رنگ‌های رفته‌ی دنيا

by گروس عبدالملکیان (Poet), Garous Abdolmalekian (a.k.a.)

Genres: Poetry

83 pages, Paperback

First published January 1, 2003

Reviews

[Maryam]

فرصتی نمانده است
بیا همدیگر را بغل کنیم
فردا
یا من تو را می کشم
یا تو چاقو را در آب خواهی شست

همین چند سطر
دنیا به همین چند سطر رسیده است
به اینکه انسان
کوچک بماند بهتر است
به دنیا نیاید بهتر است

اصلا این فیلم را به عقب برگردان
آنقدر که پالتوی پوست پشت ویترین
پلنگی شود
که می دود در دشت های دور
آنقدر که عصاها
پیاده به جنگل برگردند
و پرندگان دوباره بر زمین...
زمین...
نه!
به عقب تر برگرد
بگذار خدا
دوباره دست هایش را بشوید
در آینه بنگرد
شاید
تصمیم دیگری گرفت

[Parisa Soltani]

این بار می خواهم تکه
تکه
تکه
تکه کنم خود را
تا دوباره دست کسی شاید…
نه!
این پازل را
هزار بار هم که بچینی
همان می شود

#گروس _عبدالملکیان


چقدر تو خوبی گروس؟!

[مجید اسطیری]

بلیط قطار را پاره میکنم
و با آخرین گله گوزن ها به خانه برمی‌گردم

آن قدر شاعرم که شاخ هایم شکوفه داده
و آوازم چونان مهی بر دریاچه می‌گذرد

شلیک هر گلوله خشمی است که از سینه تفنگ کم می‌شود
سینه‌ام را آماده کرده‌ام
تا تو مهربان تر شوی

-
که بود که می‌گفت شعر سپید در خاطر کسی نمی‌ماند؟
این شعر را بعد از ده دوازده سال از حافظه ام بیرون کشیدم و اینجا نوشتم
شعر خوب به خاطر می‌ماند

[ZaRi]

در بهشت گاهی
در جهنم همیشه
به خدا میرسی

***

من از تو پنجره
تو از من پله ساخته ای
و روبرویت که می ایستم
لبخند که نه
غمی غریب بر لبانت به دنیا می آید

[Saman]

درست مثل فنجان قهوه
که ته می‌کشد
پنجره
کم کم از تصویر تو
تهی می‌شود

حالا
من مانده‌ام و
پنجره‌ای خالی و
فنجان قهوه‌ای
که از حرف‌های نگفته
پشیمان است

[HM]

این دومین کتاب شعر گروس عبدالملکیان است که در آن گروس بیشتر ذائقه ی خواننده ی این روزهای شعر فارسی را فهمیده و به آن پاسخ می دهد

مورچه
من مرده ام
و این را فقط
من می دانم و تو
تو
که چای را تنها در استکان خودت می ریزی

خسته تر از آنم که بنشینم
به خیابان می روم
با دوستانم دست می دهم
انگار هیچ اتفاقی نیافتاده است

گیرم کلید را در قفل در چرخاندی
دلت باز نخواهد شد

می دانم
من مرده ام
و این را فقط من می دانم و تو
که دیگر روزنامه را با صدای بلند نمی خوانی

نمی خوانی و
این سکوت مرا دیوانه کرده است
آن قدر که گاهی دلم می خواهد
مورچه ای شوم
تا در گلوی نی لبکی خانه بسازم
و باد نت ها را به خانه ام بیاورد
یا مرا از سیاهی سنگفرش خیابان بردارد
بگذارد روی پیراهن سفید تو
که می دانم
باز هم مرا پرت می کنی
لا به لای همین سطرها
لا به لای همین روزها

این روزها
در خواب هایم تصویری است
که مرا می ترساند

تصویری از ریسمان آویخته از سقف
مردی آویخته از ریسمان
پشت به من
و این را فقط من می دانم و من
که می ترسم برش گردانم
----------------------------------

شعر خوبی است مخاطب انبوه را جذب می کند ، هم شعر تغزلی را با تخیلی مدرن درون اشیاء برده و هم طنز و تصویر دارد و هم دلتنگی رابطه انسان روزگار ما را با خود و معشوقه اش نشان می دهد و هم چیزهای لازم دیگر ولی برای من اینها کافی نیست و سیرابم نمی کند. اما همین که توانسته لذت شعر خواندن را میان توده مردم آورد، قابل احترام و تحسین است

[Haman]

ه شانه ام زدی که تنهایی ام را تکانده باشی

به چه دل خوش کرده ای ؟!

تکاندن برف از شانه های آدم برفی ؟

[Sahar]

بازگشته اند
دردهای قدیمی
تصویرهای تاریک
از من در آینه
از من
در خواب ها.

این بار می خواهم
تکه
تکه
تکه کنم خود را
تا دوباره دست کسی
شاید....
نه !

این پازل را
هزار بار هم که بچینی
همان می شود

[Sama]

نامت را در پرانتزی می نویسم
که آن را برای همیشه خواهم بست

سالها بعد
چون دری قدیمی
بازش می کنند
زن بر دریچه خیره مانده و مرد
آرام دور می شود

[Roozbeh]

دوستش دارم
نه به خاطر آن که رهبرم بوده
نه به خاطر آن که شاه
تنها به خاطر آن که همیشه
در لحظه‌های من و تو
روی تمام قلیان‌ها نشسته
ناصرالدین شاه

[Sara Kamjou]

دوست‌داشتنی بود.
----------------------
یادگاری از کتاب:
کدام پل
در کجای جهان
شکسته است
که هیچکس به خانه‌اش نمی‌رسد
...
مسیر خانه‌ات را
از حافظهٔ کفش‌هایم پاک کرده‌ام.
...
در بسته می‌شود
و نامت را در پرانتزی می‌نویسم
که آن را برای همیشه خواهم بست.

[Zahra]

بلیط قطار را پاره می‌کنم / و با آخرین گله‌ی گوزن‌ها / به خانه برمی‌گردم

[Alii]

کدام پل
در کجای جهان
شکسته است
که هیچ‌کس به خانه‌اش نمی‌رسد

[Pouria]

رنگ های رفته ی دنیا و گزیده ای از پرنده ی پنهان (مجموعه شعر)/ گروس عبدالملکیان/ نشر چشمه/ چاپ دوم/ 106 صفحه/ تاریخ اتمام کتاب: پنج شنبه 6 مهر 1396
سومین کتابی است که از گروس میخوانم. سبک شعرهایش مثل دو کتاب قبلی است. موضوع شعرها بیشتر احساسی و مربوط به روابط انسانی است. اکثر شعرها ها غم و جنونی دارند که در دو کتاب قبلی اش هم بود. ارزش وقت گذاشتن و خواندن را داشت. در کل از نظر من کتاب شعر متوسطی بود ولی چند شعر خوب داشت.

پوریا روشنی

[Mohi]

بازگشته‌اند
دردهای قدیمی
تصویرهای تاریک
از من در آینه
از من
در خواب‌ها
این‌بار میخواهم
تکه
تکه
تکه کنم خودم را
تا دوباره دست کسی
شاید...
نه!
این پازل را
هزار بار هم که بچینی
همان می‌شود

[Fatishaah]

دلسرد چین‌های چروکیدهٔ چهره‌ام نباش
دلسرد لبخندهای نارنجی
پاییز که دیگر پیر شدن ندارد!

درختی قدیمی‌ام
آن‌قدر قدیمی
که فراموش کرده‌ام
روزی
سیب زاییده‌ام یا گلابی؟

با آرزوهای غمگین
مثل یک عصا
تخت‌خواب
یا تکه‌های چوب
در کنار بخاری

[Negin]

شعراش واقعا قشنگه♡

[Soodi]

"چگونه با تو از چمدان سخن بگویم؟"

****
در را که باز کنم
دو فنجان کنار هم نشانده ای
و عطر چای مرا میبرد
به دستهای تو
به ساعت چهار
به آن فکر کوچک
که برخیزی و
دلتنگی ات را در قوری گل سرخ دم کنی

****
در را باز میکنم
عطرها مرده اند
بر میز کاغذی است که بر آن نوشته ای
"چگونه با تو از چمدان سخن بگویم؟"

[Fateme Beygi]

گروس...گروس شاعرمورد علاقه ی منه از نسل جدید شاعرا...شعرای فلسفی/تصویری/تازه و نابش...

[Masoud Niazi]

خسته تر از آنم که بنشینم ...

[Shadi]

کدام پل

در کجای جهان شکسته است

که هیچکس به خانه اش نمی رسد

[Ryhne]

و اما قدعه ۳۰۰مین جلد ثبت شده من در اینجا هم افتاد به نام این کتاب...
اینم یه یادگاری دیگه از جنگ..

"به شانه ام زدی
که تنهایی ام را تکانده باشی
به چه دل خوش کرده ای؟
تکاندن برف
از شانه های آدم برفی؟"


"فراموش کن
مسلسل را
مرگ را
و به ماجرا زنبوری بیندیش
که در میانه میدان مین
به جست‌و‌جوی ساخه گلی ست"

[Elaheh Ramezani]

دروغ دیواری است
که هر صبح اجرهایش را می چینی
بنای بی حواس من!
در را فراموش کرده ای


اب تا گردنم بالا امده
اجر تا گردنم بالا امده
اب تا لب هایم بالا امده
اب بالا امده ....



من اما نمی میرم
من ماهی میشوم

[majede]

به چه مي انديشي؟
به تكاندن برف از شانه هاي آدم برفي؟؟

[Roya Shakeri]

من
حدس هاي مردي زنداني ام
از فصل هاي پشت ديوار

[Sadra Kharrazi]

گفتی دوستت دارم و من به خیابان رفتم؛
فضای اتاق برای پرواز کافی نبود...

[SA®A]

فرقی نمی‌کند
که در دست‌های شما بوده
یا در سینه‌های ما
در مشت ما باشد
یا بر گرده‌های شما
خواب این خنجر
مرا دیوانه کرده است

و برف که می‌بارد
روی سطرهای شعر من
و برف
که پشت پنجره می‌بارد
برف
برف
برف
و تازه می‌فهمم
که برف خستگی ِ خداست
آن قدر که حس می‌کنی
پاک‌کنش را برداشته
می‌کشد روی نام من
روی تمام خیابان‌ها
خاطره‌ها
خنجرها.

گروس عبدالملکیان
رنگ‌های رفته‌ی دنیا

[Arezu Wishka]

از معدود شاعرهایی به حساب میاد که شعرهاش به دلم میشینه
بطور کل با شعر و قافیه و ... رابطه خوبی ندارم و هر شعری به دلم نمیشینه اما گروس رو میپسندم

[amirhosein nikueimanesh]

آقای گروس عبدالملکیان یک استعداد آتیه دار در سرایش شعر سپید ایران است. او که با زبان مختص به خود عالم خیال و واقعیت را در هم می آمیزد توانسته تاثیر گذار ترین اشعار را بصورت قصار به جامعه ی جهانی شعر و ادب ارائه کند

[امیرمحمد]

از نشر چشمه خوندم.