انجام مقبولی رساند تا در جوانی به اجتهاد نایل شود.



علی صفایی در جایی می‌نویسد: «هرچه دارم از پدرم است. تمامی سوز تشیع و ولایت و محبت اهل بیت عصمت و طهارت (علیهم السلام) را از ایشان دارم. در عظمت نگاه او حقارت دنیا را می‌دیدم. هم اوست که برایم درسی بوده تا در تنهایی به تولد و تولیدی برسم؛ و "نداریم" و "تکلیفی نیست" را به ندارم و باید بسازم و کاری کنیم راه بدهم. همین اعتقاد مرا بر آن داشته تا به تربیت و سازندگی فکر کنم و مسئولیت هر آنچه هست را به خود بگیرم و به انتقاد نپردازم؛ و همین است که کار اساسی خود را یکی دگرگون کردن تلقی توده‌ها از خود، و دیگر به دست آوردن مهره‌های کارساز می‌دانم.»



اما این روند علی صفایی را بدین پایه صاحب نظر و اثر نکرد؛ او همزمان با شروع دروس حوزوی به مطالعه‌ی سریع، دقیق و وسیع ادبیات معاصر و داستان نویسی ایرانی روی آورد: «شاید سیزده ساله بودم که داستان‌های صادق هدایت را تمام کردم. داستان‌هایی که درد و رنج انس

Reviews

[Mohammad reza khorasanizadeh]

کتابی بسیار زیبا که مفاهیم گوناگونی در راستای رشد یک انسان و یا رکود و انحطاطش در زندگی را بیان می کند
از ادله هر کدام ازین مسائل تا شرح دقیق هرکدام و نیازها و ابزار های رشد و روش های پیشگیری از رکود و انحطاط

[زهرا نجاری]

لحن کتاب خیلی شیرین و ساده ست. من با سرعت کندی می خوندمش تا هر روز فقط ۱۰-۱۵ صفحه پیش برم و بتونم به محتوا بیشتر فکر کنم

[Mohammad Sadegh Rasooli]

https://delsharm.blog.ir/1403/01/01/r3b

[Amirhossein Moharramkhani]

خسارت یعنی اینکه انسان عمرش را شمع کرده و در جست‌وجوی چیزهایی است که خیلی کمتر از خودش هستند؛ درست مثل کسی که در شبی تاریک، پول کمی، مثلا دوهزاری شاه عباسی را گم کرده است و برای پیدا کردنش، چک های چند میلیون تومانی‌اش را به آتش می‌کشد.
صبح که می‌شود، چشم‌ها که باز می‌شود، متوجه می‌شود چه باخته و چه از دست داده است...

[Fatemeh Y]

انسان از تضاد استعداد ها و از رقابت استعداد ها می‌فهمد که کارش حرکت است، نه خوشی. برای رسیدن به خوشی که به فکر و عقل نیاز نداشتیم، یک بزغاله از من خوش تر است.