Κάποιοι άλλοι

by Ιάκωβος Ανυφαντάκης

Θυμούνται ακόμη την εποχή που ήταν κάποιοι άλλοι. Ήταν είκοσι έξι και είκοσι οκτώ στην Αθήνα. Είχαν δυνατές σπουδές, δουλειές που δεν ήταν απλά δουλειές, γοητευτικούς φίλους. Περπατούσαν στους δρόμους σαν ήρωες μιας ταινίας που δεν είχε γυριστεί ακόμη.

Τώρα, έχουν φύγει σε μια γωνία της Ευρώπης, στέλνουν δεκαπέντε με δεκαοχτώ βιογραφικά τη μέρα και, όταν λένε ότι είναι Έλληνες, οι άλλοι τους κοιτάζουν σιωπηλοί, σαν να θέλουν να πουν «λυπάμαι». Κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι αλλά όχι ακριβώς μαζί.

Μέχρι που, μια τυχαία νύχτα, ένας άνδρας πέφτει νεκρός από τον ουρανό στην ταράτσα τους και ένας άλλος στη λεωφόρο. Ίσως, αν βρουν τι συνέβη, να γίνουν ξανά κάποιοι άλλοι ή έστω να μάθουν λίγο καλύτερα τον εαυτό τους.

Genres: Fiction, Greece

344 pages, Paperback

First published November 1, 2019

Reviews

[Αγγελική Μανίτη · Rating 4 out of 5]

Ε, δε μπορώ να μην το πω εδώ, τώρα, το "οι άλλοι είσαι εσύ". Και έρχεσαι αντιμέτωπος με κάθε πιθανό "άλλον" που στο τέλος της ιστορίας αν είσαι τυχερός, όπως ίσως ο Βαγγέλης, καταλαβαίνεις πως μόνο με τον εαυτό σου έρχεσαι πραγματικά αντιμέτωπος. Οι άλλοι, ωστόσο, ανήκουν πάντα στο παρελθόν ή στο μέλλον, σε μη ρεαλιστικό, δηλαδή, χρόνο. Σε ένα αόριστο "τότε" ή "όταν" που δεν είναι το εδώ και τώρα και επομένως δυσκολεύεσαι να καταλάβεις ότι πρόκειται πάντα για σένα. Ήλπιζα να βρω μία σύνδεση ανάμεσα στο "κάποιοι άλλοι" του Ανυφαντάκη και στους δικούς μου "κάποιους άλλους" και τη βρήκα. Δεν ξέρω αν τη βρήκα επειδή την έψαχνα ή αν πράγματι υπήρχε ανεξάρτητα από τις δικές μου προσδοκίες, αλλά λειτούργησε ως κάθαρση. Μέσα στα άπειρα πιθανά σενάρια της ζωής και της μυθοπλασίας πάντα νικάνε κάποια έναντι των υπολοίπων και όχι τυχαία.

[Ioulia Ilvanidou · Rating 3 out of 5]

3,5

[Exlibris Library · Rating 4 out of 5]

Αυτό το βιβλίο πήρε το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού Ο Αναγνώστης, και σύγουρα, του άξιζε.

[Pelio Papadia · Rating 5 out of 5]

Το νέο μυθιστόρημα του Ιάκωβου Ανυφαντάκη είναι ένα λογοτεχνικό διαμάντι για τη γενιά ημών των σαραντάρηδων, που μέχρι το 2008 ήμαστε «Κάποιοι άλλοι», έτοιμοι να ρουφήξουμε τη ζωή, να προχωρήσουμε, να πετύχουμε και να ζήσουμε ευτυχισμένοι, πρωταγωνιστές μιας ταινίας που δεν είχε γυριστεί ακόμα• μιας ταινίας που τελικά αποδείχτηκε ψυχολογικό θρίλερ. Οι ματαιώσεις ήρθαν η μια μετά την άλλη –με αποκορύφωμα αυτή που ζούμε τώρα και μιαν άλλη που φαίνεται στον ορίζοντα– κι έχουμε γίνει αυτό που είμαστε σήμερα... Δεν ξέρουμε πού πατάμε και πού βρισκόμαστε ούτε πού θα πατάμε και πού θα βρισκόμαστε σε λίγους μήνες.
Πρωταγωνιστής της ιστορίας του Ανυφαντάκη, που μπλέκει αριστοτεχνικά παρόν, παρελθόν και μέλλον σε μια ενιαία, εκπληκτική, πρωτοπρόσωπη αφήγηση, είναι ο Βαγγέλης, άνεργος δημοσιογράφος, που έχει ακολουθήσει –μετά τη γενικευμένη (οικονομικο-κοινωνικο-ηθική) κρίση– τη γυναίκα του τη Μάρω στην Πολωνία, στο Γκντανσκ, όπου εκείνη εργάζεται ως γιατρός. Ο μίζερος Βαγγέλης παλεύει να ζήσει, αναγκαστικά ως παράσιτο της Μάρως, θυμάται, υποφέρει, βρίσκεται σε αδιέξοδο, ώσπου συμβαίνει κάτι που θα τον βγάλει από τη δυστυχία μιας ρουτίνας που ποτέ δεν επέλεξε: Το πτώμα ενός άντρα προσγειώνεται εξ ουρανού στην ταράτσα της πολυκατοικίας του, ένα άλλο σε μια κοντινή λεωφόρο κι ένα τρίτο στο Παρίσι. Ο Βαγγέλης αποφασίζει να μάθει τι συνέβη στους άτυχους άντρες και χωρίς να το καταλάβει βρίσκεται μπλεγμένος –λαθραία– σε μια απίστευτη ιστορία, που κρατά τόσο τον ίδιο όσο και τον αναγνώστη σε εγρήγορση κυριολεκτικά μέχρι την τελευταία σελίδα.

Στο βιβλίο, που έχει ιδιαίτερα σύνθετη πλοκή, εκτός απ’ τον Βαγγέλη και τη Μάρω, παρελαύνουν παίζοντας δευτερεύοντες μα καθοριστικούς ρόλους, δεκάδες άλλα πρόσωπα, το καθένα με τη δική του ιστορία. Όσο για το τέλος, νομίζω πως είναι το πιο απρόσμενο, ανατρεπτικό και λυτρωτικό που θα μπορούσε να έχει το βιβλίο, ώστε να παραμείνει εντός ορίων του ρεαλισμού• ο συγγραφέας δίνει στον πρωταγωνιστή και στον τον αναγνώστη τη διέξοδο που δικαιούνται!

[Maria · Rating 1 out of 5]

Nope.