Όταν διαβάζεις βιβλία που δεν είναι από τα πολυδιαφημισμένα και πετυχαίνεις διάνα, νιώθεις λίγο σαν να ανακαλύπτεις έναν κρυμμένο θησαυρό.
Στον Καιρό των Ζωντανών, κάποιοι ήρωες ζούνε με την τηλεόραση μόνιμα ανοιχτή γιατί δεν μπορούν αλλιώς, άλλοι νιώθουν παγιδευμένοι σαν το ψάρι μες στη γυάλα, άλλοι σέρνονται σαν σκιές, στις σκοτεινές συνοικίες της Θεσσαλονίκης. Ιστορίες απλών ανθρώπων που πνίγονται, που προσπαθούν να επιβιώσουν ή να κάνουν με τον δικό τους τρόπο τη μεγάλη απόδραση.
Μια συλλογή διηγημάτων που μου έφερε στο μυαλό ιστορίες του Χρήστου Οικονόμου και θεατρικά του Γιάννη Τσίρου. Και μια συγγραφέας με κοφτή αλλά δυνατή γραφή, άλλοτε σκληρή άλλοτε ποιητική, που γράφει για το πώς είναι να ζεις σε αυτόν τον τόπο, σε αυτόν τον καιρό που ζούμε.
Υ.γ. Απαραίτητη διευκρίνιση: Το ίδιο επώνυμο... απλή συνωνυμία.