فکرهای خصوصی شامل یازده داستان کوتاه است. پیشتر، از یاسمن خلیلی فرد رمانهای یادت نرود که... و انگار خودم نیستم منتشر شده است.
این مجموعه داستان به زندگی آدمهای جامعۀ مدرن، روابط و دغدغههای آنها میپردازد، آدمهایی از طبقۀ متوسط که با مشکلات شخصی و اجتماعی مختلفی دست و پنجه نرم میکنند. نویسنده در آثار قبلی خود هم همین رویکرد را داشته است. چنانکه در انگار خودم نیستم میبینیم. قهرمان داستانهای این کتاب واقعی هستند، مشکلات و دغدغههایشان واقعی و ملموس است و خواننده میتواند به خودی خود با آنها ارتباط برقرار کند. آنها گاهی در تقابل با مشکلات چارهای نمیبینند که از خویشتن، از دیگران و حتی از اصول و سنتها فاصله بگیرند، تا شاید نجات یابند.
یاسمن خلیلی فرد در این داستانها از عشق، نفرت، حسرت، ناکامی و به نوعی از سرنوشت سختی میگوید و خواننده را به همدردی با قهرمانان داستانها و شاید گاهی قضاوت کردن دربارۀ آنها دعوت میکند.
"آدمهای متوسط بهچیزهای متوسط فکر میکنند، اندازه آرزوهایشان متوسط است. دوستهایی که پیدا میکنند مثل خودشان متوسطاند، تفریحاتشان هم متوسط است. در کل کیفیت زندگی برایشان متوسط است."
فکرهای خصوصی مجموعهای از یازده داستان کوتاهه و هر داستان به یکی از معضلات اجتماعی امروزی میپردازه. وجه اشتراک و محوریت این داستانها زنان، دختران و مادرانی هستند که از خودشون و خواستههاشون گذشتند. داستانهایی از فداکاریها و تباه شدنها که هیچ وقت بازگو نمیشوند. (به جز چندتاش!)
تو همه داستانها یه نوع استیصال، درماندگی و سردرگمی به خوبی قابل لمسه. هر کدام کوتاه اما کامل، شخصیتپردازیها بهقدری خوب هست که توی همون چند صفحه بتونی بفهمیشون و براشون دل بسوزونی. بهنظر من سبک نگارش و دغدغهها امضای یاسمن خیلیفرده. سرگشتگی و پرداختن به مهاجرت و دوری عزیزان مثل دو رمان قبلی ایشون در اکثر داستانها محور اصلیه اما از اونجایی که هربار از یک زاویه و دیدگاه متفاوت به این مسئله پرداخته نه تنها تکراری و خسته کننده نیست بلکه انگار داستانها با یک نخ نامرئی بهم متصل شدهاند. در واقع این یازده داستان قصهی آدمهایی موازین که همگی بهنحوی با ظرافت بهم مرتبطند. اگه بخوام ریویو دیگهای روی کتاب بنویسم احتمالا اینطوری شروع خواهم کرد: "فکرهای خصوصی داستان یازده پرونده سوسن کلانی وکیل پایه یک دادگستریست، داستانهایی که در اکثر آنها زنان محکوم به شکست میشوند" اگه به کتابهای معاصر ایرانی با ژانر اجتماعی یا داستانهایی با محوریت زنان علاقه دارید، احتمالا این کتابِ کمحجم بتونه گزینه مناسبی براتون باشه.
با خوندن چهار داستان اول ، متوجه آشفتگی و پراکندگی ذهن و ناپختگی نویسنده جوان شدم و این رو از آنجایی فهمیدم که با خوندن هر خط از این چهار داستان ، هیچ احساسی در من شکل نمیگرفت و معتقدم کلمات اگر به خوبی بیان بشن قطعاً حسی رو به مخاطب منتقل میکنن اما از داستان پنجم به بعد ( پسر خوانده ) متوجه سیر صعودی شدم و کم کم از داستان ها خوشم اومد و باهاشون ارتباط برقرار کردم
قلم یاسمن خلیلی فرد رو دوست دارم و با اینکه زیاد کتاب ایرانی نمی خونم اما تفکر و دغدغه پشت کتاب های یاسمن رو دوست دارم یاسمن خلیلی فرد برای من صرفا یه نویسنده نیست، کسیه که دغدغه جامعه و به خصوص مسائل بانوان رو داره داستان با محوریت و روایت بانوانه که به مسائلی پرداخته که کمتر بهش توجه شده از جمله: طلاق، همسر دوم، فرزندان همسر، پشیمانی از ازدواج، سرگردمی، مرگ، حسرت و.. که در غالب موضوعات اجتماعی و عاشقانه بیان شده بعضی داستان ها پایان باز داره اما چون شخضیت پردازی در عین کوتاهی داستان ها قوی بود، می شد ادامه زندگی اون شخصیت ها رو حدس زد در کل دوست داشتم و بین کتاب های ایرانی، یاسمن خلیلی فرد انتخاب منه
داستان های کلاه گیس و مک دونالد خیابان تورینو، داستان های مورد علاقه ی من بودن.
وقتی دیدم افراد کمی تا به حال این کتاب رو خوندن و در گودریدز نظرشون رو ثبت کردن؛ احساس مسئولیت بیشتری برای بیان نظرم پیدا کردم. چن تا انتقاد هم به این داستان ها دارم. پیام داستان فکرهای خصوصی و چمدان تقریبا مشابه بود و بهتر بود نویسنده در یک مجموعه داستان های کوتاه، فقط یکی از این دو داستان رو استفاده کنه. بعضی داستان ها هم با اغراق زیادی همراه بودن؛ مثلا میزان علاقه به استاد در داستان دور از تو، کمی اغراق آمیز بود. روی موضوع ازدواج مجدد تاکید زیادی شده بود که کمی داستان هارو شبیه فضای فیلم های سینمایی عاشقانه کرده بود.
کمی تناقض بین داستان های نامه ی خداحافظی و درد مشترک(در مورد مرگ جاوید یا اورانوس) وجود داشت. در ابتدا فکر میکردم این یکی از نکات منفی کتابه ولی بعد از صحبت با خانم خلیلی فرد متوجه شدم ایشون از تکنیکی استفاده کردن تا نشون بدن افراد میتونن در موقعیت های مختلف، داستان های مختلفی داشته باشن و سرنوشت هیچ کس از پیش تعیین شده نیست...
This entire review has been hidden because of spoilers.
فکرهای خصوصی اثر تازه ی یاسمن خلیلی فرد، مجموعه ای از یازده داستان کوتاه است. داستان هایی از انسان هایی عادی، که همگی دردهای مشابهی دارند. درد فقدان، از دست دادن، تنهایی، عشق، جدایی و مسائلی از این قبیل که با سوژه هایی جدید به آن ها پرداخته شده است.
شیرینی و جذابیت داستان برای من، بازی نویسنده با شخصیت ها بود. اینکه چند کاراکتر در یک داستان، در داستانی دیگر حضور داشتند و سرنوشت آن ها در داستان ها متفاوت بود. به همین جهت دوست داشتم این بازی بیشتر تکرار می شد و من نقشه ی این شخصیت ها و ارتباطشان با یکدیگر را تکمیل می کردم.
قلم یاسمن خلیلی فرد بیشتر از چیزی که تصورش را می کردم دلچسب بود؛ راستش دل خوشی از داستان های کوتاه آن هم از نویسنده های ایرانی تازه کار نداشتم و با پیشینه و ذهنیت خوبی سراغ این کتاب نرفتم ولی حقیقتا این کتاب مرا میخکوب خود کرد.
در آخر لازم است بگویم "به نظر من" این کتاب زنانه است و خانم ها بیشتر می توانند با شخصیت های این کتاب و دغدغه هایشان ارتباط برقرار کنند.
از قلم یاسمن خلیلی فرد خوشم اومد به چند دلیل: نوآوری و خلاقیت داره و با روش خودش میتونه ذهن مخاطب رو مشغول کنه، ارتباط ریز بین داستان ها، سرنوشت ها، تصمیمات همهی این ها باعث جذاب شدن کتاب میشه👌هرچند که بعضی داستان ها بهتر و پخته تر از بعضی دیگه بودن این که داستان ها از میانه شروع میشن جالب بود، ابتدا و انتها ندارن و از وسط ماجرا شروع میشن و روایت میکنن و نتیجه گیری برعهدهی خوانندهست. موضوع اصلی داستان ها زنان، جامعه، خانواده هست و در هر کدوم به نوعی رهاشدن یا رها کردن وجودداره. اگر از داستان کوتاه لذت میبرین این کتاب رو بخونین.
چند تا داستان اولش خوب بنظرم. خلاقانه نوشته شده بودند. اما بقیه داستان ها رو خیلی نپسندیدم چون موضوعات کلیشه ای بودند و شخصیت ها و ماجراها کم عمق بودند.
کتاب نقطه ضعف بزرگی داشت فضای داستان ها به شدت تکراری. همه دارای موضوع زنان اشراف و بسیار پولدار و در ارتباط با خارج کشور یا در ارتباط با موضوع کلیشه ای استاد و دختر جوان شاگرد و عاشق استاد و عشقی که دور از معشوق چند دهه باقی مانده که چند بار تکرار شده و حتی چند داستان اول پایان مشابهی دارند!! کلا انگار نویسنده تصمیمگرفته چندتا موضوع رو انتخاب کنه و تا میتونه با همونا داستانای مشابه بسازه بنابراین به جای این کتاب ترجیح میدادم فقط یک داستان کوتاه با کیفیت از نویسنده بخونم در مورد نقطه قوت هم باید بگم یاسمن خلیلی فرد قلمو توصیف زیبایی داره و ادم رو مشتاق خوندن میکنه. داستان کلاه گیس استثنائا خوب بود ولی در انتخاب فضا بسیار و بسیار کلیشه ای عمل مبونه و این توی دو رمان بلندش هم مشهوده کاملا. توانایی مفهوم سازی پخته و فضا سازی عمیق رو نداره و صرفا با یک سری فانتزی طبقه اشراف بدون هبچ دغدغه مالی و افراد استاد هنر و عشق بیست سی ساله داستان میسازه و همین باعث شده که فقط یک لول از نویسنده های سایت نودوهشتیا بالاتر بدونمش اون هم چون فقط قلمش لطیفه و اگر در سن نوجوونی یا در شرایطی که اثری فانتزی و ناپخته برای تنوع نیاز باشه خوبه. ولی در کل با این دلایل ایشون رو اصلا نویسنده به حساب نمیشه اورد
کتاب "فکرهای خصوصی" یاسمن خلیلی فرد را دوست داشتم قبلا از ایشان کتاب های "یادت نرود که ..." و "انگار خودم نیستم" را خوانده بودم که خوب بودند. به عنوان کسی که چندان علاقه ای به خواندن داستان کوتاه ندارد خواندن این داستان ها امیدوارم کرد که هنوز می شود داستان کوتاه خوب ایرانی هم پیدا کرد و خواند داستان های "نامبر فایو" و "چمدان" را دوست داشتم برخلاف اینکه گفته می شد داستانها زنانه هستند من فکر می کنم داستان ها بیشتر انسانی بودند و دست روی مباحث انسانی می گذاشتند در کل راضی بودم
کتابی ایرانی که روایتگر یازده زندگی که هریک با مشکلاتی نسبتا مشترک دست به گریبان هستند و به خوبی میشه کلافگی و سردرگمی یازده راوی رو حس کرد. (یک ستاره دادم چون تمامی داستان ها با پایانی شدیداً باز یا بهتر بگم اصلا پایان نداشت تموم میشدن اینطوری که من آخر هر داستان میپرسیدم خب آخرش چیشد؟؟چه اتفاقی افتاد؟چه تصمیمی گرفت؟)
داستان کوتاه درباره آدمهای متوسطی که معضلات اجتماعی وجه مشترک شان است.دردفقدان- عشق- جدایی بازی نویسنده با شخصیتها جالب و دوست داشتنیه. تصمیمهای برخی شخصیت ها تو موقعیت ها هم برام تجربه جالبی بودن
مجموعه داستانهای کوتاه درباره سختی و تفکر زن ها نسبت به زندگی .کتاب خیلی روان بود ولی نسبت به دو کتاب سابقخانم خلیلی فرد ضعیف بود در واقع منتظر یه کار خیلی عالی بودم
کتاب ایرانی که داستان کوتاه هست و من دوسش دارم! کتاب شامل یازده داستان میشه که هر کدوم در شرایط خودش مشکلی یا بهتره بگم مشکلاتی رو به تصویر میکشه. روند هر داستان اینجوری هست که با توصیف شخصیت و وضعیت و آدمای اطراف نقش اصلی داستان شروع میشه و این تصویرسازی و شخصیتسازی انقدر قوی هست که نمیشه ولش کرد و میخواین بدونن عاقبت این شخص چی میشه. واقعا درد شخصیتها رو احساس میکردم، درد و رنجی که میکشیدن برام کاملا قابل لمس بود. این کتاب اینجوری نیست که با خوندن هر داستانش بگین خب اکی بریم داستان بعدی، نه! باید بعد اتمام هر داستان بهش فکر کنین، به اینکه چطور اینجور شد، چرا باید همچین اتفاقی بیفته، نه اینکه حدس بزنینا نه، فقط بهش فکر کنین و یه بار با خودتون مرورش کنین. در مورد مشکلاتی که تو جامعه خودمون بیشتر هست صحبت شده و خب بنظرم از این نوع کتابا اگر بیشتر باشه و بخونیم خیلی بهتر و کمکرسان میشه. اون پیامای نهفته تو هر داستان انقدر برای من جذاب بود که منی که داستان کوتاه خیلی دوست ندارم برام خوشایند بود، پیشنهاد میکنم حتما بخونینش.
فکرهای خصوصی مجموعهای از داستانهای کوتاهه که عمده کاراکترهای اصلی زن هستن. تم تیره داستانا و قلم خلیلی فرد مشابه کتاب "انگار خودم نیستم" در متن مشهوده و اگه تجربه خوندن بقیه آثار نویسنده رو داشته باشید، بدون دونستن نویسنده کتاب میتونید حدس بزنید کتاب از کیه. محور تمام داستانای کتاب مشکلات رایج زندگی شخصی و اجتماعیه مثل طلاق، ناپدری، بچه طلاق، فقدان عزیز و .... .
👈 اسم بعضی از شخصیتای یک داستان تو داستانای بعدی تکرار میشه و این حسو به خواننده میده که داره زندگی همون فرد رو تو جهان داستانی موازی دنبال میکنه.
👈 من کلا علاقهای به داستانای کوتاه ندارم و این کتاب مناسب من نیست اما تم تماما تیره داستانا و تکرار سناریوهای کتاب انگار خودم نیستم باعث شده بود کتاب برام، خارج از بحث کوتاه بودن، کسل کننده بشه. انگار که زندگی ۶ نفر موجود تو اون کتاب تیکه تیکه شده و بین داستانای این کتاب پخش شده.
👈 از بین این مجموعه، نامه خداحافظی برام جذاب بود و به نظرم پتانسیل تبدیل شدن به یه رمان کوتاه معمایی رو داشت.