What do you think?
Rate this book
Σώσε με
Τρεις αδερφές ετοιμάζονται να επιστρέψουν στο χωριό που μένει η μητέρα τους με αφορμή το μνημόσυνο του πατέρα τους. Η μία αδερφή όμως δεν έρχεται ποτέ. Λίγα χιλιόμετρα μακριά, η αστυνόμος Λουκίδη ανακαλύπτει το πτώμα μιας γυναίκας, παραμορφωμένο. Είναι η αγνοούμενη αδελφή το επόμενο θύμα; Στην προσπάθειά τους να τη βρουν θα πνιγούν στο παρελθόν. Για να σωθούν, πρέπει να κολυμπήσουν στο ορμητικό ποτάμι με τα μυστικά που τόσα χρόνια έκρυβε το Δάσος των Μανιταριών.
384 pages, Paperback
First published May 21, 2020
7 people are currently reading
349 people want to read
About the author
Δημήτρης Σίμος
8 books390 followersΟ Δημήτρης Σίμος γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1987.
Τα Βατράχια, η πρώτη του συγγραφική δουλειά τιμήθηκε με την πρώτη θέση στον πανελλήνιο διαγωνισμό μυθιστορήματος Ασημένια Σελίδα. Με το δεύτερο βιβλίο του, ''Τυφλά Ψάρια'' ήταν υποψήφιος για το βραβείο Νέου λογοτέχνη του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα. Δραστηριοποιείται παράλληλα ως σεναριογράφος. ''Ο θάνατος του Οδυσσέα'', μέρος της σειράς «Σκοτεινά νερά», με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Καπετάνο, διασκευάζεται για τηλεοπτική σειρά, ενώ το ψυχολογικό θρίλερ ''Σώσε με'' μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη, σε σενάριο του ίδιου- και προβάλλεται στο NETFLIX.
Συνολική βιβλιογραφία:
Το πρώτο του βιβλίο 'Τα Βατράχια', κέρδισαν την πρώτη θέση στην κατηγορία μυθιστόρημα- και τιμήθηκαν με το βραβείο Ασημένια Σελίδα.
Με το δεύτερο βιβλίο του 'Τυφλά Ψάρια', προτάθηκε ως υποψήφιος για το βραβείο 'Νέου λογοτέχνη' από το λογοτεχνικό περιοδικό 'Κλεψύδρα'.
Τα ''Τυφλά Ψάρια΄ βρέθηκαν στην τελική δεκάδα των βραβείων Public στην κατηγορία Έκπληξη-Αξέχαστος Ήρωας.
Για το τρίτο έργο του, με τίτλο ''Τοξικά Μάτια'', ο Πέτρος Μάρκαρης έγραψε.
"Ο αστυνόμος Καπετάνος, του Δ. Σίμου, είναι η ελληνική εκδοχή του επιθεωρητή Βαλάντερ".
Τον Ιούνιο του 2020, εκδόθηκε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, το ψυχολογικό θρίλερ με τίτλο ΄΄Σώσε με΄΄, το οποίο διασκευάστηκε σε τηλεοπτική σειρά (ΑΝΤ1 πρώτη προβολή. ΝETFLIX).
Η 4η αστυνομική ιστορία του Αστυνόμου Καπετάνου, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2021, με τίτλο, ''Ο θάνατος του Οδυσσέα''.
Τον Μάιο του 2023 κυκλοφόρησε το νέο ψυχολογικό του θρίλερ με τίτλο, "Πάρε Ανάσα''. Tον Ιούνιο του 2025, κυκλοφόρησε η πέμπτη περιπέτεια του Αστυνόμου Καπετάνου, της σειράς Σκοτεινά Νερά, με τίτλο ''Κανονικά Παιδιά''.
Τα Βατράχια, η πρώτη του συγγραφική δουλειά τιμήθηκε με την πρώτη θέση στον πανελλήνιο διαγωνισμό μυθιστορήματος Ασημένια Σελίδα. Με το δεύτερο βιβλίο του, ''Τυφλά Ψάρια'' ήταν υποψήφιος για το βραβείο Νέου λογοτέχνη του λογοτεχνικού περιοδικού Κλεψύδρα. Δραστηριοποιείται παράλληλα ως σεναριογράφος. ''Ο θάνατος του Οδυσσέα'', μέρος της σειράς «Σκοτεινά νερά», με πρωταγωνιστή τον Αστυνόμο Καπετάνο, διασκευάζεται για τηλεοπτική σειρά, ενώ το ψυχολογικό θρίλερ ''Σώσε με'' μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη, σε σενάριο του ίδιου- και προβάλλεται στο NETFLIX.
Συνολική βιβλιογραφία:
Το πρώτο του βιβλίο 'Τα Βατράχια', κέρδισαν την πρώτη θέση στην κατηγορία μυθιστόρημα- και τιμήθηκαν με το βραβείο Ασημένια Σελίδα.
Με το δεύτερο βιβλίο του 'Τυφλά Ψάρια', προτάθηκε ως υποψήφιος για το βραβείο 'Νέου λογοτέχνη' από το λογοτεχνικό περιοδικό 'Κλεψύδρα'.
Τα ''Τυφλά Ψάρια΄ βρέθηκαν στην τελική δεκάδα των βραβείων Public στην κατηγορία Έκπληξη-Αξέχαστος Ήρωας.
Για το τρίτο έργο του, με τίτλο ''Τοξικά Μάτια'', ο Πέτρος Μάρκαρης έγραψε.
"Ο αστυνόμος Καπετάνος, του Δ. Σίμου, είναι η ελληνική εκδοχή του επιθεωρητή Βαλάντερ".
Τον Ιούνιο του 2020, εκδόθηκε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, το ψυχολογικό θρίλερ με τίτλο ΄΄Σώσε με΄΄, το οποίο διασκευάστηκε σε τηλεοπτική σειρά (ΑΝΤ1 πρώτη προβολή. ΝETFLIX).
Η 4η αστυνομική ιστορία του Αστυνόμου Καπετάνου, κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2021, με τίτλο, ''Ο θάνατος του Οδυσσέα''.
Τον Μάιο του 2023 κυκλοφόρησε το νέο ψυχολογικό του θρίλερ με τίτλο, "Πάρε Ανάσα''. Tον Ιούνιο του 2025, κυκλοφόρησε η πέμπτη περιπέτεια του Αστυνόμου Καπετάνου, της σειράς Σκοτεινά Νερά, με τίτλο ''Κανονικά Παιδιά''.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 138 reviews
July 13, 2020
- Ένα αξιόλογο θρίλερ, όχι όμως κάτι συγκλονιστικό.
- " Η Άλκηστη απλώνει κραγιόν στα χείλη, ενώ κουμπώνει τα μπροστινά κουμπιά από το φόρεμά της" : Ε ντάξει, είναι γνωστό ότι οι γυναίκες είμαστε καλές στο να κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα, αλλά εκτός και αν η Άλκηστη ήταν η θεά Κάλι και είχε τουλάχιστον 3 χέρια, δεν βλέπω πώς θα μπορούσε να είναι εφικτή η παραπάνω σκηνή.
- Επίσης πιστεύω ότι το 2020 θα έπρεπε να σταματήσουν να υπάρχουν στα βιβλία χαρακτηρισμοί όπως "σχιστομάτηδες" (που αναφέρονται προφανώς σε Ασιάτες) και οι οποίοι προέρχονται από καλλιεργημένα άτομα (επομένως δεν δικαιολογούνται από το background τους).
- " Η Άλκηστη απλώνει κραγιόν στα χείλη, ενώ κουμπώνει τα μπροστινά κουμπιά από το φόρεμά της" : Ε ντάξει, είναι γνωστό ότι οι γυναίκες είμαστε καλές στο να κάνουμε πολλά πράγματα ταυτόχρονα, αλλά εκτός και αν η Άλκηστη ήταν η θεά Κάλι και είχε τουλάχιστον 3 χέρια, δεν βλέπω πώς θα μπορούσε να είναι εφικτή η παραπάνω σκηνή.
- Επίσης πιστεύω ότι το 2020 θα έπρεπε να σταματήσουν να υπάρχουν στα βιβλία χαρακτηρισμοί όπως "σχιστομάτηδες" (που αναφέρονται προφανώς σε Ασιάτες) και οι οποίοι προέρχονται από καλλιεργημένα άτομα (επομένως δεν δικαιολογούνται από το background τους).
June 20, 2020
Καθαρό 5/5
Μπράβο ξανά και ξανά.
Τι να πρωτογράψω δεν ξέρω!
Για τα άλματα που έκανε η γραφή του Σίμου, για την καλογραμμένη εκτέλεση, για την υπόθεση!
👏🏻👏🏻👏🏻
Μπράβο βρε Δημήτρη, σου αξίζει ολόψυχα το άριστα!
Μπράβο ξανά και ξανά.
Τι να πρωτογράψω δεν ξέρω!
Για τα άλματα που έκανε η γραφή του Σίμου, για την καλογραμμένη εκτέλεση, για την υπόθεση!
👏🏻👏🏻👏🏻
Μπράβο βρε Δημήτρη, σου αξίζει ολόψυχα το άριστα!
August 9, 2020
Παρότι στην πλειοψηφία τους οι κριτικές για το βιβλίο είναι από άριστες έως πολύ καλές, εγώ το βρήκα μέτριο. Η πλοκή σε γενικές γραμμές ήταν αναμενόμενη. Σε αρκετά σημεία κάποια στιγμιότυπα περιγράφονται με υπερβολική λεπτομέρεια ενώ αυτό που πραγματικά ένιωσα να μου λείπει ήταν η περιγραφή του συναισθήματος σε πολλές σκηνές και βιώματα του βιβλίου.
June 21, 2020
Το άριστα εδώ έχει να κάνει με την απόλυτη επιδοκιμασία στην αλλαγή «γραμμης πλεύσης» που έκανε ο συγγραφέας . Το έργο αυτό είναι πολύ πιο ενδιαφέρον και ουσιαστικό , από τα ομολογουμένως αξιοπρεπή και καλογραμμένα προηγούμενα «αστυνομικά» του μυθιστορήματα. Εγώ τουλάχιστον βρηκα αυτό το κάτι που κάνει ένα βιβλίο ξεχωριστό , την αγωνία, την ένταση, και στο τέλος την ικανοποίηση που αφήνει ένα ολοκληρωμένο έργο.
June 21, 2020
Ένα καθηλωτικό ψυχολογικό θρίλερ με αποκαλύψεις που ανατριχιάζουν και τον πιο ψύχραιμο αναγνώστη.
Διαβάστε αναλυτικά την άποψή μου στο blog μου.
Ευχαριστώ το συγγραφέα και τον εκδοτικό που μου έστειλαν ένα αντίτυπο του βιβλίου για να γράψω τη γνώμη μου.
Διαβάστε αναλυτικά την άποψή μου στο blog μου.
Ευχαριστώ το συγγραφέα και τον εκδοτικό που μου έστειλαν ένα αντίτυπο του βιβλίου για να γράψω τη γνώμη μου.
August 6, 2020
Κρατούσα πολύ μικρό καλάθι για το συγκεκριμένο βιβλίο γιατί τα δυο βιβλία της τριλογίας "σκοτεινά νερά" με είχαν απογοητεύσει και τελικά ήρθε η έκπληξη και ήταν μεγάλη.Για μένα λοιπόν ο συγγραφέας σ αυτό το είδος ανήκει περισσότερο, ίσως και σ αυτόν τον εκδοτικό οίκο θα λέγα,στα μάτια μου έκανε στροφή 180 μοίρες.. Δυνατό! Μπράβο 😍
Read
July 24, 2020Ο Δημηρης Σίμος επιστρέφει με ένα αστυνομικό με ενδιαφέρουσα πλοκή και ωραία ατμόσφαιρα.
Ένα φρικτό παρελθόν που μας αποκαλύπτεται σταδιακά, δίνει το κίνητρο για τα εγκλήματα που συγκλονίζουν το παρόν. Σχεδόν κανείς δεν είναι αθώος και το τέλος θυμίζει τον κορυφαίο του είδους Νέσμπο.
Προσωπικά δεν μου άρεσαν κάποιες λεπτομέρειες και συνολικά θεωρώ πως δεν είναι τόσο καλό όσο το προηγούμενό του (#teamkapetanos forever!) αλλά σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για ένα κακό ή αδιάφορο βιβλίο. Σίγουρα θα το διαβάσετε με ευχαρίστηση και οι σελίδες θα κυλήσουν πολύ γρήγορα και είμαι αισιόδοξος ότι ο συγγραφέας έχει πολλά ακόμα να μας δώσει!
Δείτε περισσότερα στο Ex Libris 160.
Ένα φρικτό παρελθόν που μας αποκαλύπτεται σταδιακά, δίνει το κίνητρο για τα εγκλήματα που συγκλονίζουν το παρόν. Σχεδόν κανείς δεν είναι αθώος και το τέλος θυμίζει τον κορυφαίο του είδους Νέσμπο.
Προσωπικά δεν μου άρεσαν κάποιες λεπτομέρειες και συνολικά θεωρώ πως δεν είναι τόσο καλό όσο το προηγούμενό του (#teamkapetanos forever!) αλλά σε καμία περίπτωση δεν μιλάμε για ένα κακό ή αδιάφορο βιβλίο. Σίγουρα θα το διαβάσετε με ευχαρίστηση και οι σελίδες θα κυλήσουν πολύ γρήγορα και είμαι αισιόδοξος ότι ο συγγραφέας έχει πολλά ακόμα να μας δώσει!
Δείτε περισσότερα στο Ex Libris 160.
September 23, 2020
Είναι ένα καλογραμμένο ψυχολογικό θρίλερ που σε κρατάει σε εγρήγορση.
Φυσικά, μέσα στο βιβλίο αναφέρονται πολλά προβλήματα της σημερινής κοινωνίας όπως η κακοποίηση είτε σεξουαλική είτε όχι, η ενδοοικογενειακή βία, η νοοτροπία των μικρών πόλεων και φυσικά οι διαπροσωπικές σχέσεις.
Έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία του θέλω να πώ ότι η γραφή του είναι σαφέστατα πολύ πιο ώριμη και μπορώ να δω την εξέλιξη της.
4,5 αστέρια
Φυσικά, μέσα στο βιβλίο αναφέρονται πολλά προβλήματα της σημερινής κοινωνίας όπως η κακοποίηση είτε σεξουαλική είτε όχι, η ενδοοικογενειακή βία, η νοοτροπία των μικρών πόλεων και φυσικά οι διαπροσωπικές σχέσεις.
Έχοντας διαβάσει όλα τα βιβλία του θέλω να πώ ότι η γραφή του είναι σαφέστατα πολύ πιο ώριμη και μπορώ να δω την εξέλιξη της.
4,5 αστέρια
August 11, 2020
Τρεις αδερφές, μια μάνα, ένας σύζυγος, ένα παρελθόν που τους κρατάει σφιχτά δεμένους. Μυστικά που πρέπει να μείνουν θαμμένα. Μια κραυγή. ΣΩΣΕ ΜΕ. Το μνημόσυνο του πατέρα στο Κρυφό της Θράκης τους φέρνει ξανά αντιμέτωπους με μια κοινή μοίρα να παλεύουν μέρα νύχτα με δαίμονες. Μια άλλη γυναίκα η αστυνόμος Λουκίδη τα χει βρει μπαστούνια γιατί ξεφυτρώνουν από το πούθενα πτώματα γυναικών το ενα πίσω από το αλλο. Στη διάρκεια των ερευνών, εξαφανίζεται η Άλκηστη η μία από τις 3 αδερφές και όλο το χωριό σηκώνεται στο ποδι. Οι μνήμες που έρχονται στην επιφάνεια σε βάζουν σε ένα βρώμικο παιχνίδι στο οποίο δεν γίνεται να είσαι απλός θεατής. Νιώθεις, σκέφτεσαι, μονολογείς, αναρωτιέσαι. Δεν διαβάζεις απλά ένα βιβλίο. Η γραφή σε συνεπαίρνει. Είναι δυνατή. Η ιστορία είναι άρτια, τόσο ζωντανή, η ατμόσφαιρα σε κάποια σημεία σε πνίγει. Οι χαρακτήρες είναι προσεκτικά σκιαγραφημενοι ως την τελευταία λεπτομέρεια. Και όταν ξετυλίγεται το κουβάρι ότι έχεις στο μυαλό σου χάνεται. Ότι νόμιζες πώς είχες καταλάβει διαλύεται μπροστά στα μάτια σου.
