What do you think?
Rate this book
Dichter van dienst over De eenzame uitvaart
Met gedichten van o.a. Maria Barnas, Wim Brands, Anneke Brassinga, Eva Gerlach, Erik Jan Harmens, Judith Herzberg, Neeltje Maria Min, Marieke Lucas Rijneveld en Menno Wigman
'Ik ben De Eenzame Uitvaart in de loop van tijd als een levensopdracht gaan zien, als een Taak die je tot het einde zult vervullen, niet als een project waarmee je na een tijdje weer ophoudt.
Het recept is eenvoudig en inmiddels bekend: dichters schrijven een gedicht - en dragen dat op de uitvaart voor - voor die mensen, die anders waren overgeschoten, voor wie niemand zou komen, over wie niemand had gesproken, was de dichter er niet geweest om afscheid te nemen, vaarwel te zeggen.'
Dichter van dienst is het vaarwel van F. Starik, zijn indrukwekkend en aangrijpend laatste boek over eenzame uitvaarten in Amsterdam die hij zestien jaar lang vormgaf.
'Ik ben De Eenzame Uitvaart in de loop van tijd als een levensopdracht gaan zien, als een Taak die je tot het einde zult vervullen, niet als een project waarmee je na een tijdje weer ophoudt.
Het recept is eenvoudig en inmiddels bekend: dichters schrijven een gedicht - en dragen dat op de uitvaart voor - voor die mensen, die anders waren overgeschoten, voor wie niemand zou komen, over wie niemand had gesproken, was de dichter er niet geweest om afscheid te nemen, vaarwel te zeggen.'
Dichter van dienst is het vaarwel van F. Starik, zijn indrukwekkend en aangrijpend laatste boek over eenzame uitvaarten in Amsterdam die hij zestien jaar lang vormgaf.
317 pages, Paperback
Published January 1, 2019
1 person is currently reading
19 people want to read
About the author
F. Starik
21 books2 followersF. Starik, pseudoniem van Frank von der Möhlen (Apeldoorn, 1 juli 1958 – Amsterdam, 16 maart 2018), was een Nederlandse dichter en prozaïst, alsmede fotograaf, zanger, performer en beeldend kunstenaar.
Biografie
F. Starik studeerde fotografie en mixed media aan de Rietveldacademie. Een eerste dichtbundel publiceerde Starik in eigen beheer, maar zijn officiële debuut was Nepvuur (1987). Als fotograaf werkte hij mee aan de in 1988 uitgegeven geruchtmakende bloemlezing Maximaal. Na nog enkele publicaties concentreerde Starik zich op zijn beeldende kunst, terwijl zijn dichterschap wat naar de achtergrond geschoven werd. In dezelfde periode was hij zanger van de Willem Kloos Groep, die "harde muziek op tekst van dode dichters" speelde en op het label van Staalplaat de cd Vinger in het zand uitbracht.
Sinds 2002 publiceerde Starik opnieuw dichtbundels, waarvan sommige vergezeld gingen van een muziek-cd, maar soms ook van een tentoonstelling. Dichtkunst en beeldend werk combineerde hij sindsdien dus meer.
In 2002 richtte Starik in navolging van het Groninger Eenzame uitvaart-project in Amsterdam de Poule des Doods op, een dichterscollectief dat zorgt voor een passend gedicht bij de uitvaart van eenzame overledenen. Het Groninger initiatief werd ook door dichters in onder meer Utrecht, Rotterdam, Den Haag, Nijmegen, Antwerpen en Leuven overgenomen.
Door optredens, solo maar ook samen met muzikanten van de Willem Kloos Groep, en door opeenvolgende poëziepublicaties, kreeg Starik steeds meer bekendheid, wat ook blijkt uit de snelle herdrukken van zijn uitgaven.
In 2009 was Starik een van de drie laureaten die de Amsterdamprijs voor de Kunst ter grootte van 35.000 euro ontvingen.
Van 2010 tot 2011 was Starik stadsdichter van Amsterdam. Ter afsluiting van zijn stadsdichterschap verscheen een driedubbeldikke editie van de Amsterdamse daklozenkrant Z!, waarvan in twee weken 20.000 exemplaren werden verkocht.
Hij overleed in 2018 op 59-jarige leeftijd aan een hartstilstand.
