What do you think?
Rate this book
Noem haar naam
In Noem haar naam stelt Jorie Horsthuis zichzelf de vraag: kun je iemand missen die je nooit hebt gekend?
Als Jorie Horsthuis een jaar of zes is, neemt haar moeder haar in vertrouwen: ze had eigenlijk een tweelingzusje, maar dat is dood geboren. Haar moeder drukt Jorie op het hart de naam van haar zusje nooit hardop te zeggen. ‘Wees blij dat je ook een gezonde dochter hebt,’ kregen Jories ouders na haar geboorte in 1981 te horen. Hun verdriet werd niet begrepen, en afscheid hebben ze niet genomen. Iedereen zweeg.
Ruim dertig jaar later doorbreekt Jorie Horsthuis de stilte. Ze wil weten of er nog iets over haar tweelingzusje bekend is en gaat op zoek in het ziekenhuis, de basisregistratie en het crematorium. Ze interviewt verloskundigen, gynaecologen en wetenschappers, en bovenal praat ze met haar ouders en broertjes. Waarom mocht het meisje nooit genoemd worden?
Noem haar naam is een ontroerend boek over de impact van een taboe op een gezin. Openhartig beschrijft Horsthuis de rouw en het verdriet in haar familie en het onvermogen om erover te praten. Voor de lezers van P.F. Thomése en Roos Schlikker.
Als Jorie Horsthuis een jaar of zes is, neemt haar moeder haar in vertrouwen: ze had eigenlijk een tweelingzusje, maar dat is dood geboren. Haar moeder drukt Jorie op het hart de naam van haar zusje nooit hardop te zeggen. ‘Wees blij dat je ook een gezonde dochter hebt,’ kregen Jories ouders na haar geboorte in 1981 te horen. Hun verdriet werd niet begrepen, en afscheid hebben ze niet genomen. Iedereen zweeg.
Ruim dertig jaar later doorbreekt Jorie Horsthuis de stilte. Ze wil weten of er nog iets over haar tweelingzusje bekend is en gaat op zoek in het ziekenhuis, de basisregistratie en het crematorium. Ze interviewt verloskundigen, gynaecologen en wetenschappers, en bovenal praat ze met haar ouders en broertjes. Waarom mocht het meisje nooit genoemd worden?
Noem haar naam is een ontroerend boek over de impact van een taboe op een gezin. Openhartig beschrijft Horsthuis de rouw en het verdriet in haar familie en het onvermogen om erover te praten. Voor de lezers van P.F. Thomése en Roos Schlikker.
256 pages, Paperback
Published August 1, 2020
58 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
October 9, 2020
Wat een bijzonder boek. Geschreven met een journalisten bril en geschreven vanuit een waargebeurde ervaring. Krachtig verhaal, maar ook informatief. Vandaar de 3 stèrren.
November 13, 2022
Heel mooi, vanuit meerder hoeken en perspectieven bekeken. Met een emotionele impact.
September 16, 2021
Mooi, maatschappijkritisch boek over hoe wij omgaan met rouw om doodgeboren kindjes en hoe dat van het ene naar het andere uiterste is doorgeslagen binnen het tijdsbestek van één generatie.
Het boek wordt geschreven als persoonlijk verhaal van de auteur, die haar tweelingzus verloor bij haar geboorte. In 1981 werd er nog gezwegen over een doodgeboren kindje, en was het onderwerp taboe binnen het gezin waarin de auteur opgroeide. Ondanks de goede bedoelingen van de omgeving, ouders, etcetera, zorgde dat ervoor dat de auteur zelf nooit heeft kunnen rouwen om haar zusje. Dat heeft ze later zelf moeten doen.
Los van haar persoonlijke verhaal, vind ik de manier waarop wij hier als maatschappij mee omgaan, nog veel interessanter. Van het volledige doodzwijgen in de jaren 70, naar (te?) veel ruimte voor rouw nu (wat evengoed schade aangericht in het gezin).
Dit boek helpt je de maatschappij weet wat beter te begrijpen (en maakt je wellicht ook een prettiger persoon om mee te praten).
Het boek wordt geschreven als persoonlijk verhaal van de auteur, die haar tweelingzus verloor bij haar geboorte. In 1981 werd er nog gezwegen over een doodgeboren kindje, en was het onderwerp taboe binnen het gezin waarin de auteur opgroeide. Ondanks de goede bedoelingen van de omgeving, ouders, etcetera, zorgde dat ervoor dat de auteur zelf nooit heeft kunnen rouwen om haar zusje. Dat heeft ze later zelf moeten doen.
Los van haar persoonlijke verhaal, vind ik de manier waarop wij hier als maatschappij mee omgaan, nog veel interessanter. Van het volledige doodzwijgen in de jaren 70, naar (te?) veel ruimte voor rouw nu (wat evengoed schade aangericht in het gezin).
Dit boek helpt je de maatschappij weet wat beter te begrijpen (en maakt je wellicht ook een prettiger persoon om mee te praten).
Read
October 2, 2020Dit boek is een aangename combinatie. Enerzijds is het de persoonlijke zoektocht van Jorie Horsthuis naar haar tweelingzusje. Dit zusje is vlak voor of tijdens de geboorte overleden. Dit krijgt Jorie pas op haar zesde van haar ouders te horen. En binnen het open, sociale gezin wordt er over álles gesproken, maar zo goed als nooit over dat zusje. Uiteindelijk merkt zij dat zij daar steeds meer "last" van krijgt en meer wil weten. Meer van haar ouders en meer van alle destijds betrokken partijen. Horsthuis is journaliste en pakt dit onderzoek dan ook heel grondig aan. En daardoor wordt het anderzijds ook een heel informatief boek over doodgeboorte, taboes rondom doodgeboorte en miskramen, hoe de samenleving ermee omgaat, hoe ziekenhuizen en uitvaartcentra er in de loop der jaren mee omgaan, wat het voor ouders en gezinnen en voor de halve tweelingen betekent. Interessant en af en toe ook behoorlijk schokkend.
Meer weten over mijn leeservaring en de boeken waarmee ik dit boek associeer? Kijk dan even op mijn eigen boekenblog: http://www.theonlymrsjo.nl/boek-revie...
Meer weten over mijn leeservaring en de boeken waarmee ik dit boek associeer? Kijk dan even op mijn eigen boekenblog: http://www.theonlymrsjo.nl/boek-revie...
October 29, 2020
Heel mooi boek.
Perfect op die grens van journalistiek én persoonlijke beleving. Nergens zeemzoet of dramatisch, maar ook niet gevoelloos. Haar zoektocht loopt gelijk met haar eigen proces. Ik ben ervan overtuigd dat dit boek voor veel mensen een troost of steun, een leidraad kan zijn.
Perfect op die grens van journalistiek én persoonlijke beleving. Nergens zeemzoet of dramatisch, maar ook niet gevoelloos. Haar zoektocht loopt gelijk met haar eigen proces. Ik ben ervan overtuigd dat dit boek voor veel mensen een troost of steun, een leidraad kan zijn.
November 27, 2020
Als moeder van een halve tweeling, zoals jorie het noemt, (al had ik deze benaming zelf ook al bedacht), doet dit boek me veel. Lily is nu 5 maanden en elke dag vraag ik me af hoe het voor haar zal zijn om zonder Louis* verder te moeten. Ook al hebben ze elkaar nooit "echt" gekend.
Displaying 1 - 6 of 6 reviews