What do you think?
Rate this book
Στη ζωή νωρίς νυχτώνει
Η Άρια και η Οριάνθη ανταμώνουν το καλοκαίρι του 1963 από κάποια ευλογημένη συγκυρία. Όμως, ένα μοιραίο γεγονός διακόπτει πρόωρα την εξελισσόμενη φιλία τους. Οι δυο κοπέλες χάνονται μέσα στα δράματα που η ζωή τούς επιφυλάσσει. Στον κύκλο της η καθεμιά παρασύρεται από τους στροβίλους των γεγονότων. Η Οριάνθη τραυματικά, η Άρια λιγότερο οδυνηρά. Ύστερα από πολλά χρόνια, οι συμπτώσεις τις φέρνουν και πάλι κοντά, για να αφηγηθούν τις ιστορίες τους και να αντιληφθούν ότι όλα όσα έζησαν μοιάζουν σαν να μην τα βίωσαν οι ίδιες αλλά κάποιος άλλος, θαρρείς και κινούσε τα νήματα της ύπαρξής τους ένας αόρατος, ραδιούργος κουκλοπαίκτης.
Από τη δεκαετία του ’60 μέχρι σήμερα και από την Αθήνα και τον Καναδά του αντιδικτατορικού αγώνα μέχρι τον Λίβανο του αιματηρού εμφυλίου πολέμου, το μυθιστόρημα ακροβατεί ανάμεσα στην καταστροφή και την αναδημιουργία, στο παρελθόν και το παρόν, στην Ανατολή και τη Δύση.
Ένα βιβλίο για τις γενιές που έρχονται, για τις πληγές των μικρών λαών, για το δικαίωμα του να είσαι άνθρωπος μέσα σε μια δική σου πατρίδα.
Από τη δεκαετία του ’60 μέχρι σήμερα και από την Αθήνα και τον Καναδά του αντιδικτατορικού αγώνα μέχρι τον Λίβανο του αιματηρού εμφυλίου πολέμου, το μυθιστόρημα ακροβατεί ανάμεσα στην καταστροφή και την αναδημιουργία, στο παρελθόν και το παρόν, στην Ανατολή και τη Δύση.
Ένα βιβλίο για τις γενιές που έρχονται, για τις πληγές των μικρών λαών, για το δικαίωμα του να είσαι άνθρωπος μέσα σε μια δική σου πατρίδα.
512 pages, Hardcover
First published March 1, 2019
2 people are currently reading
42 people want to read
About the author
Ελένη Πριοβόλου
29 books30 followersΗ Ελένη Πριοβόλου είναι ελληνίδα συγγραφέας. Γράφει βιβλία για όλες τις ηλικίες από το 1986. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Αγγελοκάστρο Μεσολλογίου. Στα δεκαοκτώ της έτη ξεκίνησε τις σπουδές της στο τμήμα των Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου, από το οποίο και αποφοίτησε. Άρχισε να δημιουργεί το συγγραφικό της έργο το 1986, με βιβλία για μικρούς και μεγάλους.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
July 15, 2019
http://diavazontas.blogspot.com/2019/...
Η Ελένη Πριοβόλου έχει ένα μάλλον σπάνιο χάρισμα, η αφηγηματική της δεινότητα είναι τέτοια που φτιάχνει βιβλία που μπορούν να διαβαστούν κυριολεκτικά από όλους, και από εκείνους τους αναγνώστες που αναζητούν τη συγκίνηση και την πλοκή, και από αυτούς που θέλουν δεύτερο και τρίτο επίπεδο, βάθος. Είναι λίγες οι αντίστοιχες περιπτώσεις συγγραφέων- Ελλήνων και ξένων- που μπορούν να αποτελέσουν σκαλοπάτι για τον ανυποψίαστο αναγνώστη, να τον περάσουν στην αντίπερα όχθη των υποψιασμένων.
Το «Στη Ζωή νωρίς νυχτώνει» είναι ένα χορταστικό βιβλίο πεντακοσίων σελίδων. Σε πρώτη ανάγνωση έχουμε εδώ ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης, δύο νέα κορίτσια, στη δεκαετία του ’60 που προσπαθούν να βρουν ποιες είναι μέσα στην κοινωνική και πολιτική αναταραχή της εποχής, να βάλουν όρια ανάμεσα στον καθωσπρεπισμό της οικογένειας, το πολιτικό και σεξουαλικό καζάνι που βράζει γύρω τους και το ποιες είναι. Η Οριάν- από το Οριάνθη- πιο απελευθερωμένη, κόρη διπλωμάτη και ορφανή από μητέρα και η πολύ πιο φοβισμένη και συντηρητική Άρια- από το Αριστέα- θα μπλέξουν τις ζωές του για λίγο, κι έπειτα θα χαθούν μετά από ένα ντου της αστυνομίας. Θα ξαναβρεθούν, πολλά χρόνια μετά, το 2015, και θα ξανασυστηθούν.
Η Πριοβόλου βάζει από την αρχή το θέμα της χειραφέτησης της γυναίκας μπροστά, ένα θέμα που έκαιγε τότε και συνεχίζει να καίει. Παρακολουθεί τρεις γενιές γυναικών, αναγνωρίζει τα σημάδια της αλλαγής, δίνει μέσω της εγγονής της Οριάν της Οζ, την πορεία αυτού του αγώνα. Αλλά δεν μένει εκεί. Οι δύο ηρωίδες της είναι βαθιά πολιτικοποιημένες, η καθεμιά με τον τρόπο της, πιο έντονα η Οριάν και πιο χαμηλόφωνα η Άρια. Και αναγκάζονται να φύγουν από την Ελλάδα με τη δικτατορία. Η Άρια καταλήγει στον Καναδά κι η Οριάν πηγαίνει στον πατέρα της, στον Λίβανο, εκεί που έχει γεννηθεί.
Με προσεκτικά φλας μπακ και εγκιβωτισμένες μικροϊστορίες, η φλεγόμενη Ιστορία της Μέσης Ανατολής διατρέχει το βιβλίο. Ένα δύσκολο πολιτικό θέμα, που αρκετοί δεν θα άγγιζαν- το παλαιστινιάκο, ο εμφύλιος στον Λίβανο, οι παναραβιστές, οι δυτικόφιλοι, οι δύο υπερδυνάμεις στην περιοχή- ο πόλεμος, σε αντίστιξη με την ειρήνη. Εδώ το μυθιστόρημα φαίνεται πως κρύβει αρκετή έρευνα πίσω του, δεν είναι ένα απλό πέρασμα αυτό που κάνει η Οριάν από τη Βηρυτό, σημαδεύει τη ζωή της και το βιβλίο. Μέσα από όλα αυτά προκύπτουν τα βασικά ζητήματα: ταυτότητας, πατρίδας, οικογένειας. Τι καθορίζει την προσωπική μας ιστορία και ανάπτυξη, πού είναι η πατρίδα μας και τι βαραίνει, ο τόπος, η γλώσσα, οι άνθρωποι, η θρησκεία, η συγκυρία; Ποιοι άνθρωποι θα είναι κοντά μας στα στερνά μας; Ξέρουν ποτέ τα παιδιά τους γονείς τους; Οι γονείς τα παιδιά; Ποιος είναι οικογένεια και με ποιον περνάμε τελικά τη ζωή μας.
