Ένα παιδί από το πουθενά

by Alki Zei, Άλκη Ζέη

Τον λένε Ίκαρο Λαμπρίδη, είναι δέκα χρονών και μένει στο Παγκράτι με τη θεία του Ελένη Ιοκάστη Καποδίστρια. Θα ’θελε να είχε πατέρα τον Τζο Νέσμπο, που όλοι λένε ότι του μοιάζει. Ζηλεύει που η θεία αποκαλεί αγόρι της τον παπαγάλο. Φίλοι του είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία, ένας άστεγος και ο γυμναστής του. Δεν καταλαβαίνει γιατί οι συμμαθητές του τον κοροϊδεύουν. Και κυρίως δεν καταλαβαίνει γιατί οι γονείς των συμμαθητών του δεν αφήνουν τα προσφυγόπουλα να μπουν στην αυλή του σχολείου. Η θεία όμως…

H Άλκη Ζέη γράφει μια ιστορία για τα παιδιά και τα προβλήματά τους σήμερα.

Genres: Childrens

176 pages, Paperback

First published November 14, 2019

About the author

One could say that our outstanding author Alki Zei (Greek: Άλκη Ζέη) has raised with her books lots of children, apart from bringing up two of her own.
Today’s children in Greece have additionally the chance to know her work in their textbooks where her novels have been anthologized.
Among the various national and international distinctions she has obtained for her work, the greatest recognition comes from the readers, who read passionately her books and place them in the top of the best seller lists. But what makes Alki Zei’s work really significant is the impression it evokes out of Greece. Her books have often been awarded abroad: Mildred Batchelder in the U.S.A. for Wildcat under glass, Petros’ war and The sound of the dragon’s feet, Acerbi Prize in Italy for Achille’s fiancée, Bookworms prize in France for Tina’s web. Above all Wildcat under glass which has marked contemporary Greek juvenile literature since it was first published in 1963. Through various trans-national republications, cataloguing for school study and frequent awards, it is considered to be one of the best books for children worldwide according to librarians, literary critics and teachers.

Alki Zei is therefore a precious asset for Greek contemporary literature. She may mainly write for children but she equally addresses to adults. Within the stories of her books she transforms her own experiences into novels, however always keeping enough distance from autobiography but allowing her heroes to view things through her own angle. As she belongs to a generation of people who have sacrificed their ambitions and private lives for the sake of collective dreams and fight for peace, freedom and democracy, having herself actively participated in Greece’s bitter historical moments of Resistance, persecutions and overthrows during and after World War II, she considers it her duty to record those important historical events so that younger generations know.
But although her stories are set in really lived historical context, she is neither exhaustive in History account nor instructive towards readers. Her intention is to ensure awareness and give a chance for further questioning on a multitude of universal moral and social issues.

Naturally, the greatest virtue of her books remains their exquisite literary value which derives from masterly expression, perfect plot and a subtle sense of humour, thus resulting to breathless reading.

Reviews

[Maria Bikaki · Rating 4 out of 5]

Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής δεν ξέρω αν είχε γράψει το βιβλίο μια άλλη συγγραφέας θα το βαθμολογούσα τόσο ψηλά. Δε θέλω να μειώσω την αξία του αλλά ειλικρινά είναι απίστευτο πως η Άλκη Ζέη στα 94 της χρόνια είχε τη διαύγεια και την διορατικότητα να γράψει ένα βιβλίο με κύριο χαρακτήρα ένα παιδί εν έτη 2019. Ο θάνατος της που πήρε λίγο από την αθωότητα των παιδικών και νεανικών μου χρόνων. Μου λείπεις ήδη.

[Zizeloni · Rating 5 out of 5]

Πώς γίνεται μια γυναίκα άνω των 90 να έχει γράψει ένα τόσο διορατικό βιβλίο για ένα δεκάχρονο παιδί? Πως άτομο γεννημένο το 1925 είναι τόσο ανοιχτομυαλο σε θέματα όπως οι άστεγοι και οι πρόσφυγες? Πώς γίνεται αυτό το βιβλίο να είναι τόσο μικρό και να μου φαίνεται ότι κάλυψε τόσα θέματα?

