Το "Φ" καλογραμμένο, βαθύτατο, με σκληρές αλήθειες και πλερια ευαισθησία, μας θυμίζει με τρόπο τρυφερό, πως η ελευθερία έρχεται μόνο μέσα από την αυτογνωσία. Όσο και αν η αγάπη πολλές φορές πονάει. Ωστόσο, η αξία ενός έργου μπορεί να μετρηθεί από το πόσο αγγίζει, αφυπνίζει, επιδρά στον αποδέκτη του. Ως αναγνώστης, λοιπόν, μπορώ να ομολογήσω πως ρίγησα, νιώθοντας κύματα συγκίνησης. Είναι μια ταύτιση αθέατη εν πολλοίς ανεξήγητη. Ο Γ. Φραγκάκης έχει στα χέρια και την καρδιά του τα μυστικά της τέχνης. Κάποιος μπορεί να εστιάσει το βλέμμα στο εξαιρετικό, εύγλωττο έργο του εξωφύλλου. Οργή, παράπονο, διερώτηση, αίμα που θέλει να ξεχυθεί. Όμως, ο συγγραφέας έχει διανύσει ορίζοντες κατακτώντας την ανεκτίμητη γνώση πως η μεγαλύτερη τέχνη είναι να ακούς την ψυχή, τόσο αφανή και τόσο στεντορεια και να μιλάς μαζί της.