What do you think?
Rate this book
Stad vol ballonnen
Al die herinneringen die zo aanwezig zijn dat ze wel zichtbaar moeten zijn. Als een grote ballon die met een touwtje aan mijn pols vastzit. Eentje die ik overal mee naartoe sleep. De stad is vol ballonnen. Met touwtjes vastgemaakt aan polsen.
Femke van der Laan schreef een jaar lang wekelijks in Het Parool over haar leven in de stad na de dood van haar echtgenoot Eberhard, de burgemeester van Amsterdam.
Femke van der Laan schreef een jaar lang wekelijks in Het Parool over haar leven in de stad na de dood van haar echtgenoot Eberhard, de burgemeester van Amsterdam.
- GenresNonfiction
155 pages, Hardcover
Published March 27, 2019
3 people are currently reading
147 people want to read
About the author
Femke van der Laan
3 books5 followersFemke van der Laan is the widow of Eberhard van der Laan, who was mayor of Amsterdam. Currently she is working on a book about him. Before his death, she worked as a journalist and editor in chief for NPO Focus, an online platform of the public broadcaster.
Photo by Tessa Posthuma de Boer.
Photo by Tessa Posthuma de Boer.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 37 reviews
April 23, 2019
Stil word je er van.
Prachtig boekje.
Ontroerend & aangrijpend.
Af en toe meegehuild...
Als je iemand verliest dan krijgt nooit een heel andere betekenis.
Prachtig boekje.
Ontroerend & aangrijpend.
Af en toe meegehuild...
Als je iemand verliest dan krijgt nooit een heel andere betekenis.
June 30, 2019
Voor iemand in hetzelfde stadium geeft dit boek een fijn gevoel van herkenning. Voor omstanders leerzaam. Daarnaast is de schrijfstijl prettig en wordt het, ondanks het onderwerp, nooit zielig. En dat is wat weduwes ook niet willen zijn. Een aanrader.
August 11, 2019
Mooi boekje met de columns die Femke van der Laan geschreven heeft na de dood van haar man, de burgemeester van Amsterdam Eberhard.
De witte ballonnen zijn de moeilijke dingen die mensen met zich meedragen als een ballon om hun polsen. De herinneringen die altijd zullen blijven. een 7 hier een 8.
De witte ballonnen zijn de moeilijke dingen die mensen met zich meedragen als een ballon om hun polsen. De herinneringen die altijd zullen blijven. een 7 hier een 8.
August 2, 2019
"Al die herinneringen die zo aanwezig zijn dat ze wel zichtbaar moeten zijn. Als een grote ballon die met een touwtje aan mijn pols vastzit. Eentje die ik overal mee naartoe sleep. De stad is vol ballonnen."
In het jaar dat volgde op het overlijden van haar echtgenoot publiceerde Femke Van der Laan wekelijks een column in een Nederlandse krant. Korte stukjes die akelig scherp het verdriet, het gemis, de onmacht en soms zelfs het onbegrip of de lompheid van de omgeving weergeven.
Hoewel ons verlies al twee jaar oud is en we een zoontje verloren, geen partner; zijn de columns bijzonder herkenbaar en accuraat. Een opluchting bijna, "toch iemand die het begrijpt". Geweldig geschreven, zonder overdreven drama en zelfs met de nodige humor. Klasse.
"Als er een geliefde sterft, maakt een nieuwe spelleider zijn opwachting. Een quizmaster de uit de coulissen springt zodra er iets moeilijks gebeurt. Als er iets naars tegen je gezegd wordt, als je fietsband 's nachts is leeggelopen, als je in je eentje opruimt na een etentje, staat er ineens een man in glittersmoking naast je. Met harde stem en handgebaren vraagt hij of je misschien de verdubbelaar wil inzetten. Naar het antwoord luistert hij niet. Voor je je hoofd kunt schudden, heeft hij al op de rode knop gedrukt. Voor je "nee, liever niet" kunt zeggen is die andere pijn er al bijgehaald. Staat het verlies weer naast je. En het missen. De nieuwe spelleider verdubbelt elk verdriet."
"Ik zou moeten stoppen met wachten. Ik wacht al zo lang op mijn oude ik. Ik word niet meer de oude. Dat weet ik wel. Maar in de ochtend, heel vroeg, is er hoop. Eventjes. Voor ik mijn ogen open doe."
In het jaar dat volgde op het overlijden van haar echtgenoot publiceerde Femke Van der Laan wekelijks een column in een Nederlandse krant. Korte stukjes die akelig scherp het verdriet, het gemis, de onmacht en soms zelfs het onbegrip of de lompheid van de omgeving weergeven.
Hoewel ons verlies al twee jaar oud is en we een zoontje verloren, geen partner; zijn de columns bijzonder herkenbaar en accuraat. Een opluchting bijna, "toch iemand die het begrijpt". Geweldig geschreven, zonder overdreven drama en zelfs met de nodige humor. Klasse.
"Als er een geliefde sterft, maakt een nieuwe spelleider zijn opwachting. Een quizmaster de uit de coulissen springt zodra er iets moeilijks gebeurt. Als er iets naars tegen je gezegd wordt, als je fietsband 's nachts is leeggelopen, als je in je eentje opruimt na een etentje, staat er ineens een man in glittersmoking naast je. Met harde stem en handgebaren vraagt hij of je misschien de verdubbelaar wil inzetten. Naar het antwoord luistert hij niet. Voor je je hoofd kunt schudden, heeft hij al op de rode knop gedrukt. Voor je "nee, liever niet" kunt zeggen is die andere pijn er al bijgehaald. Staat het verlies weer naast je. En het missen. De nieuwe spelleider verdubbelt elk verdriet."
"Ik zou moeten stoppen met wachten. Ik wacht al zo lang op mijn oude ik. Ik word niet meer de oude. Dat weet ik wel. Maar in de ochtend, heel vroeg, is er hoop. Eventjes. Voor ik mijn ogen open doe."
October 29, 2022
Ontroerend hoe zacht, aangrijpend en mooi iemand kan schrijven over verlies. Dit was eentje om in stilte met niemand om me heen te lezen…
“Het zal er altijd zijn. Om me heen. Dichtbij. Vanzelfsprekend bijna. En vertrouwd. Van mij.”
“Het zal er altijd zijn. Om me heen. Dichtbij. Vanzelfsprekend bijna. En vertrouwd. Van mij.”
February 6, 2022
Deze vrouw beheerst de Nederlandse taal en weet meeslepende columns te schrijven, die gebundeld zijn in dit boekje. Na het horen van een interview met haar op de radio was ik wel een beetje nieuwsgierig geworden naar deze gebundelde columns, waarin zij verhaalde over hoe haar gezin en zij omging met het overlijden van haar man Eberhard van der Laan, tijdens zijn overlijden de burgemeester van Amsterdam.
Op een gecontroleerde manier beschrijft zij het proces van verwerken, waarbij ze uiteraard het echt grote verdriet niet beschrijft. Ze geeft een klein inkijkje in haar gedachten en haar verwerken in het eerste jaar na het overlijden van haar man en ook af en toe beschrijft ze hoe hun kinderen er mee om gaan.
Het is natuurlijk maar een heel beperkt inkijkje dat is me na een stuk of wat columns wel duidelijk en dat is ook heel logisch. Gaandeweg wordt wel duidelijk dat het leven door gaat, zij het anders.... Het zal nooit meer hetzelfde zijn, maar ze beschrijft dat ook zo'n ander leven... al is het behoorlijk wennen.... toch weer zijn gang gaat
Het is heel goed geschreven en Femke van der Laan is zeker een vakvrouw, en toch heb ik er een dubbel gevoel bij...... ik kan niet uitleggen waarom, maar toch is het zo
Op een gecontroleerde manier beschrijft zij het proces van verwerken, waarbij ze uiteraard het echt grote verdriet niet beschrijft. Ze geeft een klein inkijkje in haar gedachten en haar verwerken in het eerste jaar na het overlijden van haar man en ook af en toe beschrijft ze hoe hun kinderen er mee om gaan.
Het is natuurlijk maar een heel beperkt inkijkje dat is me na een stuk of wat columns wel duidelijk en dat is ook heel logisch. Gaandeweg wordt wel duidelijk dat het leven door gaat, zij het anders.... Het zal nooit meer hetzelfde zijn, maar ze beschrijft dat ook zo'n ander leven... al is het behoorlijk wennen.... toch weer zijn gang gaat
Het is heel goed geschreven en Femke van der Laan is zeker een vakvrouw, en toch heb ik er een dubbel gevoel bij...... ik kan niet uitleggen waarom, maar toch is het zo
April 17, 2019
Dit had het boekenweekgeschenk moeten zijn - dit gaat namelijk helemaal over 'moeder de vrouw'. Ik heb dit boek al een tijdje geleden gelezen maar kom er nu pas aan toe om een recensie te schrijven. Het is een prachtig boek waar je af en toe gewoon even mee moet stoppen omdat het te intens wordt, maar daarmee ook een bijzondere leeservaring.
ofzo. gewoon lezen die hap :).
ofzo. gewoon lezen die hap :).
January 16, 2024
3,2 sterren
Een boekje met erg mooi geschreven, korte verhalen over hoe Femke het leven ervaart met haar 3 kinderen, maar zonder haar man.
Ik ging er heel goed op dat ieder verhaal ongeveer de zelfde lengte had en zie ook haar mooie schrijfstijl.
Toch had ik persoonlijk niet zoveel met dit boekje. Ik miste vaak toch wel de echte kwetsbare diepgang in het gevoel van de rouw, waar ik stiekem een beetje op had gehoopt.
Het voelde voor mij meer als een beschrijving van hoe Femke als alleenstaande moeder en weduwe verder gaat. Wat natuurlijk nogsteeds erg mooi kan zijn om te lezen.
Zelf heb ik geen ouders meer. Om dus vooral te lezen over hoe Femke als moeder ondanks alles het beste voor haar kinderen wil vond ik lastig. Tuurlijk wist ik dat dat erbij kwam kijken, maar ik hoopte eigenlijk toch ook een groter stukje herkenning te vinden voor de rouw. Nu werd het voor waar ik naar opzoek was te erg met de liefde voor haar kinderen overstemd, hoe mooi dat natuurlijk ook is.
Ik weet dat dit ook waarschijnlijk heel erg met mijn mening, leeftijd, ervaringen en interpretatie te maken heeft. Vandaar ook zeker geen volledige afbrander.
Het blijft namelijk wel een heel erg mooi geschreven boekje.
Een boekje met erg mooi geschreven, korte verhalen over hoe Femke het leven ervaart met haar 3 kinderen, maar zonder haar man.
Ik ging er heel goed op dat ieder verhaal ongeveer de zelfde lengte had en zie ook haar mooie schrijfstijl.
Toch had ik persoonlijk niet zoveel met dit boekje. Ik miste vaak toch wel de echte kwetsbare diepgang in het gevoel van de rouw, waar ik stiekem een beetje op had gehoopt.
Het voelde voor mij meer als een beschrijving van hoe Femke als alleenstaande moeder en weduwe verder gaat. Wat natuurlijk nogsteeds erg mooi kan zijn om te lezen.
Zelf heb ik geen ouders meer. Om dus vooral te lezen over hoe Femke als moeder ondanks alles het beste voor haar kinderen wil vond ik lastig. Tuurlijk wist ik dat dat erbij kwam kijken, maar ik hoopte eigenlijk toch ook een groter stukje herkenning te vinden voor de rouw. Nu werd het voor waar ik naar opzoek was te erg met de liefde voor haar kinderen overstemd, hoe mooi dat natuurlijk ook is.
Ik weet dat dit ook waarschijnlijk heel erg met mijn mening, leeftijd, ervaringen en interpretatie te maken heeft. Vandaar ook zeker geen volledige afbrander.
Het blijft namelijk wel een heel erg mooi geschreven boekje.
July 15, 2019
Een stad vol ballonnen, is een boek dat je zonder weg te leggen uit leest. Alles is zo levendig beschreven, je voelt de liefde van dit gezin, maar ook voel je het verdriet om een dierbare die er niet meer is, het gemis, ja het is zo echt geschreven dat je ook dat voelt. Ook is het zo herkenbaar de verwerking van de rouw, nou ja verwerking.. het is meer van er leren mee omgaan in de dagelijkse dingen.. en dat beschrijft Femke heel goed.
Vind het knap dat Femke alles zo kort na het gebeuren zo op papier heeft weten te zetten. Daar kun je alleen maar respect voor hebben. Getuigd van een sterke vrouw! Dit boek is voor mensen die zelf met rouwverwerking zitten, een fijn boek van herkenning, het gevoel van ik ben niet de enige die worstelt met de dingen die bij rouwverwerking komt kijken…
Voor omstanders is dit boek erg leerzaam, misschien wel een eye opener. Een boek dat je zoals eerder gezegd in teug uitleest, soms met een glimlach, maar vaak ook met een brok in de keel.
Tevens een boek waar het ook moeilijk is om de juiste woorden voor een recensie te vinden. We moeten het hierbij dan ook maar laten….
Vind het knap dat Femke alles zo kort na het gebeuren zo op papier heeft weten te zetten. Daar kun je alleen maar respect voor hebben. Getuigd van een sterke vrouw! Dit boek is voor mensen die zelf met rouwverwerking zitten, een fijn boek van herkenning, het gevoel van ik ben niet de enige die worstelt met de dingen die bij rouwverwerking komt kijken…
Voor omstanders is dit boek erg leerzaam, misschien wel een eye opener. Een boek dat je zoals eerder gezegd in teug uitleest, soms met een glimlach, maar vaak ook met een brok in de keel.
Tevens een boek waar het ook moeilijk is om de juiste woorden voor een recensie te vinden. We moeten het hierbij dan ook maar laten….
February 23, 2021
Dit is een bundeling van korte stukjes (columns) over rouw. Het is herkenbaar, wrang grappig, lichtvoetig en daardoor ongelooflijk aangrijpend. Femke is ongeveer van mijn leeftijd als ze niet (zoals ik) haar moeder, maar haar man verliest (dit was Eberhard van der Laan, voormalig burgemeester van Amsterdam). Met jonge kinderen dendert haar leven gewoon onverbiddelijk door, en je leest dan ook veel van de stukken rouw die dwars door de dagelijkse beslommeringen gaan.
Hoewel het boek me ontzettend heeft gepakt, heb ik -1 ster voor de stijl en vorm. Als je normaal columns schrijft en die dan als boek uitbrengt, zou ik persoonlijk toch meer een geheel van die columns maken, zonder daarmee al teveel afbreuk aan de inhoud te doen. Elk hoofdstuk is nu precies een column, en dus geen hoofdstuk van een boek. Vaak vond ik de laatste zin van zo'n stukje net teveel, alsof het steeds een slotakkoord van een hele symfonie is. In een krant is dat misschien passend, al weet ik zeker dat die slotzinnen ook daar weggelaten hadden kunnen worden.
Hoewel het boek me ontzettend heeft gepakt, heb ik -1 ster voor de stijl en vorm. Als je normaal columns schrijft en die dan als boek uitbrengt, zou ik persoonlijk toch meer een geheel van die columns maken, zonder daarmee al teveel afbreuk aan de inhoud te doen. Elk hoofdstuk is nu precies een column, en dus geen hoofdstuk van een boek. Vaak vond ik de laatste zin van zo'n stukje net teveel, alsof het steeds een slotakkoord van een hele symfonie is. In een krant is dat misschien passend, al weet ik zeker dat die slotzinnen ook daar weggelaten hadden kunnen worden.
April 4, 2019
Vijftig columns schreef Femke van der Laan in het jaar na Eberhards’ dood. Niet alleen werden deze gepubliceerd op Het Parool, ze zijn nu ook gebundeld in het boek Stad vol ballonnen, een liefdevolle en ontroerende schets van rouw in het dagelijks leven.
Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan was ontzettend populair onder de bewoners van de stad. Toen naar buiten werd gebracht dat hij ziek was, uitgezaaide longkanker, verschenen er verschillende, openlijke steunbetuigingen in de stad. Zo werd er twee dagen na het nieuws een massaal applaus georganiseerd voor zijn ambstwoning. Je kunt je voorstellen dat Amsterdam in rouw was na zijn overlijden.
Moet je nagaan hoe Femke zich gevoeld zal hebben. Haar rouw neemt ze mee, waar ze komt en overal waar ze heengaat. Aan haar ook nogeens de zware taak om alle kinderen van Eberhard in hun verdriet te steunen. Dat is nog al wat.
Dat Femke met een liefdevolle blik terugkijkt op ontroerende herinneringen is overduidelijk. Het is aangrijpend. Tijdens het lezen voel je de ware liefde. Hoeveel zij van elkaar gehouden hebben. Hoe Femke haar best doet om te overleven, om de kinderen te ondersteunen in hun rouwproces. Door de korte verhaaltjes van zo’n drie bladzijdes en het toegankelijke, doch pakkende taalgebruik heb ik het boek in een adem uitgelezen. Met een brok in mijn keel.
Amsterdamse burgemeester Eberhard van der Laan was ontzettend populair onder de bewoners van de stad. Toen naar buiten werd gebracht dat hij ziek was, uitgezaaide longkanker, verschenen er verschillende, openlijke steunbetuigingen in de stad. Zo werd er twee dagen na het nieuws een massaal applaus georganiseerd voor zijn ambstwoning. Je kunt je voorstellen dat Amsterdam in rouw was na zijn overlijden.
Moet je nagaan hoe Femke zich gevoeld zal hebben. Haar rouw neemt ze mee, waar ze komt en overal waar ze heengaat. Aan haar ook nogeens de zware taak om alle kinderen van Eberhard in hun verdriet te steunen. Dat is nog al wat.
Dat Femke met een liefdevolle blik terugkijkt op ontroerende herinneringen is overduidelijk. Het is aangrijpend. Tijdens het lezen voel je de ware liefde. Hoeveel zij van elkaar gehouden hebben. Hoe Femke haar best doet om te overleven, om de kinderen te ondersteunen in hun rouwproces. Door de korte verhaaltjes van zo’n drie bladzijdes en het toegankelijke, doch pakkende taalgebruik heb ik het boek in een adem uitgelezen. Met een brok in mijn keel.
December 24, 2019
Een heftig boek over de eerste periode in het leven van de kinderen en vrouw van burgemeester van der Laan, na zijn overlijden. Erg mooi geschreven. Het verdriet en de manier waarop jonge kinderen hiermee omgaan. Ik wens het gezin alle sterkte verder... Want zoals het laatste hoofdstuk zegt... Rouwen is nooit klaar.
Het boek leest ook gemakkelijk weg. Korte hoofdstukken met losse verhalen. Het is een bundeling van columns. Wel is af en toe de boodschap iets te cryptisch opgeschreven, dat maakt de keuze voor vier ipv vijf sterren.
Het boek leest ook gemakkelijk weg. Korte hoofdstukken met losse verhalen. Het is een bundeling van columns. Wel is af en toe de boodschap iets te cryptisch opgeschreven, dat maakt de keuze voor vier ipv vijf sterren.
December 27, 2022
"De keren dat ik de foto's in de goede volgorde bekeek, gleed mijn duim eerst licht over het scherm. Sinterklaas en kerst, ontbrekende tanden in een melkgebit. O ja, zo ging het toen. Maar gaandeweg zag ik alleen mezelf nog maar en werd ik onrustig. Alsof ik de vrouw op de foto's moest waarschuwen. Ja, het ziet er allemaal wel leuk uit zo, met die ijsjes en uitjes en zondagmiddagen in de tuin, maar vlak om de hoek staat pijn te wachten, samen met kou en verdriet. Dus ik zou maar niet zo lachen als ik jou was en een beetje opletten."
April 30, 2019
4/5⭐
I love her description of carrying a lost loved one with you like a helium filled balloon tied to your wrist, always floating with you. This is the first description I've come across that makes it a light feeling, other than a stone in you stomach or anything like that. This is how it feels to deal with the grief: always there, but light. It goes where you go, but not necessarily as a bad, heavy weight. It can be beautifully light as well ❤️
I love her description of carrying a lost loved one with you like a helium filled balloon tied to your wrist, always floating with you. This is the first description I've come across that makes it a light feeling, other than a stone in you stomach or anything like that. This is how it feels to deal with the grief: always there, but light. It goes where you go, but not necessarily as a bad, heavy weight. It can be beautifully light as well ❤️
November 24, 2020
Een mooi geschreven boek van Femke van der Laan de vrouw van Eberhard de burgemeester van Amsterdam die is overleden. Het zijn steeds korte stukjes. We lezen over hoe het nu gaat, met haar, met de kinderen. Waar ze nu wonen. Hoe ze hun man en vader missen. Nieuwe gebeurtenissen gebeuren zonder vader en man. Ik vond het erg mooi geschreven en ik vloog er dan ook doorheen. Zeker een aanrader.
March 30, 2021
Prachtige columns, waar je er niet teveel van achter elkaar moet lezen, want dan word je er wel erg droevig van. Zeker als je ooit zelf door een diep dal van verdriet bent gegaan, rakelt dit weer een hoop op. Desalniettemin heb ik grote bewondering voor de manier waarop Femke van der Laan het verdriet weet te beschrijven dat vooral in de hele gewone alledaagse dingen schuilt.
May 17, 2019
Mogen lenen van mijn collega... columns om bij stil te staan. Voor mij belangrijk om af en toe stil te staan. Heb het boek gekocht om straks aan mijn moeder te geven. Op de eerste verjaardag van mijn vader nu hij er niet meer is.
July 20, 2019
Heel fijn boekje. Ondanks t onderwerp is het ‘niet tranen met tuiten-dramatisch’, wel ‘ik pink af en toe een traantje weg-ontroerend’. Mooi verwoord en opgeschreven. Ik denk herkenbaar voor iedereen die iets soortgelijks heeft meegemaakt en leerzaam voor een ieder die wil weten hoe t is.
February 3, 2020
Mooie, kwetsbare stukjes over dat eerste jaar na een groot verlies. Vooral het stukje over de verdubbelaar die in werking treedt na zo’n groot verdriet - de verdubbelaar die kleine en grote tegenslagen telkens verdubbelt en ook dat ene grote zeer oproept.
September 6, 2020
Ontroerend, soms biggelen de tranen over je wangen, soms is een verhaal niet of veel minder veelzeggend. Maar of je je partner nou hebt verloren of niet, veel observaties en emoties staan heel dichtbij.
June 3, 2019
De zachte invoelbare schrijfstijl over verdriet en rouw, een prachtwerk. Een pleidooi om verdriet te accepteren en ermee te zijn.
August 24, 2019
Wat een raak boek. Prachtig. Lezen en cadeau geven!
November 9, 2019
Zeer ontroerend boek over een jaar van rouw na het overlijden van de auteur haar echtgenoot.
Vlotte stijl, het grootste deel gelezen met tranen in de ogen en een krop in de keel.
Vlotte stijl, het grootste deel gelezen met tranen in de ogen en een krop in de keel.
December 10, 2019
Dit boek heeft mij echt geraakt! Wat een prachtig boek
December 30, 2019
Het dagelijks leven van een vrouw die doorgaat met het leven van haar en haar kinderen na het overlijden van een man. Die toevallig burgemeester was van een grote stad.
January 8, 2020
Mooie, kleine anekdotes. Het leven gaat door met ingehouden scheutjes verlies en gelaten acceptatie.
March 26, 2020
Prachtig, ontroerend mooi.
December 27, 2020
Leest fijn en snel weg door de korte persoonlijke verhaaltjes. Mooi op een inkijkje te krijgen in "een jaar van rouw"
February 6, 2022
Prettige schrijfstijl en mooie ontroerende stukjes over hoe ze alleen met haar kinderen verder moet.
Displaying 1 - 30 of 37 reviews