Κάποτε, όταν ο κόσμος και τα πράματα ήσαν απλά, η Ελλάδα ήταν ένας στοιχειωμένος τόπος. Ήταν γεμάτη ξωτικά, νεραίδες, καλικατζάρους, τέρατα, δράκους των θησαυρών, στοιχειά των νερών, του βουνού και του κάμπου, γριές μάγισσες, εκδικητικούς αγίους και βρικόλακες που τριγυρνούσαν στο φως του ήλιου...
Αυτό είναι ένα κόμικ για τα μυστήρια πράματα, γι’αυτούς που τα είδαν με τα μάτια τους και γι’ αυτούς που τα ‘βαλαν μαζί τους...
«Στη Ζώνη του Λυκόφωτος, όπου οι Παραδόσεις του Νικόλαου Πολίτη συναντούν τα X-Files, ο Θανάσης Πετρόπουλος παρουσιάζει με τα Μυστήρια Πράγματα ένα μαγικό σκηνικό της ελληνικής επαρχίας του 19ου αιώνα. Οπλές τράγου, βουρκόλακες, γέρικες καστανιές και κοπάδια χωρίς τσοπανόσκυλα συνθέτουν μια σκοτεινή ιστορία μυστηρίου που θα σας γητέψει» - Τάσος Ζαφειριάδης
Πολύ ωραία πέρασα διαβάζοντας το μικρό αυτό κόμικ, αν και δυστυχώς κράτησε μονάχα είκοσι λεπτά η ανάγνωσή του.Το ελληνικό φολκλόρ και ο τρόμος συνδυάζονται εξαιρετικά με το χιούμορ, χάρη στους δυο εκκεντρικούς πρωταγωνιστές. Γενικά η ελληνική ύπαιθρος με όλους τους μύθους και τις δοξασίες της, προσφέρεται για ζουμερές ιστορίες τρόμου και φαντασίας. Το σενάριο είναι αρκετά καλογραμμένο και ενδιαφέρον, ενώ το σχέδιο ωραίο και ιδιαίτερο, με ζωντανά χρώματα. Γενικά ένας ψυχαγωγικός τόμος, που ανοίγει την όρεξη για ακόμα περισσότερες περιπέτειες των δυο ιδιόρρυθμων πρωταγωνιστών.
Το σχέδιο δεν είναι του γούστου μου, αλλά η ιδέα είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Αν και το σενάριο κατάφερνε να δώσει σ' αυτήν την ιδέα το σπρώξιμο που της άξιζε, θα μιλάγαμε για κάτι πάρα πολύ μεγάλο. Τώρα είναι απλά ένα σκαλοπάτι για το κάτι παραπάνω που αξίζει στην συγκεκριμένη ιδέα. Περιμένω τις υπόλοιπες περιπέτειες του πρωταγωνιστικού ζεύγους με ανυπομονησία.
Εξαιρετικό κόμικ που αντλεί από τις Παραδόσεις του Πολίτη και γενικότερα από τη λαογραφία για να στήσει αιμοταβαμμένες camp περιπέτειες με πρωταγωνιστές έναν Έλληνα λαογράφο και έναν Ιρλανδό φιλέλληνα. Σχέδιο που αποπνέει με χαρακτηριστική επιτυχία την ατμόσφαιρα της ελληνικής επαρχίας, θρύλοι και έθιμα βγαλμένα από τα ηθογραφικά κιτάπια, και μπόλικο χιούμορ (άκρως ταιριαστό για τον παλπ χαρακτήρα των ιστοριών). Μόνο αρνητικό η έλλειψη περισσότερων ιστοριών, ανυπομονώ να πιάσω και τα άλλα δύο (μέχρι στιγμής) τεύχη. Άξιο έργο που δείχνει ότι υπάρχει πάρα πολύ πρόσφορο υλικό στις εγχώριες παραδόσεις και τη λαογραφία, έτοιμο να αξιοποιηθεί από δημιουργούς με μεράκι.
Μ'άρεσε πολύ το κομικάκι αυτό. Το σχέδιο δεν είναι τόσο του γούστου μου αλλά εξυπηρετεί την ιστορία μια χαρά. Το ελληνικό φολκλόρ έχει πολύ ψωμί να δώσει και το "μυστήρια πράγματα" αποδεικνύει αυτό το potential χωρίς να τεμπελιάζει. Τολμώ να πω χωρίς ντροπή πως υπήρξαν στιγμές που απορροφήθηκα και ήμουν στην τσίτα, απόδειξη του πόσο καλό horror κρύβεται στην λαϊκή παράδοση και κακώς προσπερνάται μέχρι τώρα. Μπράβο στον Πετρόπουλο* που εν μέρει ρίσκαρε με την ιδέα, θέλω κι άλλο. Οι δύο πρωταγωνιστές στο στιλ του Χολμς και Γουάτσον, ο Νίκολσον και ο Καρτέρης είχαν φάση και στο χιούμορ έπαιζαν όσο χρειαζόταν. Φρέσκο και δυνατό χαρτί στις τελευταίες κυκλοφορίες.
*Τον γνώρισα στο τραπεζάκι του στο The Con 5, συμπαθής και ευδιάθετος άνθρωπος που ψηνόταν για κουβεντούλα.
Κι αν τα παραμύθια της γιαγιάς δεν ήταν τελικά παραμύθια;
Τα «Μυστήρια Πράγματα» είναι ένα μικρό comic που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Jemma Press και με έκανε να θυμηθώ κάτι ταξίδια με το τρένο, που τύχαινε να συνταξιδεύω με φαντάρους, έτοιμους να παρουσιαστούν στην άκρη του χάρτη. Στη περίπτωση μιας τέτοιας συγκυρίας,συνήθως, έκανα πως κοιμάμαι για να μη μου πιάσουν τη συζήτηση. Δέκα ώρες είναι πολλές, μάνα μου, για αφηγήσεις από το στρατό. Πολλές φορές, όμως, τύχαινε να είναι παιδιά από επαρχία, που ξέρουν πολλές και καλές ιστορίες τρόμου για λάμιες, βουρκόλακες, ανεράιδες, καλικατζάρους και διαβόλους. Θυμάμαι, τότε, να καθόμαστε στις τετράδες του ΤΡΑΙΝΟΣΕ και να λένε τέτοιες ιστορίες από τα χωριά τους, προσπαθώντας να εντυπωσιάσουν τα πλήθη. Προφανώς, προς απογοήτευση μου, όλες ψιλομοιάζανε σαν να ήταν η παραλλαγή της ίδιας ιστορίας. Για παράδειγμα,άκουσα πολλές ιστορίες για νύφες που πέθαναν παρθένες και στοίχειωσαν τα νυφικά τους, άπειρες για γέρους που βρυκολάκιασαν λόγω ασωτίας των παιδιών τους και ακόμα περισσότερες για νεράιδες που από όπου περνούν ακούγονται κλαρίνα και κλέβουν τις φωνές των αντρών, ενώ για να παντρευτεί κανείς μια τέτοια γυναίκα θα πρέπει να κλέψει επιδέξια το μαντήλι της. Συνήθως, δε, ο πρωταγωνιστής τέτοιων ιστοριών ήταν φίλος φίλου ενός ξαδέλφου του αφηγητή μου. Όπως καταλαβαίνετε, η διεκδίκηση της πρωτοτυπίας κάθε εκδοχής είναι φλέγον ζήτημα σε αυτούς τους κύκλους των νέο- παραμυθάδων.
Το comic του Θανάση Πετρόπουλου μου θύμισε, λοιπόν, αυτές τις ιστορίες, οι οποίες είναι η ζωντανή απόδειξη του φολκλορ και του βουκολικού τρόμου που χαρακτηρίζει την ελληνική ύπαιθρο μέχρι και σήμερα. Πολύ περισσότερο, αφιερωμένο στη μνήμη του Νικόλαου Γ. Πολίτη, τα «Μυστήρια πράγματα» παρουσιάζουν με ιδιαίτερη γλαφυρότητα και χιούμορ κάποιες από τις δοξασίες και τα πλάσματα που στοίχειωναν την ελληνική επαρχία το 19ο αιώνα, μέσα από μια πολύχρωμη και ιδιαίτερη εικονογράφηση, αλλά και τις περιπέτειες των δύο πρωταγωνιστών -ερευνητών του μεταφυσικού, που θυμίζουν κάτι από X -Files, Supernatural, και φυσικά το κόνσεπτ των αδελφών Γκριμ. Πράγματι, τα «Μυστήρια πράγματα» δεν περιλαμβάνουν ιστορίες για μικρά παιδιά, αλλά αυτές που διηγούνται οι άνθρωποι γύρω από τη φωτιά -ή έστω λίγο πριν τη Θεσσαλονίκη – και κάνουν το αίμα τους να παγώνει. Σκοτεινές και απόκοσμες, gore και φρικτές, ένα κράμα της ορθόδοξης πίστης και του παγανιστικού παρελθόντος αποτελούν το τέλειο καμβά πάνω στον οποίο η pop αισθητική μπορεί να κάνει…παπάδες!
Επιπλέον, όλος αυτός ο πλούτος διηγήσεων που συγκεντρώνεται μέσα στις 40 σελίδες του comic μαρτυρά και κάτι ακόμα, αφού όλες αυτές οι ιστορίες έχουν fundamentum in res. Ως εκ τούτου, αποκαλύπτεται μπροστά σου ένας κόσμος άπληστων παπάδων, αγαθών χωρικών και άπειρων δοξασιών γύρω από το καλό και το κακό. Ελπίζουμε πως αυτή δεν ήταν παρά μόνο η πρώτη περιπέτεια των δύο εκκεντρικών πρωταγωνιστών και ότι το μέλλον επιφυλάσσει ακόμα περισσότερες!
Το πήρα πριν από χρόνια μαζί με τα "Καμμένα Βούρλα" και το είχα ξεχάσει στην βιβλιοθήκη μου μέχρι που μου το θύμισαν. Μου άρεσε πάρα πολύ. Παρόλο που τα "Καμμένα Βούρλα" είναι πιο κοντά στις επιλογές μου και σε αυτά που έχω συνηθίσει σαν "κόμικ", το απόλαυσα και δεν περίμενα να έχει τόσο ωραία πλοκή ένα κόμικ. Μου άρεσε ιδιαίτερα ότι οι ιστορίες βασίζονται στο βιβλίο του Πολίτη, δηλαδή τους μύθους που έλεγαν στα χωριά, και όχι σε κάτι τελείως "καινούργιο"
Υπάρχει κάτι καλύτερο από τις αναφορές στον Πετρόπουλο σε κόμικς άλλων; Μα φυσικά ο ίδιος ο Πετρόπουλος (τα κόμικς του εννοώ...ντάξει και σαν άντρας καλός είναι)! Το concept του συγκεκριμένου κόμικ είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, αφού καταπιάνεται με σκοτεινές ιστορίες επηρεασμένες από ελληνικές παραδόσεις περασμένων αιώνων. Για την ακρίβεια, μας μεταφέρει στην Ελλάδα της δεκαετίας του 1890, όπου οι δύο πρωταγωνιστές είναι κάτι σαν τους τύπους από το Supernatural, αλλά αντί για τα πολύ κλασικά αλλόκοσμα, ασχολούνται με τα αντίστοιχα της ελληνικής επαρχίας (με επιφύλαξη το λέω, μιας και έχω δει μόνο ένα επεισόδιο Supernatural). Εγώ εννοείται πως ταυτίζομαι με τον Ιρλανδό Νίκολσον για ευνόητους λόγους (εσείς οι λίγοι που με παρακολουθείτε στα σόσιαλ μίντια και έχετε διαβάσει το κόμικ, καταλαβαίνετε). Το σχέδιο αποπνέει μια creepιά που ταιριάζει με το σενάριο. Το μόνο αρνητικό που βρίσκω είναι ότι θα ήθελα να είναι περισσότερες οι σελίδες, αλλά έτσι είναι αυτά τα 48σέλιδα τευχάκια, τελειώνουν εκεί που δεν το περιμένεις.
Δύο pulp ιστορίες που εξετάζουν τον υπερφυσικό τρόμο μέσα από το πρίσμα των παραδόσεων και των δοξασιών της ελληνικής λαογραφίας. Κατά τη γνώμη μου, τόσο το σχέδιο όσο και η χρωματική παλέτα εναρμονίζονται απόλυτα με την κεντρική ιδέα και το όραμα του κόμικ, αποτυπώνοντας με οικείο και ατμοσφαιρικό ύφος την ελληνική ύπαιθρο των τελών του 19ου αιώνα.
Και οι δύο ιστορίες είναι απολαυστικές και νιώθω πως υπηρετούν διαφορετικές αφηγηματικές αποστολές: ο «βουρκόλακας» εντυπωσιάζει με τη δύναμη της αφήγησης και αναδεικνύει τη δυναμική της σειράς, ενώ ο «τράγος» επικεντρώνεται στην ανάπτυξη των χαρακτήρων και την αισθητική, εστιάζοντας ιδιαίτερα στην οπτική των εν δράσει «ερευνητών του υπερφυσικού».
Πολύ καλή απόπειρα του Θανάση Πετρόπουλου και για μένα, η χαρά του λαογραφικού easter egg hunt, για να μη μιλήσουμε από το πού έχει δανειστεί τις φυσιογνωμίες των κεντρικών χαρακτήρων του. Φυσικά, η αγαπημένη ιστορία είναι ο "Βουρκόλακας", που αποτελεί αυτό που λέμε "συμφυρμό" διαφορετικών μοτίβων του Έλληνα βρικόλακα σε ένα περιστατικό.
Παραμένει, ωστόσο, ένα ενδιαφέρον πείραμα, ένα δείγμα του "τι θα μπορούσε". Αν μη τι άλλο, θα ήθελα 2-3 σελίδες με αναφορές στις συγκεκριμένες πηγές (πέραν των Παραδόσεων του Πολίτη) και παρεμβάσεις.
Ένα άλλο στοιχείο που μου έκανε αίσθηση ήταν ότι κατά καιρούς μου φαινόταν σαν να βλέπω storyboard για θέατρο σκιών, ή μεταφορά παράστασης σε comic - και αυτό ίσως να ήταν μια ενδιαφέρουσα ιδέα...
Πολύ καλή προσπάθεια, απηλαυσα ιδιαίτερα την θεματική και τους 2 βασικούς χαρακτήρες, απλά ήθελα λίγο κάτι παραπάνω στο δέσιμο της εκτέλεσης και της πλοκής.
Happy Halloween! Kαι τίποτα καλύτερο από την ευκαιρία να ξαναδιαβάσω (αλλά δεν είχα κάνει log in για κάποιο λόγο) ένα από τα πρώτα φαν φολκ χορρορ κόμικ στην Ελλάδα (τουλάχιστον σε μένα) από έναν τρομερά ταλαντούχο δημιουργό. Happy season of the witch folks!
Θα σκεφτόταν κανείς ότι το σχέδιο του Πετρόπουλου δε θα ταίριαζε σε τέτοιου είδους κόμικ, αλλά τελικά αποδεικνύεται για άλλη μια φορά ότι δε χρειάζεται να έχεις το απόλυτα λεπτομερές σχέδιο, για να χτίσεις ατμόσφαιρα και σκηνικό τρόμου. Πολύ δυνατή δουλειά, κρίμα που ήταν λίγες οι σελίδες. Μέχρι το επόμενο λοιπόν...
Είχα να διαβάσω πολλά χρόνια κόμιξ. Δεν μετάνιωσα στιγμή που το αγόρασα. Απολαυστικότατη ιστορία, ατμοσφαιρική, γεμάτη χιούμορ, τρόμο και ωραία σκίτσα. Οι εκκεντρικοί κυνηγοί μυστήριων πραγμάτων Φιλήμων Καρτέρης και Σερ Ζάκαρυ Νίκολσον σε κερδίζουν στο δευτερόλεπτο και ήδη ανυπομονώ να διαβάσω τις επόμενες περιπέτειες τους. Ο Θανάσης Πετρόπουλος προσάρμοσε εξαιρετικά τους μύθους και τις λαικές δοξασίες της ελληνικής υπαίθρου στην ιστορία του. Βγάζει κάτι το νοσταλγικό που μου θυμίζει όντως αυτό που είναι γραμμένο στις πρώτες σελίδες στο σημείο της αφιέρωσης, δηλαδή τις ιστορίες της γιαγιάς δίπλα στο τζάκι, στις οποίες συμπεριλαμβανομένου και του λαογράφου Νικόλαου Γ. Πολίτη αφιερώνει ο δημιουργός το έργο του.
Το συνάντησα τυχαία στο 22ο comic&play στη Θεσσαλονίκη, δεν ήξερα καν την ύπαρξη του, το διάβασα κατευθείαν και χαίρομαι που μαζί με αυτό, αγόρασα και τα άλλα δύο τεύχη ("Λύκοι της Ζήρειας" και "Σκυλιά Μαύρα")! Βρήκα το κονσεπτ άκρως ενδιαφέρον: ο Φιλήμων Καρτέρης, "ερευνητής καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ιδρυτής της Ελληνικής Λαογραφικής Εταιρίας, ψύχραιμος, κυνικός, μεθοδικός" και ο Σερ Ζάκαρυ Νίκολσον, "Ιρλανδός φιλέλλην περιηγητής, Ιππότης του Τάγματος του Μαύρου Σκύλου, τραχύς, οξύθυμος, παρορμητικός", κυνηγάνε και λύνουν μυστήρια μεταφυσικού περιεχομένου στην ελληνική επαρχία του 19ου αιώνα. Η εικονογράφηση είναι μοναδική, οι χαρακτήρες άκρως απολαυστικοί, οι ιστορίες θυμίζουν σκοτεινά ελληνικά παιδικά παραμύθια, από αυτά που ίσως έλεγαν οι γιαγιάδες στα χωριά, τα κρύα βράδια του χειμώνα, μπροστά στο αναμμένο τζάκι, με τον αέρα να χτυπά τα τζάμια...