Caspar loopt is een bundeling van verhalen over ons landschap, geschreven vol zelfspot en altijd met een scherp oog voor het detail.
In het voorjaar van 2017 vertrok Caspar Janssen uit Amsterdam voor een voettocht van anderhalf jaar door Nederland. Bijna dagelijks schreef hij voor de Volkskrant een miniatuurtje over wat hij onderweg zag. Janssen zag en hoorde roodborsttapuiten, kneutjes, nachtegalen en boomleeuweriken, stond stil bij duinroosjes en parnassia, en achtervolgde vlinders. Lopend door Nederland probeerde hij het veranderende landschap te verklaren. Waarom verdwenen sloten, houtwallen, bloemrijke weilanden en bomensingels? Waarom liep hij door muren van mais en door lege polders met raaigras, kunststof hallen en windmolens? Waarom zag hij veldleeuweriken en andere akkervogels in uiterwaarden, maar niet in akkers? Soms sloeg de somberheid toe, maar dan stuitte hij weer op boeren en burgers die de verbinding tussen natuur en boerenland wilden herstellen, op een dorpsschool die werd gered, op een boer die het plezier had hervonden door het roer om te gooien. Of hij zag dan eindelijk die geelgors op een paaltje in een landschap met heggen en hagen.
Heel aardig boek waarin de auteur anderhalf jaar lang door de Nederlandse landschappen loopt en beschrijft wat hij zoal tegenkomt: mooie, maar veel te kleine en kwetsbare stukjes natuur, fantastische kleinschalige landbouw, en veel te veel lelijke bio-industrie, die bovendien de omgeving vervuilt en kapotmaakt.
At the end of the book, Casper Janssen writes that he has made a selection of his columns. I wish that he had been more selective. There was an awful lot of repetition. Time and again, we read about the contrast between a well-managed organic farm and the barren wilderness of 'traditional' intensive agriculture. He is of course entirely right, but it is a bit much. I also wish that he had edited the individual pieces a little. Only one page after we meet a person, he or she is introduced to us again as if we had only just met them for the first time. That made sense in the original columns, but in a book it is pure laziness. He does expect his readers to know or look up all the plants and birds that he mentions. On the one hand, that is fair enough, on the other hand, when he mentions an incredibly special and beautiful plant like Parnassia, he doesn't really explain and a quick google won't really tell you that. So far as I could tell, there are few errors in the book. He does state twice that the province of Groningen has the oldest cultural landscape in Western Europe because people lived there 2600 years ago. Does he not know that Stonehenge is 5000 years old, for instance? I learnt some new things. The sheer extent of the destruction of biodiversity and old landscape elements by modern agriculture was something I hadn't fully appreciated. That 200 000 geese are killed every year was news to me. The role of the CDA political party in the destruction of the landscape was also something he made clear was even stronger than I had realised. The book did a great job of explaining what has happened to the Dutch landscape and why, but I do wish his editor had been a little fiercer.
Disclaimer: This review is based on a free copy of the book kindly made available by the publisher.
Oké, soms vond ik de eindeloze mijmeringen en los op elkaar gemonteerde onderwerpen/stukjes een beetje irritant. Geen idee ook wat die man nu liep: er is geen touw aan kms of route te knopen. Dan zou ik adviseren om die verwijzingen af en toe te laten vallen en het puur bij de plekken te houden.
Vooral de overpeinzingen in het slotstuk troffen mij: uit de stukjes worden de beseffen niet met elkaar in verband gebracht, wat ik tijdens de rest van het boek miste. In het stuk voor de dankbetuiging komt het wél allemaal samen. Sommige oppervlakkigere dingen hadden meer in de inleiding gemogen. Ik denk wel dat de rake observaties raker zijn doordat je met Caspar die tochten hebt 'gemaakt': het voelt alsof je deel van de landschappen en problemen hebt gezien. (wat foto's of naslagwerk had ik gewaardeerd.)
Het is waar dat de jongere generaties niet weten wat ze missen, maar door dit boek voel ik me ook wel erg triest. Ik loop deze dagen veel en ik kan er enorm van genieten, maar van wat een stoohalmpjes houd ik dan, denk ik nu.
Goed geschreven, zeker het laatste deel met inzichten n.a.v. al dat wandelen door het Nederlandse landschap en hoe het nou verder zou moeten met de natuur en boeren. Ik heb alleen het gevoel dat een boek niet het juiste medium was voor dit verhaal. Ten eerste ken ik zelf al die vogels en andere beestjes niet, en had ik dolgraag ze "aangeklikt" om te zien hoe ze eruit zien en te horen hoe ze klinken. Ook een kaart van de wandelingen, met foto's, was waardevol geweest. Doordat het een bundeling van columns is (denk ik?), valt het ook veel in de herhaling. Veel wandelen, veel mijmeren over boeren vs natuur. Toch leerzaam. Maar geen idee hoe nou al die verschillende spechten eruit zien.
A lovely book giving us a little hope for the future of our Dutch nature. It describes in short stories (originally posted as a column in a Dutch newspaper) what nature and agriculture in the Netherlands is like.