Μυθιστόρημα πολυφωνικό, με γλώσσα κάπως παλιακή – ίσως αυτό να το κάνει πιο προσιτό σε ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, αν κι εγώ πιστεύω πως ένα τέτοιο κείμενο γραμμένο πιο σύγχρονα θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο επιδραστικό-, ένα βιβλίο που χαίρεσαι να το πιάνεις στα χέρια του για να το συνεχίσεις τα βράδια. Με πολλές πολιτικές και κοινωνικές αιχμές, μα αφήγηση ήπια και στρογγυλή, με ιδέες ολοκληρωμένες. Το μεγάλο ατού του βιβλίου είναι αυτό, ξέρει τι θέλει να πει, το εντάσσει μέσα στην πλοκή, οι ήρωες δεν μοιάζουν χάρτινοι, ούτε μόνο αφορμές για τον καμβά, ενώ ταυτόχρονα το φόντο- οι τόποι, η πολιτική, το κοινωνικό γίγνεσθαι είναι το βασικό θέμα. Έχουμε να διδαχτούμε δύο τρία πράγματα από τον τρόπο που αφηγείται η Πριοβόλου, από την ξεκάθαρη σκέψη της και τα ερωτήματα που βάζει, χωρίς να τα απαντά. Και κυρίως από τον τρόπο που από το πολιτικό και το ιστορικό κουβάρι φτιάχνει λογοτεχνία.
Η Ελένη Πριοβόλου έχει ένα μάλλον σπάνιο χάρισμα, η αφηγηματική της δεινότητα είναι τέτοια που φτιάχνει βιβλία που μπορούν να διαβαστούν κυριολεκτικά από όλους, και από εκείνους τους αναγνώστες που αναζητούν τη συγκίνηση και την πλοκή, και από αυτούς που θέλουν δεύτερο και τρίτο επίπεδο, βάθος. Είναι λίγες οι αντίστοιχες περιπτώσεις συγγραφέων- Ελλήνων και ξένων- που μπορούν να αποτελέσουν σκαλοπάτι για τον ανυποψίαστο αναγνώστη, να τον περάσουν στην αντίπερα όχθη των υποψιασμένων.
Το «Στη Ζωή νωρίς νυχτώνει» είναι ένα χορταστικό βιβλίο πεντακοσίων σελίδων. Σε πρώτη ανάγνωση έχουμε εδώ ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης, δύο νέα κορίτσια, στη δεκαετία του ’60 που προσπαθούν να βρουν ποιες είναι μέσα στην κοινωνική και πολιτική αναταραχή της εποχής, να βάλουν όρια ανάμεσα στον καθωσπρεπισμό της οικογένειας, το πολιτικό και σεξουαλικό καζάνι που βράζει γύρω τους και το ποιες είναι. Η Οριάν- από το Οριάνθη- πιο απελευθερωμένη, κόρη διπλωμάτη και ορφανή από μητέρα και η πολύ πιο φοβισμένη και συντηρητική Άρια- από το Αριστέα- θα μπλέξουν τις ζωές του για λίγο, κι έπειτα θα χαθούν μετά από ένα ντου της αστυνομίας. Θα ξαναβρεθούν, πολλά χρόνια μετά, το 2015, και θα ξανασυστηθούν.
Η Πριοβόλου βάζει από την αρχή το θέμα της χειραφέτησης της γυναίκας μπροστά, ένα θέμα που έκαιγε τότε και συνεχίζει να καίει. Παρακολουθεί τρεις γενιές γυναικών, αναγνωρίζει τα σημάδια της αλλαγής, δίνει μέσω της εγγονής της Οριάν της Οζ, την πορεία αυτού του αγώνα. Αλλά δεν μένει εκεί. Οι δύο ηρωίδες της είναι βαθιά πολιτικοποιημένες, η καθεμιά με τον τρόπο της, πιο έντονα η Οριάν και πιο χαμηλόφωνα η Άρια. Και αναγκάζονται να φύγουν από την Ελλάδα με τη δικτατορία. Η Άρια καταλήγει στον Καναδά κι η Οριάν πηγαίνει στον πατέρα της, στον Λίβανο, εκεί που έχει γεννηθεί.