Een jaar na zijn overlijden, in 2019, bezorgde zijn vrouw, de auteur Vrouwkje Tuinman, postuum zijn laatste werk: Klaar
Een tiental zelfportretten (oorspronkelijk 16) van hem zijn in de Amsterdamse wijk Spaarndammerbuurt te zien ter begeleiding van een fietsroute door de wijk. Hij staat als De zwaaiende fietser afgebeeld op ovalen keramische tegels, bijvoorbeeld aan de Van Noordtkade.
Biografie
F. Starik studeerde fotografie en mixed media aan de Rietveldacademie. Een eerste dichtbundel publiceerde Starik in eigen beheer, maar zijn officiële debuut was Nepvuur (1987). Als fotograaf werkte hij mee aan de in 1988 uitgegeven geruchtmakende bloemlezing Maximaal. Na nog enkele publicaties concentreerde Starik zich op zijn beeldende kunst, terwijl zijn dichterschap wat naar de achtergrond geschoven werd. In dezelfde periode was hij zanger van de Willem Kloos Groep, die "harde muziek op tekst van dode dichters" speelde en op het label van Staalplaat de cd Vinger in het zand uitbracht.
Sinds 2002 publiceerde Starik opnieuw dichtbundels, waarvan sommige vergezeld gingen van een muziek-cd, maar soms ook van een tentoonstelling. Dichtkunst en beeldend werk combineerde hij sindsdien dus meer.
In 2002 richtte Starik in navolging van het Groninger Eenzame uitvaart-project in Amsterdam de Poule des Doods op, een dichterscollectief dat zorgt voor een passend gedicht bij de uitvaart van eenzame overledenen. Het Groninger initiatief werd ook door dichters in onder meer Utrecht, Rotterdam, Den Haag, Nijmegen, Antwerpen en Leuven overgenomen.
Door optredens, solo maar ook samen met muzikanten van de Willem Kloos Groep, en door opeenvolgende poëziepublicaties, kreeg Starik steeds meer bekendheid, wat ook blijkt uit de snelle herdrukken van zijn uitgaven.
In 2009 was Starik een van de drie laureaten die de Amsterdamprijs voor de Kunst ter grootte van 35.000 euro ontvingen.
Van 2010 tot 2011 was Starik stadsdichter van Amsterdam. Ter afsluiting van zijn stadsdichterschap verscheen een driedubbeldikke editie van de Amsterdamse daklozenkrant Z!, waarvan in twee weken 20.000 exemplaren werden verkocht.
Hij overleed in 2018 op 59-jarige leeftijd aan een hartstilstand.
Een jaar na zijn overlijden, in 2019, bezorgde zijn vrouw, de auteur Vrouwkje Tuinman, postuum zijn laatste werk: Klaar
Een tiental zelfportretten (oorspronkelijk 16) van hem zijn in de Amsterdamse wijk Spaarndammerbuurt te zien ter begeleiding van een fietsroute door de wijk. Hij staat als De zwaaiende fietser afgebeeld op ovalen keramische tegels, bijvoorbeeld aan de Van Noordtkade.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
February 25, 2023
Citaat :
Ik ben De Eenzame Uitvaart in de loop van tijd als een levensopdracht gaan zien, als een Taak die je tot het einde zult vervullen, niet als een project waarmee je na een tijdje weer ophoudt. Het recept is eenvoudig en inmiddels bekend: dichters schrijven een gedicht - en dragen dat op de uitvaart voor - voor die mensen, die anders waren overgeschoten, voor wie niemand zou komen, over wie niemand had gesproken, was de dichter er niet geweest om afscheid te nemen, vaarwel te zeggen.'
Review : De eenzame uitvaart is als verschijnsel nauwelijks meer weg te denken uit ons taalgebied , en de eerste voorzichtige stappen daarbuiten zijn ook gezet, zoals bijvoorbeeld in Duitslan d en enkele Angelsaksische landen.
Maarten Inghels was de oprichter van ‘De eenzame uitvaart’ in Antwerpen, een literair en sociaal project waarbij dichters voor eenzaam gestorvenen een persoonlijk gedicht schrijven en dit op de uitvaart komen voordragen. Het is een laatste saluut aan mensen die meestal uit de boot vielen tijdens hun leven en dan ook zonder aanwezigheid van familie of vrienden worden begraven. Inmiddels verschenen Nederlandstalige, Duitstalige en Engelstalige bloemlezingen van de gedichten en reportages. Zijn ervaringen als coördinator van de Eenzame Uitvaart vinden hun neerslag is een boekje De eenzame uitvaart. Veertig verhalen en gedichten bij vergeten levens. In 2002 richtte Starik in navolging van het Groninger Eenzame uitvaart-project[4] in Amsterdam de Poule des Doods op, een dichterscollectief dat zorgt voor een passend gedicht bij de uitvaart van eenzame overledenen. He
Frank Starik (1958-2018, dichter, schrijver) F. Starik studeerde fotografie en mixed media aan de Rietveldacademie. Een eerste dichtbundel publiceerde Starik in eigen beheer, maar zijn officiële debuut was Nepvuur (1987). Als fotograaf werkte hij mee aan de in 1988 uitgegeven geruchtmakende bloemlezing Maximaal. Na nog enkele publicaties concentreerde Starik zich op zijn beeldende kunst, terwijl zijn dichterschap wat naar de achtergrond geschoven werd. In dezelfde periode was hij zanger van de Willem Kloos Groep, die "harde muziek op tekst van dode dichters"[3] speelde en op het label van Staalplaat de cd Vinger in het zand uitbracht.
Sinds 2002 publiceerde Starik opnieuw dichtbundels, waarvan sommige vergezeld gingen van een muziek-cd, maar soms ook van een tentoonstelling. Dichtkunst en beeldend werk combineerde hij sindsdien dus meer.
Hij hield zich in Amsterdam in navolging van de Groningse stadsdichter Bart Droog bezig met het opluisteren van uitvaarten van mensen die kind noch kraai noch contact met de familie hadden, verzorgd door de gemeentelijke Sociale Dienst. Hij zorgde voor de aanwezigheid van een dichter die een speciaal voor die gelegenheid geschreven gedicht voordroeg: de 'dichter van dienst'. Dat waren o.a. Eva Gerlach, Judith Herzberg, Neeltje Maria Min, Maria Barnas en Starik zelf. Starik maakte van iedere uitvaart een verslag. Die verslagen, over eenzame uitvaart nummer 116 t/m 227 in de periode 2010-2018, zijn hier gebundeld. Starik schrijft aangrijpend over de overledene, filosofeert over miserabele levens of de dood, maar schetst ook beeldend de desolate sfeer van deze begrafenissen. Eerder verschenen van zijn hand 'De eenzame uitvaart'* (2005) en 'Een steek diep'** (2011). Wat bijzonder opvalt in deze bundel is de zorg waarmee gemeentelijke instanties, uitvaartleiders en dichters de uitvaart van de onbekende personen voorbereiden en de uitvaart getrouw en met eerbied laten verlopen. De bijeenkomsten zijn ingetogen, plechtig en worden met toewijding en bezieling uitgevoerd. Dat lees je terug in de verslagen van Starik. Ik proef er het meevoelen met de eenzaamheid van de gestorvenen in. Er is telkens een gedicht op maat en met respect voor de overledene
Ik ben De Eenzame Uitvaart in de loop van tijd als een levensopdracht gaan zien, als een Taak die je tot het einde zult vervullen, niet als een project waarmee je na een tijdje weer ophoudt. Het recept is eenvoudig en inmiddels bekend: dichters schrijven een gedicht - en dragen dat op de uitvaart voor - voor die mensen, die anders waren overgeschoten, voor wie niemand zou komen, over wie niemand had gesproken, was de dichter er niet geweest om afscheid te nemen, vaarwel te zeggen.'
Review : De eenzame uitvaart is als verschijnsel nauwelijks meer weg te denken uit ons taalgebied , en de eerste voorzichtige stappen daarbuiten zijn ook gezet, zoals bijvoorbeeld in Duitslan d en enkele Angelsaksische landen.