Μακάρι να έχουμε όλοι το μυαλό της και την κατανόηση της στα 90 μας, αλλά δύσκολο, γιατί δεν τα έχουμε ούτε τωρα. Της αξίζουν πέντε αστέρια, θα μας λείψει...

[Νατάσσα · Rating 5 out of 5]

Τέλειωσα το βιβλίο σχεδόν κλαίγοντας, κι εγώ σαν τον μικρό Ίκαρο.

Α ρε γιαγιά Άλκη, χίλια χρόνια να ζήσεις!

[Kyriakos Sorokkou]

Πριν δέκα μέρες ξεκίνησα να διαβάζω το τελευταίο μυθιστόρημα της Άλκης Ζέη με τις καλές μου φίλες και συναναγνώστριες: Μένια @m9x2016 και Εύη @thegirl.withthebook


Στην αρχή είχα κάποιους απειροελάχιστους ενδοιασμούς για το αν κατάφερνε η 90χρονη Ζέη να γίνει όχι μόνο η φωνή ενός παιδιού, αλλά να είναι και αγοριού.
Κι όχι μόνο αγόρι αλλά και αγόρι μιας εποχής μακρινής από την δική της παιδική ηλικία.

Και φυσικά διαβάζοντας το βιβλίο διαπίστωσα ότι τα κατάφερε. Και τώρα είναι που φαίνεται μεγάλη η απουσία της. Αυτό το βιβλίο το τελείωσε το 2019 ένα χρόνο πριν πεθάνει, τον Φεβρουάριο του 2020.

Ευτυχώς δεν πρόλαβε να ζήσει την πανδημία...

Και φυσικά το 2020 ήταν και η χρονιά που διάβασα πρώτη φορά Ζέη.
Το Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο στο πρώτο λοκνταουν του Απριλίου που άκουσα ως audiobook με την Εύη,
και τον μεγάλο περίπατο του Πέτρου που διάβασα τον Οκτώβριο.

Φέτος πήρε σειρά Το καπλάνι της βιτρίνας με την Μένια τον Αύγουστο, και το Παιδί τον Δεκέμβριο.

Φυσικά για το 2022 θα πάρει σειρά κάτι άλλο της Ζέης, αν όχι άλλα.

Ήταν ενδιαφέρον και ασυνήθιστο να διαβάζεις για σύγχρονα πράγματα (λάπτοπ, παρκούρ, Νέσμπο, και Χάρι Πότερ) από μια κυρία που γνωρίσαμε πρώτα με τα κλασικά της που διαδραματίζονται στην δικτατορία του '30 και την Κατοχή του '40.

Αλλά φυσικά όταν είσαι Ζέη είσαι διαχρονική, κι εσύ και η γραφή σου.
Είχα κάποια ψιλοθεματάκια με την ιστορία (too good to be true, some plot holes & easy resolutions), αλλά ας μην ξεχνάμε είναι παιδικό βιβλίο και μυθοπλασία. Δεν είναι απαραίτητο να είναι 100% ρεαλισμός.
Φτάνει να περάσεις καλά. Κι αυτό έκανα. Κι αυτό έχει αξία.

[Ian D · Rating 3 out of 5]

Κι έτσι από το πουθενά, άλλο ένα τρυφερό βιβλίο από τη συγγραφέα των αγαπημένων μας αναμνήσεων.
Ένα βιβλίο που απευθύνεται σε όλους, με ενήλικα θέματα αλλά με παιδική προσέγγιση.
Έμελλε να είναι και το τελευταίο της, στα 90φεύγα της παρακαλώ, με την ίδια διάυγεια και δροσιά που είχαν τα πρώτα της.

[Pelio Papadia · Rating 5 out of 5]

Στα 94 χρόνια της, η Άλκη Ζέη μάς συστήνει Ένα παιδί από το πουθενά. Το νέο μυθιστόρημά της για παιδιά μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Είχα τη χαρά να το διαβάσω λίγες μέρες πριν τυπωθεί, αλλά το ξαναδιάβασα αμέσως μόλις ήρθε στα χέρια μου και ως δεμένο βιβλίο. Μπορώ να πω ότι εντυπωσιάστηκα. Όχι γιατί αμφέβαλλα ποτέ για τη συγγραφική δεινότητα της Ζέη, αλλά διότι μου φαίνεται σχεδόν απίστευτο ένας άνθρωπος που έχει γεννηθεί το 1925, σχεδόν έναν αιώνα πριν να μπορεί να αφουγκραστεί με τόση οξυδέρκεια τη ζωή ενός δεκάχρονου παιδιού το 2019.

Το βιβλίο είναι σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση. Μας μιλά ο Ίκαρος Λαμπρίδης, ένας "μικρός πρίγκιπας" του αιώνα μας, ένα παιδί που μοιάζει να έχει έρθει από το πουθενά, μια και ο πατέρας του σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα -ήταν πιλότος- ανήμερα των δεύτερων γενεθλίων του γιου του κι αμέσως μετά η μητέρα του, για την οποία δεν ξέρει σχεδόν τίποτα, υποθέτει μόνο ότι ήταν/είναι Ρουμάνα, εξαφανίστηκε αφήνοντάς τον στην όχι και τόσο τρυφερή αγκαλιά της μεγάλης, ετεροθαλούς αδελφής του πατέρα του, της Ελένης-Ιοκάστης Καποδίστρια.

Η θεία μεγαλώνει τον μικρό στο σπίτι τους στο Παγκράτι, χωρίς να μπορεί να του παράσχει αγάπη. Όπως φαίνεται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, κουβαλάει κι εκείνη ένα σκληρό παρελθόν και δεν ξέρει τι να κάνει με το παιδί. Δεν του μιλάει ΠΟΤΕ για τους γονείς του, κι ο Ίκαρος ό,τι έχει μάθει είναι κρυφακούγοντας την Ελένη-Ιοκάστη όταν παίζει μπιρίμπα με τις συνταξιούχες φίλες της και αναπολούν το αντιστασιακό τους παρελθόν κατά τη διάρκεια της Χούντας και την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Όλη της την αγάπη, η θεία τη βγάζει σε έναν παπαγάλο, το Αγόρι, που ο ήρωάς μας αντιπαθεί σφόδρα, γιατί αισθάνεται πως του "κλέβει" την προσοχή που θεωρητικά τουλάχιστον δικαιούται.

Κι έτσι μεγαλώνει ο Ίκαρος, δακτυλοδεικτούμενος στο σχολείο, χωρίς να πηγαίνει σε πάρτι, χωρίς να μαθαίνει αγγλικά, χωρίς εξωσχολικές δραστηριότητες, χωρίς βασικές γνώσεις, χωρίς στοργή, ένα παιδί από το πουθενά. Πάει πια στην πέμπτη δημοτικού. Έχει μια μόνο φίλη, την Ξένια. Όμως, ξαφνικά τα πάντα αλλάζουν. Αποκτά έναν νέο φίλο στην ηλικία του. Μαθαίνει ποιος είναι ο Τζο Νέσμπο. Ανακαλύπτει το παρκούρ. Γνωρίζει τον θείο της Ξένιας. Αποκτά έναν δικό του "θείο". Ο γυμναστής του του προτείνει μια εκδρομή. Χωρίς να το καταλάβει, στήνεται γύρω του το υποστηρικτικό περιβάλλον που του έλειπε χρόνια και βρίσκεται να αντιμετωπίζει με επιτυχία το bullying, να βρίσκει σπίτι σε έναν άστεγο, να πηγαίνει διακοπές κάπου εκτός από την Ανάβυσσο, να κυλιέται αγκαλιά με έναν σκύλο, να αγοράζει καινούργια παπούτσια, λίγο πιο μοντέρνα, να βλέπει ότι υπάρχουν ηλικιωμένοι που δεν έχουν κανένα στερεοτυπικό χαρακτηριστικό, να μαθαίνει μπάσκετ, να τραγουδάει, να πρωταγωνιστεί σε ταινία, να αποκτά κουλ παρατσούκλι, να κάνει κολλητό του έναν μετανάστη, να ψωνίζει κατσαρόλες στη Σπάρτη, να κάνει έναν παπαγάλο να ζηλέψει, να εξημερώνει ακόμα και την Ελένη-Ιοκάστη. Να δίνει ελπίδα σε όλους μας ότι ένας καλύτερος κόσμος, χωρίς διακρίσεις, χωρίς ρατσισμό, με παιδιά ελεύθερα από προκαταλήψεις και ενήλικες ανοιχτόμυαλους είναι τελικά εφικτός.

Η Άλκη Ζέη γράφει με τη φωνή ενός παιδιού, χωρίς αυτοβιογραφικά στοιχεία αυτή τη φορά, και αφηγείται την περιπέτεια του να μεγαλώνεις σήμερα και μας κάνει να πιστέψουμε ότι τελικά ο κόσμος ίσως και να μπορεί να εξημερωθεί. Διαβάστε αυτό το βιβλίο, που απευθύνεται σε παιδιά από 10 ετών (αν και η κόρη μου, 9 ετών το διάβασε σε μια μέρα). Θα κάνει και εσάς και τα παιδιά σας πολύ καλύτερους ανθρώπους. Άλλωστε, η Άλκη Ζέη μπορεί να γράφει κυρίως για παιδιά, όμως απευθύνεται και στους ενήλικες, χωρίς διδακτισμό αλλά με τη διάθεση προβληματίσει πάνω σε πλήθος διαχρονικών αξιών και σύγχρονων θεμάτων, με εξαιρετική λογοτεχνικότητα, καλοδουλεμένη πλοκή και φυσικά με το απαραίτητο χιούμορ.

Και να θυμάστε ότι υπάρχουν δεκάχρονα που βγάζουν σουγιάδες, ότι κι ο θύτης θέλει βοήθεια, ότι ένας μπάτσος μπορεί να κλάψει, ότι ένας άστεγος μέχρι πρόσφατα ήταν ένας "κανονικός" άνθρωπος, όπως εσείς, ότι υπάρχουν Άνθρωποι που παραχωρούν τα ξενοίκιαστα σπίτια τους σε κάποιον που χρειάζεται ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι του, ότι υπάρχουν εκπαιδευτικοί που νοιάζονται ουσιαστικά για τα παιδιά, ότι οι παππούδες και οι γιαγιάδες μπορεί να είναι Ροκ, ότι οι Σύροι μετανάστες μπορεί να είναι πλούσιοι, ότι όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως καταγωγής, έχουν δικαίωμα στη μόρφωση εντός σχολικού περιβάλλοντος και ότι οφείλουμε να τα προστατέψουμε απέναντι στα ρατσιστικά ξεσπάσματα των "ελληναράδων" γονιών· να θυμάστε τέλος ότι όταν ένα παιδί από το πουθενά καταφέρει να βρει τη θέση του μέσα στον σκληρό, σύγχρονο κόσμο μας, τότε ο κόσμος αυτός ξαφνικά ομορφαίνει, έστω και λιγάκι. Καλή ανάγνωση.

[Lefki Sarantinou · Rating 5 out of 5]

Το τελευταίο πόνημα της πολυβραβευμένης και πολυαγαπημένης συγγραφέως Άλκης Ζέης, που μας άφησε δυστυχώς προσφάτως αφήνοντας την ελληνική λογοτεχνία φτωχότερη κατά πολύ, είναι ένα βιβλίο επίκαιρο, τρυφερό και συγκινητικό που διαβάζεται τόσο από μικρούς όσο και από μεγάλους.
Το "Ένα παιδί από το πουθενά" είναι ένα μυθιστόρημα με πολλές αναφορές στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα, εν μέσω της οποίας και διαδραματίζεται.
Ο Ίκαρος, ένα δεκάχρονο ορφανό αγόρι, μεγαλώνει με τη θεία του, μία ανύπαντρη αυστηρή γυναίκα που κουβαλά στις πλάτες της ένα βαρύγδουπο όνομα με ιστορία. Η καρδιά της όμως, παρ' όλη τη μοναξιά της, δεν είναι δοσμένη στον ανιψιό της, αλλά στο αποκαλούμενο Αγόρι, έναν παπαγάλο που κλέβει καθημερινά την παράσταση και τις εντυπώσεις και ανταγωνίζεται τον μικρό Ίκαρο που νιώθει ολοένα και περισσότερο σαν να έχει έρθει από το πουθενά. Η ζωή όμως κρύβει πολλές εκπλήξεις και θα το βοηθήσει εντελώς απρόσμενα να πάρει αυτό που του αξίζει, να βρει μία νέα δική του οικογένεια, αλλά και να δώσει μία δεύτερη ευκαιρία σε ανθρώπους που ως τότε θεωρούσε ότι δεν το αξίζουν...
Η συγγραφέας σκύβει πάνω απ' όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν σήμερα πολλά δεκάχρονα που μεγαλώνουν στην Ελλάδα της κρίσης και κατορθώνει να τα ενσωματώσει αρμονικά στον ιστό της αφήγησής της: οι υπολογιστές, οι πρόσφυγες, οι άστεγοι, η μοναξιά που βιώνουν σήμερα πολλά παιδιά, και ιδιαίτερα τα μοναχοπαίδια, λόγω του υπερφορτωμένου προγράμματος των πολυάσχολων γονέων τους, ακόμη και οι νταήδες-λύκοι του σχολικού περιβάλλοντος που είναι πάντα πρόθυμοι να κοροϊδέψουν το διαφορετικό, μεταμορφώνονται όμως σε άκακα αρνάκια αν τους προσφέρει κάποιος την αγάπη που τους λείπει.
Και σε όλα αυτά, μπάσο κοντίνουο στο πολυάνθρωπο αυτό μυθιστόρημα, οι αναμνήσεις και τα βιώματα της γενιάς του Πολυτεχνείου, θέμα που επανέρχεται περιοδικά στις σελίδες του βιβλίου.
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: η λατρεμένη αφήγηση όπως μόνο μία Άλκη Ζέη ξέρει να μας την προσφέρει στο πιάτο για να μιλήσει κατευθείαν μέσα στην καρδιά μας.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: σίγουρα μπορούν να δοκιμάσουν να βυθιστούν στις σελίδες του τα παιδιά των μεσαίων τάξεων του δημοτικού και άνω, ακόμη και αυτά που διστάζουν να πιάσουν ένα βιβλίο, καθότι είναι σχεδόν βέβαιο πως οι σύγχρονοι προβληματισμοί που θίγει η συγγραφέας, τόσο κοντά στα παιδικά μυαλουδάκια, θα καταφέρουν να τα κερδίσουν. Όσοι μεγάλοι όμως νιώθουν ότι μένουν πάντα παιδιά θα μπορούσαν κάλλιστα να το επιλέξουν σαν εναλλακτική αναγνωστική επιλογή!

[Athena_Ζ · Rating 3 out of 5]

Το βιβλίο μου άρεσε και δεν μου άρεσε.

Δεν είμαι σίγουρη γιατί δεν μου άρεσε. Μου δημιούργησε πολλά ερωτήματα και νομίζω ότι η ιστορία είχε κάποιες εύκολες διεξόδους.

Γιατί ξαφνικά βρέθηκαν λύσεις στα προβλήματα του παιδιού; Γιατί δεν είχαν βρεθεί πιο νωρίς; Άλλαξε κάτι στην εσωτερική ψυχολογία του παιδιού για να του δωθούν όλες αυτές οι ευκαιρίες;

Πώς έζησε τόσα χρόνια με μια ψυχρή γυναίκα; Κανείς δεν είχε ενδιαφερθεί; Μήπως έπρεπε να φανεί πιο πολύ το προσωπικό δράμα της θείας που δεν την άφηνε να δείξει αγάπη σε ένα μικρό παιδάκι; Και γιατί να μπορεί να δείξει αγάπη σε έναν παπαγάλο αλλά όχι σε ένα παιδί;

Πώς μπορεί μια ολόκληρη συντροφιά γυναικών να μην ενδιαφέρεται για ένα παιδάκι αλλά να θυμούνται με νοσταλγία το Πολυτεχνείο;

Ποιος γονιός/κηδεμόνας θα άφηνε το παιδί του να φύγει ταξίδι με κάποιους άγνωστους, ακόμη και αν ήταν ο δάσκαλος από το σχολείο;

Τώρα συνειδητοποιώ ότι μου φάνηκε επιτηδευμένο, μια ιστορία φτιαγμένη για να χωρέσει μια πλειάδα κοινωνικών προβλημάτων με κάποιες ανθρωπιστικές λύσεις, χωρίς όμως να είναι αληθοφανής.

Κατά τα άλλα, δεν παύει να είναι ένα βιβλίο γραμμένο σε ωραία γλώσσα και στρωτό, που θίγει μια σειρά από δύσκολα κοινωνικά θέματα, προσφέροντας λύσεις politically correct.

[Aliana Valtadorou · Rating 5 out of 5]

Ένα πολύ όμορφο βιβλίο με την ξεχωριστή γραφή της Άλκης Ζέη που τα έχει όλα! Για μικρούς και μεγάλους!

[Eleni Argyridou · Rating 5 out of 5]

Τέλειοοοοοο!!!!

[★Icyy★ · Rating 3 out of 5]

Το γράψιμο ήταν τέλειο, όπως πάντα ☆
Η ιστορία όμως? Είναι καλή, πραγματικά, αλλά σίγουρα όχι η καλύτερη. Δεν θέλω να πω κάτι κακό για την Άλκη Ζέη, αλλά νιώθω ότι βαρέθηκε προς το τέλος. Ήταν απλά πολύ βιαστικό. Άξιζε να σημειωθεί όμως ότι οι χαρακτήρες αξίζουν το διάβασμα, γεμάτη προσωπικότητα !

[νίκη κωνσταντίνου-σγουρού · Rating 4 out of 5]

[ένα βιβλίο για αυτά που μπορεί να συζητήσει ένα παιδί με τη γιαγιά του -αν βέβαια η γιαγιά του είναι η άλκη ζέη.]

[Electravox · Rating 5 out of 5]

Το τελευταίο βιβλίο της αγαπημένης Άλκης Ζέη... πώς μα μην το λατρέψεις; Το διάβασα αφού το τελείωσε ο γιος μου, 10 ετών, και είχαμε τόσα να συζητήσουμε.. μας άρεσε πολύ!!!!

[Elodie · Rating 4 out of 5]

Il libro mi è piaciuto, ma mi ha lasciato anche diverse perplessità.
Alcuni personaggi che intervengono nella storia, come la zia e le sue amiche, restano poco definiti: non si comprende davvero il loro passato né le motivazioni delle loro azioni. Perché la zia appare così fredda e distante nei confronti del nipote, e allo stesso tempo mostra un attaccamento quasi materno verso un pappagallo?

Anche gli elementi storici risultano vaghi. Le amiche della zia si incontrano per giocare a carte e ricordare la loro giovinezza, in particolare la partecipazione all’Insurrezione del Politecnico di Atene, ma non è chiaro quale ruolo abbiano avuto né in che modo quella esperienza influenzi il loro comportamento presente.

Ci sono inoltre alcuni salti narrativi che rendono la trama poco omogenea. A un certo punto, quasi senza spiegazione, il bambino parte in vacanza con il professore di ginnastica per girare un film. Un episodio che sembra spezzare il ritmo della storia, più che arricchirla.

Nel complesso, ho avuto l’impressione che il romanzo voglia toccare molti temi importanti — la solitudine, l’indifferenza, il bisogno di amore, il bullismo, l’immigrazione — ma talvolta si avverte la mancanza di coerenza e di omogeneità nella trama.

[Faidra · Rating 4 out of 5]

Έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία της συγγραφέα, ήθελα να διαβάσω και το τελευταίο της, παρ'ολο που μπορεί να απευθύνεται σε αρκετά μικρότερες ηλικιες. Με έκανε να θαυμάσω τον τρόπο με τον οποίο κατείχε ακόμα αυτή την διαύγεια και την ευχέρεια στον λόγο. Το βιβλίο αν και σου δίνει την εντύπωση πως το νόημα του είναι απλό και εύκολα κατανοητό, προσπαθεί να μας ευαισθητοποιήσει βαθύτερα για την εύρεση οικογένειας με την οποία δεν έχουμε σχέση αίματος. Ένα παιδί που δεν ένιωθε την αγάπη από την μοναδική του συγγενή εξ'αιματος κατάφερε σε μικρο χρονικό διάστημα να ανοίξει τα φτερά του και να βρει τους ανθρώπους του. Ένιωθε μόνο στον κόσμο...λες και "φύτρωσε". Βρήκε, όμως, ανθρώπους που έγιναν οικογένεια του, ανθρώπους που του έδειξαν την αξία του και ενίσχυσαν την αυτοπεποίθηση του. Απομακρύνοντας από την θεία του για λίγες μέρες την έκανε να τον εκτιμήσει και εν τέλει να του δείξει την αποδοχή που τόσο επιζητούσε...ταυτόχρονα όμως, να την εκτιμήσει και να την θαυμάσει κι εκείνος. Ένα βιβλίο που μπορεί να σε χάσει κάπου στη μέση, αλλά με ένα τόσο γλυκό και ευαίσθητο τέλος που αξίζει να το διαβάσεις, όποια ηλικία κι αν έχεις.

[elena 🫶 · Rating 4 out of 5]

it was a lovely experience though i dont think this book is "my style". the writing was too childist, which is of course on purpose cause it is from a 10 year old boys perspective. it felt a bit tiring to read especially at the end. i almost wanted to give up on it. however i didnt and i dont regret it. maybe it was meant for smaller ages, though i admire the author and wanted to give it a try.

[Despoina · Rating 5 out of 5]

Ξέρουμε όλοι ποσό ωραία γράφει η Αλκή Ζέη και αυτό είναι ακόμη ένα βιβλίο από τα αριστουργήματα που έχει γράψει ! Είναι η υπέροχη κλασική λογοτεχνία που σε κρατάει πάντα ζέστη , με παρά πολύ ωραία μηνύματα και συναισθήματα τα οποία θα σου δημιουργηθούν !

[Eleni · Rating 5 out of 5]

Πολύ ωραίο βιβλίο για παιδιά 10 και άνω. Εισάγει θέματα επίκαιρα στα παιδιά με την ευαισθησία της πολυαγαπημένης συγγραφέα.

[Nectar Terzian · Rating 4 out of 5]

Ένα παιδί από το πουθενά

[Ash · Rating 4 out of 5]

Now I do not have much to say about this book. I read it for literature class and sure it was nice to read but I mostly enjoy angst so I really don't think this book was for me.........but what was my teacher supposed to do? Tell her student to read a book about death and pain or something?

The story didn't interest me that much but it was the best book I have read for school so far so I will give it a higher rating.

[Richard Peterson · Rating 4 out of 5]

Εμένα προσωπικά άρεσε πολύ αυτό το βιβλίο. Είναι κατάλληλο για παιδιά που είναι περίπου στην ίδια ηλικία με τον Ίκαρο (πρωταγωνιστή). Ναι, δεν ήταν κάτι έτσι wowwwww, αλλά ένα απλό βιβλίο με σπουδαία μηνήματα που δεν θέλει πολύ όρεξη και διαδικασία να το διαβάσεις.