Με προσεκτικά φλας μπακ και εγκιβωτισμένες μικροϊστορίες, η φλεγόμενη Ιστορία της Μέσης Ανατολής διατρέχει το βιβλίο. Ένα δύσκολο πολιτικό θέμα, που αρκετοί δεν θα άγγιζαν- το παλαιστινιάκο, ο εμφύλιος στον Λίβανο, οι παναραβιστές, οι δυτικόφιλοι, οι δύο υπερδυνάμεις στην περιοχή- ο πόλεμος, σε αντίστιξη με την ειρήνη. Εδώ το μυθιστόρημα φαίνεται πως κρύβει αρκετή έρευνα πίσω του, δεν είναι ένα απλό πέρασμα αυτό που κάνει η Οριάν από τη Βηρυτό, σημαδεύει τη ζωή της και το βιβλίο. Μέσα από όλα αυτά προκύπτουν τα βασικά ζητήματα: ταυτότητας, πατρίδας, οικογένειας. Τι καθορίζει την προσωπική μας ιστορία και ανάπτυξη, πού είναι η πατρίδα μας και τι βαραίνει, ο τόπος, η γλώσσα, οι άνθρωποι, η θρησκεία, η συγκυρία; Ποιοι άνθρωποι θα είναι κοντά μας στα στερνά μας; Ξέρουν ποτέ τα παιδιά τους γονείς τους; Οι γονείς τα παιδιά; Ποιος είναι οικογένεια και με ποιον περνάμε τελικά τη ζωή μας.
Μυθιστόρημα πολυφωνικό, με γλώσσα κάπως παλιακή – ίσως αυτό να το κάνει πιο προσιτό σε ένα ευρύτερο αναγνωστικό κοινό, αν κι εγώ πιστεύω πως ένα τέτοιο κείμενο γραμμένο πιο σύγχρονα θα μπορούσε να είναι ακόμα πιο επιδραστικό-, ένα βιβλίο που χαίρεσαι να το πιάνεις στα χέρια του για να το συνεχίσεις τα βράδια. Με πολλές πολιτικές και κοινωνικές αιχμές, μα αφήγηση ήπια και στρογγυλή, με ιδέες ολοκληρωμένες. Το μεγάλο ατού του βιβλίου είναι αυτό, ξέρει τι θέλει να πει, το εντάσσει μέσα στην πλοκή, οι ήρωες δεν μοιάζουν χάρτινοι, ούτε μόνο αφορμές για τον καμβά, ενώ ταυτόχρονα το φόντο- οι τόποι, η πολιτική, το κοινωνικό γίγνεσθαι είναι το βασικό θέμα. Έχουμε να διδαχτούμε δύο τρία πράγματα από τον τρόπο που αφηγείται η Πριοβόλου, από την ξεκάθαρη σκέψη της και τα ερωτήματα που βάζει, χωρίς να τα απαντά. Και κυρίως από τον τρόπο που από το πολιτικό και το ιστορικό κουβάρι φτιάχνει λογοτεχνία.
May 15, 2019
Ανάλαφρη μα όχι ελαφριά γραφή,που έχει τρόπο να φτάνει στο βάθος της ψυχής των ηρώων της και μαζί του αναγνώστη. Χωρίς καμιά κορώνα δράματος,ενώ η ζωή των ηρωίδων περνά μέσα από πολλά δράματα,κατάφερε να με κάνει να το κλείσω,στο τέλος,μέσα σε άφθονη συγκίνηση. Πιθανότατα θα το επιθυμούσα κατατι μικρότερο στις σελίδες,μα όταν το έκλεισα η σκέψη αυτή ήταν άνευ ουσίας.
Τελικά ένα βιβλίο είναι αυτό που δηλώνει ο τρόπος που κλείνει ,σκέφτηκα.
Τελικά ένα βιβλίο είναι αυτό που δηλώνει ο τρόπος που κλείνει ,σκέφτηκα.
July 31, 2019
Πολύ καλό !
March 30, 2021
Ένα βιβλίο σταθμός στη λογοτεχνική πορεία της βραβευμένης Ελένης Πριοβόλου, της Κυρίας της Λογοτεχνίας με την πολύ ιδιαίτερη πένα...
Ένα βιβλίο που περικλείει όλα τα χρώματα και τα αρώματα της λάγνας και μαγευτικής Ανατολής...
Ένα βιβλίο πολυδιάστατο που κομίζει ένα μήνυμα βαθύτατα αντιπολεμικό και είναι διαποτισμένο σε κάθε σελίδα του με όλον εκείνο τον πόνο των ανθρώπων της Μέσης Ανατολής και την απεγνωσμένη επιθυμία τους για μια ήσυχη ζωή που να μην την σκιάζει ο ζόφος του πολέμου... Διότι η Μέση Ανατολή δεν αποκαλείται τυχαία "η πυριτιδαποθήκη του κόσμου"και η συγγραφέας φαίνεται να το γνωρίζει αυτό πολύ καλά. Μέχρι σήμερα, ελάχιστοι συγγραφείς στη χώρα μας έχουν σκύψει επάνω από τον πόνο των τυραννισμένων αυτών ανθρώπων της Γης της Εδέμ με τρόπο τόσο βαθιά συναισθηματικό, τόσο βαθιά ανθρώπινο, όσο η Ελένη Πριοβόλου. Και πραγματικά, ο συνδυασμός της εκ βαθέων γνώσης για την πολύπλοκη πολιτική ιστορία της περιοχής, με την ανάδειξη της βασανισμένης καθημερινότητας των απλών ανθρώπων που υφίστανται το βάρος του πολέμου, είναι μοναδικός και δεν πετυχαίνει πάντοτε στα ιστορικά μυθιστορήματα.
Η υπόθεση τοποθετείται χρονικά και τοπικά σε δύο διαστάσεις: στην Αθήνα και τη Βηρυτό, τη δεκαετία του '60 αλλά και σήμερα. Οι βασικές πρωταγωνίστριες είναι επίσης δύο: δύο γυναίκες με ονόματα ασυνήθιστα, ονόματα που θυμίζουν ανατολή, Άρια και Οριάν...
Το δράμα του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας μέσα από την αναδρομή στο χρονοντούλαπο της μνήμης της μίας εκ των δύο πρωταγωνιστριών, της Άριας, η οποία αναζητά τα ίχνη μιας φιλίας χαμένης στα σκοτεινά μονοπάτια του χρόνου. Με την τεχνική των εγκιβωτισμένων διαδρομών ο αναγνώστης επιχειρεί ένα ταξίδι με χρονομηχανή στα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία των μέσων του 20ου αιώνα στην Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή, όπως η Χούντα των συνταγματαρχών, το Παλαιστινιακό, ο πόλεμος των έξι ημερών και, κυρίως, ο εμφύλιος σπαραγμός της χώρας των Κεδρών.
Το βιβλίο αποτελεί μία πολυδαίδαλη, όσο και σπαραχτική αφήγηση σχετικά με το πως ένας πόλεμος μπορεί να επηρεάσει (και να καταστρέψει πολλές φορές) τη ζωή των απλών, καθημερινών και αθώων ανθρώπων. Τους ήρωες του βιβλίου όμως δεν τους δοκιμάζει μόνο ο πόλεμος, αλλά και τα σκληρά, ανελέητα τερτίπια της πολιτικής εξουσίας και των πανταχού παρόντων συμφερόντων.
Θα έλεγα ότι το πόνημα της Ελένας Πριοβόλου είναι πάνω απ' όλα ένα βιβλίο για τη φιλία, τον πόλεμο, τη γυναίκα και την ίδια την Ιστορία και την επιρροή που αυτή ασκεί μέσω των γυρισμάτων της στους απλούς ανθρώπους, ανθρώπους που αλώνονται δίχως οίκτο στα ατέρμονα κινούμενα γρανάζια της.
Τα συναισθήματα που μας γεννά η ανάγνωση ενός τέτοιου έργου είναι πολλά και βαθιά, το ίδιο και οι σκέψεις που θα κάνουμε για τη ζωή και τους ίδιους τους ανθρώπους. Η συγγραφέας θεωρεί απαραίτητο συστατικό των πετυχημένων κοινωνιών το διαρκές ενδιαφέρον για τα κοινά όλων των ανθρώπων, τον μη κοινωνικό εφησυχασμό, προκειμένου να συμβιώνουν όλοι αρμονικά. Το ενδιαφέρον όμως για την πολιτική ζωή είναι επίσης αναγκαίο προκεμένου να μπορέσει ο καθένας από εμάς να επιδοθεί στην αναζήτηση της προσωπικής του ευτυχίας, της υλοποίησης του δικού του ατομικού ονείρου... Γιατί οι άνθρωποι, σύμφωνα με τη συγγραφέα, δεν πρέπει να σταματούν ποτέ να ονειρεύονται, αλλά και να αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο, όσο δύσκολο κι αν αποδεικνύεται πολλές φορές αυτό.
Πολλά, επομένως, τα μηνύματα που περνάει η συγγραφέας, εκτός από το κυρίαρχο αντιπολεμικό φυσικά, και σε πολλά επίπεδα: ψυχολογικό, ιδεολογικό, κοινωνικό, πολιτικό. Η ειρήνη, η φιλία, η ανθρωπιά, η ελπίδα, η αγάπη, είναι έννοιες που εμφανίζονται διάχυτες σε όλες τις σελίδες του βιβλίου και δοκιμάζουν τις δικές μας σκέψεις και τα συναισθήματα που βιώνουμε καθώς γυρίζουμε με αγωνία τις σελίδες με το πλήθος των ανατροπών και των εκπλήξεων στην αφήγηση.
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: το δίχως άλλο η καθηλωτική, όσο και χειμαρρώδης, πένα της εμπειρότατης επί της συγγραφής κυρίας Πριοβόλου, αλλά και οι ιστορικές πληροφορίες που τόσο αβίαστα δίνονται για την εποχή και τη Μέση Ανατολή.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: όσοι αγαπούν τον εναργή και βαθιά αισθαντικό και ψυχογραφικό λόγο, την Ιστορία, αλλά και τα μυθιστορήματα-σταθμούς της λογοτεχνίας.
Ένα βιβλίο που περικλείει όλα τα χρώματα και τα αρώματα της λάγνας και μαγευτικής Ανατολής...
Ένα βιβλίο πολυδιάστατο που κομίζει ένα μήνυμα βαθύτατα αντιπολεμικό και είναι διαποτισμένο σε κάθε σελίδα του με όλον εκείνο τον πόνο των ανθρώπων της Μέσης Ανατολής και την απεγνωσμένη επιθυμία τους για μια ήσυχη ζωή που να μην την σκιάζει ο ζόφος του πολέμου... Διότι η Μέση Ανατολή δεν αποκαλείται τυχαία "η πυριτιδαποθήκη του κόσμου"και η συγγραφέας φαίνεται να το γνωρίζει αυτό πολύ καλά. Μέχρι σήμερα, ελάχιστοι συγγραφείς στη χώρα μας έχουν σκύψει επάνω από τον πόνο των τυραννισμένων αυτών ανθρώπων της Γης της Εδέμ με τρόπο τόσο βαθιά συναισθηματικό, τόσο βαθιά ανθρώπινο, όσο η Ελένη Πριοβόλου. Και πραγματικά, ο συνδυασμός της εκ βαθέων γνώσης για την πολύπλοκη πολιτική ιστορία της περιοχής, με την ανάδειξη της βασανισμένης καθημερινότητας των απλών ανθρώπων που υφίστανται το βάρος του πολέμου, είναι μοναδικός και δεν πετυχαίνει πάντοτε στα ιστορικά μυθιστορήματα.
Η υπόθεση τοποθετείται χρονικά και τοπικά σε δύο διαστάσεις: στην Αθήνα και τη Βηρυτό, τη δεκαετία του '60 αλλά και σήμερα. Οι βασικές πρωταγωνίστριες είναι επίσης δύο: δύο γυναίκες με ονόματα ασυνήθιστα, ονόματα που θυμίζουν ανατολή, Άρια και Οριάν...
Το δράμα του εμφυλίου πολέμου του Λιβάνου ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια μας μέσα από την αναδρομή στο χρονοντούλαπο της μνήμης της μίας εκ των δύο πρωταγωνιστριών, της Άριας, η οποία αναζητά τα ίχνη μιας φιλίας χαμένης στα σκοτεινά μονοπάτια του χρόνου. Με την τεχνική των εγκιβωτισμένων διαδρομών ο αναγνώστης επιχειρεί ένα ταξίδι με χρονομηχανή στα γεγονότα που σημάδεψαν την ιστορία των μέσων του 20ου αιώνα στην Ελλάδα και τη Μέση Ανατολή, όπως η Χούντα των συνταγματαρχών, το Παλαιστινιακό, ο πόλεμος των έξι ημερών και, κυρίως, ο εμφύλιος σπαραγμός της χώρας των Κεδρών.
Το βιβλίο αποτελεί μία πολυδαίδαλη, όσο και σπαραχτική αφήγηση σχετικά με το πως ένας πόλεμος μπορεί να επηρεάσει (και να καταστρέψει πολλές φορές) τη ζωή των απλών, καθημερινών και αθώων ανθρώπων. Τους ήρωες του βιβλίου όμως δεν τους δοκιμάζει μόνο ο πόλεμος, αλλά και τα σκληρά, ανελέητα τερτίπια της πολιτικής εξουσίας και των πανταχού παρόντων συμφερόντων.
Θα έλεγα ότι το πόνημα της Ελένας Πριοβόλου είναι πάνω απ' όλα ένα βιβλίο για τη φιλία, τον πόλεμο, τη γυναίκα και την ίδια την Ιστορία και την επιρροή που αυτή ασκεί μέσω των γυρισμάτων της στους απλούς ανθρώπους, ανθρώπους που αλώνονται δίχως οίκτο στα ατέρμονα κινούμενα γρανάζια της.
Τα συναισθήματα που μας γεννά η ανάγνωση ενός τέτοιου έργου είναι πολλά και βαθιά, το ίδιο και οι σκέψεις που θα κάνουμε για τη ζωή και τους ίδιους τους ανθρώπους. Η συγγραφέας θεωρεί απαραίτητο συστατικό των πετυχημένων κοινωνιών το διαρκές ενδιαφέρον για τα κοινά όλων των ανθρώπων, τον μη κοινωνικό εφησυχασμό, προκειμένου να συμβιώνουν όλοι αρμονικά. Το ενδιαφέρον όμως για την πολιτική ζωή είναι επίσης αναγκαίο προκεμένου να μπορέσει ο καθένας από εμάς να επιδοθεί στην αναζήτηση της προσωπικής του ευτυχίας, της υλοποίησης του δικού του ατομικού ονείρου... Γιατί οι άνθρωποι, σύμφωνα με τη συγγραφέα, δεν πρέπει να σταματούν ποτέ να ονειρεύονται, αλλά και να αγωνίζονται για ένα καλύτερο αύριο, όσο δύσκολο κι αν αποδεικνύεται πολλές φορές αυτό.
Πολλά, επομένως, τα μηνύματα που περνάει η συγγραφέας, εκτός από το κυρίαρχο αντιπολεμικό φυσικά, και σε πολλά επίπεδα: ψυχολογικό, ιδεολογικό, κοινωνικό, πολιτικό. Η ειρήνη, η φιλία, η ανθρωπιά, η ελπίδα, η αγάπη, είναι έννοιες που εμφανίζονται διάχυτες σε όλες τις σελίδες του βιβλίου και δοκιμάζουν τις δικές μας σκέψεις και τα συναισθήματα που βιώνουμε καθώς γυρίζουμε με αγωνία τις σελίδες με το πλήθος των ανατροπών και των εκπλήξεων στην αφήγηση.
ΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΟΥ ΣΗΜΕΙΟ: το δίχως άλλο η καθηλωτική, όσο και χειμαρρώδης, πένα της εμπειρότατης επί της συγγραφής κυρίας Πριοβόλου, αλλά και οι ιστορικές πληροφορίες που τόσο αβίαστα δίνονται για την εποχή και τη Μέση Ανατολή.
ΠΟΙΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΟΥΝ: όσοι αγαπούν τον εναργή και βαθιά αισθαντικό και ψυχογραφικό λόγο, την Ιστορία, αλλά και τα μυθιστορήματα-σταθμούς της λογοτεχνίας.
August 27, 2024
Το πρώτο μισό του βιβλίου είναι ένα ευανάγνωστο συναισθηματικό μυθιστόρημα σε εξαιρετικά ελληνικά (θυμηθήκαμε ή μάθαμε καινούργιες λέξεις στη γλώσσα μας). Το δεύτερο μισό, αποτελεί μια αριστουργηματική διήγηση του πολέμου στο Λίβανο και της κατάστασης που δυστυχώς κανένα βιβλίο ιστορίας δε μας έμαθε. Γλαφυρό όσο χρειάζεται, κλισέ όσο αναμένεται,, πραγματεύεται πολλούς σύγχρονους προβληματισμούς εμβαθύνοντας αναλογικά με το μυθιστορηματικό ύφος του βιβλίου.
Η θέση της γυναίκας, οι οικογενειακοί δεσμοί, ο επαγγελματικός προσανατολισμός, η ασθένεια και η ιδέα του θανάτου, η ψηφιακή εποχή και οι αυταπάτες της, τα πρότυπα ανά εποχή και γενεά, οι θρησκοληψίες, ο ρατσισμός, ο ρομαντισμός, οι πολιτικές συνθήκες στη χώρα μας στην Ευρώπη και στο Λίβανο, οι εξωτερικές πολιτικές και η οικονομική αστάθεια. Ωραία πλεγμένα, μερικές φορές καθ' υπερβολή συμπτωματικά.
Μένω στην ωραία γραφή και την ιστορική αναφορά σε πολιτικές που δε συναντούμε συχνά σε μυθιστορήματα.
Η θέση της γυναίκας, οι οικογενειακοί δεσμοί, ο επαγγελματικός προσανατολισμός, η ασθένεια και η ιδέα του θανάτου, η ψηφιακή εποχή και οι αυταπάτες της, τα πρότυπα ανά εποχή και γενεά, οι θρησκοληψίες, ο ρατσισμός, ο ρομαντισμός, οι πολιτικές συνθήκες στη χώρα μας στην Ευρώπη και στο Λίβανο, οι εξωτερικές πολιτικές και η οικονομική αστάθεια. Ωραία πλεγμένα, μερικές φορές καθ' υπερβολή συμπτωματικά.
Μένω στην ωραία γραφή και την ιστορική αναφορά σε πολιτικές που δε συναντούμε συχνά σε μυθιστορήματα.
May 18, 2020
μου άρεσε πολύ το βιβλίο αυτό. πρώτον μου θύμησε δικά μου πρόσωπα αγαπημένα ο τρόπος που σκέφτονταν η Άρια. ειναι η ιστορία του Λιβάνου και της Ελλάδας από το 1960 μέχρι και σήμερα όπως την διηγούνται δύο γυναίκες.
November 20, 2019
Εξαιρετικό! Το καλύτερο -κατ' εμέ- μέχρι στιγμής από τα βιβλία της συγγραφέως.
February 2, 2020
3,5. Mixed feelings θαρρω. Κλισέ αρκετά- borderline tacky. Η ιστορική αναδρομή όμως στο πόλεμο του Λιβανου είχε πολύ ενδιαφέρον. Αν έλειπε η δακρύβρεχτη πλοκή θα ήταν ένα ΠΟΛΥ ωραίο βιβλίο.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews