What do you think?
Rate this book
Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera
Małą Martą chciał się zająć ksiądz egzorcysta. Na rodziców awanturującego się Piotrka sąsiedzi nasyłają policję i pomoc społeczną. Matka autystycznego Mateusza usłyszała, że powinna go oddać do ośrodka. Aleś rozładowuje energię, ścigając się na rowerze. Tamara ma ADHD i świadectwa z czerwonym paskiem. Nastoletni Kacper z zespołem Aspergera był gnębiony w szkole.
Dzieci i młodzież z widoczną niepełnosprawnością wywołują w nas empatię. Sprawne i zdrowe, ale zachowujące się nietypowo – agresywne, nadpobudliwe lub nieprzestrzegające norm społecznych – wzbudzają gniew i oburzenie. Postrzegamy je jak niewychowane i niekulturalne, a ich rodzice są w naszych oczach złymi matkami i ojcami. Krzywdzące oceny, brak zrozumienia i pomocy oraz próby wtłoczenia na siłę w wyznaczone przez nas ramy "normalności" to codzienność moich bohaterek i bohaterów.
Ta książka nie jest źródłem wiedzy na temat ADHD i spektrum autyzmu. Nie zajmuję się w niej poszukiwaniem ich przyczyn, nie wskazuję najlepszych metod wychowawczych i terapii. To opowieść o dzieciach, ich rodzinach oraz o tym, jak z innością radzą sobie społeczeństwo, szkoła i instytucje. — Jacek Hołub
Dzieci i młodzież z widoczną niepełnosprawnością wywołują w nas empatię. Sprawne i zdrowe, ale zachowujące się nietypowo – agresywne, nadpobudliwe lub nieprzestrzegające norm społecznych – wzbudzają gniew i oburzenie. Postrzegamy je jak niewychowane i niekulturalne, a ich rodzice są w naszych oczach złymi matkami i ojcami. Krzywdzące oceny, brak zrozumienia i pomocy oraz próby wtłoczenia na siłę w wyznaczone przez nas ramy "normalności" to codzienność moich bohaterek i bohaterów.
Ta książka nie jest źródłem wiedzy na temat ADHD i spektrum autyzmu. Nie zajmuję się w niej poszukiwaniem ich przyczyn, nie wskazuję najlepszych metod wychowawczych i terapii. To opowieść o dzieciach, ich rodzinach oraz o tym, jak z innością radzą sobie społeczeństwo, szkoła i instytucje. — Jacek Hołub
232 pages, Hardcover
First published January 22, 2020
126 people are currently reading
5652 people want to read
About the author
Jacek Hołub
5 books154 followersDziennikarz „Gazety Wyborczej", blogger.
Absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu – politologia, specjalizacja doradztwo polityczne i medialne i studiów podyplomowych z public relations w warszawskiej Szkole Głównej Handlowej.
Pierwsze kroki w mediach stawiał w 1994 r. jako reporter bydgoskiego Radia Vox i współpracownik „Ilustrowanego Kuriera Polskiego”. W latach 1997-2001 dyrektor biura senatorskiego prof. Macieja Świątkowskiego (AWS) w Bydgoszczy, od 1999 do 2003 członek rady programowej Polskiego Radia PiK w Bydgoszczy. Uczestnik programów publicystycznych w TVP Bydgoszcz i TV Toruń.
Od 2002 r. dziennikarz toruńskiej redakcji „Gazety Wyborczej”, autor ponad 300 tekstów (informacyjnych, publicystycznych i wywiadów) w ogólnopolskim wydaniu „Gazety Wyborczej”, publikuje w portalu Wyborcza.pl.
Laureat Nagrody Ostrego Pióra 2005 Business Centre Club za propagowanie w swojej pracy zawodowej zasad przedsiębiorczości, wspierania idei wolnego rynku i szerzenie edukacji ekonomicznej. Zdobywca II miejsca w konkursie Bloger 2009 Roku, wybór internautów w kategorii „Polityka”.
Prowadził bloga internetowego o nazwie Głos Rydzyka, przedstawiającego krytyczną i żartobliwą ocenę wydarzeń emitowanych na antenie Radia Maryja i TV Trwam.
Absolwent Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu – politologia, specjalizacja doradztwo polityczne i medialne i studiów podyplomowych z public relations w warszawskiej Szkole Głównej Handlowej.
Pierwsze kroki w mediach stawiał w 1994 r. jako reporter bydgoskiego Radia Vox i współpracownik „Ilustrowanego Kuriera Polskiego”. W latach 1997-2001 dyrektor biura senatorskiego prof. Macieja Świątkowskiego (AWS) w Bydgoszczy, od 1999 do 2003 członek rady programowej Polskiego Radia PiK w Bydgoszczy. Uczestnik programów publicystycznych w TVP Bydgoszcz i TV Toruń.
Od 2002 r. dziennikarz toruńskiej redakcji „Gazety Wyborczej”, autor ponad 300 tekstów (informacyjnych, publicystycznych i wywiadów) w ogólnopolskim wydaniu „Gazety Wyborczej”, publikuje w portalu Wyborcza.pl.
Laureat Nagrody Ostrego Pióra 2005 Business Centre Club za propagowanie w swojej pracy zawodowej zasad przedsiębiorczości, wspierania idei wolnego rynku i szerzenie edukacji ekonomicznej. Zdobywca II miejsca w konkursie Bloger 2009 Roku, wybór internautów w kategorii „Polityka”.
Prowadził bloga internetowego o nazwie Głos Rydzyka, przedstawiającego krytyczną i żartobliwą ocenę wydarzeń emitowanych na antenie Radia Maryja i TV Trwam.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 646 reviews
February 26, 2023
Bardzo szanuję, że autor oddaje głos nie tylko rodzicom, ale i specjalistom, a także samym dzieciom
June 11, 2024
Wyśmienity reportaż, lektura obowiązkowa dla wszystkich!!! Każdy z nas, miał, ma lub będzie miał kontakt z osobami neuroatyoowymi, dzięki tej książce zobaczycie chociaż fragment ich życia.
Ciekawostka nie mówimy już zespół Aspergera. Zwróćcie na to uwagę, ponieważ był on nazistą.
Ocena: 4,5.
Ciekawostka nie mówimy już zespół Aspergera. Zwróćcie na to uwagę, ponieważ był on nazistą.
Ocena: 4,5.
March 28, 2021
Nie zdawałam sobie sprawy z tak wielu rzeczy...
Ten reportaż pozwolił mi zrozumieć. Niektóre historie wywoływały u mnie łzy w oczach, a jeszcze inne tak przeszywającą złość na brak empatii u ludzi. Niezwykła i przede wszystkim POTRZEBNA książka.
Ten reportaż pozwolił mi zrozumieć. Niektóre historie wywoływały u mnie łzy w oczach, a jeszcze inne tak przeszywającą złość na brak empatii u ludzi. Niezwykła i przede wszystkim POTRZEBNA książka.
February 20, 2023
Cieszę się, że powstają takie książki i uświadamiają ludzi jak wygląda od środka życie rodziny w której jest osoba z neurorozwojowymi zaburzeniami psychicznymi. Mam nadzieję, że więcej ludzi ją przeczyta i po prostu zrozumie.
March 6, 2022
Wstrząsający. Zostanie ze mną na długo.
February 2, 2020
Dzieci z widoczną niepełnosprawnością wywołują w społeczeństwie współczucie i empatię. Natomiast dzieci z pozoru zdrowe, lecz nadpobudliwe i agresywne - złość, niezrozumienie oraz oburzenie. Dzieci z autyzmem czy ADHD nie są rozpieszczone czy "niegrzeczne". Takie dzieci żyją w swoim własnym świecie i pewnych rzeczy nie rozumieją. Cieszę się, że powstał ten reportaż. Jego celem jest uświadamianie, jak radzą sobie rodzice, dzieci i ich otoczenie. Uświadamianie jak łatwo ulegamy stereotypom i stygmatyzacji. Uświadamianie, że inny wcale nie znaczy gorszy!
January 2, 2024
Bardzo zadowoliła i uradowała mnie wiadomość o ukazaniu się na naszym rynku książki „Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera”- jak i spora promocja i rozgłos tej publikacji towarzyszący. Jestem absolutnie za nagłaśnianiem i propagowaniem wiedzy o wszelkich zaburzeniach, chorobach psychicznych czy innych problemach/zagadnieniach zdrowotnych, które nadal przez dużą grupę ludzi uznawane są za tabu. Społeczeństwo w tych tematach trzeba uświadamiać - zyskają na tym obie strony. Osoby cierpiące pozbędą się wstydu związanego ze swoją sytuacją, nie będą czuły się odrzucone, niezrozumiane, traktowane jak dziwadła. Ludzie ich otaczający dzięki zrozumieniu mechanizmów „odbiegających od normy”, „nietypowych” zachowań spowodowanych chorobami czy zaburzeniami przestaną zwalać te objawy na brak kultury i taktu, złe wychowanie czy lenistwo. Książka Jacka Hołuba mogła być wielkim krokiem ku upowszechnieniu wiedzy o ADHD, autyzmie i zespole Aspergera. Obiecanki cacanki. W teorii wszystko pięknie, a wyszło jak zwykle. Dostałam sporo wiadomości od osób ze spektrum jak i pedagogów, terapeutów na co dzień pracujących z tytułowymi “niegrzecznymi” dziećmi, że niestety, ale reportaż Hołuba do najrzetelniejszych nie należy. Autor mocno spłyca problemy, można stwierdzić, że w swoim researchu nie zagłębił się dostatecznie w temat, a tylko go liznął - co w przypadku tak istotnych i wymagających fachowej medyczno-psychologicznej wiedzy zaburzeń - może okazać się katastrofalne. Hołub do swojego reportażu wybrał mocno stereotypowe przypadki, do tego wysłuchał tylko jednej strony - rodziców. Gdzie są wypowiedzi psychoterapeutów, lekarzy, pedagogów - czy w końcu i samych dzieci - ktokolwiek widział, ktokolwiek wie. Podtytuł książki jest zupełnie nieadekwatny do jej treści - zdecydowanie bardziej pasuje tu “Historie rodziców dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera”. Bardzo jednostronny reportaż, ze sporą dawką stereotypów oraz błędnym nazewnictwem i kategoryzacją poruszanych zaburzeń i cech neurorozwojowych. Czytelnik nie posiadający wiedzy o tych problemach, bądź znający jedynie szczątkowe fakty z lektury “Niegrzecznych” wyjdzie ze sporą liczbą krzywdzących i fałszywych przekonań.
instagram | facebook
instagram | facebook
April 9, 2021
To był bardzo dobry reportaż. Podobało mi się, że zostały pokazane historie dzieci ze spectrum autyzmu i ADHD, nie tylko z perspektywy rodziców, ale też nauczycieli, pracowników opieki społecznej, samych nastolatków posiadających ową trudność. Taki zabieg pozwala spojrzeć na problem szerzej, w kontekście całej społeczności lokalnej.
Mimo, że o samych zaburzeniach już trochę wiem, dowiedziałam się dużo ciekawych rzeczy, np. tego, że przelewanie wody z kubka do kubka jest zabawą typową dla dzieci ze spectrum. Pozaznaczałam masę ciekawych fragmentów. Oczywiście najbardziej rażące były te opisujące reakcje otoczenia, zwłaszcza te negujące istnienie ADHD i obwiniające rodziców o NIEWYCHOWANIE dziecka. Inny rażący komentarz wypłynął ze strony rodziny jednej z bohaterek. Kobieta radziła matce, że powinna się cieszyć. Co prawda jej dziecko będzie „pierdolnięte” do końca życia, ale przynajmniej dostanie rentę. W takich momentach musiałam odłożyć książkę i ochłonąć.
Bardzo ciekawe wydały mi się również same reakcje rodziców na diagnozę dziecka. Niektórzy byli załamani, obawiali się stygmatyzacji. Ale pojawiły się skrajnie odmienne opinie. Inni rodzice poczuli ulgę, przestali obwiniać się o porażkę wychowawczą i cieszyli się, że ich dziecko wreszcie dostanie dopasowana pomoc na jaką zasługuje. Bardzo ucieszyły mnie takie reakcje. Dobrze, że nasza świadomość odnośnie różnych zaburzeń i niepełnosprawności wzrasta. My jesteśmy neurotypowi i dostosowaliśmy świat do siebie. Teraz przyszła kolej by dostosować świat też do osób z innymi potrzebami niż te należące do większości.
Mimo, że o samych zaburzeniach już trochę wiem, dowiedziałam się dużo ciekawych rzeczy, np. tego, że przelewanie wody z kubka do kubka jest zabawą typową dla dzieci ze spectrum. Pozaznaczałam masę ciekawych fragmentów. Oczywiście najbardziej rażące były te opisujące reakcje otoczenia, zwłaszcza te negujące istnienie ADHD i obwiniające rodziców o NIEWYCHOWANIE dziecka. Inny rażący komentarz wypłynął ze strony rodziny jednej z bohaterek. Kobieta radziła matce, że powinna się cieszyć. Co prawda jej dziecko będzie „pierdolnięte” do końca życia, ale przynajmniej dostanie rentę. W takich momentach musiałam odłożyć książkę i ochłonąć.
Bardzo ciekawe wydały mi się również same reakcje rodziców na diagnozę dziecka. Niektórzy byli załamani, obawiali się stygmatyzacji. Ale pojawiły się skrajnie odmienne opinie. Inni rodzice poczuli ulgę, przestali obwiniać się o porażkę wychowawczą i cieszyli się, że ich dziecko wreszcie dostanie dopasowana pomoc na jaką zasługuje. Bardzo ucieszyły mnie takie reakcje. Dobrze, że nasza świadomość odnośnie różnych zaburzeń i niepełnosprawności wzrasta. My jesteśmy neurotypowi i dostosowaliśmy świat do siebie. Teraz przyszła kolej by dostosować świat też do osób z innymi potrzebami niż te należące do większości.
July 6, 2021
4,5/5*
January 24, 2025
Na pewno znacznie mniej problematyczna niż poprzednia książka autora, po którą sięgnąłem, ale do ideału brakuje. Mam wrażenie, że reportaż jest dość płytki, powtarzalny, zaledwie dotykający tematu niż go pogłębiający. Historie warto poznać, ale jeżeli chcecie się czegoś dowiedzieć, to szukałbym gdzie indziej.
July 4, 2023
{3.8} Cieszę się, że książkowy rynek ma tak dobre pozycje do zaoferowania. Przede wszystkim skupia się na rozumieniu rodziców ale i też dzieci, które zmagają się z przeciwnościami losu. Wszystko ukazane „od zaplecza”. Reportaż jak najbardziej ok.
August 10, 2022
Dzieci gorszego boga.
Autyzm to słowo, które każdy słyszał, ale prawie nikt nie wie, co się za nim kryje. Po lekturze reportażu dochodzę do wniosku, że nie wiedzą tego ani nauczyciele ani co poniektórzy psychologowie ani nawet rodzice dzieci w spektrum autyzmu.
Historie dzieci ukazane przez Hołuba są straszliwie przygnębiające. Niestety głównie z powodu nastawienia rodziców do własnych dzieci. Jako mama syna w spektrum autyzmu nie potrafię zrozumieć wielu z rodziców przedstawionych w reportażu. Brak nadziei i wiary we własne dziecko jest dla mnie absolutnie przerażający i nosi znamiona samo spełniającej się przepowiedni. Inną kwestią jest brak wiedzy rodziców, za co winę ponosi już głównie system. System, który daje papier, a nie mówi z czym to się je. A niezrozumienie czym jest autyzm i kryjąca sią za nim triada autystyczna prowadzi do tego, że rodzice błąkają się po omacku, nie rozumiejąc jak pracuje mózg ich dziecka i w konsekwencji nie potrafiąc mu pomóc, a wręcz mu szkodząc poprzez choćby zabranianie fiksacji pozwalających w przyszłości znaleźć dobry zawód czy wymagając od nieneurotypowego dziecka, że wpisze się w pruski model wychowania. Trudno sie temu niestety dziwić jeżeli nawet psycholog udzielający wywiadu stwierdza, że nastąpił wysyp wydumanych w jego ocenie diagnoz. Takich kwiatków w reportażu Hołuba jest niestety więcej.
Przede wszystkim jest on wybitnie zerojedynkowy. Bez wątpienia autor postanowił wywołać płaczliwy efekt i to osiągnął. Nie podoba mi się to. Bardzo. Obecnie jest tyle rodzajów terapii i metod, że doprawdy autyzm czy ADHD to nie wyrok, jak zostało to ukazane w reportażu. Kwestią zasadniczą jest uwzględnianie nieneurotypowości w procesie nauki i wychowania. Oczywiście z tym wiążą się wysokie koszty. Straszliwie smutne jest to, że przez wykluczenie finansowe szanse większości z tych dzieci są okrojone.
Jakie wyjście z sytuacji widzi autor? Ano płacz, zgrzytanie zębów i załamywanie rąk. Doprawdy daleka jestem od romantyzowania autyzmu, ale dostawałam szewskiej pasji, czytając kolejną identyczną płaczliwą historię. Cały reportaż jest w istocie napisany z perspektywy załamanych rodziców. Rodziców nierozumiejących swoich dzieci, zmęczonych i sfrustrowanych ich nieneurotypowością. Punkt widzenia samorzeczników został właściwie pominięty. Jeden wywiad z nastoletnim chłopcem wiosny nie czyni. Zatem zdanie odebrano tym, którzy mierzą się ze swoją nieneurotypowością na co dzień, maskując stimy, upodabniając się do ogółu i narażając się przez to na depresję. Autor pomimo to skupił się wyłącznie na cierpieniu rodziców. Nie na cierpieniu dzieci czy dorosłych osób w spektrum.
Brakuje mi również wyjaśnienia rzeczy podstawowej czyli czym autyzm w zasadzie jest. Wywiad z psychologiem kończący książkę rozmydla ten temat i załatwia sprawę po łebkach. Zabrakło choćby wyłożenia jak krowie na rowie czym przejawia się triada autystyczna. To by pozwoliło zrozumieć laikom choćby to dlaczego dziecko leży i krzyczy, tylko dlatego, że chce jechać windą, a nie iść schodami. Szkoda również, że zabrakło rozmowy z psychiatrą czyli osobą, która autyzm diagnozuje i splata w ręku wszystkie sznurki pochodzące począwszy od neurologa po psychologa itd. Autor wybrał też stosunkowo podobne przypadki, a spektrum autyzmu jest bardzo szerokie. Mieści się w nim i Elon Musk czy Anthony Hopkins, ale i doktor Oksztulski, który nie mówi.
Zastrzeżeń jak widać mam sporo, ale i tak uważam, że dobrze, iż ta książka powstała. Oby dzięki niej ludzie w spektrum autyzmu spotykali się z coraz większym zrozumieniem i akceptacją społeczną.
Autyzm to słowo, które każdy słyszał, ale prawie nikt nie wie, co się za nim kryje. Po lekturze reportażu dochodzę do wniosku, że nie wiedzą tego ani nauczyciele ani co poniektórzy psychologowie ani nawet rodzice dzieci w spektrum autyzmu.
Historie dzieci ukazane przez Hołuba są straszliwie przygnębiające. Niestety głównie z powodu nastawienia rodziców do własnych dzieci. Jako mama syna w spektrum autyzmu nie potrafię zrozumieć wielu z rodziców przedstawionych w reportażu. Brak nadziei i wiary we własne dziecko jest dla mnie absolutnie przerażający i nosi znamiona samo spełniającej się przepowiedni. Inną kwestią jest brak wiedzy rodziców, za co winę ponosi już głównie system. System, który daje papier, a nie mówi z czym to się je. A niezrozumienie czym jest autyzm i kryjąca sią za nim triada autystyczna prowadzi do tego, że rodzice błąkają się po omacku, nie rozumiejąc jak pracuje mózg ich dziecka i w konsekwencji nie potrafiąc mu pomóc, a wręcz mu szkodząc poprzez choćby zabranianie fiksacji pozwalających w przyszłości znaleźć dobry zawód czy wymagając od nieneurotypowego dziecka, że wpisze się w pruski model wychowania. Trudno sie temu niestety dziwić jeżeli nawet psycholog udzielający wywiadu stwierdza, że nastąpił wysyp wydumanych w jego ocenie diagnoz. Takich kwiatków w reportażu Hołuba jest niestety więcej.
Przede wszystkim jest on wybitnie zerojedynkowy. Bez wątpienia autor postanowił wywołać płaczliwy efekt i to osiągnął. Nie podoba mi się to. Bardzo. Obecnie jest tyle rodzajów terapii i metod, że doprawdy autyzm czy ADHD to nie wyrok, jak zostało to ukazane w reportażu. Kwestią zasadniczą jest uwzględnianie nieneurotypowości w procesie nauki i wychowania. Oczywiście z tym wiążą się wysokie koszty. Straszliwie smutne jest to, że przez wykluczenie finansowe szanse większości z tych dzieci są okrojone.
Jakie wyjście z sytuacji widzi autor? Ano płacz, zgrzytanie zębów i załamywanie rąk. Doprawdy daleka jestem od romantyzowania autyzmu, ale dostawałam szewskiej pasji, czytając kolejną identyczną płaczliwą historię. Cały reportaż jest w istocie napisany z perspektywy załamanych rodziców. Rodziców nierozumiejących swoich dzieci, zmęczonych i sfrustrowanych ich nieneurotypowością. Punkt widzenia samorzeczników został właściwie pominięty. Jeden wywiad z nastoletnim chłopcem wiosny nie czyni. Zatem zdanie odebrano tym, którzy mierzą się ze swoją nieneurotypowością na co dzień, maskując stimy, upodabniając się do ogółu i narażając się przez to na depresję. Autor pomimo to skupił się wyłącznie na cierpieniu rodziców. Nie na cierpieniu dzieci czy dorosłych osób w spektrum.
Brakuje mi również wyjaśnienia rzeczy podstawowej czyli czym autyzm w zasadzie jest. Wywiad z psychologiem kończący książkę rozmydla ten temat i załatwia sprawę po łebkach. Zabrakło choćby wyłożenia jak krowie na rowie czym przejawia się triada autystyczna. To by pozwoliło zrozumieć laikom choćby to dlaczego dziecko leży i krzyczy, tylko dlatego, że chce jechać windą, a nie iść schodami. Szkoda również, że zabrakło rozmowy z psychiatrą czyli osobą, która autyzm diagnozuje i splata w ręku wszystkie sznurki pochodzące począwszy od neurologa po psychologa itd. Autor wybrał też stosunkowo podobne przypadki, a spektrum autyzmu jest bardzo szerokie. Mieści się w nim i Elon Musk czy Anthony Hopkins, ale i doktor Oksztulski, który nie mówi.
Zastrzeżeń jak widać mam sporo, ale i tak uważam, że dobrze, iż ta książka powstała. Oby dzięki niej ludzie w spektrum autyzmu spotykali się z coraz większym zrozumieniem i akceptacją społeczną.
August 16, 2025
4.5
tbh troche plakalam
tbh troche plakalam
February 20, 2022
Książka Jacka Hołuba „Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera“ bez wątpienia porusza ważny temat i jeśli tylko zwiększy świadomości społeczną to już jest jakiś plus.
Niestety przekonałam się, że sposób pisania książek przez autora nie tylko mi nie odpowiada, ale nie spełnia też moich oczekiwań.
Po raz kolejny (wcześniej w „Żeby umarło przede mną“) Hołub decyduje się na spisanie wypowiedzi rodziców (i niekiedy innych osób ze środowiska bohaterów reportażu) i tyle. Niekiedy rodzice, głównie matki, same stawiają pytania, zastanawiają się co robić. Niekiedy w swojej perspektywie, w emocjach, gubią fakty, realną wiedzę na temat zaburzeń czy neuroróżnorodności.
A dalej w książce nie ma uzupełnienia czy sprostowania. A Czytelnik bez znajomości tematu bierze przecież te słowa jako prawdę, nie ma narzędzi by ocenić czy to, o czym właśnie czyta, jest standardem, czy jednym z milionów różnych doświadczeń, na które wpływ ma wiele czynników, czytelnik nie wie czy to, o czym czyta, jest prawdą czy tylko niepotwierdzonym przypuszczeniem.
Ostatnia rozmowa, wywiad ze specjalistą, to takie trochę too little too late, dobrze, że jest, ale też wiedza przekazywana w formie wywiadu nie jest w pełni przyswajana, trudniej wyłuskać to, co najważniejsze.
W związku z tym uznaje tę książkę za wybrakowaną - bo nie ma w niej nie tylko faktów i wiedzy naukowej, ale również tytułowych historii dzieci (z jednym wyjątkiem), są tylko historie (zagubionych, zmęczonych, przytłoczonych) rodziców.
Niestety przekonałam się, że sposób pisania książek przez autora nie tylko mi nie odpowiada, ale nie spełnia też moich oczekiwań.
Po raz kolejny (wcześniej w „Żeby umarło przede mną“) Hołub decyduje się na spisanie wypowiedzi rodziców (i niekiedy innych osób ze środowiska bohaterów reportażu) i tyle. Niekiedy rodzice, głównie matki, same stawiają pytania, zastanawiają się co robić. Niekiedy w swojej perspektywie, w emocjach, gubią fakty, realną wiedzę na temat zaburzeń czy neuroróżnorodności.
A dalej w książce nie ma uzupełnienia czy sprostowania. A Czytelnik bez znajomości tematu bierze przecież te słowa jako prawdę, nie ma narzędzi by ocenić czy to, o czym właśnie czyta, jest standardem, czy jednym z milionów różnych doświadczeń, na które wpływ ma wiele czynników, czytelnik nie wie czy to, o czym czyta, jest prawdą czy tylko niepotwierdzonym przypuszczeniem.
Ostatnia rozmowa, wywiad ze specjalistą, to takie trochę too little too late, dobrze, że jest, ale też wiedza przekazywana w formie wywiadu nie jest w pełni przyswajana, trudniej wyłuskać to, co najważniejsze.
W związku z tym uznaje tę książkę za wybrakowaną - bo nie ma w niej nie tylko faktów i wiedzy naukowej, ale również tytułowych historii dzieci (z jednym wyjątkiem), są tylko historie (zagubionych, zmęczonych, przytłoczonych) rodziców.
August 8, 2022
Na prowadzenie auta mamy obowiązkowe licencje, to dlaczego na prowadzenie życia małego człowieka licencji nie ma? Pytanie nasuwa się samo w trakcie czytania wypowiedzi niektórych z opiekunów. Wraz z przemożną potrzebą spuszczenia im wpierdolu życia.
February 15, 2020
Mam wrażenie, że ostatnio sporo mówi się o najnowszym reportażu Jacka Hołuba, czyli „Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera", ale nie bez przyczyny. Autor porusza niezwykle ważny temat - przedstawia historie dzieci ze spektrum autyzmu czy ADHD, opowiedzianych z perspektywy matek, ale też innych jednostek, osób trzecich np. pedagoga wspomagającego, dyrektorki szkoły czy samego dziecka, niemal całkowicie oddając im głos (autora, poza posłowiem, właściwie w tym reportażu nie ma). Odmienne perspektywy zdecydowanie stanowią atut tej pozycji, bo pozwalają na stworzenie pełniejszego obrazu sytuaacji. Bardzo subtelny, nieoceniający reportaż, który stanowi doskonałą lekcję empatii dla jego czytelników.
August 12, 2021
Arcydzieło reportażu to to nie jest.
July 1, 2021
"Ostatnio wrócił z lekcji religii z płaczem, bo przybili do krzyża Pana Jezusa i go boli. Ściągnął ze ściany krucyfiks i wyrwał z niego figurkę. Nie chciał, żeby Jezus cierpiał" - Karolina, matka ośmioletniego Mateusza.
Niesamowita i ogromnie poruszająca książka, zawierająca wiele dojmujących, wzruszających - i równie inspirujących - zwierzeń rodziców i członków rodzin dzieci z problemami wychowawczymi.
Wychowanie dzieci dotkniętych ADHD czy zaburzeniami ze spektrum autyzmu bywa prawdziwą gehenną dla rodziców, ogromną próbą wytrzymałości i silnej woli a ich poświęcenie prawdziwym świadectwem rodzicielskiej miłości.
Książka Jacka Hołuba stanowi bardzo dobrą lekturę dla osób, którzy z zewnątrz obserwują te zmagania, nie mając całościowego obrazu sytuacji, często też wyzwalając w sobie złe emocje pod wpływem zachowań dzieci, w miejscach publicznych, czy w trakcie rodzinnych spotkań, czy imprez prywatnych. Dla nich są te dzieci są "niegrzeczne", niekoleżeńskie, wszystko psują... Niezrozumienie wagi i skali problemu prowadzi do negatywnych reakcji a rodziny spychane w sferę ostracyzmu społecznego, zaś dzieci alienowane i wykluczane ze środowisk rówieśniczych.
Szokującym bywa, że to niezrozumienie i nietolerancja dzieci z autyzmem, wypływają często od osób, które powinny stanowić nich wsparcie - w tym lekarzy i pracowników opieki społecznej... Jakkolwiek, jak pokazuje ta książka, są i wzniosłe przykłady - autor oddaje głos pełnym empatii, skorym do wielkiego poświecenia i zaangażowania w pomoc terapeutom, wychowawcom czy pracownikom MOPS-ów...
To dobra publikacja, która być może otworzy niektórym oczy. Ponadto, jest to też książka, która pomoże rodzinom dzieci dotkniętych zaburzeniami - a tym samym, również im - znaleźć przykłady i wzory, które wesprą ich w codziennych zmaganiach się z wyjątkowo trudną sytuacją. Polecam gorąco!
Niesamowita i ogromnie poruszająca książka, zawierająca wiele dojmujących, wzruszających - i równie inspirujących - zwierzeń rodziców i członków rodzin dzieci z problemami wychowawczymi.
Wychowanie dzieci dotkniętych ADHD czy zaburzeniami ze spektrum autyzmu bywa prawdziwą gehenną dla rodziców, ogromną próbą wytrzymałości i silnej woli a ich poświęcenie prawdziwym świadectwem rodzicielskiej miłości.
Książka Jacka Hołuba stanowi bardzo dobrą lekturę dla osób, którzy z zewnątrz obserwują te zmagania, nie mając całościowego obrazu sytuacji, często też wyzwalając w sobie złe emocje pod wpływem zachowań dzieci, w miejscach publicznych, czy w trakcie rodzinnych spotkań, czy imprez prywatnych. Dla nich są te dzieci są "niegrzeczne", niekoleżeńskie, wszystko psują... Niezrozumienie wagi i skali problemu prowadzi do negatywnych reakcji a rodziny spychane w sferę ostracyzmu społecznego, zaś dzieci alienowane i wykluczane ze środowisk rówieśniczych.
Szokującym bywa, że to niezrozumienie i nietolerancja dzieci z autyzmem, wypływają często od osób, które powinny stanowić nich wsparcie - w tym lekarzy i pracowników opieki społecznej... Jakkolwiek, jak pokazuje ta książka, są i wzniosłe przykłady - autor oddaje głos pełnym empatii, skorym do wielkiego poświecenia i zaangażowania w pomoc terapeutom, wychowawcom czy pracownikom MOPS-ów...
To dobra publikacja, która być może otworzy niektórym oczy. Ponadto, jest to też książka, która pomoże rodzinom dzieci dotkniętych zaburzeniami - a tym samym, również im - znaleźć przykłady i wzory, które wesprą ich w codziennych zmaganiach się z wyjątkowo trudną sytuacją. Polecam gorąco!
August 28, 2021
Ważna i potrzebna książka, każdy powinien się z nią zapoznać.
September 6, 2021
Nie sądziłam, że ta książka mogłaby mieć na mnie chociaż częściowo porównywalny wpływ jak "Żeby umarło przede mną". Czy się myliłam? I tak, i nie. W pewnym sensie tych emocji nie ma co porównywać, bo to zgoła inny "kaliber ciężkości". Z drugiej strony, mamy do czynienia z podobnym konstruktem. Znów kilka wybranych przekrojowo historii daje dokładny obraz pewnego zjawiska. W tym wypadku jest to niewiedza, brak zrozumienia i empatii oraz fałszywe przekonania i hejt względem dzieci ze spektrum autyzmu, zespołem Aspergera i zaburzeniami ADHD. Zdaniem wielu są one bezczelne, niewychowane, niegrzeczne czy po prostu złe. Otóż, nie. Te dzieci są po prostu niezrozumiane. Przez nauczycieli, przez rówieśników, przez otoczenie, ale także przez własnych rodziców, od których tak wiele przecież zależy. Było tu wiele trudnych momentów, ale i wiele takich, które niosą otuchę, nadzieję i wiarę w to, że jeśli się chce to można. Chyba że jest się psycholożką, która nie wie, że na autyzm nie ma lekarstwa*, bo wtedy okazuje się, że nawet przy dobrych chęciach, a z braku wiedzy, to jednak nic nie można. No chyba że zaszkodzić, bo pomóc to na pewno nie.
*NAWET PRZED LEKTURĄ TEJ KSIĄŻKI WIEDZIAŁAM, ŻE NA AUTYZM NIE MA LKEARSTWA I ŻE AUTYZMU NIE WYWOŁUJĄ SZCZEPIONKI. GDZIE TA PSYCHOLOŻKA SIĘ UCHOWAŁA I WYKSZTAŁCIŁA?!
*NAWET PRZED LEKTURĄ TEJ KSIĄŻKI WIEDZIAŁAM, ŻE NA AUTYZM NIE MA LKEARSTWA I ŻE AUTYZMU NIE WYWOŁUJĄ SZCZEPIONKI. GDZIE TA PSYCHOLOŻKA SIĘ UCHOWAŁA I WYKSZTAŁCIŁA?!
March 20, 2020
Podobało mi się ;)
May 9, 2025
Bardzo potrzebna książka
December 23, 2023
wow… fantastyczny reportaż
February 13, 2022
Ta książka to jeden wielki ból, złość, niezrozumienie, a przede wszystkim rzeczywistość - tak bardzo brutalna. Niczym niezawiniona.
Nie jestem w stanie nic więcej napisać. Nie byłam świadoma tylu spraw... Żadne moje słowa nie oddadzą tego, jakie cierpienie i wyzwania spadają na rodziców i ich dzieci mierzące się z zaburzeniami. O tym trzeba po prostu przeczytać, bo nic nie zobrazuje rzeczywistości takich rodzin, jak tylko słowa rodziców zmagających się z tymi trudnościami na co dzień.
Rozdzierająca serce, pokazująca prawdę i otwierająca szeroko oczy na to, co się dzieje dookoła.
Nie jestem w stanie nic więcej napisać. Nie byłam świadoma tylu spraw... Żadne moje słowa nie oddadzą tego, jakie cierpienie i wyzwania spadają na rodziców i ich dzieci mierzące się z zaburzeniami. O tym trzeba po prostu przeczytać, bo nic nie zobrazuje rzeczywistości takich rodzin, jak tylko słowa rodziców zmagających się z tymi trudnościami na co dzień.
Rozdzierająca serce, pokazująca prawdę i otwierająca szeroko oczy na to, co się dzieje dookoła.
July 31, 2024
Dobrze się to czyta, martwią jednak rzeczy merytoryczne, a mianowicie - przeważająca reprezentacja "agresywnych" autystów oraz końcowy wywiad z psychologiem, który powiela farmazony nt. nadreprezentacji uczniów z orzeczeniem w spektrum autyzmu oraz "błędy matki" w czasie ciąży jako powód autyzmu. Proponuję erratę do tego wywiadu ze specjalistami w tym zakresie lub zainteresowanie się wystąpieniami samorzeczników.
January 21, 2021
5/5
Już we wstępie możemy przeczytać:
"Małą Martą chciał się zająć ksiądz egzorcysta. Na rodziców awanturującego się Piotrka sąsiedzi nasyłają policję i pomoc społeczną. Matka autystycznego Mateusza usłyszała, że powinna go oddać do ośrodka. Aleś rozładowuje energię, ścigając się na rowerze. Tamara ma ADHD i świadectwa z czerwonym paskiem. Nastoletni Kacper z zespołem Aspergera był gnębiony w szkole.
Ta książka nie jest źródłem wiedzy na temat ADHD i spektrum autyzmu. Nie zajmuję się w niej poszukiwaniem ich przyczyn, nie wskazuję najlepszych metod wychowawczych i terapii. To opowieść o nich, ich rodzinach oraz o tym, jak z innością radzą sobie społeczeństwo, szkoła i instytucje". (Jacek Hołub, "Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera", Wydawnictwo Czarne, 2020, str. 8)
Dzieci z niewidoczną niepełnosprawnością, ale zachowujące się agresywnie lub nieprzestrzegające norm społecznych wzbudzają gniew, oburzenie. Często odpowiedzialność za ich postępowanie spada na rodziców, że nie potrafili ich wychować, że są złymi rodzicami.
Właśnie w tej książce możemy znaleźć historie sześciorga dzieci z różnymi zaburzeniami ze spektrum autyzmu, z zespołem Aspergera czy z ADHD. Autor spisał je na podstawie rozmów przeprowadzonych z rodzicami, nauczycielami, pracownikiem socjalnym z MOPS-u, psychologami. Są to trudne sprawy przedstawione przez członków rodziny, którzy często borykają się z przypadłościami swoich pociech bez jakiegokolwiek wsparcia.
Każda z tych historii jest inna. Każda opowiada o innych osobach. Każda dzieje się w innym miejscu. Ale wszystkie łączy jedno i najważniejsze - brak zrozumienia ze strony społeczeństwa, własnej rodziny, szkoły czy instytucji typu poradnia psychologiczno-pedagogiczna, MOPS. Wszystkie bohaterki i bohaterowie tej książki spotykają się z odrzuceniem w swoim środowisku. Rodzice często przeżywają kryzysy małżeńskie.
Była to trudna lektura. Uświadomiła mi, jak mało my, jako społeczeństwo, wiemy o przypadłościach takich jak zespół Aspergera, zaburzenia ze spektrum autyzmu czy marginalizowanym ADHD. Dała mi do myślenia na temat częstych sytuacji spotykanych na codzień na ulicy, w sklepie, w szkole, jak od razu szufladkujemy i oceniamy ludzi nie znając ich, ich historii czy sytuacji życiowej, zdrowotnej. Tak naprawdę nie wiemy, kto z nich ma zaburzenia rozwojowe. A przede wszystkim możemy zorientować się, w jakim trudnym położeniu znajdują się rodziny takich dzieci, jak wygląda ich codzienność i z czym spotykają się na każdym kroku.
Niejednokrotnie podczas lektury zakręciły mi się łzy w oczach. Książka jest napisana w bardzo przystępny sposób, ale ze względu na emocje, które wzbudziła we mnie, musiałam dawkować sobie czytanie. Naprawdę ta pozycja daje wiele do myślenia.
Polecam!
Już we wstępie możemy przeczytać:
"Małą Martą chciał się zająć ksiądz egzorcysta. Na rodziców awanturującego się Piotrka sąsiedzi nasyłają policję i pomoc społeczną. Matka autystycznego Mateusza usłyszała, że powinna go oddać do ośrodka. Aleś rozładowuje energię, ścigając się na rowerze. Tamara ma ADHD i świadectwa z czerwonym paskiem. Nastoletni Kacper z zespołem Aspergera był gnębiony w szkole.
Ta książka nie jest źródłem wiedzy na temat ADHD i spektrum autyzmu. Nie zajmuję się w niej poszukiwaniem ich przyczyn, nie wskazuję najlepszych metod wychowawczych i terapii. To opowieść o nich, ich rodzinach oraz o tym, jak z innością radzą sobie społeczeństwo, szkoła i instytucje". (Jacek Hołub, "Niegrzeczne. Historie dzieci z ADHD, autyzmem i zespołem Aspergera", Wydawnictwo Czarne, 2020, str. 8)
Dzieci z niewidoczną niepełnosprawnością, ale zachowujące się agresywnie lub nieprzestrzegające norm społecznych wzbudzają gniew, oburzenie. Często odpowiedzialność za ich postępowanie spada na rodziców, że nie potrafili ich wychować, że są złymi rodzicami.
Właśnie w tej książce możemy znaleźć historie sześciorga dzieci z różnymi zaburzeniami ze spektrum autyzmu, z zespołem Aspergera czy z ADHD. Autor spisał je na podstawie rozmów przeprowadzonych z rodzicami, nauczycielami, pracownikiem socjalnym z MOPS-u, psychologami. Są to trudne sprawy przedstawione przez członków rodziny, którzy często borykają się z przypadłościami swoich pociech bez jakiegokolwiek wsparcia.
Każda z tych historii jest inna. Każda opowiada o innych osobach. Każda dzieje się w innym miejscu. Ale wszystkie łączy jedno i najważniejsze - brak zrozumienia ze strony społeczeństwa, własnej rodziny, szkoły czy instytucji typu poradnia psychologiczno-pedagogiczna, MOPS. Wszystkie bohaterki i bohaterowie tej książki spotykają się z odrzuceniem w swoim środowisku. Rodzice często przeżywają kryzysy małżeńskie.
Była to trudna lektura. Uświadomiła mi, jak mało my, jako społeczeństwo, wiemy o przypadłościach takich jak zespół Aspergera, zaburzenia ze spektrum autyzmu czy marginalizowanym ADHD. Dała mi do myślenia na temat częstych sytuacji spotykanych na codzień na ulicy, w sklepie, w szkole, jak od razu szufladkujemy i oceniamy ludzi nie znając ich, ich historii czy sytuacji życiowej, zdrowotnej. Tak naprawdę nie wiemy, kto z nich ma zaburzenia rozwojowe. A przede wszystkim możemy zorientować się, w jakim trudnym położeniu znajdują się rodziny takich dzieci, jak wygląda ich codzienność i z czym spotykają się na każdym kroku.
Niejednokrotnie podczas lektury zakręciły mi się łzy w oczach. Książka jest napisana w bardzo przystępny sposób, ale ze względu na emocje, które wzbudziła we mnie, musiałam dawkować sobie czytanie. Naprawdę ta pozycja daje wiele do myślenia.
Polecam!
November 14, 2023
Otwierająca oczy lektura. Przyznam, że pozwoliła wyjść mi, przynajmniej na razie, mentalnie z mojej banki. Chociaż mam trochę zastrzeżeń co do samej formy książki. Odnoszę wrażenie, że historie rodziców opisywały tak zbliżone sytuacje, że nie umiem ich od siebie rozróżnić po lekturze i myślę, że w koło poruszane były te same problemy. Bardzo podobał mi się za to rozdział z perspektywy Kacpra oraz te następujące po nim.
November 22, 2021
Ten reportaż był bardzo dobry. Cieszę się, że mogłam poznać historię tak wielu osób, także ze spektrum. Jest to temat który bardzo mnie interesuje i zaspokoił moja potrzebę jego dalszego rozszerzenia i poznawania.
Displaying 1 - 30 of 646 reviews