ΣΩΣΕ ΜΕ. Καλύτερο τίτλο δεν θα μπορούσα να σκεφτώ.
ΣΩΣΕ ΜΕ. Καλύτερο τίτλο δεν θα μπορούσα να σκεφτώ.
December 30, 2020
Καταρχήν να πω ότι είναι το δεύτερο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω (το πρώτο ήταν τα βατράχια) και χαίρομαι που βλέπω ότι έχει εξελιχθεί πολύ στον τρόπο γραφής, μπράβο του.
Όσον αφορά το συγκεκριμένο βιβλίο: Μου άρεσε που επικεντρώθηκε στη σχέση μεταξύ των τριών αδερφών ξεκινώντας από την παιδική τους ηλικία και φτάνοντας μέχρι το "σήμερα", όπου είναι πια ώριμες γυναίκες. Σε όλη τη διήγηση οι γονείς ήταν απόντες, ίσως λίγο η μητέρα έχει κάποιο μεγαλύτερο ρόλο κατά τη διάρκεια της εξαφάνισης της μιας από τις κόρες, αλλά και πάλι είναι απλά μια παρουσία, κατά κύριο λόγο αμέτοχη στις εξελίξεις.
Μου άρεσε που περιορίστηκε σε μικρό αριθμό ατόμων που συμμετέχουν στο μυθιστόρημα, μπορούσα έτσι να παρακολουθώ εύκολα τις σκέψεις και τις ενέργειες του καθενός. Επίσης πολύ ωραίο βρήκα και το ότι η διήγηση εναλλασσόταν από πρώτο σε τρίτο πρόσωπο, ανάλογα με το ποιος διηγούνταν ή ποιανού τις κινήσεις παρακολουθούσαμε σε κάθε κεφάλαιο.
Μου έλειψε λίγο η συναισθηματική φόρτιση και η ένταση. Δεν αγχώθηκα καθόλου ούτε στεναχωρήθηκα, το διάβασα ωστόσο με μεγάλη ευχαρίστηση
https://kiallovivlio.blogspot.com/
https://thematofylakes.gr/
Όσον αφορά το συγκεκριμένο βιβλίο: Μου άρεσε που επικεντρώθηκε στη σχέση μεταξύ των τριών αδερφών ξεκινώντας από την παιδική τους ηλικία και φτάνοντας μέχρι το "σήμερα", όπου είναι πια ώριμες γυναίκες. Σε όλη τη διήγηση οι γονείς ήταν απόντες, ίσως λίγο η μητέρα έχει κάποιο μεγαλύτερο ρόλο κατά τη διάρκεια της εξαφάνισης της μιας από τις κόρες, αλλά και πάλι είναι απλά μια παρουσία, κατά κύριο λόγο αμέτοχη στις εξελίξεις.
Μου άρεσε που περιορίστηκε σε μικρό αριθμό ατόμων που συμμετέχουν στο μυθιστόρημα, μπορούσα έτσι να παρακολουθώ εύκολα τις σκέψεις και τις ενέργειες του καθενός. Επίσης πολύ ωραίο βρήκα και το ότι η διήγηση εναλλασσόταν από πρώτο σε τρίτο πρόσωπο, ανάλογα με το ποιος διηγούνταν ή ποιανού τις κινήσεις παρακολουθούσαμε σε κάθε κεφάλαιο.
Μου έλειψε λίγο η συναισθηματική φόρτιση και η ένταση. Δεν αγχώθηκα καθόλου ούτε στεναχωρήθηκα, το διάβασα ωστόσο με μεγάλη ευχαρίστηση
https://kiallovivlio.blogspot.com/
https://thematofylakes.gr/
September 16, 2020
Έχοντας ‘’βυθιστεί’’ δις στα Σκοτεινά Νερά του Δημήτρη Σίμου είχα υψηλές προσδοκίες για το νέο του πόνημα, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Αυτή τη φορά τα ηνία της υπόθεσης κρατάει η αστυνόμος Λουκίδη που προσπαθεί να επιστρατεύσει το ένστικτό της ώστε να διαλευκάνει την υπόθεση. Η ομοιότητά της με τον ήρωα των προηγούμενων βιβλίων-τον Καπετάνο-έγκειται στο ότι δεν είναι αψεγάδιαστος χαρακτήρας. Το μυθιστόρημα χωρίζεται σε τρία μέρη, όπου το δεύτερο και το τρίτο έχουν το πιο καλοκουρδισμένο σασπένς με την κλιμακούμενη συγκινησιακή φόρτιση που επέρχεται στον επίλογο. Πιο ώριμη από ποτέ είναι η γραφή του συγγραφέα και ευφυέστατ�� η εναλλαγή των κεφαλαίων, χωρίς να αποδυναμώνεται η καθαυτό πλοκή. Με εξέπληξε ευχάριστα η απόδοση των γυναικείων χαρακτήρων αφού διεισδύει στην ψυχοσύνθεση τους, εξάροντας την αδελφική αγάπη.
Η συνέχεια της κριτικής στο One girl, one pen
Η συνέχεια της κριτικής στο One girl, one pen
July 2, 2020
Τα πέντε αστεράκια τα αξίζει σίγουρα!
Σε λίγες μέρες η άποψή μου.
Οι φαν του είδους να το διαβάσουν!
Σε λίγες μέρες η άποψή μου.
Οι φαν του είδους να το διαβάσουν!
September 18, 2020
Ο Σίμος έκανε πάλι το θαύμα του, ωραιότατο ψυχολογικό θρίλερ με γυναικείους χαρακτήρες στην πρώτη γραμμή. Τόλμησε κ πέτυχε! Αναρωτιέμαι τι ετοιμάζει για μετά. Τρέλανε μας, Δημήτρη, τρέλανε μας!
June 23, 2020
Δείτε επίσης και στο Chill and read
Κάθε χρόνο, με αφορμή το μνημόσυνο του πατέρα της, η Νικόλ Πομάνου, μια καλλιτέχνις που τον τελευταία χρόνια ασχολείται με την ξυλογλυπτική, ανεβαίνει στο χωριό που μεγάλωσε στην Κομοτηνή για να συναντηθεί με τη μητέρα της και τις αδερφές της. Το Κρυφό, όπως λένε το χωριό, είναι κοντά στο Δάσος των Μανιταριών, ένα μέρος που επισκέπτονταν παλιά με τον πατέρα της και από το οποίο έχει πολλές αναμνήσεις.
Το άτυπο μνημόσυνο της οικογένειας Πομάνου, είναι ένα δείπνο, στο οποίο όμως δεν εμφανίζεται η μικρή αδερφή, η Άλκηστη. Η εξαφάνιση της Άλκηστης ταράζει τις ισορροπίες της οικογένειας και αναστατώνει όχι μόνο το χωριό, αλλά και ολόκληρη την πόλη της Κομοτηνής. Γιατί, ενώ η Άλκηστη αγνοείται, μια γυναίκα βρίσκεται νεκρή στον υγροβιότοπο του Εθνικού Πάρκου Θράκης.
Η Αστυνόμος Λουκίδη, παλιά συμμαθήτρια της Νικόλ, έχει αναλάβει και τις δύο υποθέσεις. Και την εξαφάνιση της Άλκηστης αλλά και τη δολοφονία της γυναίκας που βρέθηκε με παραμορφωμένο το πρόσωπό της. Η δουλειά της είναι δύσκολη, καθώς η κοινωνία είναι μικρή και έχει ταραχτεί, αλλά και λόγω της ιδιομορφίας της περιοχής. Οι χειρισμοί θα πρέπει να είναι λεπτοί ώστε να μη δημιουργηθεί θέμα με τη μουσουλμανική μειονότητα της Κομοτηνής και γενικότερα της Θράκης.
Ο Δημήτρης Σίμος καταφέρνει για άλλη μια φορά να θίξει προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας και τομείς όπου αυτή χωλαίνει. Θίγει την αδερφική ζήλια αλλά ταυτόχρονα εκθειάζει την αδερφική αγάπη. Φέρνει στο επίκεντρο τα προβλήματα της επαρχίας, της μικρής κοινωνίας που τόσο αρέσκεται να τονίζει, ενώ παράλληλα θυμίζει σε όσους είναι μακριά από τέτοιες τοπικές κοινωνίες, πόσο εύθραυστες είναι οι ισορροπίες όταν υπάρχουν μειονότητες, όπως αυτή των μουσουλμάνων στη Θράκη.
Το «Σώσε με» έχει τρεις αδερφές και είναι μοιραίο, αλλά και βασικό στοιχείο της πλοκής, να ασχοληθεί ο συγγραφέας με τις σχέσεις μεταξύ των τριών αδερφών. Συνήθως υπάρχει μια αδυναμία είτε στο μικρότερο παιδί, είτε στο μεγαλύτερο, σε μια οικογένεια. Όταν όμως υπάρχουν τρία παιδιά, το μεσαίο αισθάνεται κατά βάση παραγκωνισμένο. Στην περίπτωση των αδερφών Πομάνου βέβαια δεν ήταν έτσι. Ένα θέμα υγείας διατάραξε τις αναμενόμενες σχέσεις και δημιούργησε διαφορετικούς δεσμούς. Δεν μπόρεσε όμως να απαλείψει κάποια συναισθήματα και συμπεριφορές που έδωσαν το έναυσμα για την ιστορία που διαβάζουμε.
Οι μικρές τοπικές κοινωνίες παρουσιάζουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν πρόκειται για ιστορίες όπως αυτή. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι γνωρίζονται μεταξύ τους και δύσκολα μπορεί κάποιος να παρανομήσει και να κρυφτεί, είναι ένα από τα στοιχεία της μικρής κοινωνίας. Οι απιστίες είναι από τα πιο συνήθη παραπτώματα και από τα πιο αγαπημένα θέματα συζήτησης στις αυλές. Οι άνθρωποι προτιμούν να συζητούν για απατημένες συζύγους σε άλλα σπιτικά, αρκεί το δικό τους να μην συμπεριληφθεί ποτέ σε αυτή τη λίστα. Κάπως έτσι όλα έρχονται στο φως και τίποτα δε μένει κρυφό. Παράλληλα όμως και με τον ίδιο γνώμονα, τα πιο άσχημα, τα πιο θηριώδη εγκλήματα κρύβονται πιο αριστοτεχνικά, είτε είναι λίγοι αυτοί που τα γνωρίζουν είτε είναι πολλοί. Και ενώ κανείς θα πίστευε πως είναι ασφαλής από τερατώδεις συμπεριφορές σε μια μικρή κοινωνία, εντούτοις η ζωή έχει δείξει πως εκεί είναι που ανθίζουν αυτές οι πράξεις. Ένα στοιχείο που καλά κάνει και μας θυμίζει ο Σίμος μέσα από το βιβλίο του.
Διαβάζοντας το «Σώσε με» έμεινα έκπληκτη από τον τρόπο που ο συγγραφέας έχει αποδώσει τους γυναικείους χαρακτήρες, οι οποίοι και κυριαρχούν στο βιβλίο. Τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι πράξεις και οι αντιδράσεις τους δε θυμίζουν σε τίποτα πως το βιβλίο έχει γραφτεί από άντρα συγγραφέα. Όσα περιγράφει, όσα ζουν, έζησαν, θυμούνται οι ηρωίδες του, φαίνεται σαν να τα ζει ή να τα αναθυμάται κι ο ίδιος μαζί τους. Τόσο ρεαλιστική είναι η απόδοσή τους. Πρόκειται για σωστά δομημένους και ψυχογραφημένους χαρακτήρες που κάνουν τη διαφορά καθώς τα προσωπικά βιώματα και τα κρυμμένα μυστικά τους είναι αυτά που οδηγούν την πλοκή.
Ένα από τα χαρακτηριστικά που εκτιμώ στο Δημήτρη Σίμο είναι η εξέλιξη στη γραφή του. Αγαπάει αυτό που κάνει και προσπαθεί να το κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ακούει τις συμβουλές που του δίνουν όσοι τυχόν ξέρουν περισσότερα είτε για τη συγγραφή είτε για το θέμα με το οποίο καταπιάνεται. Διαβάζει τις κριτικές των αναγνωστών και μαθαίνει μέσα από αυτές πως να γίνει καλύτερος. Ποια είναι τα στοιχεία που πρέπει να βελτιώσει και τα κάνει πράξη. Το τέταρτο αυτό βιβλίο του Σίμου είναι και το πιο ώριμό του συγγραφικά. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον!
Μπράβο Δημήτρη!
Κάθε χρόνο, με αφορμή το μνημόσυνο του πατέρα της, η Νικόλ Πομάνου, μια καλλιτέχνις που τον τελευταία χρόνια ασχολείται με την ξυλογλυπτική, ανεβαίνει στο χωριό που μεγάλωσε στην Κομοτηνή για να συναντηθεί με τη μητέρα της και τις αδερφές της. Το Κρυφό, όπως λένε το χωριό, είναι κοντά στο Δάσος των Μανιταριών, ένα μέρος που επισκέπτονταν παλιά με τον πατέρα της και από το οποίο έχει πολλές αναμνήσεις.
Το άτυπο μνημόσυνο της οικογένειας Πομάνου, είναι ένα δείπνο, στο οποίο όμως δεν εμφανίζεται η μικρή αδερφή, η Άλκηστη. Η εξαφάνιση της Άλκηστης ταράζει τις ισορροπίες της οικογένειας και αναστατώνει όχι μόνο το χωριό, αλλά και ολόκληρη την πόλη της Κομοτηνής. Γιατί, ενώ η Άλκηστη αγνοείται, μια γυναίκα βρίσκεται νεκρή στον υγροβιότοπο του Εθνικού Πάρκου Θράκης.
Η Αστυνόμος Λουκίδη, παλιά συμμαθήτρια της Νικόλ, έχει αναλάβει και τις δύο υποθέσεις. Και την εξαφάνιση της Άλκηστης αλλά και τη δολοφονία της γυναίκας που βρέθηκε με παραμορφωμένο το πρόσωπό της. Η δουλειά της είναι δύσκολη, καθώς η κοινωνία είναι μικρή και έχει ταραχτεί, αλλά και λόγω της ιδιομορφίας της περιοχής. Οι χειρισμοί θα πρέπει να είναι λεπτοί ώστε να μη δημιουργηθεί θέμα με τη μουσουλμανική μειονότητα της Κομοτηνής και γενικότερα της Θράκης.
Ο Δημήτρης Σίμος καταφέρνει για άλλη μια φορά να θίξει προβλήματα της Ελληνικής κοινωνίας και τομείς όπου αυτή χωλαίνει. Θίγει την αδερφική ζήλια αλλά ταυτόχρονα εκθειάζει την αδερφική αγάπη. Φέρνει στο επίκεντρο τα προβλήματα της επαρχίας, της μικρής κοινωνίας που τόσο αρέσκεται να τονίζει, ενώ παράλληλα θυμίζει σε όσους είναι μακριά από τέτοιες τοπικές κοινωνίες, πόσο εύθραυστες είναι οι ισορροπίες όταν υπάρχουν μειονότητες, όπως αυτή των μουσουλμάνων στη Θράκη.
Το «Σώσε με» έχει τρεις αδερφές και είναι μοιραίο, αλλά και βασικό στοιχείο της πλοκής, να ασχοληθεί ο συγγραφέας με τις σχέσεις μεταξύ των τριών αδερφών. Συνήθως υπάρχει μια αδυναμία είτε στο μικρότερο παιδί, είτε στο μεγαλύτερο, σε μια οικογένεια. Όταν όμως υπάρχουν τρία παιδιά, το μεσαίο αισθάνεται κατά βάση παραγκωνισμένο. Στην περίπτωση των αδερφών Πομάνου βέβαια δεν ήταν έτσι. Ένα θέμα υγείας διατάραξε τις αναμενόμενες σχέσεις και δημιούργησε διαφορετικούς δεσμούς. Δεν μπόρεσε όμως να απαλείψει κάποια συναισθήματα και συμπεριφορές που έδωσαν το έναυσμα για την ιστορία που διαβάζουμε.
Οι μικρές τοπικές κοινωνίες παρουσιάζουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν πρόκειται για ιστορίες όπως αυτή. Το γεγονός ότι οι περισσότεροι γνωρίζονται μεταξύ τους και δύσκολα μπορεί κάποιος να παρανομήσει και να κρυφτεί, είναι ένα από τα στοιχεία της μικρής κοινωνίας. Οι απιστίες είναι από τα πιο συνήθη παραπτώματα και από τα πιο αγαπημένα θέματα συζήτησης στις αυλές. Οι άνθρωποι προτιμούν να συζητούν για απατημένες συζύγους σε άλλα σπιτικά, αρκεί το δικό τους να μην συμπεριληφθεί ποτέ σε αυτή τη λίστα. Κάπως έτσι όλα έρχονται στο φως και τίποτα δε μένει κρυφό. Παράλληλα όμως και με τον ίδιο γνώμονα, τα πιο άσχημα, τα πιο θηριώδη εγκλήματα κρύβονται πιο αριστοτεχνικά, είτε είναι λίγοι αυτοί που τα γνωρίζουν είτε είναι πολλοί. Και ενώ κανείς θα πίστευε πως είναι ασφαλής από τερατώδεις συμπεριφορές σε μια μικρή κοινωνία, εντούτοις η ζωή έχει δείξει πως εκεί είναι που ανθίζουν αυτές οι πράξεις. Ένα στοιχείο που καλά κάνει και μας θυμίζει ο Σίμος μέσα από το βιβλίο του.
Διαβάζοντας το «Σώσε με» έμεινα έκπληκτη από τον τρόπο που ο συγγραφέας έχει αποδώσει τους γυναικείους χαρακτήρες, οι οποίοι και κυριαρχούν στο βιβλίο. Τα συναισθήματα, οι σκέψεις, οι πράξεις και οι αντιδράσεις τους δε θυμίζουν σε τίποτα πως το βιβλίο έχει γραφτεί από άντρα συγγραφέα. Όσα περιγράφει, όσα ζουν, έζησαν, θυμούνται οι ηρωίδες του, φαίνεται σαν να τα ζει ή να τα αναθυμάται κι ο ίδιος μαζί τους. Τόσο ρεαλιστική είναι η απόδοσή τους. Πρόκειται για σωστά δομημένους και ψυχογραφημένους χαρακτήρες που κάνουν τη διαφορά καθώς τα προσωπικά βιώματα και τα κρυμμένα μυστικά τους είναι αυτά που οδηγούν την πλοκή.
Ένα από τα χαρακτηριστικά που εκτιμώ στο Δημήτρη Σίμο είναι η εξέλιξη στη γραφή του. Αγαπάει αυτό που κάνει και προσπαθεί να το κάνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ακούει τις συμβουλές που του δίνουν όσοι τυχόν ξέρουν περισσότερα είτε για τη συγγραφή είτε για το θέμα με το οποίο καταπιάνεται. Διαβάζει τις κριτικές των αναγνωστών και μαθαίνει μέσα από αυτές πως να γίνει καλύτερος. Ποια είναι τα στοιχεία που πρέπει να βελτιώσει και τα κάνει πράξη. Το τέταρτο αυτό βιβλίο του Σίμου είναι και το πιο ώριμό του συγγραφικά. Μέχρι στιγμής τουλάχιστον!
Μπράβο Δημήτρη!
July 5, 2020
Ο Δημήτρης Σίμος, αφήνοντας για λίγο -τουλάχιστον- στην άκρη τον αστυνόμο Καπετάνιο και τις περιπέτειές του, επιστρέφει στα λογοτεχνικά δρώμενα με ένα διαφορετικό βιβλίο, λιγότερο αστυνομικό και περισσότερο ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο, ωστόσο, διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία της προσωπικής ταυτότητάς του, ως συγγραφέα, γεγονός που καθιστά την γραφή του πολύ συγκεκριμένη, αναγνωρίσιμη και με δικό της ύφος, πράγμα που κάθε συγγραφέας επιθυμεί να πετύχει στη ζωή του. Και ο Σίμος, πράγματι, το έχει πετύχει, εξελίσσοντας, μάλιστα, τον εαυτό του και πηγαίνοντας με κάθε νέο του βιβλίο ένα βήμα παραπέρα.
Βρισκόμαστε στο χωριό Κρυφό, της Θράκης, όπου η αστυνόμος Λουκίδη αναλαμβάνει την εξιχνίαση μιας σειράς δολοφονιών που όλες τους έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Τα θύματα είναι γυναίκες που έχουν βασανιστεί πριν τελικά να τους αφαιρέσουν τη ζωή, με έναν τρόπο πολύ τελετουργικό που σημαίνει μόνο ένα πράγμα. Πως έχουν να κάνουν με έναν κατά συρροή δολοφόνο. Όταν η Άλκηστη, η μικρότερη κόρη της οικογένειας Πομάνου, εξαφανίζεται μυστηριωδώς, ενώ επέστρεφε στο χωριό με αφορμή το μνημόσυνο του πατέρα της, όπως και οι δύο μεγαλύτερες αδερφές της, μία μόνο υποψία υπάρχει. Πως εκείνη, πολύ πιθανόν, να είναι το επόμενο θύμα του αιμοσταγή δράστη. Αλλά για να το ανακαλύψουν αυτό δεν θα πρέπει μόνο να σκαλίσουν το παρόν, για ν' ανακαλύψουν την αλήθεια, αλλά και το παρελθόν, που θα φέρει με τη σειρά του στο φως μυστικά που έμειναν κρυμμένα και που είχαν λόγο γι' αυτό.
Η τοποθέτηση της αφήγησης σε μια επαρχιακή περιοχή της Θράκης θαρρώ πως δεν είναι καθόλου τυχαία. Η ζωή στα χωριά της επαρχίας, κάθε τόπου και όχι μόνο της Ελλάδας, εξαιτίας των αυστηρών ορίων και πλαισίων της, μα και των ηθικών -ή και ηθικοπλαστικών- κανόνων που την ακολουθούν, συνοδεύεται από μια εσωτερική μυστικότητα των κατοίκων της, που καθώς στερούνται ένα μέρος της ελευθερίας τους και του δικαιώματος της επιλογής και της έκφρασης, οδηγούνται σε κρυφά μονοπάτια που μαζί τους φέρουν κρυφές σκέψεις και πράξεις, ακόμα και σκέψεις, μα και αλήθειες που πονάνε και που θάβονται βαθιά μέσα στην ψυχή τους, γιατί πολύ απλά δεν έχουν τρόπο να βγουν προς τα έξω. Κάπως έτσι, διαμορφώνονται ψυχές, συνειδήσεις, άνθρωποι, οι οποίοι παίρνουν καμιά φορά πολύ διαφορετικό δρόμο απ' αυτόν για τον οποίο ήταν προορισμένοι και που ίσως στην πορεία ν' αποδειχθεί πολύ, πολύ λάθος.
Βασιζόμενος, λοιπόν, σε προσωπικότητες ανθρώπων με βιώματα σαν τα παραπάνω -πόσο μάλλον που ζουν σε μικροκοινωνίας όπου δύο εκ δια μέτρου αντίθετες κοινότητες, η ορθόδοξη και η μουσουλμανική, με τα τόσο διαφορετικά ήθη και έθιμα, πρέπει να συνυπάρξουν-, μα και με πολλές εσωτερικές πληγές που δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν επειδή δεν είναι ορατές με γυμνό μάτι, ο Σίμος χτίζει ένα καλοδουλεμένο ψυχολογικό θρίλερ, ο κεντρικός άξονας του οποίου έχει να κάνει ακριβώς με αυτό. Με τους ανθρώπους και τα βαθύτερα αίτια που τους οδηγούν στο να πάρουν αποφάσεις και να προχωρήσουν σε πράξεις που πολλές φορές δεν έχουν συνέπειες που αφορούν μόνο αυτούς, αλλά και μια άλλη μερίδα ανθρώπων, σαν μια αλυσιδωτή αντίδραση, γιατί έτσι λειτουργεί και στην πραγματικότητα η ζωή. Και όλα αυτά, δίνοντας μεγάλη σημασία στη γυναικεία ψυχολογία και εισχωρώντας πολύ βαθιά σε αυτήν, προσεγγίζοντας και αναλύοντάς την με τρόπο που δύσκολα μπορεί να πετύχει ένας άντρας.
Η ροή της αφήγησης είναι σταθερά καλή, με κάποιες εντάσεις που κλιμακώνονται διατηρώντας σωστές ισορροπίες ανάμεσα στην ευαισθησία και στον κυνισμό, με όχι τόσες πολλές ανατροπές, αλλά όπου αυτές υπάρχουν είναι εξαιρετικά καλοδουλεμένες και ουσιαστικές, δημιουργώντας μια απειλητική ατμόσφαιρα και μια αίσθηση μυστηρίου και αγωνίας καθ' όλη την διάρκεια των εξελίξεων -με την πραγματικά μεγάλη ανατροπή να έρχεται στο φινάλε, εκεί που ήδη έχεις αρχίσει ν' απορείς για κάποια πράγματα και που δεν το έβλεπες να έρχεται. Παράλληλα, όμως, με όλα αυτά, ο Σίμος δεν διστάζει να θίξει πιο ευαίσθητα, κοινωνικά θέματα, εκτός την συνύπαρξης διαφορετικών κοινοτήτων που αναφέραμε και παραπάνω, όπως είναι η παιδική και η γυναικεία κακοποίηση, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η βία που μπορεί να πάρει πολλές μορφές και ν' ασκηθεί με δεκάδες τρόπους και με απρόβλεπτες συνέπειες, χωρίς υπερβολές, αλλά με μεγάλο σεβασμό και σοβαρότητα. Με λίγα λόγια, έχουμε ένα άρτιο και καλοδουλεμένο βιβλίο, σε όλα τα επίπεδα, που αξίζει να διαβαστεί.
Βρισκόμαστε στο χωριό Κρυφό, της Θράκης, όπου η αστυνόμος Λουκίδη αναλαμβάνει την εξιχνίαση μιας σειράς δολοφονιών που όλες τους έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Τα θύματα είναι γυναίκες που έχουν βασανιστεί πριν τελικά να τους αφαιρέσουν τη ζωή, με έναν τρόπο πολύ τελετουργικό που σημαίνει μόνο ένα πράγμα. Πως έχουν να κάνουν με έναν κατά συρροή δολοφόνο. Όταν η Άλκηστη, η μικρότερη κόρη της οικογένειας Πομάνου, εξαφανίζεται μυστηριωδώς, ενώ επέστρεφε στο χωριό με αφορμή το μνημόσυνο του πατέρα της, όπως και οι δύο μεγαλύτερες αδερφές της, μία μόνο υποψία υπάρχει. Πως εκείνη, πολύ πιθανόν, να είναι το επόμενο θύμα του αιμοσταγή δράστη. Αλλά για να το ανακαλύψουν αυτό δεν θα πρέπει μόνο να σκαλίσουν το παρόν, για ν' ανακαλύψουν την αλήθεια, αλλά και το παρελθόν, που θα φέρει με τη σειρά του στο φως μυστικά που έμειναν κρυμμένα και που είχαν λόγο γι' αυτό.
Η τοποθέτηση της αφήγησης σε μια επαρχιακή περιοχή της Θράκης θαρρώ πως δεν είναι καθόλου τυχαία. Η ζωή στα χωριά της επαρχίας, κάθε τόπου και όχι μόνο της Ελλάδας, εξαιτίας των αυστηρών ορίων και πλαισίων της, μα και των ηθικών -ή και ηθικοπλαστικών- κανόνων που την ακολουθούν, συνοδεύεται από μια εσωτερική μυστικότητα των κατοίκων της, που καθώς στερούνται ένα μέρος της ελευθερίας τους και του δικαιώματος της επιλογής και της έκφρασης, οδηγούνται σε κρυφά μονοπάτια που μαζί τους φέρουν κρυφές σκέψεις και πράξεις, ακόμα και σκέψεις, μα και αλήθειες που πονάνε και που θάβονται βαθιά μέσα στην ψυχή τους, γιατί πολύ απλά δεν έχουν τρόπο να βγουν προς τα έξω. Κάπως έτσι, διαμορφώνονται ψυχές, συνειδήσεις, άνθρωποι, οι οποίοι παίρνουν καμιά φορά πολύ διαφορετικό δρόμο απ' αυτόν για τον οποίο ήταν προορισμένοι και που ίσως στην πορεία ν' αποδειχθεί πολύ, πολύ λάθος.
Βασιζόμενος, λοιπόν, σε προσωπικότητες ανθρώπων με βιώματα σαν τα παραπάνω -πόσο μάλλον που ζουν σε μικροκοινωνίας όπου δύο εκ δια μέτρου αντίθετες κοινότητες, η ορθόδοξη και η μουσουλμανική, με τα τόσο διαφορετικά ήθη και έθιμα, πρέπει να συνυπάρξουν-, μα και με πολλές εσωτερικές πληγές που δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν επειδή δεν είναι ορατές με γυμνό μάτι, ο Σίμος χτίζει ένα καλοδουλεμένο ψυχολογικό θρίλερ, ο κεντρικός άξονας του οποίου έχει να κάνει ακριβώς με αυτό. Με τους ανθρώπους και τα βαθύτερα αίτια που τους οδηγούν στο να πάρουν αποφάσεις και να προχωρήσουν σε πράξεις που πολλές φορές δεν έχουν συνέπειες που αφορούν μόνο αυτούς, αλλά και μια άλλη μερίδα ανθρώπων, σαν μια αλυσιδωτή αντίδραση, γιατί έτσι λειτουργεί και στην πραγματικότητα η ζωή. Και όλα αυτά, δίνοντας μεγάλη σημασία στη γυναικεία ψυχολογία και εισχωρώντας πολύ βαθιά σε αυτήν, προσεγγίζοντας και αναλύοντάς την με τρόπο που δύσκολα μπορεί να πετύχει ένας άντρας.
Η ροή της αφήγησης είναι σταθερά καλή, με κάποιες εντάσεις που κλιμακώνονται διατηρώντας σωστές ισορροπίες ανάμεσα στην ευαισθησία και στον κυνισμό, με όχι τόσες πολλές ανατροπές, αλλά όπου αυτές υπάρχουν είναι εξαιρετικά καλοδουλεμένες και ουσιαστικές, δημιουργώντας μια απειλητική ατμόσφαιρα και μια αίσθηση μυστηρίου και αγωνίας καθ' όλη την διάρκεια των εξελίξεων -με την πραγματικά μεγάλη ανατροπή να έρχεται στο φινάλε, εκεί που ήδη έχεις αρχίσει ν' απορείς για κάποια πράγματα και που δεν το έβλεπες να έρχεται. Παράλληλα, όμως, με όλα αυτά, ο Σίμος δεν διστάζει να θίξει πιο ευαίσθητα, κοινωνικά θέματα, εκτός την συνύπαρξης διαφορετικών κοινοτήτων που αναφέραμε και παραπάνω, όπως είναι η παιδική και η γυναικεία κακοποίηση, ο κοινωνικός αποκλεισμός, η βία που μπορεί να πάρει πολλές μορφές και ν' ασκηθεί με δεκάδες τρόπους και με απρόβλεπτες συνέπειες, χωρίς υπερβολές, αλλά με μεγάλο σεβασμό και σοβαρότητα. Με λίγα λόγια, έχουμε ένα άρτιο και καλοδουλεμένο βιβλίο, σε όλα τα επίπεδα, που αξίζει να διαβαστεί.
January 19, 2021
"Σώσε με"
Το νέο βιβλίο του συγγραφέα που είναι εκτός της σειράς του Καπετάνου.
Ψυχολογικό θρίλερ το ονόμασαν.
Δεν είδα κάτι τέτοιο στις σελίδες του.
Κοινωνικό, οικογένειακο δράμα όμως είναι.
Στο σώσε με λοιπόν βλέπουμε έναν διαφορετικό συγγραφεα που μπορεί να ελίσσεται σε όλα τα είδη λογοτεχνίας.
Η γραφή του μου άρεσε πάρα πολύ.
Πιο ώριμη σίγουρα.
Και ενώ μας έχει συνηθίσει σε νουάρ πρότυπα φάνηκε ότι μπορεί να γράψει και ένα άλλος είδος και να προσαρμόσει την γραφή του σε αυτά τα πλαίσια.
📌 Τα ψυχολογικά θρίλερ έχουν το συνήθειο να έχουν ένα αργό Ρυθμό στις πρώτες 200 σελίδες.
Εδώ όμως το θέμα είναι ότι το βιβλίο ήταν αργό.
Αργό καθόλη την διάρκεια πλην των 60 τελευταίων σελίδων.
📌 Αγωνία..
Υπήρχε σε όλο το βιβλίο σε μικρές δόσεις πολύ μικρές εκτός από τις τελευταίες 100 σελίδες όπου και κορυφώθηκε.
📌 Δράση.
Αρκετά αργή.
Πολύ αργή.
Μου είπαν ότι έχει λόγο για το ότι είναι τόσο αργό.
Όσο και αν έψαξα δεν τον βρήκα.
Και πάλι όμως στο τέλος όπως γίνεται συνήθως στα περισσότερα βιβλία αλλάζει.
Αν με ρωτήσει κάποιος αν μου άρεσε.
Θα πω και μου άρεσε και όχι.
Για μένα δεν είχε τα στοιχεία που έχει ένα ψυχολογίκο θριλερ.
Από την άλλη δεν είχε και τα στοιχεία του καθαρόαιμου αστυνομικου.
Θα συνέχισω στην άποψη μου ότι είναι ένα κοινωνικό, οικογένειακο δράμα.
Μου άρεσε όμως η πλοκή της ιστορίας.
Την βρήκα σατανικά έξυπνη.
Ο τρόπος που ενεργούσαν οι ήρωες.
Και οι σκέψεις να ναι οι κινήσεις τούς.
Κάποια στιγμή από τις 250 σελίδες και μετά είχα καταλάβει τον δολοφόνο αλλά όχι το κίνητρο.
Συνέχισα να το διαβάζω γιατι είχα την απορία να φτάσω στο τέλος και να δω τι θα γίνει, πως θα εξελιχθεί η ιστορία.
Πρωτότυπο δεν είναι αλλά έχει έναν διαφορετικό τρόπο σύλληψης της ιστορίας.
Όσο για τα κίνητρα εκεί είναι που κάνει την διαφορά ο συγγραφέας.
Δίνει μια αίγλη διάφορετικη στην ιστορία.
Όποτε δεν μου άρεσε γιατί δεν είχε όλα αυτά που αναζητώ σε ένα αστυνομικό ψυχολογίκο θριλερ αλλά μου αρέσε γιατί είχε τα στοιχεία που αγαπώ στα κοινωνικά δράματα.
Είναι ένα ωραίο βιβλίο για να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου. ☺️
Το νέο βιβλίο του συγγραφέα που είναι εκτός της σειράς του Καπετάνου.
Ψυχολογικό θρίλερ το ονόμασαν.
Δεν είδα κάτι τέτοιο στις σελίδες του.
Κοινωνικό, οικογένειακο δράμα όμως είναι.
Στο σώσε με λοιπόν βλέπουμε έναν διαφορετικό συγγραφεα που μπορεί να ελίσσεται σε όλα τα είδη λογοτεχνίας.
Η γραφή του μου άρεσε πάρα πολύ.
Πιο ώριμη σίγουρα.
Και ενώ μας έχει συνηθίσει σε νουάρ πρότυπα φάνηκε ότι μπορεί να γράψει και ένα άλλος είδος και να προσαρμόσει την γραφή του σε αυτά τα πλαίσια.
📌 Τα ψυχολογικά θρίλερ έχουν το συνήθειο να έχουν ένα αργό Ρυθμό στις πρώτες 200 σελίδες.
Εδώ όμως το θέμα είναι ότι το βιβλίο ήταν αργό.
Αργό καθόλη την διάρκεια πλην των 60 τελευταίων σελίδων.
📌 Αγωνία..
Υπήρχε σε όλο το βιβλίο σε μικρές δόσεις πολύ μικρές εκτός από τις τελευταίες 100 σελίδες όπου και κορυφώθηκε.
📌 Δράση.
Αρκετά αργή.
Πολύ αργή.
Μου είπαν ότι έχει λόγο για το ότι είναι τόσο αργό.
Όσο και αν έψαξα δεν τον βρήκα.
Και πάλι όμως στο τέλος όπως γίνεται συνήθως στα περισσότερα βιβλία αλλάζει.
Αν με ρωτήσει κάποιος αν μου άρεσε.
Θα πω και μου άρεσε και όχι.
Για μένα δεν είχε τα στοιχεία που έχει ένα ψυχολογίκο θριλερ.
Από την άλλη δεν είχε και τα στοιχεία του καθαρόαιμου αστυνομικου.
Θα συνέχισω στην άποψη μου ότι είναι ένα κοινωνικό, οικογένειακο δράμα.
Μου άρεσε όμως η πλοκή της ιστορίας.
Την βρήκα σατανικά έξυπνη.
Ο τρόπος που ενεργούσαν οι ήρωες.
Και οι σκέψεις να ναι οι κινήσεις τούς.
Κάποια στιγμή από τις 250 σελίδες και μετά είχα καταλάβει τον δολοφόνο αλλά όχι το κίνητρο.
Συνέχισα να το διαβάζω γιατι είχα την απορία να φτάσω στο τέλος και να δω τι θα γίνει, πως θα εξελιχθεί η ιστορία.
Πρωτότυπο δεν είναι αλλά έχει έναν διαφορετικό τρόπο σύλληψης της ιστορίας.
Όσο για τα κίνητρα εκεί είναι που κάνει την διαφορά ο συγγραφέας.
Δίνει μια αίγλη διάφορετικη στην ιστορία.
Όποτε δεν μου άρεσε γιατί δεν είχε όλα αυτά που αναζητώ σε ένα αστυνομικό ψυχολογίκο θριλερ αλλά μου αρέσε γιατί είχε τα στοιχεία που αγαπώ στα κοινωνικά δράματα.
Είναι ένα ωραίο βιβλίο για να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου. ☺️
January 29, 2024
Πρώτο βιβλίο του συγγραφέα που διαβάζω και σίγουρα θα επιστρέψω και στην προηγούμενη τριλογία που έχει γράψει.
Μου άρεσε πάρα πολύ η ιστορία με φόντο την ελληνική επαρχία συνοδευόμενη από την αντίστοιχη ατμόσφαιρα και είχε πολύ ωραία και γρήγορη πλοκή. Επίσης βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την προσέγγιση του συγγραφέα να έχει ως πρωταγωνίστριες σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες χωρίς ουσιαστικά την ύπαρξη άνδρα πρωταγωνιστή, με εξαίρεση τον Ιάσωνα.
Δεν το βαρέθηκα καθόλου και μου δημιουργούσε την διάθεση να μην το αφήσω από τα χέρια και να γυρνάω αχόρταγα τις σελίδες. Βάζει τον πήχη ψηλά και για τα επόμενα βιβλία του.
Μου άρεσε πάρα πολύ η ιστορία με φόντο την ελληνική επαρχία συνοδευόμενη από την αντίστοιχη ατμόσφαιρα και είχε πολύ ωραία και γρήγορη πλοκή. Επίσης βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την προσέγγιση του συγγραφέα να έχει ως πρωταγωνίστριες σχεδόν αποκλειστικά γυναίκες χωρίς ουσιαστικά την ύπαρξη άνδρα πρωταγωνιστή, με εξαίρεση τον Ιάσωνα.
Δεν το βαρέθηκα καθόλου και μου δημιουργούσε την διάθεση να μην το αφήσω από τα χέρια και να γυρνάω αχόρταγα τις σελίδες. Βάζει τον πήχη ψηλά και για τα επόμενα βιβλία του.
July 6, 2020
Ακροβατώντας απ`το αστυνομικό στο ψυχολογικό μυθιστόρημα, ο Δημήτρης Σίμος μας οδηγεί στα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής μέσα από σκοτεινά περάσματα και μυαλά που λειτουργούν πέρα απο φραγμούς και όρια…
Πάθη, σκοτεινά μυστικά κι ανομολόγητοι Έρωτες. Όλα έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν. Ένα κουβάρι που ενώνει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον.. Ένα κουβάρι που καθώς ο αναγνώστης προσπαθεί εναγωνίως να ξετυλίξει, η άκρη του βρίσκεται στην αρχή ενός δάσους. Αλήθεια, τολμάς να προχωρήσεις; Το δάσος του Δημήτρη είναι σκοτεινό, μυστικά είναι θαμμένα στις ρίζες των δέντρων κι όταν πας να τα ξεθάψεις αντί να λυτρωθείς απ`τις αποκαλύψεις, εκεινα σου κλέβουν τον αέρα και δεν σε αφήνουν να ανασανεις…. Λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ, γίνονται θηλιά στο λαιμό για τους πρωταγωνιστές που φωνάζουν ένα σπαρακτικό «Σωσε με»... Οι λέξεις του Σίμου που μας είναι πλέον γνώριμες -αν και πιο ώριμες από ποτέ- μέσα από ένα σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ, καταφέρνουν να βάλουν τον αναγνώστη στο μυαλό του εκάστοτε ήρωα και τελικά να τον διχάσουν μέχρι τέλους. Ένα τέλος φτιαγμένο από ένοχες συνειδήσεις που έχουν ανάγκη κι εκείνες, όπως και ο αναγνώστης να λυτρωθούν μέσα από τις λέξεις του Δημήτρη Σίμου και το «Σωσε με»..
Ανεξάρτητα από το είδος της λογοτεχνίας που αγαπάτε, πάρτε το!
Το αγάπησα και σας το προτείνω..❤️
Πάθη, σκοτεινά μυστικά κι ανομολόγητοι Έρωτες. Όλα έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν. Ένα κουβάρι που ενώνει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον.. Ένα κουβάρι που καθώς ο αναγνώστης προσπαθεί εναγωνίως να ξετυλίξει, η άκρη του βρίσκεται στην αρχή ενός δάσους. Αλήθεια, τολμάς να προχωρήσεις; Το δάσος του Δημήτρη είναι σκοτεινό, μυστικά είναι θαμμένα στις ρίζες των δέντρων κι όταν πας να τα ξεθάψεις αντί να λυτρωθείς απ`τις αποκαλύψεις, εκεινα σου κλέβουν τον αέρα και δεν σε αφήνουν να ανασανεις…. Λόγια που δεν ειπώθηκαν ποτέ, γίνονται θηλιά στο λαιμό για τους πρωταγωνιστές που φωνάζουν ένα σπαρακτικό «Σωσε με»... Οι λέξεις του Σίμου που μας είναι πλέον γνώριμες -αν και πιο ώριμες από ποτέ- μέσα από ένα σύγχρονο ψυχολογικό θρίλερ, καταφέρνουν να βάλουν τον αναγνώστη στο μυαλό του εκάστοτε ήρωα και τελικά να τον διχάσουν μέχρι τέλους. Ένα τέλος φτιαγμένο από ένοχες συνειδήσεις που έχουν ανάγκη κι εκείνες, όπως και ο αναγνώστης να λυτρωθούν μέσα από τις λέξεις του Δημήτρη Σίμου και το «Σωσε με»..
Ανεξάρτητα από το είδος της λογοτεχνίας που αγαπάτε, πάρτε το!
Το αγάπησα και σας το προτείνω..❤️
July 1, 2020
Update 01/07/20
Έχω πει και παλαιότερα ότι εκτιμώ πάρα πολύ, δυο πράγματα σε κάποιους συγγραφείς: Το ένα είναι η ικανότητά τους να πουν πολλά πράγματα σε λίγες σελίδες και το δεύτερο, η εξέλιξή τους ως λογοτέχνες. Το Δημήτρη Σίμο τον εκτιμώ και το θαυμάζω τόσο γι’ αυτούς τους δυο λόγους, όσο και για την ικανότητά του να εμβαθύνει στην ανθρώπινη ψυχολογία, σε σχεδόν «διαστροφικό» βαθμό! Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα μέσα από το νέο του πόνημα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, με τίτλο «Σώσε με»!
Μέσα από το «Σώσε με» βλέπουμε το Δημήτρη Σίμο στα καλύτερά του. Είναι μακράν η πιο ώριμη δουλειά του! Μέχρις ώρας τουλάχιστον. Εντελώς διαφορετική αλλά συνάμα τόσο γνώριμη γραφή. Όπως είχε πει κι ο ίδιος στη συνέντευξη (https://vivliografika.blogspot.com/20...) που παραχώρησε στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά «Σίγουρα θα με αναγνωρίσετε. Αυτό είναι και το στοίχημα μου. Όποιος με διαβάζει, να λέει αυτός είναι "Σίμος". Να αντιλαμβάνεται την οπτική μου, ανεξάρτητα αν διαβάζει αστυνόμο Καπετάνο ή την ιστορία της οικογένειας Πομάνου.»
Στο «Σώσε με» έχουμε να κάνουμε με την οικογένεια τεσσάρων γυναικών. Τη μητέρα και τις τρεις κόρες της. Εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες και συμπεριφορές. Οι σχέσεις τους μοιάζουν να είναι διαταραγμένες και το γιατί το μαθαίνουμε με την πορεία της ιστορίας. Αγαπημένη μου φιγούρα, η ανατρεπτική Νικόλ, η μεσαία κόρη. Βεβαίως, η ιστορία δεν αποτελείται μόνο από τις τέσσερις αυτές γυναίκες. Υπάρχουν κι άλλοι χαρακτήρες, όλοι αληθοφανείς και καλοσχηματισμένοι. Και θέλω να σχολιάσω την αστυνόμο Λουκίδη, η οποία, παρά τις όποιες αδυναμίες και κακές συνήθειες έχει, αλλά και λόγω αυτών, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περσόνα. Μου αρέσει που ο Δημήτρης επέλεξε γυναίκα για το ρόλο αυτό και όχι έναν ακόμα αρσενικό χαρακτήρα.
Η ανάλυση των χαρακτήρων είναι εξαιρετική. Πραγματικά με έχει ενθουσιάσει η καταβύθιση στη γυναικεία ψυχοσύνθεση! Θεωρώ ότι είναι σπουδαίο επίτευγμα για έναν συγγραφέα, άντρα, να προσεγγίσει τόσο άρτια και με τόσο σεβασμό το ψυχισμό και τον τρόπο σκέψης της γυναίκας.
Ο τόπος όπου τοποθετείται η ιστορία, είναι το κρύο και αφιλόξενο χωριό Κρυφό, κάπου έξω από την Κομοτηνή. Ένα χωριό που όπως λέει και το όνομά του, έχει πολλά μυστικά θαμμένα στο παγωμένο χώμα του. Μυστικά που κανείς από το χωριό δε θέλει να δει να βγαίνουν στη επιφάνεια. Παραδίπλα στο Κρυφό, βρίσκεται το Δάσος των Μανιταριών, όπου βρήκαν βασανιστικό θάνατο τρεις γυναίκες.
Από πλευράς αφήγησης και πλοκής, η δουλειά που έχει κάνει είναι άριστη. Βλέπουμε το αστυνομικό με το ψυχολογικό στοιχείο να ανταλλάζουν «μπαλιές» σε ένα σκληρό ματς, «καταδικασμένο» από την αρχή, να έρθει ισοπαλία. Τέλεια η ισορροπία των δυο «συστατικών»! Η ιστορία ρέει όμορφα, ομαλά, με ανοδική πάντα πορεία και με αυξανόμενη ταχύτητα. Δεν κάνει κοιλιά πουθενά. Ακόμα και σε σημεία που θα περίμενε κανείς να «κόψει ταχύτητα», ο Δημήτρης το πάει στο «ρελαντί», μόνο και μόνο για «να πατήσει τέρμα το γκάζι», μετά την επόμενη «στροφή». Επιπροσθέτως, δίνει κάθε φορά τόσα στοιχεία όσα χρειάζεται ο αναγνώστης για να πάει παρακάτω στην ιστορία. Δε στερεί πληροφορία ώστε να δημιουργούνται νοηματικά κενά και δε μοιράζει αφειδώς «μυστικά» που θα χαλάσουν την απόλαυση της έκπληξης.
Κάτι που είναι πολύ σημαντικό να αναφέρουμε είναι ότι, μέσα από τις σελίδες του «Σώσε με» θίγονται με σοβαρότητα κι αξιοπρέπεια, πολύ σοβαρά θέματα και προβλήματα, όπως αυτό της παιδικής και γυναικείας κακοποίησης, στοιχεία που ταλανίζουν οικογένειες όπως η ζήλια μεταξύ των παιδιών κι η απιστία των συζύγων καθώς και θέματα διαβίωσης των μεικτών κοινωνιών (χριστιανική/μουσουλμανική κτλ). Ωστόσο, θεωρώ ότι, ιδίως τα θέματα της κοινωνικής περιθωριοποίησης κι απομόνωσης, τα άγγιξε μόνο επιδερμικά ο Δημήτρης. Αν και δεν είναι αυτό το θέμα του βιβλίου, θα ήθελα να εμβαθύνει λίγο περισσότερο. Αυτό ήταν κάτι που μου έλειψε. Αυτό που επίσης βρήκα «λίγο» ήταν το ερωτικό στοιχείο. Αν και κάποια στιγμή κάτι πάει να γίνει κι ενώ υπήρξε μια ιδιαίτερη δυναμική ανάμεσα σε δυο άτομα, αυτό έληξε πριν καν ξεκινήσει. Δε ξέρω φυσικά κατά πόσον θα πρόσθετε κάτι στην ιστορία, εάν το συνέχιζε, σίγουρα όμως θα την έκανε πιο… πικάντικη. ;-)
Θέλω να μιλήσω για το τέλος του βιβλίου… Το βιβλίο φαινομενικά τελειώνει, ωστόσο συνεχίζει για μερικά μικρά κεφάλαια ακόμα. Με παραξένεψε αυτό και η αλήθεια είναι ότι με ενόχλησε κιόλας. Δε μπορούσα να καταλάβω γιατί πλατειάζει έτσι. Κι έρχεται η ανατροπή σε μία μόνη λέξη! Κι όλα βρήκαν το νόημά τους!
Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι είναι εμφανής η δουλειά που έχει ρίξει για το συγκεκριμένο έργο ο Δημήτρης Σίμος! Δεν έχει αφήσει τίποτα στην τύχη. Τίποτα να μην το έχει περάσει από «κόσκινο». Έχει καταφέρει να διεισδύσει στα κατάβαθα του μυαλού και της ψυχής των ηρώων του. Έχει καταφέρει να αποδώσει άριστα το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα και τέλος, έχει βρει τις ισορροπίες του μεταξύ αστυνομικού και ψυχολογικού θρίλερ. Έχει αποδώσει τη σωστή διάσταση, σχήμα και χρώμα στην ιστορία του, χωρίς υπερβολές. Μέσα από τα εξαίρετα ψυχογραφήματα, τους άψογα δομημένους ήρωες και το ζοφερό σκηνικό, παράλληλα με τον άριστο καταμερισμό μεταξύ αφήγησης και διαλόγων, το σωστό χειρισμό της ελληνικής γλώσσας αλλά και των λίγων, πλην καλοδουλεμένων, ανατροπών, λαμβάνουμε ένα άρτιο αποτέλεσμα. Το αγαπά αυτό που κάνει ο Δημήτρης κι αυτό φαίνεται!
Το λάτρεψα το «Σώσε με» και σας το προτείνω με το χέρι στην καρδιά! Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε! Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να περιμένω με αγωνία το επόμενο…
Δείτε την άποψη στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά: https://vivliografika.blogspot.com/20...
______________________________
🏅🏅🏅Η καλύτερη στιγμή του Dimitris Simos‼️‼️
Το τελείωσα προσφάτως κι έχω να πω με δύο λόγια, πως είναι πιο ώριμη δουλειά του! Εντελώς διαφορετικό αλλά συνάμα γνώριμο. Το αστυνομικό και το ψυχολογικό στοιχείο "παίζουν" με ίσους όρους. Η ανάλυση των γυναικείων χαρακτήρων εξαιρετική. Το λάτρεψα 😍😍😍 και σας το προτείνω με το χέρι στην καρδιά‼️
Προσεχώς θα έχετε κι αναλυτική άποψη.
Έχω πει και παλαιότερα ότι εκτιμώ πάρα πολύ, δυο πράγματα σε κάποιους συγγραφείς: Το ένα είναι η ικανότητά τους να πουν πολλά πράγματα σε λίγες σελίδες και το δεύτερο, η εξέλιξή τους ως λογοτέχνες. Το Δημήτρη Σίμο τον εκτιμώ και το θαυμάζω τόσο γι’ αυτούς τους δυο λόγους, όσο και για την ικανότητά του να εμβαθύνει στην ανθρώπινη ψυχολογία, σε σχεδόν «διαστροφικό» βαθμό! Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα μέσα από το νέο του πόνημα, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, με τίτλο «Σώσε με»!
Μέσα από το «Σώσε με» βλέπουμε το Δημήτρη Σίμο στα καλύτερά του. Είναι μακράν η πιο ώριμη δουλειά του! Μέχρις ώρας τουλάχιστον. Εντελώς διαφορετική αλλά συνάμα τόσο γνώριμη γραφή. Όπως είχε πει κι ο ίδιος στη συνέντευξη (https://vivliografika.blogspot.com/20...) που παραχώρησε στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά «Σίγουρα θα με αναγνωρίσετε. Αυτό είναι και το στοίχημα μου. Όποιος με διαβάζει, να λέει αυτός είναι "Σίμος". Να αντιλαμβάνεται την οπτική μου, ανεξάρτητα αν διαβάζει αστυνόμο Καπετάνο ή την ιστορία της οικογένειας Πομάνου.»
Στο «Σώσε με» έχουμε να κάνουμε με την οικογένεια τεσσάρων γυναικών. Τη μητέρα και τις τρεις κόρες της. Εντελώς διαφορετικές προσωπικότητες και συμπεριφορές. Οι σχέσεις τους μοιάζουν να είναι διαταραγμένες και το γιατί το μαθαίνουμε με την πορεία της ιστορίας. Αγαπημένη μου φιγούρα, η ανατρεπτική Νικόλ, η μεσαία κόρη. Βεβαίως, η ιστορία δεν αποτελείται μόνο από τις τέσσερις αυτές γυναίκες. Υπάρχουν κι άλλοι χαρακτήρες, όλοι αληθοφανείς και καλοσχηματισμένοι. Και θέλω να σχολιάσω την αστυνόμο Λουκίδη, η οποία, παρά τις όποιες αδυναμίες και κακές συνήθειες έχει, αλλά και λόγω αυτών, είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα περσόνα. Μου αρέσει που ο Δημήτρης επέλεξε γυναίκα για το ρόλο αυτό και όχι έναν ακόμα αρσενικό χαρακτήρα.
Η ανάλυση των χαρακτήρων είναι εξαιρετική. Πραγματικά με έχει ενθουσιάσει η καταβύθιση στη γυναικεία ψυχοσύνθεση! Θεωρώ ότι είναι σπουδαίο επίτευγμα για έναν συγγραφέα, άντρα, να προσεγγίσει τόσο άρτια και με τόσο σεβασμό το ψυχισμό και τον τρόπο σκέψης της γυναίκας.
Ο τόπος όπου τοποθετείται η ιστορία, είναι το κρύο και αφιλόξενο χωριό Κρυφό, κάπου έξω από την Κομοτηνή. Ένα χωριό που όπως λέει και το όνομά του, έχει πολλά μυστικά θαμμένα στο παγωμένο χώμα του. Μυστικά που κανείς από το χωριό δε θέλει να δει να βγαίνουν στη επιφάνεια. Παραδίπλα στο Κρυφό, βρίσκεται το Δάσος των Μανιταριών, όπου βρήκαν βασανιστικό θάνατο τρεις γυναίκες.
Από πλευράς αφήγησης και πλοκής, η δουλειά που έχει κάνει είναι άριστη. Βλέπουμε το αστυνομικό με το ψυχολογικό στοιχείο να ανταλλάζουν «μπαλιές» σε ένα σκληρό ματς, «καταδικασμένο» από την αρχή, να έρθει ισοπαλία. Τέλεια η ισορροπία των δυο «συστατικών»! Η ιστορία ρέει όμορφα, ομαλά, με ανοδική πάντα πορεία και με αυξανόμενη ταχύτητα. Δεν κάνει κοιλιά πουθενά. Ακόμα και σε σημεία που θα περίμενε κανείς να «κόψει ταχύτητα», ο Δημήτρης το πάει στο «ρελαντί», μόνο και μόνο για «να πατήσει τέρμα το γκάζι», μετά την επόμενη «στροφή». Επιπροσθέτως, δίνει κάθε φορά τόσα στοιχεία όσα χρειάζεται ο αναγνώστης για να πάει παρακάτω στην ιστορία. Δε στερεί πληροφορία ώστε να δημιουργούνται νοηματικά κενά και δε μοιράζει αφειδώς «μυστικά» που θα χαλάσουν την απόλαυση της έκπληξης.
Κάτι που είναι πολύ σημαντικό να αναφέρουμε είναι ότι, μέσα από τις σελίδες του «Σώσε με» θίγονται με σοβαρότητα κι αξιοπρέπεια, πολύ σοβαρά θέματα και προβλήματα, όπως αυτό της παιδικής και γυναικείας κακοποίησης, στοιχεία που ταλανίζουν οικογένειες όπως η ζήλια μεταξύ των παιδιών κι η απιστία των συζύγων καθώς και θέματα διαβίωσης των μεικτών κοινωνιών (χριστιανική/μουσουλμανική κτλ). Ωστόσο, θεωρώ ότι, ιδίως τα θέματα της κοινωνικής περιθωριοποίησης κι απομόνωσης, τα άγγιξε μόνο επιδερμικά ο Δημήτρης. Αν και δεν είναι αυτό το θέμα του βιβλίου, θα ήθελα να εμβαθύνει λίγο περισσότερο. Αυτό ήταν κάτι που μου έλειψε. Αυτό που επίσης βρήκα «λίγο» ήταν το ερωτικό στοιχείο. Αν και κάποια στιγμή κάτι πάει να γίνει κι ενώ υπήρξε μια ιδιαίτερη δυναμική ανάμεσα σε δυο άτομα, αυτό έληξε πριν καν ξεκινήσει. Δε ξέρω φυσικά κατά πόσον θα πρόσθετε κάτι στην ιστορία, εάν το συνέχιζε, σίγουρα όμως θα την έκανε πιο… πικάντικη. ;-)
Θέλω να μιλήσω για το τέλος του βιβλίου… Το βιβλίο φαινομενικά τελειώνει, ωστόσο συνεχίζει για μερικά μικρά κεφάλαια ακόμα. Με παραξένεψε αυτό και η αλήθεια είναι ότι με ενόχλησε κιόλας. Δε μπορούσα να καταλάβω γιατί πλατειάζει έτσι. Κι έρχεται η ανατροπή σε μία μόνη λέξη! Κι όλα βρήκαν το νόημά τους!
Κλείνοντας, θα ήθελα να πω ότι είναι εμφανής η δουλειά που έχει ρίξει για το συγκεκριμένο έργο ο Δημήτρης Σίμος! Δεν έχει αφήσει τίποτα στην τύχη. Τίποτα να μην το έχει περάσει από «κόσκινο». Έχει καταφέρει να διεισδύσει στα κατάβαθα του μυαλού και της ψυχής των ηρώων του. Έχει καταφέρει να αποδώσει άριστα το περιβάλλον και την ατμόσφαιρα και τέλος, έχει βρει τις ισορροπίες του μεταξύ αστυνομικού και ψυχολογικού θρίλερ. Έχει αποδώσει τη σωστή διάσταση, σχήμα και χρώμα στην ιστορία του, χωρίς υπερβολές. Μέσα από τα εξαίρετα ψυχογραφήματα, τους άψογα δομημένους ήρωες και το ζοφερό σκηνικό, παράλληλα με τον άριστο καταμερισμό μεταξύ αφήγησης και διαλόγων, το σωστό χειρισμό της ελληνικής γλώσσας αλλά και των λίγων, πλην καλοδουλεμένων, ανατροπών, λαμβάνουμε ένα άρτιο αποτέλεσμα. Το αγαπά αυτό που κάνει ο Δημήτρης κι αυτό φαίνεται!
Το λάτρεψα το «Σώσε με» και σας το προτείνω με το χέρι στην καρδιά! Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε! Εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω, είναι να περιμένω με αγωνία το επόμενο…
Δείτε την άποψη στα ΒΙΒΛΙΟγραφικά: https://vivliografika.blogspot.com/20...
______________________________
🏅🏅🏅Η καλύτερη στιγμή του Dimitris Simos‼️‼️
Το τελείωσα προσφάτως κι έχω να πω με δύο λόγια, πως είναι πιο ώριμη δουλειά του! Εντελώς διαφορετικό αλλά συνάμα γνώριμο. Το αστυνομικό και το ψυχολογικό στοιχείο "παίζουν" με ίσους όρους. Η ανάλυση των γυναικείων χαρακτήρων εξαιρετική. Το λάτρεψα 😍😍😍 και σας το προτείνω με το χέρι στην καρδιά‼️
Προσεχώς θα έχετε κι αναλυτική άποψη.
December 29, 2022
Ο Δημήτρης Σίμος, κατά την άποψή μου, θα πρέπει να χρησιμοποιείται ως παράδειγμα όταν κάποιος διατείνεται πως υπάρχουν και πολύ καλοί Έλληνες συγγραφείς ψυχολογικών θρίλερ/αστυνομικής λογοτεχνίας. Αν και είναι μόλις το δεύτερο βιβλίο που διαβάζω από τον ίδιο, και, πιθανώς, να είναι λίγο νωρίς ακόμα να εκφράσω αυτή μου την πεποίθηση, θεωρώ πως έχει τη δυνατότητα να μας δώσει εξαιρετικές ιστορίες στο μέλλον.
Δεν ήταν το καλύτερο ψυχολογικό θρίλερ που έχω διαβάσει (όχι ότι έχω διαβάσει και πολλά) αλλά η ιστορία μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρουσα και με κράτησε σε αγωνία. Γενικά μου άρεσε πολύ σαν βιβλίο και δεν κατάφερα να προβλέψω το τέλος του κάτι που φυσικά καταλογίζω ως θετικό. Το μόνο μου πρόβλημα ήταν πως το τέλος, κατά την ταπεινή μου άποψη, ήταν απότομο και, ίσως, ελλιπές.
Σίγουρα θα αναζητήσω και τα υπόλοιπα βιβλία του συγγραφέα. Όσον αφορά το συγκεκριμένο, δυσκολεύομαι αρκετά να το βαθμολογήσω για να είμαι ειλικρινής. Θεωρώ πως Ο θάνατος του Οδυσσέα που διάβασα από τον συγγραφέα ηταν καλύτερο από το Σώσε με, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το δεύτερο δεν ήταν καλό. Νομίζω πως θα πρέπει να δώσω 3.5 αστέρια στρογγυλοποιημενα προς τα πάνω οπότε 4 ⭐
October 30, 2020
Βραδυφλεγές στο πρώτο μέρος, φόρτσαρε περισσότερο στο δεύτερο,όμως σε κάθε περίπτωση ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Ιδανικά, θα το ήθελα λίγο πιο "θρίλερ",με λίγο περισσότερο σασπένς.
4⭐
4⭐
March 25, 2021
Η Νικόλ Πομάνου επιστρέφει στο χωριό της κοντά στην Κομοτηνή με αφορμή το μνημόσυνο του πατέρα της. Οι αναμνήσεις που της ξυπνάει η οικογένειά της δεν είναι και οι καλύτερες, μιας και πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια, σέρνοντας πίσω της μια αναπνευστική συσκευή λόγω προβλήματος με τους πνεύμονες ενώ και η σχέση της με τις αδελφές της πέρασαν από σαράντα κύματα. Ταυτόχρονα, κάποιος σκοτώνει γυναίκες και τους αφαιρεί τα μάτια, πονοκεφαλιάζοντας την αστυνόμο Λουκίδη που αναλαμβάνει την υπόθεση. Τι συνέβη με την οικογένεια Πομάνου; Ποιος είναι ο δολοφόνος και ποιο το κίνητρό του; Ποιο θα είναι το επόμενο θύμα και γιατί; Πώς συνδέονται όλα αυτά με την εξαφάνιση γυναικών της μουσουλμανικής μειονότητας κοντά είκοσι χρόνια πριν;
Ο Δημήτρης Σίμος αφήνει για λίγο πίσω τον αστυνόμο Καπετάνο και την Εύβοια και ανεβαίνει πιο βόρεια, ως την ακριτική Θράκη για να φωτίσει τα προβλήματα της μουσουλμανικής κοινότητας και των οικογενειών που διαβιούν σ’ έναν περιορισμένο τόπο και άρα γνωρίζονται μεταξύ τους, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Κλειστά στόματα και κλειστά σπίτι δυσχεραίνουν τις έρευνες και ταυτόχρονα τρέφουν άθελά τους παραβατικές συμπεριφορές, που φωλιάζουν για χρόνια σε ανήσυχα μυαλά και κάποια στιγμή ξεσπάνε. Η οικογένεια Πομάνου, ακέφαλη πλέον από πατέρα και με μια μάνα που καταφεύγει στη μουσική για τα προς το ζην, έχει τρεις κόρες με ξεχωριστές και διαφορετικές προσωπικότητες που δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους ενώ τα πράγματα δείχνουν να βελτιώνονται όσο μεγαλώνουν. Η μικρή, η Άλκηστη, παντρεμένη με τον κτηνίατρο Ιάσονα, εξαφανίζεται την ημέρα του μνημόσυνου, η μεσαία, η Νικόλ, έχει αφοσιωθεί στην ξυλογλυπτική ενώ το μηχάνημά της έχει αντικατασταθεί από σπρέι για το άσθμα και η μεγαλύτερη, η Ράνια, έχει το καφενείο του παππού. Γύρω από αυτές τις γυναίκες ξεδιπλώνονται ιστορίες αγάπης, ενοχής και μίσους που στήνουν έναν έξυπνο ιστό και συγκροτούν μια υπόθεση αρκετά δύσκολη για την επίλυσή της. Από την άλλη, έχουμε τη Δέσποινα Λουκίδη, αστυνόμο στο Τμήμα Ασφάλειας Κομοτηνής, κόρη εισαγγελέα και ποινικολόγου, η οποία όμως είναι εθισμένη στον τζόγο κι έχει ενταχτεί σε ομάδα απεξάρτησης, έναν μεγαλοπαράγοντα της περιοχής που μοιράζει αφειδώς χρήματα για την ευημερία της πόλης, ένα σκοτεινό δάσος που έχει στοιχειώσει τα παιδικά χρόνια αρκετών, μια δημοσιογράφο που δεν το βάζει κάτω κι αγωνίζεται να βρει τι απέγιναν οι εξαφανισμένες μουσουλμάνες κι έναν υγροβιότοπο που θα δεχτεί το πρώτο πτώμα.
Η δράση εκτυλίσσεται στην ύπαιθρο της Ροδόπης, που είναι πλούσια σε χωριά, ποτάμια και άγρια φύση. Το Κρυφό, σε αντίθεση με τα γύρω χωριά που ερημώνουν σταδιακά, αντιστέκεται και προσπαθεί να μείνει ζωντανό. Κάτι οι δωρεές, κάτι οι τουριστικές ατραξιόν της άγριας φύσης, είναι σα να παίρνει κλεφτές ανάσες πίσω από το τρένο της αστυφιλίας. Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη από Νικόλ και Ιάσονα κυρίως και εναλλάσσεται με τις τρι��οπρόσωπες βασικών πρωταγωνιστών της ιστορίας, δίνοντας πολυμορφία και ποικιλία στις οπτικές γωνίες του βιβλίου. Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα και τα πισωγυρίσματα αυξάνουν την ένταση και την αγωνία, απλώς είχα την αίσθηση πως ο συγγραφέας αναλώθηκε σε κάποια σημεία περισσότερο απ’ ό,τι θα άντεχε το κείμενό του σε λεπτομερείς περιγραφές τόπων, δωματίων, κινήσεων, φυσιογνωμιών, αποδυναμώνοντας τις εξελίξεις και δημιουργώντας την αίσθηση της χαλαρότητας. Συμφωνώ ότι έπρεπε να φωτιστούν οι σχέσεις των αδελφών, ότι έπρεπε ν’ αποκαλυφθούν τα απαραίτητα μυστικά που θα οδηγήσουν στην κορύφωση της τραγωδίας, απλώς οι περιγραφές σε κάποια σημεία πλάταιναν (έπρεπε να παρακολουθούμε εκτεταμένα το ντύσιμο κάποιου, τα βήματα που κάνει μπαίνοντας, βγαίνοντας ή δουλεύοντας πάνω σε κάτι κλπ.).
Η κεντρική ιδέα που κρύβεται πίσω από όλα αυτά είναι σοκαριστική και άκρως ανατρεπτική. Η αποπλάνηση ανηλίκων, ο λόγος εξαφάνισης των μουσουλμανίδων στο παρελθόν, το πώς χειριζόταν η μια αδελφή τις άλλες είναι μερικά από τα καλά σημεία του κειμένου που συγκροτούν έναν ενδιαφέροντα καμβά και οδηγούν σ’ ένα αναπάντεχο τέλος. Ίσως τα τελευταία δύο κεφάλαια θα μπορούσαν να λείπουν, μιας και τραβάνε λίγο ακόμη τις εξελίξεις τη στιγμή που, προσωπικά τουλάχιστον, θα ήθελα να έμενα στην τελευταία σελίδα της καθαυτής ιστορίας, απολαμβάνοντας την ικανότητα του συγγραφέα να φωτίζει ό,τι και όποτε θέλει, όχι για να με κοροϊδέψει αλλά για να στήσει μια ιστορία εκδίκησης και δικαιοσύνης με απρόσμενες ψηφίδες. Άλλωστε, το δίπολο που έχουμε, αυτό της αδελφικής ζήλειας αλλά και της αδελφικής αγάπης, που όλες τους είναι επικίνδυνες όταν ξεπερνούν τα όρια, φωτίζεται ακριβοδίκαια και με κάθε πιθανή εξέλιξή του. Το πώς θα το χειριστεί ο καθένας και τι συνέπειες θα υποστεί ξεδιπλώνονται υποδειγματικά στο βιβλίο. Η μεγάλη αδελφή προκαλεί τη ζήλια, η μικρή γίνεται υποχείριο της μεσαίας και η με��αία, «το παιδί-σάντουιτς», χτίζει έναν ιστό όπου τα θύματά της ασφυκτιούν. Χρόνια αργότερα, είναι και οι τρεις ενήλικες γυναίκες και φαίνεται πως το παρελθόν τις επηρεάζει ακόμη ως προς τις σχέσεις και τον τρόπο σκέψης. Ποια όμως κραυγάζει «Σώσε με» κι από τι κινδυνεύει;
Η παράθεση περιττών δραστηριοτήτων που ανέφερα πριν και ο σχετικά χαλαρός τρόπος αφήγησης που σταδιακά αποκαλύπτει τους βαθμούς αλληλεπίδρασης των χαρακτήρων του μυθιστορήματος μεταξύ τους, επιβαρύνεται και από την έλλειψη στέρεων ψυχογραφημάτων, όπως της Λουκίδη. Η αστυνόμος δε μας απασχολεί με τον χαρακτήρα της, είναι ένα όργανο της τάξεως που κάνει τη δουλειά της, επομένως θα μπορούσε να λείπει το «μειονέκτημά» της, ο εθισμός στον τζόγο και ειδικά η συμμετοχή της σε ομάδα απεξάρτησης, όπου τα μέλη συζητάνε για το πρόβλημά τους. Δεν την επηρέασε στο σκεπτικό της, δεν την καθυστέρησε από τη δουλειά της, δε σκεφτόταν το πρόβλημά της (ναι, αυτό δείχνει πως το ξεπέρασε και σε μεγάλο βαθμό), δηλαδή ένιωθα σα να μπαίνει και να βγαίνει στην υπόθεση χωρίς να γνωρίζουμε παραπάνω στοιχεία του χαρακτήρα της, επομένως γιατί να υπάρχει αυτό το «ψεγάδι»;
Το «Σώσε με» είναι μια ενδιαφέρουσα κοινωνιολογική ματιά πάνω στις κλειστές κοινωνίες που δίνει μια σοκαριστική και σταδιακά απογειωτική πλοκή, γεμάτη ένοχα μυστικά, πάθη και απάτες. Ο συγγραφέας καταγράφει με διαφορετικές οπτικές γωνίες μια πολυπρόσωπη πλοκή και τοποθετεί σε αυτήν ενδιαφέροντες χαρακτήρες που συγκροτούν ένα ανατριχιαστικό παζλ για ικανούς λύτες. Με αρκετή έμφαση στις διαπροσωπικές σχέσεις και στις εξελίξεις της τοπικής κοινωνίας, άργησε να με κρατήσει, από ένα σημείο και μετά όμως ανταμείφθηκα για την υπομονή μου.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%cf%83%cf%8e%c...
Ο Δημήτρης Σίμος αφήνει για λίγο πίσω τον αστυνόμο Καπετάνο και την Εύβοια και ανεβαίνει πιο βόρεια, ως την ακριτική Θράκη για να φωτίσει τα προβλήματα της μουσουλμανικής κοινότητας και των οικογενειών που διαβιούν σ’ έναν περιορισμένο τόπο και άρα γνωρίζονται μεταξύ τους, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Κλειστά στόματα και κλειστά σπίτι δυσχεραίνουν τις έρευνες και ταυτόχρονα τρέφουν άθελά τους παραβατικές συμπεριφορές, που φωλιάζουν για χρόνια σε ανήσυχα μυαλά και κάποια στιγμή ξεσπάνε. Η οικογένεια Πομάνου, ακέφαλη πλέον από πατέρα και με μια μάνα που καταφεύγει στη μουσική για τα προς το ζην, έχει τρεις κόρες με ξεχωριστές και διαφορετικές προσωπικότητες που δεν έχουν και τις καλύτερες σχέσεις μεταξύ τους ενώ τα πράγματα δείχνουν να βελτιώνονται όσο μεγαλώνουν. Η μικρή, η Άλκηστη, παντρεμένη με τον κτηνίατρο Ιάσονα, εξαφανίζεται την ημέρα του μνημόσυνου, η μεσαία, η Νικόλ, έχει αφοσιωθεί στην ξυλογλυπτική ενώ το μηχάνημά της έχει αντικατασταθεί από σπρέι για το άσθμα και η μεγαλύτερη, η Ράνια, έχει το καφενείο του παππού. Γύρω από αυτές τις γυναίκες ξεδιπλώνονται ιστορίες αγάπης, ενοχής και μίσους που στήνουν έναν έξυπνο ιστό και συγκροτούν μια υπόθεση αρκετά δύσκολη για την επίλυσή της. Από την άλλη, έχουμε τη Δέσποινα Λουκίδη, αστυνόμο στο Τμήμα Ασφάλειας Κομοτηνής, κόρη εισαγγελέα και ποινικολόγου, η οποία όμως είναι εθισμένη στον τζόγο κι έχει ενταχτεί σε ομάδα απεξάρτησης, έναν μεγαλοπαράγοντα της περιοχής που μοιράζει αφειδώς χρήματα για την ευημερία της πόλης, ένα σκοτεινό δάσος που έχει στοιχειώσει τα παιδικά χρόνια αρκετών, μια δημοσιογράφο που δεν το βάζει κάτω κι αγωνίζεται να βρει τι απέγιναν οι εξαφανισμένες μουσουλμάνες κι έναν υγροβιότοπο που θα δεχτεί το πρώτο πτώμα.
Η δράση εκτυλίσσεται στην ύπαιθρο της Ροδόπης, που είναι πλούσια σε χωριά, ποτάμια και άγρια φύση. Το Κρυφό, σε αντίθεση με τα γύρω χωριά που ερημώνουν σταδιακά, αντιστέκεται και προσπαθεί να μείνει ζωντανό. Κάτι οι δωρεές, κάτι οι τουριστικές ατραξιόν της άγριας φύσης, είναι σα να παίρνει κλεφτές ανάσες πίσω από το τρένο της αστυφιλίας. Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη από Νικόλ και Ιάσονα κυρίως και εναλλάσσεται με τις τρι��οπρόσωπες βασικών πρωταγωνιστών της ιστορίας, δίνοντας πολυμορφία και ποικιλία στις οπτικές γωνίες του βιβλίου. Η πλοκή είναι ενδιαφέρουσα και τα πισωγυρίσματα αυξάνουν την ένταση και την αγωνία, απλώς είχα την αίσθηση πως ο συγγραφέας αναλώθηκε σε κάποια σημεία περισσότερο απ’ ό,τι θα άντεχε το κείμενό του σε λεπτομερείς περιγραφές τόπων, δωματίων, κινήσεων, φυσιογνωμιών, αποδυναμώνοντας τις εξελίξεις και δημιουργώντας την αίσθηση της χαλαρότητας. Συμφωνώ ότι έπρεπε να φωτιστούν οι σχέσεις των αδελφών, ότι έπρεπε ν’ αποκαλυφθούν τα απαραίτητα μυστικά που θα οδηγήσουν στην κορύφωση της τραγωδίας, απλώς οι περιγραφές σε κάποια σημεία πλάταιναν (έπρεπε να παρακολουθούμε εκτεταμένα το ντύσιμο κάποιου, τα βήματα που κάνει μπαίνοντας, βγαίνοντας ή δουλεύοντας πάνω σε κάτι κλπ.).
Η κεντρική ιδέα που κρύβεται πίσω από όλα αυτά είναι σοκαριστική και άκρως ανατρεπτική. Η αποπλάνηση ανηλίκων, ο λόγος εξαφάνισης των μουσουλμανίδων στο παρελθόν, το πώς χειριζόταν η μια αδελφή τις άλλες είναι μερικά από τα καλά σημεία του κειμένου που συγκροτούν έναν ενδιαφέροντα καμβά και οδηγούν σ’ ένα αναπάντεχο τέλος. Ίσως τα τελευταία δύο κεφάλαια θα μπορούσαν να λείπουν, μιας και τραβάνε λίγο ακόμη τις εξελίξεις τη στιγμή που, προσωπικά τουλάχιστον, θα ήθελα να έμενα στην τελευταία σελίδα της καθαυτής ιστορίας, απολαμβάνοντας την ικανότητα του συγγραφέα να φωτίζει ό,τι και όποτε θέλει, όχι για να με κοροϊδέψει αλλά για να στήσει μια ιστορία εκδίκησης και δικαιοσύνης με απρόσμενες ψηφίδες. Άλλωστε, το δίπολο που έχουμε, αυτό της αδελφικής ζήλειας αλλά και της αδελφικής αγάπης, που όλες τους είναι επικίνδυνες όταν ξεπερνούν τα όρια, φωτίζεται ακριβοδίκαια και με κάθε πιθανή εξέλιξή του. Το πώς θα το χειριστεί ο καθένας και τι συνέπειες θα υποστεί ξεδιπλώνονται υποδειγματικά στο βιβλίο. Η μεγάλη αδελφή προκαλεί τη ζήλια, η μικρή γίνεται υποχείριο της μεσαίας και η με��αία, «το παιδί-σάντουιτς», χτίζει έναν ιστό όπου τα θύματά της ασφυκτιούν. Χρόνια αργότερα, είναι και οι τρεις ενήλικες γυναίκες και φαίνεται πως το παρελθόν τις επηρεάζει ακόμη ως προς τις σχέσεις και τον τρόπο σκέψης. Ποια όμως κραυγάζει «Σώσε με» κι από τι κινδυνεύει;
Η παράθεση περιττών δραστηριοτήτων που ανέφερα πριν και ο σχετικά χαλαρός τρόπος αφήγησης που σταδιακά αποκαλύπτει τους βαθμούς αλληλεπίδρασης των χαρακτήρων του μυθιστορήματος μεταξύ τους, επιβαρύνεται και από την έλλειψη στέρεων ψυχογραφημάτων, όπως της Λουκίδη. Η αστυνόμος δε μας απασχολεί με τον χαρακτήρα της, είναι ένα όργανο της τάξεως που κάνει τη δουλειά της, επομένως θα μπορούσε να λείπει το «μειονέκτημά» της, ο εθισμός στον τζόγο και ειδικά η συμμετοχή της σε ομάδα απεξάρτησης, όπου τα μέλη συζητάνε για το πρόβλημά τους. Δεν την επηρέασε στο σκεπτικό της, δεν την καθυστέρησε από τη δουλειά της, δε σκεφτόταν το πρόβλημά της (ναι, αυτό δείχνει πως το ξεπέρασε και σε μεγάλο βαθμό), δηλαδή ένιωθα σα να μπαίνει και να βγαίνει στην υπόθεση χωρίς να γνωρίζουμε παραπάνω στοιχεία του χαρακτήρα της, επομένως γιατί να υπάρχει αυτό το «ψεγάδι»;
Το «Σώσε με» είναι μια ενδιαφέρουσα κοινωνιολογική ματιά πάνω στις κλειστές κοινωνίες που δίνει μια σοκαριστική και σταδιακά απογειωτική πλοκή, γεμάτη ένοχα μυστικά, πάθη και απάτες. Ο συγγραφέας καταγράφει με διαφορετικές οπτικές γωνίες μια πολυπρόσωπη πλοκή και τοποθετεί σε αυτήν ενδιαφέροντες χαρακτήρες που συγκροτούν ένα ανατριχιαστικό παζλ για ικανούς λύτες. Με αρκετή έμφαση στις διαπροσωπικές σχέσεις και στις εξελίξεις της τοπικής κοινωνίας, άργησε να με κρατήσει, από ένα σημείο και μετά όμως ανταμείφθηκα για την υπομονή μου.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%cf%83%cf%8e%c...
July 4, 2020
Ένας Δημήτρης Σίμος πιο ώριμος, πιο απολαυστικός, πιο αποστομωτικός.
Ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που απαιτεί να το ολοκληρώσεις όσο το δυνατόν γρηγορότερα για δύο λόγους. Πρώτον για να λυτρωθείς ως αναγνώστης και δεύτερον για να λυτρώσεις τους πρωταγωνιστές.
Κρυφές σκέψεις, κρυφές σχέσεις, κρυφές πράξεις σε ένα χωριό της Θράκης, το Κρυφό, που όπως δηλώνει και το όνομα του όλα κρυφά μένουν. Μια μάνα και οι τρεις ενήλικες κόρες της συναντιούνται κάθε χρόνο στο Κρυφό για να δειπνήσουν σε ανάμνηση του νεκρού πατέρα. Αυτή τη χρονιά, η μικρότερη αδερφή δεν παρουσιάζεται στο συνηθισμένο ραντεβού, ενώ ταυτόχρονα ανακαλύπτεται το παραμορφωμένο πτώμα μιας γυναίκας σε κοντινή δασική περιοχή. Όπως είναι λογικό, όλοι φοβούνται πως πρόκειται για την εξαφανισμένη αδερφή.
Την υπόθεση αναλαμβάνει η αστυνόμος Λουκίδη. Όμως εδώ δεν προσπαθούν να συνθέσουν το προφίλ του δολοφόνου. Σε αυτό το βιβλίο στοιχεία αποτελούν οι μύχιες σκέψεις και τα ανομολόγητα μυστικά των μελών της οικογένειας. Μια σταδιακή αναδρομή στο παρελθόν φέρνει σιγά σιγά στο φως όλες τις κρυμμένες και πικρές αλήθειες.
Τελειώνοντας, αναρωτιέμαι τι από αυτά που έχει ειπωθεί θα έπρεπε να είχε παραληφθεί; Και τελικά, όταν κάτι μένει κρυφό, πόσο αντέχει στην κρυψώνα και με ποιο κόστος;;;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!
Ένα δυνατό ψυχολογικό θρίλερ που απαιτεί να το ολοκληρώσεις όσο το δυνατόν γρηγορότερα για δύο λόγους. Πρώτον για να λυτρωθείς ως αναγνώστης και δεύτερον για να λυτρώσεις τους πρωταγωνιστές.
Κρυφές σκέψεις, κρυφές σχέσεις, κρυφές πράξεις σε ένα χωριό της Θράκης, το Κρυφό, που όπως δηλώνει και το όνομα του όλα κρυφά μένουν. Μια μάνα και οι τρεις ενήλικες κόρες της συναντιούνται κάθε χρόνο στο Κρυφό για να δειπνήσουν σε ανάμνηση του νεκρού πατέρα. Αυτή τη χρονιά, η μικρότερη αδερφή δεν παρουσιάζεται στο συνηθισμένο ραντεβού, ενώ ταυτόχρονα ανακαλύπτεται το παραμορφωμένο πτώμα μιας γυναίκας σε κοντινή δασική περιοχή. Όπως είναι λογικό, όλοι φοβούνται πως πρόκειται για την εξαφανισμένη αδερφή.
Την υπόθεση αναλαμβάνει η αστυνόμος Λουκίδη. Όμως εδώ δεν προσπαθούν να συνθέσουν το προφίλ του δολοφόνου. Σε αυτό το βιβλίο στοιχεία αποτελούν οι μύχιες σκέψεις και τα ανομολόγητα μυστικά των μελών της οικογένειας. Μια σταδιακή αναδρομή στο παρελθόν φέρνει σιγά σιγά στο φως όλες τις κρυμμένες και πικρές αλήθειες.
Τελειώνοντας, αναρωτιέμαι τι από αυτά που έχει ειπωθεί θα έπρεπε να είχε παραληφθεί; Και τελικά, όταν κάτι μένει κρυφό, πόσο αντέχει στην κρυψώνα και με ποιο κόστος;;;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ!
March 5, 2021
Ενταξει, αυτό πρέπει να το διαβάσετε...
Έχοντας διαβάσει μπόλικα ψυχολογικά θριλερ στα Αγγλικά (λόγω επαγγέλματος), είχα πάντα ένα θέμα με αυτά που είναι γραμμένα η μεταφρασμένα στα ελληνικά. Τα βαριόμουν, σαν κάτι να μη με έπειθε στην περιγραφή...Ποτέ δεν προσδιορισα ακριβώςτι πάει στραβά.
Συζητώντας λοιπόν αυτό το θεματακι μου με μια καλή φίλη, μου προτείνει το Σώσε Με του κυρίου Δ. Σίμου. Αγαπητέ Δημήτρη ειχα καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο που να μου αρέσει τόσο πολύ...
Δεν θα περιγράψω την πλοκή, γιατί πραγματικά αξίζει να το διαβάσετε και να την ανακαλύψετε μόνοι σας.. Καλοστημένη ιστορία που θίγει σημαντικά κοινωνικά προβλήματα δεμένα γύρω από ένα ανατριχιαστικο μυστήριο! Μπράβο! Αισθάνομαι περήφανη που έχουμε τέτοια ταλέντα και στην Ελλάδα! Φτάνει με το Νεσμπο και τα Νορβηγικά τοπία. Στην Κομοτηνή έχει πιο spine-chilling καταστάσεις! 😉
Έχοντας διαβάσει μπόλικα ψυχολογικά θριλερ στα Αγγλικά (λόγω επαγγέλματος), είχα πάντα ένα θέμα με αυτά που είναι γραμμένα η μεταφρασμένα στα ελληνικά. Τα βαριόμουν, σαν κάτι να μη με έπειθε στην περιγραφή...Ποτέ δεν προσδιορισα ακριβώςτι πάει στραβά.
Συζητώντας λοιπόν αυτό το θεματακι μου με μια καλή φίλη, μου προτείνει το Σώσε Με του κυρίου Δ. Σίμου. Αγαπητέ Δημήτρη ειχα καιρό να διαβάσω ένα βιβλίο που να μου αρέσει τόσο πολύ...
Δεν θα περιγράψω την πλοκή, γιατί πραγματικά αξίζει να το διαβάσετε και να την ανακαλύψετε μόνοι σας.. Καλοστημένη ιστορία που θίγει σημαντικά κοινωνικά προβλήματα δεμένα γύρω από ένα ανατριχιαστικο μυστήριο! Μπράβο! Αισθάνομαι περήφανη που έχουμε τέτοια ταλέντα και στην Ελλάδα! Φτάνει με το Νεσμπο και τα Νορβηγικά τοπία. Στην Κομοτηνή έχει πιο spine-chilling καταστάσεις! 😉
November 2, 2022
Πρώτη επαφή με Σίμο και επιτυχημένη . Η βαθμολογία του εδώ στο Goodreads απόλυτα δικαιολογημένη. Μια ιστορία μυστηρίου τοποθετημένη σε μια κοινωνικά και θρησκευτικά ευαίσθητη περιοχή της Ελλάδας, την Κομοτηνή ο Σίμος στήνει μια πλοκή που πείθει, σε κρατάει και αποκαλύπτει κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία λέξη του βιβλίου.
July 31, 2020
Απίστευτο βιβλίο. Review όταν συγκεντρώσω τις σκέψεις μου !
September 19, 2020
Ένα ψυχολογικό θρίλερ, το πρώτο που διαβάζω από Έλληνα συγγραφέα. Ομολογώ ότι είναι πρόσφατη η ενασχόληση μου με νέους Έλληνες συγγραφείς και χαίρομαι που πλέον έχω συνηθίσει να διαβάζω για αστυνομικές ερευνες μέρη όπως η Κομοτηνή και για αστυνόμους με ελληνικά επίθετα.
Πολύ καλή ιστορία και γραμμένη καλά, γυρνούσαν πανευκολα οι σελίδες (ίσως όχι τόσο στην αρχή). Εντελώς αντάξιο ξένων best seller και για αυτό το λόγο θα το κρίνω όπως θα εκρινα ξενο best seller εκατομμυρίων αντιτύπων.
Το τέλος είναι που έδωσε άλλο ένα αστεράκι στο βιβλίο. Και για να αρχίσω την κριτική, κατά τη γνώμη μου, έπρεπε νωρίτερα να αρχίσουμε να έχουμε ενδείξεις για το παρελθόν. Πέρασα μεγάλο ποσοστό του βιβλίο να αναρωτιέμαι για ποιο λόγο να υπάρχουν τόσα πρόσωπα και τόσες οπτικές γωνίες. Υπήρχαν πολλά κομμάτια που δεν σχετίζονταν με το μυστήριο τελικά, θα προτιμούσα να είναι λίγο πιο "σφιχτό" και όλα να έχουν τη θέση τους στο μυστήριο, αλλά προσωπικά γούστα είναι αυτά. Η ζωή δεν είναι έτσι εξάλλου, μια αληθινή αστυνομική υπόθεση θα έχει πολλές διακλαδώσεις που δεν θα οδηγούν πουθενά.
Είχα υποψιαστεί το δολοφόνο γύρω στη σελίδα 200+ αλλά όχι το λόγο. Μου άρεσε πολύ το πώς εξελιχθηκαν τα τελευταία κεφάλαια με την αποκάλυψη, αλλά μου φάνηκε κάπως "βιαστική", ήθελε πιστεύω λίγο παραπάνω στρώσιμο για να φτάσουμε εκεί, ίσως λίγα περισσότερα ψυχολογικά, λίγες παράλογες αντιδράσεις σε πράγματα που δεν θα έβγαζαν νόημα μέχρι να μάθεις τι συνέβη.
Διαφωνώ βέβαια με την επιλογή θυμάτων, αλλά ας μην κάνω σποιλερ, οποίος το έχει διαβάσει να μου στείλει να το συζητήσουμε αν θέλει.
Συγχαρητήρια στο συγγραφέα και περιμένω το επόμενο!
Δύο λεπτομέρειες που με ενόχλησαν λίγο (όλοι έχουμε προσωπικά γούστα), έτσι για να φύγει η πολύ "ελληναρια" από τα ελληνικά βιβλία:
- η Νικόλ δεν είναι ο τύπος ανθρώπου που θα αναφερόταν στους Ασιάτες ως σχιστοματηδες. Δεν λέω να μην χρησιμοποιεί ένας συγγραφέας τέτοιες εκφράσεις, αλλά να τις χρησιμοποιεί γνωρίζοντας ότι είναι ρατσιστικές, για να δείξει δηλαδή ότι ο χαρακτήρας που λέει αυτή τη λέξη είναι κάποιος αγενής, κλειστομυαλος, που κάνει αποτυχημένα αστεία λόγω αμορφωσιας. Όχι κάποιος σαν τη Νικόλ δηλαδή.
- κάπου αναφέρεται ότι μια γυναίκα είχε βαθιά φωνή που θα ταίριαζε σε γυναίκα με περισσότερα κιλά. Αυτό είναι κάτι που ισχύει? Αν χάσω το δεκακιλο που θέλω θα λεπτυνει η φωνή μου? Έχει βαρύνει επειδή πήρα το δεκακιλο τα τελευταία 15 χρόνια? Ή βαθαίνει από 20 κιλά και πάνω? Τι είδους στερεότυπο που δεν έχω ξανακουσει είναι αυτό?
Πολύ καλή ιστορία και γραμμένη καλά, γυρνούσαν πανευκολα οι σελίδες (ίσως όχι τόσο στην αρχή). Εντελώς αντάξιο ξένων best seller και για αυτό το λόγο θα το κρίνω όπως θα εκρινα ξενο best seller εκατομμυρίων αντιτύπων.
Το τέλος είναι που έδωσε άλλο ένα αστεράκι στο βιβλίο. Και για να αρχίσω την κριτική, κατά τη γνώμη μου, έπρεπε νωρίτερα να αρχίσουμε να έχουμε ενδείξεις για το παρελθόν. Πέρασα μεγάλο ποσοστό του βιβλίο να αναρωτιέμαι για ποιο λόγο να υπάρχουν τόσα πρόσωπα και τόσες οπτικές γωνίες. Υπήρχαν πολλά κομμάτια που δεν σχετίζονταν με το μυστήριο τελικά, θα προτιμούσα να είναι λίγο πιο "σφιχτό" και όλα να έχουν τη θέση τους στο μυστήριο, αλλά προσωπικά γούστα είναι αυτά. Η ζωή δεν είναι έτσι εξάλλου, μια αληθινή αστυνομική υπόθεση θα έχει πολλές διακλαδώσεις που δεν θα οδηγούν πουθενά.
Είχα υποψιαστεί το δολοφόνο γύρω στη σελίδα 200+ αλλά όχι το λόγο. Μου άρεσε πολύ το πώς εξελιχθηκαν τα τελευταία κεφάλαια με την αποκάλυψη, αλλά μου φάνηκε κάπως "βιαστική", ήθελε πιστεύω λίγο παραπάνω στρώσιμο για να φτάσουμε εκεί, ίσως λίγα περισσότερα ψυχολογικά, λίγες παράλογες αντιδράσεις σε πράγματα που δεν θα έβγαζαν νόημα μέχρι να μάθεις τι συνέβη.
Διαφωνώ βέβαια με την επιλογή θυμάτων, αλλά ας μην κάνω σποιλερ, οποίος το έχει διαβάσει να μου στείλει να το συζητήσουμε αν θέλει.
Συγχαρητήρια στο συγγραφέα και περιμένω το επόμενο!
Δύο λεπτομέρειες που με ενόχλησαν λίγο (όλοι έχουμε προσωπικά γούστα), έτσι για να φύγει η πολύ "ελληναρια" από τα ελληνικά βιβλία:
- η Νικόλ δεν είναι ο τύπος ανθρώπου που θα αναφερόταν στους Ασιάτες ως σχιστοματηδες. Δεν λέω να μην χρησιμοποιεί ένας συγγραφέας τέτοιες εκφράσεις, αλλά να τις χρησιμοποιεί γνωρίζοντας ότι είναι ρατσιστικές, για να δείξει δηλαδή ότι ο χαρακτήρας που λέει αυτή τη λέξη είναι κάποιος αγενής, κλειστομυαλος, που κάνει αποτυχημένα αστεία λόγω αμορφωσιας. Όχι κάποιος σαν τη Νικόλ δηλαδή.
- κάπου αναφέρεται ότι μια γυναίκα είχε βαθιά φωνή που θα ταίριαζε σε γυναίκα με περισσότερα κιλά. Αυτό είναι κάτι που ισχύει? Αν χάσω το δεκακιλο που θέλω θα λεπτυνει η φωνή μου? Έχει βαρύνει επειδή πήρα το δεκακιλο τα τελευταία 15 χρόνια? Ή βαθαίνει από 20 κιλά και πάνω? Τι είδους στερεότυπο που δεν έχω ξανακουσει είναι αυτό?
August 8, 2020
Ο Δημήτρης Σίμος εμφανίζεται με ένα νέο βιβλίο, σε έναν νέο για εκείνον εκδοτικό οίκο και χωρίς πια κεντρικό ήρωα τον αστυνόμο Καπετάνο. Το νέο μυθιστόρημα με τίτλο "Σώσε με", δεν αποτελεί μέρος της σειράς "Σκοτεινά νερά" με την οποία γνωρίσαμε τον συγγραφέα. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως το εγχείρημα αυτό δεν αποτελεί μία ενδιαφέρουσα συγγραφική δουλειά. Τουναντίον, είναι με κάθε ειλικρίνεια, ίσως το πιο ώριμο έργο του συγγραφέα μέχρι τώρα.
Η υπόθεση από την αρχή κερδίζει τον αναγνώστη. Το σκηνικό στήνεται στη Θράκη, σε ένα χωριό του νομού Ροδόπης, το Κρυφό. Τρεις αδελφές, η Ράνια, η Νικόλ και η Άλκηστη, κάθε χρόνο μαζ��ύονται στο σπίτι της μητέρας τους για το μνημόσυνο του πατέρα τους. Η Νικόλ, εικαστικός στο επάγγελμα, ζει μόνιμα στην Αθήνα. Η Ράνια που είναι σεφ, άφησε τη ζωή της στην πρωτεύουσα και ανέβηκε με την κόρη της στο χωριό να αναλάβει το καφενείο του παππού της, μετατρέποντας το σε εστιατόριο. Η μικρότερη, η Άλκηστη, εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Θράκης και είναι παντρεμένη με τον Ιάσονα. Αυτή τη χρονιά όμως τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Ειδεχθείς δολοφονίες γυναικών, στην ευρύτερη περιοχή του Κρυφού, έχουν τρομοκρατήσει τον πληθυσμό. Την ίδια ώρα, τα φαντάσματα του παρελθόντος έρχονται να στοιχειώσουν την οικογένεια των τριών αδελφών, ενώ η εμπλοκή της Αστυνόμου Λουκίδη, ειδικά μετά την απροσδόκητη εξαφάνιση της Άλκηστης, περιπλέκει τα πράγματα και δημιουργεί μία ατμόσφαιρα, όπου ο κάθε ένας μπορεί να είναι και ο βασικός ύποπτος.
Αυτή τη φορά ειλικρινά, ο Δημήτρης Σίμος με εντυπωσίασε. Έγραψε μία πρωτότυπη ιστορία, με ανατροπές και με πλοκή τέτοια που με κράτησε έως το τέλος σε αγωνία. Ταυτόχρονα δημιούργησε ένα ατμοσφαιρικό σκηνικό, αρκετά σκοτεινό και μυστηριώδες, που με έκανε συνεχώς να αναρωτιέμαι για το πως θα καταλήξει η υπόθεση. Τα πρόσωπα που εμφανίζονται κρύβει το καθένα τα δικά του μυστικά και κατά την εξέλιξη της ιστορίας, αποκαλύπτονται σιγά - σιγά οι "σκελετοί" στην ντουλάπα του καθενός. Θίγει ζητήματα που δημιουργούνται συνήθως σε μικρές κλειστές κοινωνίες, αλλά και θέματα που έχουν να κάνουν με παιδεραστία και συγκάλυψη εγκληματικών πράξεων μεταξύ προσώπων της λεγόμενης "καλής κοινωνίας" που είναι υπεράνω πάσης υποψίας. Ο αριστοτεχνικός τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας έπλεξε όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, έδωσε ένα αποτέλεσμα που ακόμα και στην κατακλείδα του σε αφήνει με το στόμα ανοικτό, καταλαβαίνοντας τι ακριβώς συνέβη στην τελευταία σκηνή.
Όλο το βιβλίο είναι γρήγορο, καλογραμμένο και με άριστη επιμέλεια. Η γλώσσα του απλή και κατανοητή, δεν δημιουργεί κάποιο πρόβλημα. Τα κεφάλαια του είναι μικρά, κάτι που συντείνει στην ταχύτητα ανάγνωσης και καθένα από αυτά τιτλοφορείται με το όνομα του χαρακτήρα που αναφέρεται σε αυτό. Άλλες φορές είναι γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο και άλλες σε πρώτο, αναλόγως το τι ατμόσφαιρα θέλει να δημιουργήσει ο συγγραφέας και πως θέλει να χρησιμοποιήσει το πρόσωπο που εκείνη την στιγμή παίρνει την σκυτάλη της υπόθεσης. Μικρές αναδρομές στο παρελθόν, συμπληρώνουν την πλοκή και δίνουν την δυνατότητα στον αναγνώστη να συνδέσει τα πρόσωπα με τις καταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί. Τέλος, όλα τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην υπόθεση είναι ενδιαφέροντα και έχει το καθένα τα δικά του ιδιαίτερα στοιχεία που το χαρακτηρίζουν.
Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα για αυτό το μυθιστόρημα, με κίνδυνο μάλιστα να αποκαλύψω στοιχεία της υπόθεσης, κάτι που ποτέ δεν κάνω. Είναι με διαφορά, το καλύτερο noir μυθιστόρημα που έχω διαβάσει φέτος. Και είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που είναι γραμμένο από έναν Έλληνα συγγραφέα, δείγμα των εξαιρετικών δυνατοτήτων που έχει η εγχώρια λογοτεχνία. Όσοι αγαπήσατε τον αστυνόμο Καπετάνο, μπορεί να στεναχωρηθείτε που σε αυτό το βιβλίο δεν κάνει την εμφάνιση του, αλλά πιστέψτε με, πολύ γρήγορα θα απορροφηθείτε από την υπόθεση και τότε θα ανακαλύψετε έναν διαφορετικό Δημήτρη Σίμο. Το συστήνω χωρίς κανέναν ενδοιασμό ή κάποια δεύτερη σκέψη!
Η υπόθεση από την αρχή κερδίζει τον αναγνώστη. Το σκηνικό στήνεται στη Θράκη, σε ένα χωριό του νομού Ροδόπης, το Κρυφό. Τρεις αδελφές, η Ράνια, η Νικόλ και η Άλκηστη, κάθε χρόνο μαζ��ύονται στο σπίτι της μητέρας τους για το μνημόσυνο του πατέρα τους. Η Νικόλ, εικαστικός στο επάγγελμα, ζει μόνιμα στην Αθήνα. Η Ράνια που είναι σεφ, άφησε τη ζωή της στην πρωτεύουσα και ανέβηκε με την κόρη της στο χωριό να αναλάβει το καφενείο του παππού της, μετατρέποντας το σε εστιατόριο. Η μικρότερη, η Άλκηστη, εργάζεται στο Πανεπιστήμιο της Θράκης και είναι παντρεμένη με τον Ιάσονα. Αυτή τη χρονιά όμως τίποτα δεν θα είναι όπως πριν. Ειδεχθείς δολοφονίες γυναικών, στην ευρύτερη περιοχή του Κρυφού, έχουν τρομοκρατήσει τον πληθυσμό. Την ίδια ώρα, τα φαντάσματα του παρελθόντος έρχονται να στοιχειώσουν την οικογένεια των τριών αδελφών, ενώ η εμπλοκή της Αστυνόμου Λουκίδη, ειδικά μετά την απροσδόκητη εξαφάνιση της Άλκηστης, περιπλέκει τα πράγματα και δημιουργεί μία ατμόσφαιρα, όπου ο κάθε ένας μπορεί να είναι και ο βασικός ύποπτος.
Αυτή τη φορά ειλικρινά, ο Δημήτρης Σίμος με εντυπωσίασε. Έγραψε μία πρωτότυπη ιστορία, με ανατροπές και με πλοκή τέτοια που με κράτησε έως το τέλος σε αγωνία. Ταυτόχρονα δημιούργησε ένα ατμοσφαιρικό σκηνικό, αρκετά σκοτεινό και μυστηριώδες, που με έκανε συνεχώς να αναρωτιέμαι για το πως θα καταλήξει η υπόθεση. Τα πρόσωπα που εμφανίζονται κρύβει το καθένα τα δικά του μυστικά και κατά την εξέλιξη της ιστορίας, αποκαλύπτονται σιγά - σιγά οι "σκελετοί" στην ντουλάπα του καθενός. Θίγει ζητήματα που δημιουργούνται συνήθως σε μικρές κλειστές κοινωνίες, αλλά και θέματα που έχουν να κάνουν με παιδεραστία και συγκάλυψη εγκληματικών πράξεων μεταξύ προσώπων της λεγόμενης "καλής κοινωνίας" που είναι υπεράνω πάσης υποψίας. Ο αριστοτεχνικός τρόπος με τον οποίο ο συγγραφέας έπλεξε όλα τα στοιχεία της υπόθεσης, έδωσε ένα αποτέλεσμα που ακόμα και στην κατακλείδα του σε αφήνει με το στόμα ανοικτό, καταλαβαίνοντας τι ακριβώς συνέβη στην τελευταία σκηνή.
Όλο το βιβλίο είναι γρήγορο, καλογραμμένο και με άριστη επιμέλεια. Η γλώσσα του απλή και κατανοητή, δεν δημιουργεί κάποιο πρόβλημα. Τα κεφάλαια του είναι μικρά, κάτι που συντείνει στην ταχύτητα ανάγνωσης και καθένα από αυτά τιτλοφορείται με το όνομα του χαρακτήρα που αναφέρεται σε αυτό. Άλλες φορές είναι γραμμένο σε τρίτο πρόσωπο και άλλες σε πρώτο, αναλόγως το τι ατμόσφαιρα θέλει να δημιουργήσει ο συγγραφέας και πως θέλει να χρησιμοποιήσει το πρόσωπο που εκείνη την στιγμή παίρνει την σκυτάλη της υπόθεσης. Μικρές αναδρομές στο παρελθόν, συμπληρώνουν την πλοκή και δίνουν την δυνατότητα στον αναγνώστη να συνδέσει τα πρόσωπα με τις καταστάσεις που έχουν δημιουργηθεί. Τέλος, όλα τα πρόσωπα που εμφανίζονται στην υπόθεση είναι ενδιαφέροντα και έχει το καθένα τα δικά του ιδιαίτερα στοιχεία που το χαρακτηρίζουν.
Θα μπορούσα να γράψω πολλά ακόμα για αυτό το μυθιστόρημα, με κίνδυνο μάλιστα να αποκαλύψω στοιχεία της υπόθεσης, κάτι που ποτέ δεν κάνω. Είναι με διαφορά, το καλύτερο noir μυθιστόρημα που έχω διαβάσει φέτος. Και είμαι ιδιαίτερα ευτυχής που είναι γραμμένο από έναν Έλληνα συγγραφέα, δείγμα των εξαιρετικών δυνατοτήτων που έχει η εγχώρια λογοτεχνία. Όσοι αγαπήσατε τον αστυνόμο Καπετάνο, μπορεί να στεναχωρηθείτε που σε αυτό το βιβλίο δεν κάνει την εμφάνιση του, αλλά πιστέψτε με, πολύ γρήγορα θα απορροφηθείτε από την υπόθεση και τότε θα ανακαλύψετε έναν διαφορετικό Δημήτρη Σίμο. Το συστήνω χωρίς κανέναν ενδοιασμό ή κάποια δεύτερη σκέψη!
September 22, 2020
Είμαστε στο Κρυφό, ένα χωριό κοντά στην Κομοτηνή. Τρεις αδερφές και η μητέρα τους, κάθε χρόνο στο μνημόσυνο του πατέρα τους μαζεύονται και τρώνε μαζί. Η μεσαία αδερφή η Νικόλ, ζει στην Αθήνα. Μόνο για το συγκεκριμένο γεγονός ανεβαίνει στο χωριό της. Φέτος, όταν στο τραπέζι δεν θα εμφανιστεί η μικρή αδερφή και όταν καταλάβουν ότι έχει εξαφανιστεί, θα δοκιμαστούν οι σχέσεις της οικογένειας. Μυστικά θα βγουν στο φως. Μυστικά που έχουν μείνει κρυμμένα στο Δάσος των μανιταριών.
Παράλληλα, κάποιες γυναίκες δολοφονούνται. Η αστυνόμος Δέσποινα Λουκίδη καλείται να βρει τον δολοφόνο. Έναν δολοφόνο που δεν αρκείται στο να σκοτώσει τα θύματά του, αλλά παίρνει και κάτι από αυτά.
Κάποια κεφάλαια είναι αφιερωμένα σε μια ιστορία του παρελθόντος και προς το τέλος, παρελθόν και παρόν....
Είχα μεγάλη περιέργεια για το βιβλίο. Σώσε με... Ποιος το λέει; Σε ποιον το λέει; Πώς το λέει; Να μπω στο δράμα αυτής της οικογένειας. Να δω γιατί δολοφονούνται αυτές οι γυναίκες.
Από τις πρώτες σελίδες κέρδισε το ενδιαφέρον μου. Κεφάλαια μικρά που εντείνουν την αγωνία, χωρισμένα με πρόσωπα της πλοκής. Αυτό με βοήθησε στο να τους καταλάβω. Ίσως εδώ κάποιοι να αναρωτηθείτε αν θα μπερδευτείτε, αλλά δεν θεωρώ ότι υπάρχει δυσκολία στο να μείνουν στη μνήμη μας. Αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από τη Νικόλ και τον Ιάσονα και σε τρίτο από τους υπόλοιπους. Ένταση και δράση που κλιμακώνεται, ανατροπές,
γραφή που έχει εξελιχθεί και που με παρέσυρε να διαβάζω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο και χωρίς φλυαρίες, με πολύ ωραίες περιγραφές και ατμόσφαιρα. Ήταν πολύ εύκολο να σχηματίσω τις εικόνες στο μυαλό μου καθώς διάβαζα.
Ξεκινώντας την ανάγνωση ο Δημήτρης Σίμος, μας δίνει κομμάτια από το παζλ και σιγά σιγά μας βοηθά να το συμπληρώσουμε, μέχρι που φτάνουμε στο τέλος και η εικόνα που σχηματίζει αυτό το παζλ δεν αφήνει περιθώρια για ερωτηματικά.
Σκοτεινό, θίγει την ελληνική κοινωνία, με στερεότυπα, αγάπη, ζήλια, πάθη, ενοχές, εκδίκηση κι ένα αγαπημένο μου στοιχείο η μουσική. Πόσο μου αρέσει όταν κάποιος χαρακτήρας ακούει μουσική. Η ψυχογράφηση των ηρώων είναι πάρα πολύ καλή και φαίνεται η έρευνα που έχει κάνει ο συγγραφέας.
Πόση δύναμη έχει μια υπόσχεση, σκεφτόμουν όταν το τελείωσα και πόσο μου άρεσε που διαδραματίζεται στην Θράκη.
Παράλληλα, κάποιες γυναίκες δολοφονούνται. Η αστυνόμος Δέσποινα Λουκίδη καλείται να βρει τον δολοφόνο. Έναν δολοφόνο που δεν αρκείται στο να σκοτώσει τα θύματά του, αλλά παίρνει και κάτι από αυτά.
Κάποια κεφάλαια είναι αφιερωμένα σε μια ιστορία του παρελθόντος και προς το τέλος, παρελθόν και παρόν....
Είχα μεγάλη περιέργεια για το βιβλίο. Σώσε με... Ποιος το λέει; Σε ποιον το λέει; Πώς το λέει; Να μπω στο δράμα αυτής της οικογένειας. Να δω γιατί δολοφονούνται αυτές οι γυναίκες.
Από τις πρώτες σελίδες κέρδισε το ενδιαφέρον μου. Κεφάλαια μικρά που εντείνουν την αγωνία, χωρισμένα με πρόσωπα της πλοκής. Αυτό με βοήθησε στο να τους καταλάβω. Ίσως εδώ κάποιοι να αναρωτηθείτε αν θα μπερδευτείτε, αλλά δεν θεωρώ ότι υπάρχει δυσκολία στο να μείνουν στη μνήμη μας. Αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο από τη Νικόλ και τον Ιάσονα και σε τρίτο από τους υπόλοιπους. Ένταση και δράση που κλιμακώνεται, ανατροπές,
γραφή που έχει εξελιχθεί και που με παρέσυρε να διαβάζω κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο και χωρίς φλυαρίες, με πολύ ωραίες περιγραφές και ατμόσφαιρα. Ήταν πολύ εύκολο να σχηματίσω τις εικόνες στο μυαλό μου καθώς διάβαζα.
Ξεκινώντας την ανάγνωση ο Δημήτρης Σίμος, μας δίνει κομμάτια από το παζλ και σιγά σιγά μας βοηθά να το συμπληρώσουμε, μέχρι που φτάνουμε στο τέλος και η εικόνα που σχηματίζει αυτό το παζλ δεν αφήνει περιθώρια για ερωτηματικά.
Σκοτεινό, θίγει την ελληνική κοινωνία, με στερεότυπα, αγάπη, ζήλια, πάθη, ενοχές, εκδίκηση κι ένα αγαπημένο μου στοιχείο η μουσική. Πόσο μου αρέσει όταν κάποιος χαρακτήρας ακούει μουσική. Η ψυχογράφηση των ηρώων είναι πάρα πολύ καλή και φαίνεται η έρευνα που έχει κάνει ο συγγραφέας.
Πόση δύναμη έχει μια υπόσχεση, σκεφτόμουν όταν το τελείωσα και πόσο μου άρεσε που διαδραματίζεται στην Θράκη.
December 29, 2020
Καλό βιβλίο κατά την γνώμη μου όμως λιγότερο καλο απο αυτά που μας έχει συνηθίσει. Απλή γραφή με λίγες ανατροπές και σχετικά αναμενομενο φινάλε. Σύνηθες το στορυ και ιδιαίτερα στις μέρες μας. Κάποιοι χαρακτήρες θαρρώ δεν κολλούσαν πουθενά και μερικά πράγματα ήταν τραβηγμένα απ τα μαλλιά. Όσο για τους πρωταγωνιστές σίγουρα θα μπορούσαν και καλύτερα.
Displaying 1 - 30 of 138 reviews