El arte de insultar

by Arthur Schopenhauer, Fabio Morales García (Translator), Franco Volpi (Editor)

Après le succès de L’Art d’être heureux (« Points Essais », 2013), Franco Volpi propose cette fois une anthologie thématique de la pratique de l’insulte, dont Schopenhauer le misanthrope était fervent défenseur dans ses écrits, mais aussi pratiquant assidu : « Que de fois m’a étonné l’intelligence de mon chien, mais sa bêtise aussi ; il en a été de même avec le genre humain. »Il en résulte ce petit ouvrage, qu’on pourrait considérer comme « posthume », où l’on voit le pire de Schopenhauer – comme ses idées sur les femmes (« La femme, de par sa nature, est destinée à obéir ») – et plus d’une fois le meilleur, le Schopenhauer dérangeant, en pleine forme, cocasse, fin observateur des mœurs de son temps, sans oublier l’écrivain de talent.

Genres: Philosophy, Nonfiction, German Literature, Essays, Humor, Classics

168 pages, Paperback

First published January 1, 1860

About the author

Arthur Schopenhauer was born in the city of Danzig (then part of the Polish–Lithuanian Commonwealth; present day Gdańsk, Poland) and was a German philosopher best known for his work The World as Will and Representation. Schopenhauer attempted to make his career as an academic by correcting and expanding Immanuel Kant's philosophy concerning the way in which we experience the world.

He was the son of author Johanna Schopenhauer and the older brother of Adele Schopenhauer.

Reviews

[Peiman E iran · Rating 4 out of 5]

‎دوستانِ گرانقدر، آنچه در حالِ حاضر هستم و انسانیتِ خویش را مدیونِ آموزگارانِ فرهیخته و خردمندی همچون <آرتور شوپنهاور> و <برتراند راسل> میباشم... زنده یاد شوپنهاورِ بزرگ، در این کتابِ ارزشمند، با بهترین شیوهٔ آموزش و آسانترین راه، روشِ زندگی و اندیشیدن و رسیدن به خردگرایی را آموزش داده است و در موردِ هر نکته ای که به ذهنش رسیده است، نقدی کرده و نظری داده است، که البته ممکن است این نقدها و نوشته ها برایِ عده ای تلخ و گزنده باشد... البته ترجمهٔ این کتاب، متأسفانه سانسورهایِ زیادی دارد و نه تنها خیلی از مسائل کامل بیان نشده، بلکه در برخی از جملات، حذفیاتی دیده میشود که مترجم به جایِ آنها "سه نقطه" گذاشته است
‎اگر به این کتاب، امتیازِ کامل ندادم، تنها به این دلیل بود که شوپنهاور، استادِ بزرگوارِ من، جنسِ زن را ضعیف و بیشترِ زنان را دارایِ بهرهٔ هوشی پایین و موجودی سواستفاده گر و بی استعداد میداند که من با تمامِ احترامی که برایِ او قائل هستم، نمیتوانم با تمامِ نظریات و دیدگاهِ وی، در موردِ جنسِ زن، موافق باشم.. با آنکه هر انسانِ اندیشمندی، مختار است تا در هر موردی نظرش را بیان کند
‎در زیر برخی از جملاتِ این کتاب را به انتخاب برایتان مینویسم... میدانم خواندش وقتِ خیلی زیادی از شما نگرفته و میتواند ارزشمند باشد
----------------------------------------------
‎یک اشتباهِ مادرزادی وجود دارد و آن این است که: گمان میکنیم برایِ این زاده شده ایم که خوشبخت باشیم
******************************
‎فرهیختگی را میشود با جوشنی (سپری) سنگین مقایسه کرد که انسانِ نیرومند را در هر حال کاملاً شکست ناپذیر میکند و در حالتِ برعکسِ آن، برایِ آدمِ ناتوان و ریقو، باری است سنگین که به یکسویِ دیگر فرو می اندازدش
******************************
‎باور و اعتقاد، مانندِ عشق است: زورکی و جبربردار نیست
******************************
‎خردمندی و ایمانِ مذهبی با یکدیگر ناسازگارند و همزمان در مغزِ انسان جای نمیگیرند، و اگر این اتفاق رُخ دهد، مانندِ گرگ و گوسفندی هستند که در یک قفس به سر میبرند و البته دانایی و خردگرایی همچون گرگی است که همسایهٔ مذهبی و دینیِ خود که همان گوسفند است را پاره پاره میکند
******************************
‎برپا کردنِ یادمان برایِ شخصی که هنوز زنده است، بدین معناست که باوری به ماندگاریِ خودِ وی در آینده، نخواهند داشت
******************************
‎توقعِ اینکه، شخصی هرآنچه را که زمانی در کتابها خوانده است را در ذهنش نگه دارد، مانندِ این است که انتظار داشته باشیم شخصی هرچه را که خورده است را برایِ همیشه در وجودش نگه دارد
******************************
‎انسانِ آگاه، نباید آن کتابی را که در هر دوره مخاطبانِ بیشتری دارد را به دست بگیرد و فقط به صِرفِ مخاطبهایِ فراوانِ آن، کتاب را بخواند
******************************
‎بزرگترین لطفِ راه آهن این است که وجودِ نالان و پُر دردِ میلیونها اسبِ ارابه را از اندوه برهاند
******************************
‎فقط از سرِ عشق ازدواج کنید و خیلی زود از ازدواجِ خود پشیمان نشوید.. بله، ازدواج در اصل به معنیِ با چشمهایِ بسته، دست فرو کردن در کیسه ای پُر از مار است، به امیدِ به چنگ آوردنِ یک مارماهی، از میانِ انبوهِ مارها
******************************
‎دین و آیین به تدریج، مانندِ لباسِ بچه، به تنِ انسانیت تنگ میشود، آنوقت دیگر دوامی ندارد و خیلی زود پاره پوره میشود... آیینها فرزندانِ جهل هستند که از مادرانشان نیز بیشتر عمر نمیکنند
‎در سده هایِ پیشین، دین و مذهب همچون جنگلی بود که پشتِ آن سپاهیانی میتوانستند خود را استتار کنند و جان و مالِ مردم را در راهِ خدایشان، غارت نمایند.. ولی حال این جنگل به لطفِ خردمندان، خسارتهایی به خود دیده و تبدیل به بوته زاری شده است که تنها اراذل و اوباش پشتِ آن پنهان میشوند.. پس باید خودتان را از این اراذل و اوباشِ بیخرد در امان نگه دارید
******************************
‎زمان چیزی است که به کمکِ آن، همه چیز، هر لحظه، زیر دستهایمان بدل به هیچ میشود و با آن تمامِ ارزشِ حقیقی اش از دست میرود
******************************
‎به راستی آنچه اهلِ درد را از آدمهایِ معمولِ دچارِ روزمرگی جدا میکند، همانا دو توانایی است که با هم خویشاوندیِ نزدیک دارند: یکی تواناییِ داوری کردن است و دیگری تواناییِ اندیشه هایِ خاصِ خود را داشتن
******************************
‎خردگرایی و دانایی، از مصالحِ سخت و بادوام تری از ایمان و باورهایِ دینی ساخته شده است، چنانچه خردگرایی و ایمانِ مذهبی با یکدیگر برخورد و تصادف کنند، باور و ایمانِ مذهبی، درهم میشکند و لِه میشود
******************************
‎این دینفروشانی که نامِ خود را فیلسوفِ دینی نهاده اند، خداوند را موجودی اثبات شده و شناخته شده فرض میکنند و با او این جهانِ بزرگ و ناشناخته را توضیح میدهند!! در نتیجه بر این باورند که کاری کرده اند، در حالی که این موجودِ خیالی به نامِ خدا، چه از دیدگاهِ وجودی و چه از دیدگاهِ جوهری، دقیقاً برابر با مجهول و "ایکس" میباشد ... یعنی یک عبارتِ خشک و خالی
******************************
‎کسی که خردگرا و اندیشمند است و در همه حال اهلِ پژوهش است، با کسی که فقط میخواند و بدونِ اندیشیدن، هر خزعبلاتی را حفظ میکند، خیلی تفاوت دارد.. برایِ کسی که پژوهش میکند تا از این رهگذر به باریک بینی دست یابد، کتابها و پژوهشها، صرفاً حکمِ پله هایِ نردبانی را دارند که او از رویِ آن به قلهٔ شناخت میرسد و به محضِ آنکه پله، یک گام او را به بالا ببرد، پژوهشگر پله ها را رها میکند و به راهِ خود ادامه میدهد... ولی برعکس، بسیاری از آنهایی که طوطی وار درس میخوانند تا حافظهٔ خود را پُر کنند، از پله هایِ نردبان برایِ بالا رفتن بهره نمیبرند، بلکه تمامِ نردبان را برمیدارند، رویِ دوشِ خود میگذارند و با خود همه جا خرکش میکنند، شادمان و سرخوش از سنگینیِ فزایندهٔ باری که همراهِ خود دارند... این آدمها تا ابد، همان پایین میمانند، زیرا حمّال و بارکشِ چیزی هستند که باید آنها را با خود حمل کند
******************************
‎نابردباری، عنصرِ ذاتیِ یکتاپرستی میباشد... خدایِ یگانه، برحسبِ طبیعت اش، خدایی حسود و انتقام جو میباشد که هیچ خدایِ دیگری را سزاوارِ زندگی نمیداند و نمیخواهد سر به تنِ هیچ خدایِ دیگری باشد
******************************
‎نباید یهودیان، این قومِ برگزیدهٔ خداوند را از یاد ببریم!! همان قومی که در مصر، به سفارشِ خدایشان یهووه، ظروفِ نقره و طلایِ دوستانِ قدیمی و بسیار معتمدشان را با بی شرفی و بی شرمیِ تمام، دزدیدند و به آنها خیانت کردند... و بیشتر از همه، آن پیامبرشان موسیِ قاتل و جانی را نباید فراموش کنیم، که به سرزمینِ طلايی پانهاد تا آنجا را در حکمِ سرزمینِ موعودِ خویش بخواند و قومش به دستورِ او و خدایش، کمترین رحمی به آن مردمانِ بیچاره نکردند و با کشتار و غارت و تجاوزِ بیرحمانهٔ ساکنینِ آنجا، حتی اموالِ زنان و کودکان را نیز به یغما بردند، آنهم به این بهانه که آنها ختنه نشده اند و خدایِ آنها یهووه را نمیشناختند!! بعد این داستانها و جنایتهایِ پیامبران و خدایانِ ادیانِ ابراهیمی و سامی را با آب و تاب، در کتابهایی همچون تورات و انجیل و قرآن، میخوانیم
******************************
‎بی حق و حقوق بودنِ حیوانات و نجس خواندن و مکروه خواندنِ برخی از حیوانات، با اخلاقِ انسانی همخوانی نداشته و بی احترامی به ما و شعورِ ما اندیشمندان است.. تمامی این مشکلاتِ غیراخلاقی، خاستگاه و سرچشمه اش، ادیان و مذاهبِ سامی میباشد
******************************
‎زندگی مانندِ حبابِ صابونی است که میتوانیم تا مدتِ مشخصی آنرا نگه داریم و پُر از هوا باشد، ولی با یقینِ قاطع میدانیم که خواهد ترکید
******************************
‎خشایارشا، هنگامِ نگریستن به سپاهِ بزرگ و شکست ناپذیرش، ناگهان به گریه افتاد، چون در یک لحظه فکر کرد، از آن همه سپاهِ بزرگش صدسال بعد، هیچکدام زنده نخواهند بود... چه کسی توانایی آن را دارد که جلویِ گریه اش را بگیرد، هنگامی که به سیاههٔ بزرگ و طولانیِ نمایشگاهِ کتاب نگاه کند و به این بیاندیشد که از تمامِ این کتابها، تا ده سالِ دیگر، هیچکدام زنده نخواهند ماند
******************************
‎خریدنِ کتاب چه کارِ خوبی بود، اگر همزمان با خریدشان، وقتِ خواندنشان را نیز میخریدی، ولی ما بیشترِ اوقات، کتاب خریدن را با ازآنِ خود کردنِ محتوایِ آنها، اشتباه میگیریم
******************************
‎وقتی انسان، همهٔ مؤسسه ها و بنیادهایِ گوناگون برایِ آموختن و آموزاندن و سیلِ عظیمِ دانش آموزان و استادان را میبیند، چیزی نمانده که گمان کند، نوعِ بشر چه کارها که برایِ کسبِ دانش، تیزنگری و حقیقت نمیکند.. ولی حتی درست همینجا نیز نمود و ظاهر، ما را فریب میدهد.... استادانی که آموزش میدهند تا پول به جیب بزنند، نه تنها در پیِ فرزانگی کوشش نمیکنند، بلکه به دنبالِ نمود و اعتبارِ آن هستند و دانش آموزانی که چیزی فرا نمیگیرند که به خردگرایی و روشنگری برسند، بلکه در این کلاسها شرکت میکنند و از استاد وراجی و پُرگوییِ بیهوده را آموزش میبینند تا برایِ خود در این بین وجهه ای کسب کنند
******************************
‎یکی از اشتباهاتِ بنیادینِ هرروزه و قطعیِ ادیان و مذاهب که پیامدهایِ آن ناگوار است، این است که به شیوه ای کاملاً ضدِ طبیعت وار، انسان را از جهانِ حیوانات رها و واکنده است، آنهم جهانی که از اساس، انسان در زمرهٔ آن بوده است.. و دین بر آن است که انسان را موجودی کاملاً تنها تلقی کند و حیوانات و دیگر موجوداتِ زنده را به مثابهٔ تخمانش بگیرد... اشتباهِ بنیادینِ یاد شده، یکی از پیامدهایِ داستانِ آفرینش در کتبِ مقدسِ این ادیان میباشد که طبقِ آن، آفریدگار، تمامِ حیوانات را درست همانندِ اشیا میپندارد و عاری از هرگونه توصیه به کارِ نیک، درست همانندِ آنچه سگفروشی هنگامِ سپردنِ توله سگی به انسانی دیگر انجام میدهد تا صاحبش باشد و بر آن سروری کند و با آنها طوری رفتار کند که موردِ علاقه اش میباشد .. و در ادامه این آفریدگار، همچون پروفسورِ جانورشناسی، از رهگذرِ این قرارداد، سفارش میکند که انسانها به آنها نامی بدهند که از این به بعد بتوانند آنها را هدایت کنند، یعنی چیزی که همیشه فقط نمادِ وابستگیِ تام و تمامشان به اوست.. یعنی بی حق و حقوق بودنِ حیواناتِ بیچاره.... اگر به دینداران بگویی در کتابهایِ مقدستان، کجا از حقوقِ حیوانات نام برده شده است، میگویند: خداوند گفته است که مردِ عاقل، به حیوانِ خویش رحم میکند.. رحم میکند!!!! ببینید چه عبارتی به کار میبرند.. آدم به گناهگار رحم میکند، به یک بزهکار رحم میکند، ولی نه به حیوانِ وفادار و بی تقصیر که اغلب از دستِ صاحبِ خود غذایِ بخور نمیری میگیرد و جز این لقمهٔ ناچیز، هیچ چیزِ دیگری نمیخواهد... رحم کنید!!!! این را فهم کنید که ما به حی��انات بدهکارِ ترحم نیستیم، بلکه بدهکارِ عدالتیم
******************************
‎در نزدِ کسانی که خود را فیلسوفِ دینی و مذهبی نامیده اند و در دانشگاه به دانشجوهایِ بیچاره درس میدهند، موضوعِ متافیزیک، بررسیِ مناسباتِ موجودی موهوم به نامِ خدایِ یگانه است و اظهاراتِ گوناگون و خزعبلاتِ فراوان نیز در این مورد در کتابهایشان یافت میشود ... آنها خیال میکنند رسالتشان سر و سامان دادن به موضوعِ خداشناسی و نان خوردن از کنارِ این موضوع میباشد.. از این رو این موجوداتِ بیخرد آنچنان با جدیت از وجودِ خدایشان سخن میگویند که گویی به راستی خدایشان را دیده اند و در این مورد خیلی چیزها میدانند... به هرحال در هر بازارِ مکّاره، یک دینشناسی و خداشناسی و متافیزیکِ جدیدی به یکباره سبز میشود، که متشکل از گزارشی مفصل در بابِ خداوند است و به این موضوع میپردازد که این خدایی که ما ساخته ایم و معرفی میکنیم، چگونه به این فکر افتاده است که دنیا را بسازد!!!.. این حضرات در هر نیم سال، در بابِ خدایِ خیالیِ خویش و کارهایی که این خدا در جهان انجام داده و میدهد، نوین ترین نظریات و گزارشها را ارائه میدهند
******************************
‎این دینکاران و دینفروشان باید بفهمند که جهان و حیوانات، فراورده هایی برایِ مصرفِ انسان نیستند و این موضوع که انسان اشرفِ مخلوقات است، توهمی بیخردانه بیش نیست... به متعصبانِ دینی و مذهبی توصیه میکنم دیگر در اینباره با من مخالفت نکنند، چراکه اینبار نه تنها خرد و حقیقت، بلکه اخلاق نیز طرفِ ما خردگرایان است
******************************
‎تعریفِ "هگل" در سه بخش: کاغذ - عمر- کله خراب کن
******************************
‎چه بسا از بازنگریِ کوشش هایِ بیهوده ای که بیش از دو هزار سال انجام گرفته تا بلکه بنیانِ مطمئنی برایِ اخلاق پیدا کنند، به این نتیجه برسیم که: ابداً هیچ اخلاقِ طبیعی فارغ از برنهادگیِ انسان وجود ندارد، بلکه این دست ساختهٔ دروغینِ تدریجی، ابزاری است برساخته برایِ بهتر به بند کشیدنِ نوعِ انسانِ خودخواه و زشت کردار
******************************
‎از زیانهایی که فلسفهٔ دانشگاهی برایِ فلسفهٔ راستین و جدی به سوغات آورده است، جایگزین شدنِ فلسفهٔ کانتی از طریقِ گزافه گوییِ سه سوفیستِ مغلطه گر و جار زنِ کوچه و بازار است .. یعنی اول "فیشته" و بعد "شلینگ" که هردو البته بی استعداد نبودند و سرانجام این شارلاتانِ منزجرکنندهٔ الوات یعنی "هگل" ، این آدمِ خبیثی که مغزهایِ تمامِ یک نسل را از کار و اندیشه انداخت و تباه نمود
******************************
‎نمیتوان همزمان به دو ارباب خدمت کرد: پس یا به خود و خردِ خویش خدمت کنید و یا دربندِ کتابهایِ مقدس باقی بمانید و از خرد فاصله بگیرید
******************************
‎رودخانهٔ زندگانیِ آدمیان، از میانِ خواستن و دست یافتن جاری میشود.. هر آرزو بنا به طبیعتِ خویش، درد و اندوه است: دستیابی، خیلی سریع دلزدگی را به همراه خواهد داشت، پس هدف فقط نمودی ظاهری میباشد... مالکیت، تباه کنندهٔ جذابیت است و آرزو دوباره نیاز را به شکلِ جدیدی عرضه میکند.. آرزو که نباشد، برهوت و خلا و ملال نمایان میشود، که مبارزه با آن، خود به اندازهٔ نبرد علیهِ نیازمندی، دردناک است
---------------------------------------------
‎امیدوارم این ریویو، برایِ شما خردگرایانِ گرامی، مفید بوده باشه
‎<پیروز باشید و ایرانی>

[Fahim · Rating 2 out of 5]

آرتور شوپنهاور فیلسوفی رک گو و صریح و (بی اعصاب 😁)است و زمانی که می خواهد در مورد کسی یا اندیشه ای داوری کند، در خلال بیان نظرات خود حتی از ناسزاگویی ، رنجاندن، لیچارپرانی و توهین به موضوع مورد بحث خود فروگذار نمی کند. گاهی آماج حملات وی فیلسوفان مهمی چون هگل ، فیشته یا کانت هستند. گاهی موضوعات تابوآلوده ای مثل مسیحیت ، یهودیت، کتاب مقدس و گاهی زنان...خلاصه او در آثار خود به هیچ کس و هیچ چیز رحم نمیکند و هیچ مفهومی را از گزند زبان آتشینش در امان نمی گذارد...

********
همین که کسی دیگر در یک بحث یا گفت و گوی معمول شناخت درست تری از موضوع و داوری درست و درمان تری نسبت به ما در خصوص موضوع مورد بحث داشته باشد و یا برتری فکری و روحی خود را به هر نحو ممکن به ثبوت برساند و مارا در سایه قرار دهد ، ما نیز می توانیم با توسل به درشتی و خشونت ، هم فلاکت و بینوایی خود را از میان برداریم و حتی برعکس ، برتری را هم از آن خود کنیم!
*******
ازدواج در اصل به معنی دست فرو کردن در کیسه ای پر از مار با چشم های بسته است، به امید به چنگ آوردن یک مارماهی از میان انبوه مارها.
*******
نظریات قشنگشون 🙄در مورد زنان رو نمی نویسم و دارم فکر میکنم تو کتاب بعدی (هنر رفتار با زنان) چه عبارات تحقیر آمیز دیگه ای فرمودن 🤔
*******
برای کسی که پژوهش می کند تا از این رهگذر به باریک بینی دست یازد، کتابها و پژوهش ها حکم نردبانی را دارند که او را از روی آن به قله ی شناخت می رسد و لاجرم به محض اینکه پله یک قدم به بالاتر ببردش، پژوهشگر پله را رها می کند و به راه خود ادامه می دهد. ولی برعکس بسیاری که درس می خوانند تا حافظه شان را بینبارند، از پله ها بالا نمی روند، بلکه تمام نردبان را روی دوش خود خِرکش می کنند...
*******
دانایی از مصالح سخت تری نسبت به ایمان شکل گرفته است ، چنانکه اگر این دو با هم تصادم کنند ، آخری در هم می شکند.
*******
نمی توان به دو ارباب خدمت کرد ، پس یا به خرد خدمت کنید یا به مكتوب (کتاب مقدس)
*******
هر آرزو بنا به طبیعت خویش ، درد است و دستیابی خیلی سریع دلزدگی می زاید. مالکیت زایل کننده ی جذابیت است. آرزو دوباره نیاز را به شکل جدیدی عرضه می کند.
*******
هنر هیچ نخواندن اهمیت والایی دارد و عبارت از این است که انسان نباید آنچه را که در هر دوره مخاطبان بیشتری دارد به دست بگیرد و فقط به صرف مخاطبان فراوان آن بخواندش. اراجیفی که سروصدا به پا می کنند و به راحتی در سالهای اولیه ی انتشارشان به چاپهای متعدد می رسند.
*******
زمانی که دانش تخصصی افراد با خرده آموخته های قدیمی شان همخوانی پیدا نمیکند، بی درنگ تبدیل به سخره گران مذهب و سپس ماتریالیست های سطحی حال به هم زن می شوند.
*******
برخی به جای برداشت هرگونه شرح و توصیف آموزه های فیلسوفان از خلال آثار خود آنها، تاریخ فلسفه را مطالعه می کنند. این کارشان به آن می ماند که آدم بخواهد غذای خود را به دیگری بدهد تا برایش بجود.
*******
هر چیزی که اصیلتر و کاملتر باشد، به همان میزان دیرتر و آهسته تر به بلوغ و پختگي دست می یابد.
*******
تئولوژی و فلسفه دو کفه ی ترازو هستند، هر چه یکی پایینتر برود، ان دیگری بالاتر می آید. هر چه بی ایمانی در زمانه ما گسترده تر شود، به همان میزان نیاز به فلسفه نیرومندتر سربرمی آورد.
*******
کتابخانه ای پر از آثار ترجمه شده، به نگارخانه ای پر از آثار بدلی می ماند.
******
در جهان چیز زیادی برای ارائه وجود ندارد. انسانها (تنگنا و درد) را از میان برمیدارند ولی پیش روی کسانی که از این دو گریخته اند، (ملال) کمین کرده است....

[هرماینی گرنجر · Rating 3 out of 5]

متن کتاب بریده‌هایی از صحبت‌های شوپنهاوره، ولی نه هر صحبتی! بلکه فقط اونایی که شامل توهین و کنایه‌ست، و این شامل خییییلی چیزا میشه
.
کتاب باعث میشه با افکار شوپنهاور بیشتر آشنا شین
درگیری‌هاش و تنفرش نسبت به هگل
نگاه از بالا به پایینی که به جنس زن داشته
حمایتش از حیوانات
رک‌گوییش و سرزنش این دنیا و خدایی که معلوم نیس هس یا نه
و حتی این مساله‌ی کوچیک که چقدر نسبت به سروصدا حساس بوده

.
.
.

حسابی کفری بودم و داشتم فکر میکردم که اینهمه قضاوت‌های نابجا و کلمات سخیف که به جنس زن روا داشته هیچ توجیهی نمیتونه داشته باشه
که آخرای کتاب این قسمت تکونم داد:

«مسلما عصبانی‌کننده است که بیوه‌زنان را با جسد همسرشان بسوزانند. اما این هم عصبانی‌کننده است که بیوه‌زنان دارایی همسری را که آسوده‌خاطر، برای رفاه فرزندان‌شان کار کرده، و با هزار خون دل در تمام زندگی جمع کرده، پس از وی با فاسقان خرج خوشگذرانی کنند.»

انگار این تیکه رو دقیقا از روی تصوری که از شخصیت مادرش داشته نوشته. و این برام جالب بود که تجربه‌ی شخصی چقدر میتونه روی خط فکری انسان تاثیر بذاره! حتی اگه طرف یه فیلسوف باشه!

[Casi · Rating 2 out of 5]

La valutazione del libro è legata al fatto che il titolo non coincide con il contenuto, anche nella trama che possiamo leggere sul dorso del libro, non corrisponde all'effettivo argomento trattato all'interno.
Sul retro del libro possiamo leggere che ci verrà insegnata attraverso la teoria e gli esempi l'arte di insultare. Non posso negare la verità, ma il quantitativo della "teoria" e della pratica è sproporzionato, sono circa 20 le pagine di "insegnamento" e circa 120 pagine di esempi.
Critico ancora più fortemente questo libro perché quasi tutti gli esempi non si avvicinano minimamente ad un insulto. Questo libro avrebbe meritato sicuramente più stelle se avesse avuto un altro titolo (come ad esempio: pensieri filosofici di Schopenhauer).
Ho messo 2 stelle solamente perché il contenuto a volte è risultato interessante.

[Haniye_Mirkamali · Rating 5 out of 5]

از متن کتاب:

* اگر خدایی این جهان را آفریده است، پس من تمایلی ندارم که آن خدا باشم: رقت‌انگیزی و انبوه اندوهان جهان دلم را ریش ریش می‌کند.

* آدمی پرنده‌ای را که برای این آفریده شده تا نصف دنیا را درنوردد، در قفسی تنگ به بند می‌کشد، تا در آنجا آهسته آهسته آرزوی مرگ کند.

* زمان چیزی است که به کمک آن، همه چیز، هر لحظه، زیر دست‌هایمان بدل به هیچ می‌شود و با آن تمام ارزش حقیقی‌اش راز دست می‌رود.

[Gaia · Rating 1 out of 5]

A volte mi dimentico quanto odio Schopenhauer. A volte.

[Silvia ❄️ · Rating 3 out of 5]

Un piccolo libercolo a tratti illuminante ed estremamente attuale, a tratti scarno. Tralasciando la forte misoginia e misantropia di Schopenhauer di cui tutti siamo a conoscenza, ho trovato questa pubblicazione un po’ troppo fine a sé stessa: purtroppo per alcuni estratti, essendo decontestualizzati, non sono riuscita a capire appieno le reali intenzioni del filosofo per le quali potesse averle scritte. Invece alcune le ho trovate adatte anche per il periodo storico che stiamo vivendo e per la dilagante maleducazione e follia delle persone.

[Ana Maria · Rating 5 out of 5]

Definitivamente este libro profetaliza lo que viene en el introducción "la actitud misantrópica, sarcástico-pesimista e irritable", fue fascinante leer este libro una perspectiva tan pesimista de ver la vida y sobre todo de insultar o maltrechar una serie de ideologías y de palabras es sublime.

[Claudio C · Rating 1 out of 5]

Assolutamente inutile. Una raccolta delle più grette infamie mosse da Schopenhauer all’indirizzo di... beh, chiunque.

[Catherine Vamianaki · Rating 5 out of 5]

Ενα βιβλίο ιδιόμορφο με τις ιδιαίτερες απόψεις του γνωστού φιλοσόφου. Είναι αλήθεια ότι σε πολλά σημεία διαφωνεί κανείς μαζί του σε πολλά θέματα. Ειδικά για την γυναίκα και την θέση της στην κοινωνία. Ζούσε απομονωμένος, δεν είχε κοινωνικό κύκλο. Διαφωνούσε με πολλούς φιλοσόφους της εποχής του π.χ. Χέγκελ
Αξίζει να αναφερθεί ότι η Δανικη Βασιλική Ακαδημία τον απέρριψε και βράβευσε τον Χενγκελ. Ενα βιβλίο που μας αναλύει τις απόψεις για διάφορα θέματα.

[ᴅᴀʟᴜ · Rating 4 out of 5]

4 ☆

This is him:


10/10 Schopenhauer, would read his angry rants at Hegel and women again

[Marina · Rating 4 out of 5]

"Para quien estudia con el propósito de comprender las cosas, los libros y las investigaciones son meros peldaños de una escalera con la que se asciende hasta la cima del conocimiento: en cuanto un peldaño ha permitido ascender un paso, hay que abandonarlo. La mayoría de la gente, en cambio, estudia para llenar su memoria y no utiliza los peldaños de la escalera para ascender, sino que los desmonta y se los echa al hombro para llevárselos, alegrándose del creciente peso de su carga. Permanecen siempre abajo, ya que sostienen aquello que debería sostenerlos a ellos."

Leí este libro hace dos años en una llamada de curiosidad por el odio. Me dijeron "Schopenhauer es muy polémico y odiado, un machista" y evidentemente quise conocerle. "El arte de insultar" reúne un alfabeto de opiniones, prácticamente todas críticas, hacia colectivos de personas, conceptos, épocas... Olvidando la parte en la que habla sobre la mujer (que leí con cierta risa, imaginando qué pasaría si actualmente soltara semejantes palabras) y al contrario de lo que pensaba, me gustó. La verdad es que la rabia que debía tener dentro y el deseo de reírse de los demás es una combinación potente para sus argumentaciones. Se plantea el insulto como último recurso, sin embargo el hace ese uso de este de una manera políticamente incorrecta que me encantó. Al principio de la obra se nos muestran cartas de su madre, ni siquiera ella le soportaba. Muchos filósofos le odiaban y mantenían una pugna con él. Lo que está claro, es que no deja indiferente y si queréis aproximaros a saber un poco de su pensamiento, este libro es una buena forma.

Lo que más me sorprendió fue el poder defender a los animales y criticar la superioridad humana hacia ellos mientras, a su vez, se posicionaba en superioridad sobre la mujer. Curioso y doloroso.

[Dante · Rating 2 out of 5]

Este no es un libro escrito por Schopenhauer, se trata de una compilación de diversos extractos de sus libros.

Los fragmentos que contiene este libro no me parecieron insultos o vituperios. Se trata de crítica fundamentada. Definiría este libro como "una compilación de las cosas con las que Schopenhauer no estaba de acuerdo".

Cabe preguntarse cuál era el propósito que el compilador quería lograr con este libro pues rescata algunos comentarios misóginos que, para la época en que vivimos, no tiene sentido reproducir, o bien, es muy irresponsable reproducirlos sin dar mayores explicaciones al respecto.

La utilidad de este libro es la de familiarizarse con el pensamiento de Schopenhauer. Para tener una perspectiva completa de sus ideas hay que leer directamente sus libros.

[Lianet Fis · Rating 4 out of 5]

Esta calificación sólo está dada por mi capacidad para abstraerme del contenido y las verdaderas intenciones del autor con sus palabras, realmente estuve consumiendo lo que él decía tomándolo un poco como comedia y dejando de lado la cruel realidad de sus pensamientos, no como reales para el mundo sino como reales para un filósofo de su época.

Dejando de lado sus palabras sobre la mujer y el papel en este mundo, sobre el tratado que se hizo a su forma de pensar, me parece que es muy interesante la manera en la cual ataja las situaciones que se le presentan.

No puedo decir abiertamente que lo disfruté porque no fue así, pero sí me divertí muchísimo leyendo cada una de sus palabras, incluso aquellas que atacaban innecesariamente a otros estratos sociales porque sí.

[Sylvia Green · Rating 2 out of 5]

Un libro assolutamente inutile, specialmente per chi lo legge nel 2018, che riporta degli appunti a caso di un sessista, classista, misogino, misantropo e grandissimo stronzo. Pensavo che mi bastasse saltare tutte le frasi che parlavano di donne per sopportarlo e trovarci cose interessanti; ma anche le altre erano inutili e avevano niente di nuovo da dirmi. Qui di sotto riporto le uniche citazioni che ho trovato degne di nota; se andate in libreria e aprite il libro a quelle pagine per leggerle, per quanto mi riguarda avete letto tutto ciò che secondo me c’era di interessante nel libro, e potete non comprarlo.

Citazione “gli hegeliani”, pagina 78, di cui vi posso addirittura riportare il pezzo per intero: “quando un hegeliano nelle sue affermazioni improvvisamente si contraddice, sentenzia ‘ora il concetto è trapassato nel suo contrario’”. Lo ammetto, mi ha fatto ridere.

Colpo bassissimo quello di inserire, a pagina 101, completamente a caso, “il mondo è una mia rappresentazione”. Una citazione proprio presa a caso, tra i suoi appunti inediti, eh? Non è nemmeno un insulto, tra l’altro.

Citazione “la razza bianca”, pagina 115, in cui a sorpresa si scopre che Schopenhauer non era razzista. Devo dire che non me lo aspettavo, pensavo che le avesse proprio tutte.

Citazione “i recensori anonimi”, pagina 116, una pagina sull’anonimato e che cosa fa dire alle persone; straordinariamente attuale.

Citazione “gli scrittori di filosofia”, pagina 123, in cui, per insultare il modo di scrivere di qualcuno, lo paragona al metodo omeopatico. Ho apprezzato molto il paragone.

E praticamente abbiamo finito. Non vedo l’ora di passare a letture più piacevoli e di scaraventare questo libro nel posto più lontano possibile da me.

PS: la citazione riportata nella terza di copertina di questa edizione è tratta da “l’arte di ottenere ragione”, estremamente più attuale e molto più interessante. Evidentemente chi si è occupato del marketing di questo libro ha ritenuto opportuno (a ragione) non mettere in copertina neanche una delle robacce che sono effettivamente contenute nel libro.

PPS: ciò che c’è scritto sulla quarta di copertina è l’esempio lampante di che cosa voglia dire “supercazzola”.

[Anelis · Rating 2 out of 5]

This book is not one written by Schopenhauer as an intentional coherent work of literature. It's a collection of his most insulting writings about various issues.

Things I learned from this book:
-Schopenhauer was a whinny little....man entitled bitch.
-Hated Hegel with a passion.
-Was a militant misogynist.
-Found it hard to counteract other opinions with arguments.
-Was against animal cruelty.
-Maybe was an atheist.
-Could make good jokes.

His humorous satire accompanied by various imaginative insults could be very entertaining, if more than half of the book wasn't devoted to his misogynistic opinions.


I feel generous today so 2/5 (but secretly 3/10)

[Heideblume · Rating 2 out of 5]

Di questo libercolo salvo solo la prospettiva teorica di Schopenhauer presente nell'introduzione (spoiler: predica bene ma razzola male). Il libro in sé è una raccolta di fregnacce gratuite raccattate dai suoi appunti e che spesso sono fini a se stesse. Soffre tantissimo i suoi anni ed è di poca utilità per il lettore odierno. Però se la gioca bene con gli webeti di FB.

[Leyre · Rating 1 out of 5]

Le daría 0 estrellas si pudiera, pero goodreads no me deja.

He leído esta basura porque un amigo me prestó el libro, pero si pudiera recuperar el tiempo de mi vida que he perdido, lo haría. Menudo cerdo misógino que no se salva ni por su época, porque en otras cosas sí tiene pensamientos modernos; menudo insulto a mi inteligencia como ser humano.

0/0, que nadie lea esto. Insultar es un arte pero lo de Schopenhauer es el arte de ser imbécil.

[Elizabeth · Rating 1 out of 5]

Τελικά τι μισούσε περισσότερο, τις γυναίκες ή τον Χέγκελ;

[Terra · Rating 2 out of 5]

schopenhauer non ha mai scritto questo libro. si tratta di una raccolta di frasi decontestualizzate, che danno la sensazione di leggere un vecchio brontolone. una pessima trovata, a mio parere. per le donne è talmente pieno di disprezzo da risultare comico all'inizio e noioso dopo un po', ma per la verità la noia dopo qualche decina di pagine non ti abbandona più. una sola frase mi ha fatta ridere di gusto, ed è quella sui "cartesiani, che negano la coscienza agli animali". dice: se un cartesiano si trovasse tra gli artigli di una tigre, capirebbe nel modo più chiaro quale precisa differenza essa sappia fare tra il suo io e il suo non-io. per il resto, dio mio. se voglio leggere qualcuno che sputa su hegel preferisco carla lonzi, e arrivata a questa frase: "leggere significa pensare con la testa altrui invece che con la propria" decido che pensare con la testa di questo schopenhauer non mi sta affatto bene. passo oltre.

[امیرمحمد حیدری · Rating 1 out of 5]

این کتاب همان (هنر همیشه برحق بودن) یا (هنر همیشه محق بودن) یا (هنر محق بودن) است. گولش را نخورید.

[kiiim :p · Rating 2 out of 5]

ho interrotto la lettura a pagina 98, ritenendo non mi stesse potando a nulla se non una grande irritazione. due stelle solo perché qualche passaggio mi ha fatto ridere, ma non valeva comunque la pena continuare

[Sheziss · Rating 3 out of 5]

Algunos son realmente muy graciosos.

Los de la mujer casi llegan a serlo.

[giulia · Rating 1 out of 5]

a dir poco inutile.

[Min · Rating 5 out of 5]

“Fuck them women“ - 60%
“I don’t accept your opinion” - 25%
“Fuck Hegel” - 10%
“Hehe french people” - 5%

[Alessandra Corvaia · Rating 3 out of 5]

Le mie tre stelle sono da attribuire al titolo, che non corrisponde a ciò che c’è dentro. Avevo già letto l’arte di essere felici, nel quale ci si concentra sul significato della felicità attraverso delle massime. In questo pensavo ci fosse una guida sull’insulto; in realtà è presente solo per una ventina di pagine, il resto sono solo esempi di insulti che mettono a fuoco il pensiero critico del filosofo. Nonostante sia stato definito come un libro fortemente inutile e ricco di pensieri estremizzati, bisogna un secondo contestualizzare il periodo ed i pensieri dell’epoca. Ribadisco inoltre che non si scorge solo un’acuta misoginia, bensì una misantropia in generale (basti pensare agli inglesi, ebrei, tedeschi, ma anche religione, natura e tutti i filosofi) e un disprezzo nei confronti della vita stessa. Il mio passo preferito va da pag.105 in poi, dove senza giri di parole ammette che l’uomo non desidera altro che “tutto per lui, nulla per gli altri”.. Rimane un piccolo libro che fa apertamente ridere e che consiglio sicuramente.

[Parvin Roosta · Rating 3 out of 5]

این کتاب سیاهه ای از تمام افراد و موضوعاتیه که باعث رنج شوپنهاوور بوده که به ترتیب حروف الفبا گرداوری شده. یه جاهایی باهاش موافق بودم یه جاهایی زیاده روی بود و نمیتونستم این حجم نفرت رو درک کنم و یه جاهایی هم هیچ نظری نداشتم چون یا اطلاعاتی در موردشون نداشتم یا نمیشناختم اون شخص رو. به نظرم خوندنش خالی از لطف نیست و شاید بعدها اگه بخوایم اثار دیگه ای از شوپنهاور بخونیم این کتاب مختصر و مفید دیدگاه و جبهه ی شوپنهاور به خیلی از موضوعات رو میتونه برامون مشخص کنه.

[Silvia Dal Cin · Rating 3 out of 5]

Arthur ce l’ha con il mondo. È una raccolta di lamentele contro la qualunque: soprattutto verso le donne ma non risparmia nemmeno gli uomini che “non sono altro che un brodino con un po’ di arsenico; oppure contro i francesi, definiti le scimmie d’Europa, tedeschi, inglesi, americani, mormoni, ebrei, protestanti ecc ecc.
Non si salva nulla dalla critica viperesca di Schopenhauer. Sarebbe stato un ottimo compagno di aperitivi.

[Hana · Rating 2 out of 5]

به طور کلی شوپنهاور فیلسوف باهوشی بوده و خوندن بعضی از آثارش لازمه،اما در مورد این کتاب باید بگم افکارش شدیدا تحت تاثیر زمانه ی خودش بوده.حرفهایی که در مورد زنان و سیاه پوستان زده به شدت تحقیرآمیز و نادرسته

[Excesivo · Rating 3 out of 5]

Es una colección de fragmentos insultantes, sarcásticos e irónicos, de sus obras. Aunque me hubiese gustado la técnica y filosofía, es decir un arte completo del insulto.