Maarten Inghels was de oprichter van ‘De eenzame uitvaart’ in Antwerpen, een literair en sociaal project waarbij dichters voor eenzaam gestorvenen een persoonlijk gedicht schrijven en dit op de uitvaart komen voordragen. Het is een laatste saluut aan mensen die meestal uit de boot vielen tijdens hun leven en dan ook zonder aanwezigheid van familie of vrienden worden begraven. Inmiddels verschenen Nederlandstalige, Duitstalige en Engelstalige bloemlezingen van de gedichten en reportages. Zijn ervaringen als coördinator van de Eenzame Uitvaart vinden hun neerslag is een boekje De eenzame uitvaart. Veertig verhalen en gedichten bij vergeten levens. In 2002 richtte Starik in navolging van het Groninger Eenzame uitvaart-project[4] in Amsterdam de Poule des Doods op, een dichterscollectief dat zorgt voor een passend gedicht bij de uitvaart van eenzame overledenen. He
Frank Starik (1958-2018, dichter, schrijver) F. Starik studeerde fotografie en mixed media aan de Rietveldacademie. Een eerste dichtbundel publiceerde Starik in eigen beheer, maar zijn officiële debuut was Nepvuur (1987). Als fotograaf werkte hij mee aan de in 1988 uitgegeven geruchtmakende bloemlezing Maximaal. Na nog enkele publicaties concentreerde Starik zich op zijn beeldende kunst, terwijl zijn dichterschap wat naar de achtergrond geschoven werd. In dezelfde periode was hij zanger van de Willem Kloos Groep, die "harde muziek op tekst van dode dichters"[3] speelde en op het label van Staalplaat de cd Vinger in het zand uitbracht.
Sinds 2002 publiceerde Starik opnieuw dichtbundels, waarvan sommige vergezeld gingen van een muziek-cd, maar soms ook van een tentoonstelling. Dichtkunst en beeldend werk combineerde hij sindsdien dus meer.
Hij hield zich in Amsterdam in navolging van de Groningse stadsdichter Bart Droog bezig met het opluisteren van uitvaarten van mensen die kind noch kraai noch contact met de familie hadden, verzorgd door de gemeentelijke Sociale Dienst. Hij zorgde voor de aanwezigheid van een dichter die een speciaal voor die gelegenheid geschreven gedicht voordroeg: de 'dichter van dienst'. Dat waren o.a. Eva Gerlach, Judith Herzberg, Neeltje Maria Min, Maria Barnas en Starik zelf. Starik maakte van iedere uitvaart een verslag. Die verslagen, over eenzame uitvaart nummer 116 t/m 227 in de periode 2010-2018, zijn hier gebundeld. Starik schrijft aangrijpend over de overledene, filosofeert over miserabele levens of de dood, maar schetst ook beeldend de desolate sfeer van deze begrafenissen. Eerder verschenen van zijn hand 'De eenzame uitvaart'* (2005) en 'Een steek diep'** (2011). Wat bijzonder opvalt in deze bundel is de zorg waarmee gemeentelijke instanties, uitvaartleiders en dichters de uitvaart van de onbekende personen voorbereiden en de uitvaart getrouw en met eerbied laten verlopen. De bijeenkomsten zijn ingetogen, plechtig en worden met toewijding en bezieling uitgevoerd. Dat lees je terug in de verslagen van Starik. Ik proef er het meevoelen met de eenzaamheid van de gestorvenen in. Er is telkens een gedicht op maat en met respect voor de overledene
June 29, 2023
Prachtige bundel met verhalen en gedichten vanuit Stichting de eenzame uitvaart in Amsterdam.
Toen ik geneeskunde studeerde in Amsterdam belandde ik per toeval op de website van de Stichting. Op de een of andere manier voelde ik me verbonden met deze mensen die eenzaam gestorvenen toch een waardig afscheid willen geven. Als arts zie je zoveel mensen sterven, zoveel verhalen waar jij maar een kleine alinea in bent komen abrupt ten einde. De verhalen op de website vulden het plaatje een beetje in, ook al ging het over compleet andere patiënten. Het werd ook een motivatie voor me om de persoon achter de ziekte een beetje te leren kennen.
Nog steeds navigeer ik af en toe naar de website en bingelees dan de verhalen van de afgelopen periode.
Deze bundel is een absolute aanrader.
Toen ik geneeskunde studeerde in Amsterdam belandde ik per toeval op de website van de Stichting. Op de een of andere manier voelde ik me verbonden met deze mensen die eenzaam gestorvenen toch een waardig afscheid willen geven. Als arts zie je zoveel mensen sterven, zoveel verhalen waar jij maar een kleine alinea in bent komen abrupt ten einde. De verhalen op de website vulden het plaatje een beetje in, ook al ging het over compleet andere patiënten. Het werd ook een motivatie voor me om de persoon achter de ziekte een beetje te leren kennen.
Nog steeds navigeer ik af en toe naar de website en bingelees dan de verhalen van de afgelopen periode.
Deze bundel is een absolute aanrader.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews