What do you think?
Rate this book
Πουέντ
Η Δανάη, πρίμα μπαλαρίνα στη Νέα Υόρκη, αφηγείται τα γεγονότα που καθόρισαν τη ζωή της.
Η μητρική αγάπη τη συντροφεύει σε κάθε της βήμα. Ο έρωτας την καθορίζει και τη μετουσιώνει. Κρυμμένα μυστικά που έρχονται στην επιφάνεια και ανομολόγητες μνήμες, κηρύττουν ανελέητο πόλεμο στην αγάπη.
Οι φιλίες της δοκιμάζονται. Ο θάνατος την πληγώνει ανεπανόρθωτα.
Το βίαιο πάθος ενός άντρα τη στιγματίζει. Όλα αλλάζουν για τη Δανάη. Η ψυχή και το σώμα της καταρρέουν. «Η Λίμνη των Κύκνων» του Τσαϊκόφσκι γίνεται το κύκνειο άσμα της στο Ηρώδειο.
Είναι αυτή η αρχή του τέλους ή το ξεκίνημα μιας ολότελα νέας ζωής, δίχως επιλογές;
Δεκαεννιά σπονδυλωτά διηγήματα,
για τις ρωγμές της ζωής που αλλάζουν σχήμα και χρώμα.
«Kάποτε χόρευα, θυμάσαι;».
Η μητρική αγάπη τη συντροφεύει σε κάθε της βήμα. Ο έρωτας την καθορίζει και τη μετουσιώνει. Κρυμμένα μυστικά που έρχονται στην επιφάνεια και ανομολόγητες μνήμες, κηρύττουν ανελέητο πόλεμο στην αγάπη.
Οι φιλίες της δοκιμάζονται. Ο θάνατος την πληγώνει ανεπανόρθωτα.
Το βίαιο πάθος ενός άντρα τη στιγματίζει. Όλα αλλάζουν για τη Δανάη. Η ψυχή και το σώμα της καταρρέουν. «Η Λίμνη των Κύκνων» του Τσαϊκόφσκι γίνεται το κύκνειο άσμα της στο Ηρώδειο.
Είναι αυτή η αρχή του τέλους ή το ξεκίνημα μιας ολότελα νέας ζωής, δίχως επιλογές;
Δεκαεννιά σπονδυλωτά διηγήματα,
για τις ρωγμές της ζωής που αλλάζουν σχήμα και χρώμα.
«Kάποτε χόρευα, θυμάσαι;».
92 pages, Paperback
First published March 22, 2019
19 people want to read
About the author
Αλίσια Παρσεκιάν
1 book4 followersΗ Αλίσια Παρσεκιάν γεννήθηκε το 1985. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος DEREE, απ’ όπου έλαβε το πτυχίο της με διάκριση, καθώς και τον μεταπτυχιακό της τίτλο (MBA). Ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το παρόν βιβλίο αποτελεί την πρώτη της συγγραφική προσπάθεια.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
December 22, 2019
Από την αρχή του χρόνου φροντίζω να γνωρίζω νέες ελληνικές πένες διαβάζοντας-τουλάχιστον-ένα βιβλίο ανά μήνα. Αυτή τη φορά ασχολήθηκα με το συγγραφικό ντεμπούτο της Αλίσια Παρσεκιάν. Είναι μία συλλογή 19 σπονδυλωτών διηγημάτων για τις ρωγμές της ζωής που αλλάζουν σχήμα και χρώμα. Εκτενέστερα, μία πρίμα μπαλαρίνα-η Δανάη- στη Νέα Υόρκη αφηγείται τα γεγονότα που καθόρισαν τη ζωή της. Κρυμμένα μυστικά που έρχονται στην επιφάνεια και ανομολόγητες μνήμες, κηρύττουν ανελέητο πόλεμο στην αγάπη. «Η Λίμνη των Κύκνων» του Τσαϊκόφσκι γίνεται το κύκνειο άσμα της στο Ηρώδειο. Είναι αυτή η αρχή του τέλους ή το ξεκίνημα μιας ολότελα νέας ζωής, δίχως επιλογές;
Aναλυτική κριτική στο One girl, one pen!
Aναλυτική κριτική στο One girl, one pen!
December 10, 2019
Παντα εχω ενα θαυμασμο για άτομα που γραφουν και διαβαζουν αυτο το στυλ γραφης. Εμενα δυστυχως πρεπει να μου τα εξηγειτε ολα απλα και κατανοητα, την ποιητικη γραφή (ή ειναι αυτό που λενε λυρικη?) δεν την καταλαβαινω. Ευτυχώς εχω την ευκαιρια να ρωτήσω προσωπικα τη συγγραφεα για τα σημεια της ιστορίας που δεν κατάλαβα.
Η ιστορια ειναι για μια γυναικα πολύ δυστυχισμένη και άτυχη. Βαριά ιστορία σιγουρα, με θάνατο και ναρκωτικά. Θα ήθελα περισσότερο χορό η αλήθεια είναι, μιας και ειμαι φαν. Η υπόλοιπη κριτική θα πρέπει να περιμένει μεχρι να μου εξηγήσει κάποια κομμάτια της ιστορίας η συγγραφέας.
Η ιστορια ειναι για μια γυναικα πολύ δυστυχισμένη και άτυχη. Βαριά ιστορία σιγουρα, με θάνατο και ναρκωτικά. Θα ήθελα περισσότερο χορό η αλήθεια είναι, μιας και ειμαι φαν. Η υπόλοιπη κριτική θα πρέπει να περιμένει μεχρι να μου εξηγήσει κάποια κομμάτια της ιστορίας η συγγραφέας.
April 12, 2020
Θα ξεκινησω λεγοντας οτι αυτό το βιβλιο με άγγιξε τόσο, που εκμηδένισε οτιδήποτε αναίτια θεωρουμε ως πρόβλημα στην καθημερινότητα μας.Ηρωίδα του βιβλίου είναι η Δανάη ,μια πρίμα μπαλαρίνα που πολλοί θα ζήλευαν την επαγγελματικη της πορεία κ φαντάζονταν μια αντίστοιχη προσωπική επιτυχία.Τι κρύβεται όμως πίσω απο αυτήν την φαινομενική τελειότητα....Μια ζωή γεμάτη μυστικά ,πόνο,βια ,θανατικό ,εξαρτήσεις κ έρωτες που σε οδηγουν να χάσεις ακόμα κ τον αυτοσεβασμό σου.Θα μπορουσα να μιλάω ώρες γι αυτό το βιβλιο γιατί παρα το μέγεθος του καταφέρνει να αγγίξει τόσο πολλά κ καίρια ζητήματα που σε βάζει σε σκέψεις για μέρες.Η ιστορία ξεκινάει απο τα σπάργανα,τη γέννηση της Δανάης ,μια προσωπικότητα με πραγματική όρεξη για ζωή,ακολουθούν διάφορα καθοριστικά γεγονότα της ζωής της που παρουσιάζονται με τροπο λυρικό κ συνάμα αποτελούν γροθιά στο στομάχι.Το κλάμα σου βγαίνει αβίαστα αλλά σε οδηγει στην κάθαρση.Σε βάζει σε σκέψεις για την Δανάη που μπορεί να ειναι μια φιλη σου,συνάδελφός η ακόμα κ εσύ ...ποση δυναμη ψυχής μπορεί να έχει ένας άνθρωπος ...τι δαίμονες έχει να αντιμετωπίσει...ο καθένας μας κουβαλάει το δικο του φορτίο, για αλλους αβασταχτο, αλλά υπάρχουν κ αυτοι που αν κ ασηκωτο επιδεικνύουν τόση δυναμη ψυχής που τα βουβα δάκρυα τους γίνονται κινητήριος δυναμη για να σηκωθουν κ να παλέψουν κ παλι απ την αρχή.
Είχα καιρό να διαβάσω ενα βιβλιο που είναι ταυτόχρονα ονειρικό αλλά κ ωμό.Αγάπησα την γραφή της συγγραφέως κ αν αυτό ηταν το ντεπούτο της δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι η συγγραφικη της εξελιξη κ ανυπόμονω...
Επίσης αξίζει να αναφερθεί οτι τα έσοδα του βιβλίου πηγαίνουν για την έρευνα,στην Ελλάδα,των αυτοάνοσων νοσημάτων.
Είχα καιρό να διαβάσω ενα βιβλιο που είναι ταυτόχρονα ονειρικό αλλά κ ωμό.Αγάπησα την γραφή της συγγραφέως κ αν αυτό ηταν το ντεπούτο της δεν μπορώ να φανταστώ πως θα είναι η συγγραφικη της εξελιξη κ ανυπόμονω...
Επίσης αξίζει να αναφερθεί οτι τα έσοδα του βιβλίου πηγαίνουν για την έρευνα,στην Ελλάδα,των αυτοάνοσων νοσημάτων.
June 14, 2020
"Πουέντ" Αλίσια Παρσεκιάν
Πως γίνεται σε 92 μόνο σελίδες να νιώσεις πως ξέρεις καλά έναν χαρακτήρα που (αν και μυθοπλασία) σίγουρα κάπου τον έχεις δει,έχεις μιλήσεις μαζί του,έχεις βιώσει τον πόνο του ,του έχεις κανει μια αγκαλιά και του είπες "θα περάσει κι αυτό...". Κι όμως αυτό κατάφερε η Αλίσια στο βιβλίο της! Με έκανε να γνωρίσω την Δανάη ,μια πρίμα μπαλαρίνα που ζει στην Νέα Υόρκη και η ζωή της δεν ήταν αυτό που λέμε "στρωμένη με ροδοπέταλα". Η ιστορία της ξεκινά από την πρώτη κιόλας μέρα που ήρθε σε αυτόν τον κόσμο και περνά από πολλά στάδια. Μέσα σε 19 σπονδυλωτά διηγήματα ζει την υπέρτατη οδύνη ,τον εθισμό , τον έρωτα, το φως, το σκοτάδι......
Στο τέλος του βιβλίου δεν μας αποχαιρετά..μας λέει "εις το επανιδείν" και μας υπόσχεται πως θα τα ξαναπούμε σύντομα. Ανυπομονώ για αυτή την "επανένωση".
"Κάποτε χόρευα, θυμάσαι;"
❤️Το πιο σημαντικό για μένα είναι πως η συγγραφέας επέλεξε να διαθέσει όλα τα έσοδα αυτού του βιβλίου στην ιατρική έρευνα για τα αυτοάνοσα νοσήματα! Πραγματικά θεάρεστο το έργο της, κάτι που δεν συναντώ συχνά σε νέους συγγραφείς και γι'αυτό την αγάπησα λίγο παραπάνω!!!
Πως γίνεται σε 92 μόνο σελίδες να νιώσεις πως ξέρεις καλά έναν χαρακτήρα που (αν και μυθοπλασία) σίγουρα κάπου τον έχεις δει,έχεις μιλήσεις μαζί του,έχεις βιώσει τον πόνο του ,του έχεις κανει μια αγκαλιά και του είπες "θα περάσει κι αυτό...". Κι όμως αυτό κατάφερε η Αλίσια στο βιβλίο της! Με έκανε να γνωρίσω την Δανάη ,μια πρίμα μπαλαρίνα που ζει στην Νέα Υόρκη και η ζωή της δεν ήταν αυτό που λέμε "στρωμένη με ροδοπέταλα". Η ιστορία της ξεκινά από την πρώτη κιόλας μέρα που ήρθε σε αυτόν τον κόσμο και περνά από πολλά στάδια. Μέσα σε 19 σπονδυλωτά διηγήματα ζει την υπέρτατη οδύνη ,τον εθισμό , τον έρωτα, το φως, το σκοτάδι......
Στο τέλος του βιβλίου δεν μας αποχαιρετά..μας λέει "εις το επανιδείν" και μας υπόσχεται πως θα τα ξαναπούμε σύντομα. Ανυπομονώ για αυτή την "επανένωση".
"Κάποτε χόρευα, θυμάσαι;"
❤️Το πιο σημαντικό για μένα είναι πως η συγγραφέας επέλεξε να διαθέσει όλα τα έσοδα αυτού του βιβλίου στην ιατρική έρευνα για τα αυτοάνοσα νοσήματα! Πραγματικά θεάρεστο το έργο της, κάτι που δεν συναντώ συχνά σε νέους συγγραφείς και γι'αυτό την αγάπησα λίγο παραπάνω!!!
May 13, 2019
Είναι ένα πολύ όμορφο βιβλίο, 19 διηγήματα, μια ιστορία για τη Δανάη! Ο σκοπός αυτού του βιβλίου δε ακόμα πιο όμορφος!!! Εύχομαι από καρδιάς ο κόσμος να το αγκαλιάσει :-)
March 3, 2022
Υπέροχο βιβλίο, γεμάτο δυνατές εικόνες, γνήσιες, βγαλμένες από τη ζωή. Πολύ με άγγιξε και λάτρεψα το στυλ της γραφής. Αγαπησα την κεντρική ηρωίδα και χαθηκα στην ιστορία της, τη διάβασα μονορούφι. Το πρωτο διήγημα ήταν το αγαπημένο μου, με συγκίνησε βαθιά.
December 17, 2019
Ιδιαίτερο, έντονα συναισθηματικό, κατάδυση στην ψυχή της ηρωίδας! Θα ήθελα ίσως να γνωρίσω καλύτερα την Δανάη και μου το έκανε πιο δύσκολο, το ότι το βιβλίο είναι γραμμένο σε μορφή διηγημάτων που συνδέονται σπονδυλωτά. Από την άλλη ίσως αυτό να μου το έκανε και πιο ενδιαφέρον. Αξίζει να αναφερθεί πως η συγγραφέας διαθέτει όλα τα έσοδα του βιβλίου της, για την ιατρική έρευνα για τα αυτοάνοσα νοσήματα και για τη δημιουργία ενός μη κερδοσκοπικού οργανισμού για την αντιμετώπιση του ψυχικού & σωματικού πόνου για τους ασθενείς που πάσχουν.
July 19, 2019
19 σπονδυλωτά διηγήματα για τη ζωή
Μέσα της γινόταν πόλεμος. Δεν γνώριζε πλέον, αν είχε καρδιά, αν είχε ψυχή και αν θα έβρισκε ποτέ τα λείψανα αυτής της καρδιάς ή της ψυχής για να τα θάψει. Αν κάποιος ή κάποιοι, τα έκλεψαν και τα περιφέρουν κάπου, σ’ ένα άλλο μέρος, μακριά από εκεί που βρίσκεται εκείνη, ως λάφυρα πολέμου.
Δανάη. Μια ιδιαίτερη ηρωίδα. Σε μια παράσταση ζωής. Η ζωή της έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο. Μυστικά, αναμνήσεις, προδοσίες και σκοτεινά μονοπάτια, κηρύττουν ανελέητο πόλεμο στην αγάπη. Η διαφυγή της, ένας χορός έντονων συναισθημάτων.
Το εξώφυλλο …είμαι εγώ. Λίγο μωβ σε ασπρόμαυρο φόντο.
Ο έρωτας μεταμορφώνει, μετουσιώνει, ανακαλύπτει, αποκαλύπτει, αφανίζει. Καθορίζει. Η αγάπη επουλώνει, αγκαλιάζει, ηρεμεί… Ακόμα κι εκείνη, χωρίς ανταπόκριση, μπορεί να σε καθορίσει και να σε μετουσιώσει.
Ήταν ένα μικρό μα δυνατό ανάγνωσμα. Σαν μια νουβέλα σε 19 ιστορίες της ίδιας πρωταγωνίστριας. Δεν είχε τίποτα περιττό. Απλά, εύκολα στην ανάγνωση, σύντομα διηγήματα αλήθειας, καταστάσεις που έχουμε γνωρίσει και βιώσει κι εμείς. Ποιητική σχεδόν η γραφή του. Με μικρές, κοφτές προτάσεις. Απόλυτες. Στο βιβλίο πραγματεύονται θέματα όπως ο έρωτας, η φιλία, η αρρώστια, ο θάνατος, η προσπάθεια για ζωή, τα πάθη, η βία, οι οικογενειακές σχέσεις, οι εξαρτήσεις, τα όνειρα. Στα συν, να σημειωθεί πως η συγγραφέας Αλίσια Παρσεκιάν θα δώσει τα έσοδα του βιβλίου για τη δημιουργία μιας μη κερδοσκοπικής εταιρείας. Συγκεκριμένα για την αντιμετώπιση του ψυχικού και σωματικού πόνου των αυτοάνοσων νοσημάτων, καθώς για την έρευνα που γίνεται στην Ελλάδα για την αντιμετώπισή τους (φαρμακευτική αγωγή, καλυτέρευση ποιότητας ζωής των ασθενών).
“Εδώ να μείνω ακόμα θα σαπίσω από σιγουράδα, τεμπελιά και καλοπέραση. Άνοιξε την πόρτα να φύγω. Δεν είμαι άγγελος, δεν είμαι μαϊμού, είμαι άνθρωπος. Άνθρωπος, πάει να πει πολεμιστής, εργάτης, αντάρτης. Έξω ψυχανεμίζομαι, θεριά που δαγκώνουν, ποτάμια που πνίγουν, φωτιές που καίνε. Θα βγω να πολεμήσω. Άνοιξε την πόρτα να φύγω.”
- Νίκος Καζαντζάκης
Προσωπικά, μου άφησε γλυκόπικρα συναισθήματα. Κάθε μέρα, σε κάθε έκφανση της ζωής ερχόμαστε αντιμέτωποι με την απώλεια που βιάζει κι ένα κομμάτι της ψυχής μας. Απουσίες, κατάρρευση, πένθος… Είναι όμως στα χέρια μας και στο μυαλό μας να βρούμε τρόπο να την αντιμετωπίσουμε και να προσχωρήσουμε παραπέρα. Οφείλουμε να μένουμε σε βουβά δάκρυα, όσο κοφτερός και αβάσταχτος φαντάζει ο πόνος. Να παλεύουμε με τους εθισμούς, τις εξαρτήσεις και τις βόλτες χωρίς επιστροφή γιατί υπάρχει πολλή μοναξιά εκεί έξω. Τίποτα να μην παίρνουμε σαν δεδομένο. Ακόμη κι ο επαγγελματισμός και τα όνειρα -υλικής ή μη- καταξίωσης, μερικές φορές μπορούν να συγκρουστούν με τα αληθινά συναισθήματα -φιλία, έρωτας…- Ας σπάσουμε τα δεσμά που μας κρατούν δέσμιους στις ξοφλημένες, με μια μάσκα που γλιστράει, μνήμες.
Μένουμε συχνά στην εικόνα, στην εντύπωση. Τι ανάγκη έχει; Είναι η πρίμα… Πανέμορφη, μα τόσο φοβισμένη. Ένα μικρό αερικό. Ανάλαφρη, ψάχνει ένα μέρος να κουρνιάσει. Δεν κάνει την ψυχή σου να σκιρτήσει;
Μούδιασμα στέρησης, αϋπνίες, άδειασμα, κενό. Συνηθίσαμε στα δίχτυα ασφαλείας και στα παυσίπονα, στο κάθε τι πρόσκαιρο που δεν έχει δύναμη να φτάσει στην καρδιά.
Όλα αλλάζουν. Εσείς θα μείνετε στάσιμοι; Παλέψτε να απελευθερωθείτε από τα βαρίδια της ψυχής, ετοιμαστείτε, πολεμήστε… Βρείτε κάτι που να λειτουργεί για σας όπως οι πουέντ για τη μπαλαρίνα. Όταν τις βάζει, σηκώνεται ψηλά και πάντα τα καταφέρνει!
Μέσα της γινόταν πόλεμος. Δεν γνώριζε πλέον, αν είχε καρδιά, αν είχε ψυχή και αν θα έβρισκε ποτέ τα λείψανα αυτής της καρδιάς ή της ψυχής για να τα θάψει. Αν κάποιος ή κάποιοι, τα έκλεψαν και τα περιφέρουν κάπου, σ’ ένα άλλο μέρος, μακριά από εκεί που βρίσκεται εκείνη, ως λάφυρα πολέμου.
Δανάη. Μια ιδιαίτερη ηρωίδα. Σε μια παράσταση ζωής. Η ζωή της έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο. Μυστικά, αναμνήσεις, προδοσίες και σκοτεινά μονοπάτια, κηρύττουν ανελέητο πόλεμο στην αγάπη. Η διαφυγή της, ένας χορός έντονων συναισθημάτων.
Το εξώφυλλο …είμαι εγώ. Λίγο μωβ σε ασπρόμαυρο φόντο.
Ο έρωτας μεταμορφώνει, μετουσιώνει, ανακαλύπτει, αποκαλύπτει, αφανίζει. Καθορίζει. Η αγάπη επουλώνει, αγκαλιάζει, ηρεμεί… Ακόμα κι εκείνη, χωρίς ανταπόκριση, μπορεί να σε καθορίσει και να σε μετουσιώσει.
Ήταν ένα μικρό μα δυνατό ανάγνωσμα. Σαν μια νουβέλα σε 19 ιστορίες της ίδιας πρωταγωνίστριας. Δεν είχε τίποτα περιττό. Απλά, εύκολα στην ανάγνωση, σύντομα διηγήματα αλήθειας, καταστάσεις που έχουμε γνωρίσει και βιώσει κι εμείς. Ποιητική σχεδόν η γραφή του. Με μικρές, κοφτές προτάσεις. Απόλυτες. Στο βιβλίο πραγματεύονται θέματα όπως ο έρωτας, η φιλία, η αρρώστια, ο θάνατος, η προσπάθεια για ζωή, τα πάθη, η βία, οι οικογενειακές σχέσεις, οι εξαρτήσεις, τα όνειρα. Στα συν, να σημειωθεί πως η συγγραφέας Αλίσια Παρσεκιάν θα δώσει τα έσοδα του βιβλίου για τη δημιουργία μιας μη κερδοσκοπικής εταιρείας. Συγκεκριμένα για την αντιμετώπιση του ψυχικού και σωματικού πόνου των αυτοάνοσων νοσημάτων, καθώς για την έρευνα που γίνεται στην Ελλάδα για την αντιμετώπισή τους (φαρμακευτική αγωγή, καλυτέρευση ποιότητας ζωής των ασθενών).
“Εδώ να μείνω ακόμα θα σαπίσω από σιγουράδα, τεμπελιά και καλοπέραση. Άνοιξε την πόρτα να φύγω. Δεν είμαι άγγελος, δεν είμαι μαϊμού, είμαι άνθρωπος. Άνθρωπος, πάει να πει πολεμιστής, εργάτης, αντάρτης. Έξω ψυχανεμίζομαι, θεριά που δαγκώνουν, ποτάμια που πνίγουν, φωτιές που καίνε. Θα βγω να πολεμήσω. Άνοιξε την πόρτα να φύγω.”
- Νίκος Καζαντζάκης
Προσωπικά, μου άφησε γλυκόπικρα συναισθήματα. Κάθε μέρα, σε κάθε έκφανση της ζωής ερχόμαστε αντιμέτωποι με την απώλεια που βιάζει κι ένα κομμάτι της ψυχής μας. Απουσίες, κατάρρευση, πένθος… Είναι όμως στα χέρια μας και στο μυαλό μας να βρούμε τρόπο να την αντιμετωπίσουμε και να προσχωρήσουμε παραπέρα. Οφείλουμε να μένουμε σε βουβά δάκρυα, όσο κοφτερός και αβάσταχτος φαντάζει ο πόνος. Να παλεύουμε με τους εθισμούς, τις εξαρτήσεις και τις βόλτες χωρίς επιστροφή γιατί υπάρχει πολλή μοναξιά εκεί έξω. Τίποτα να μην παίρνουμε σαν δεδομένο. Ακόμη κι ο επαγγελματισμός και τα όνειρα -υλικής ή μη- καταξίωσης, μερικές φορές μπορούν να συγκρουστούν με τα αληθινά συναισθήματα -φιλία, έρωτας…- Ας σπάσουμε τα δεσμά που μας κρατούν δέσμιους στις ξοφλημένες, με μια μάσκα που γλιστράει, μνήμες.
Μένουμε συχνά στην εικόνα, στην εντύπωση. Τι ανάγκη έχει; Είναι η πρίμα… Πανέμορφη, μα τόσο φοβισμένη. Ένα μικρό αερικό. Ανάλαφρη, ψάχνει ένα μέρος να κουρνιάσει. Δεν κάνει την ψυχή σου να σκιρτήσει;
Μούδιασμα στέρησης, αϋπνίες, άδειασμα, κενό. Συνηθίσαμε στα δίχτυα ασφαλείας και στα παυσίπονα, στο κάθε τι πρόσκαιρο που δεν έχει δύναμη να φτάσει στην καρδιά.
Όλα αλλάζουν. Εσείς θα μείνετε στάσιμοι; Παλέψτε να απελευθερωθείτε από τα βαρίδια της ψυχής, ετοιμαστείτε, πολεμήστε… Βρείτε κάτι που να λειτουργεί για σας όπως οι πουέντ για τη μπαλαρίνα. Όταν τις βάζει, σηκώνεται ψηλά και πάντα τα καταφέρνει!
June 20, 2020
https://dominicamat.blogspot.com/2020...
Βαθμολογία 3.5/5
Οι περισσότεροι/ες έχουμε ακουστά τις πουέντ,τα ειδικά παπούτσια που φοριούνται από τις μπαλαρίνες. Ομολογώ ότι από μικρή ηλικία πάντα γοητευόμουν από τον τρόπο με τον οποίο ισορροπούσαν πάνω σε αυτές καί κινούνταν με μία απερίγραπτη χάρη. Βέβαια,μέχρι πρίν κάποιο καιρό δεν γνώριζα πως για να καταφέρει να ανέβει κάποια μπαλαρίνα πάνω στις πουέντ ήθελε εξάσκηση πολλών χρόνων καί ιδιαίτερη καταπόνηση των άκρων τους. Σκεφτείτε πόσες θυσίες κάνουν αυτές οι χορεύτριες γι'αυτό που αγαπούν... Πόσο μεγάλος ο πόνος της ψυχής τους όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου καί θα πρέπει να κατέβουν από αυτές;
Η συγγραφέας κυρία Αλίσια Παρσεκιάν συστήνεται για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό με το βιβλίο της,με τίτλο ''ΠΟΥΕΝΤ''. Πρόκειται για μία συλλογή 19 διηγημάτων,τα οποία είναι αλληλένδετα μεταξύ τους καί εξιστορούν καίριες στιγμές της ζωής μίας μπαλαρίνας. Εξ ου καί ο τίτλος καί το εξώφυλλο που κοσμούν το βιβλίο. Δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν άλλα που να ''κοινοποιούσαν'' πιο ξεκάθαρα το τι πρόκειται να συναντήσει ο αναγνώστης μέσα στις σελίδες του.
Παρ'όλο που έχουμε να κάνουμε με ένα πρωτόλειο δείγμα γραφής,η συγγραφέας έχει μία αρκετά καλή βάση,πάνω στην οποία στηρίζεται καί τοποθετεί τα θεμέλια για μία πορεία με τάσεις εξέλιξης στο μέλλον. Θα έχετε καταλάβει κι από προηγούμενες κριτικές μου,το πόσο χαίρομαι να το βλέπω αυτό σε ανερχόμενους συγγραφείς.
Η γραφή της συγγραφέως είναι απλή καί διανθίζεται από άφθονο λεξιλόγιο,γρήγορους διαλόγους,περιγραφικές εικόνες,ποικίλα συναισθήματα καί σύντομα καί γεμάτα νόημα κεφάλαια. Όλα αυτά βοηθούν στο να είναι το βιβλίο προσιτό κι ευανάγνωστο. Αυτή η εσάνς λυρικότητας που πλανάται στον αέρα καθ'όλη την διάρκεια της ανάγνωσης δίνει έναν άλλο τόνο στο κείμενο. Ο αναγνώστης παρασύρεται σαν άλλος ακροατής της κλασικής μουσικής καί χορεύει έστω καί νοερά στο πλάι της πρωταγωνίστριας.
Αυτή η πρωτοπρόσωπη αφήγηση από την μεριά της πρωταγωνίστριας μοιάζει σαν μία σπαρακτική εξομολόγηση λίγο πρίν την δύση της ζωής της. Μα είναι τόσο νέα ακόμα καί έχει πολλά να δώσει. Μόνο που οι δυνάμεις της μοιάζουν σιγά-σιγά να την εγκαταλείπουν. Η τελευταία παράσταση είναι καί η πιο σημαντική. Καθόλου τυχαία η επιλογή του έργου ''Η λίμνη των κύκνων'' του πασίγνωστου συνθέτη Τσαϊκόφσκι. Όπως ο κύκνος λίγο πρίν πεθάνει τραγουδάει το κύκνειο άσμα που είναι ό,τι πιο όμορφο μπορεί να ακούσει κανείς,έτσι καί η πρωταγωνίστριά μας θα ερμηνεύσει τον πιο σπουδαίο ρόλο της ζωής της. Θα εμφανιστεί στο κοινό σαν οπτασία. Δεν ξέρω αν είναι το τέλος ή όχι. Εκείνη θα το αποφασίσει.
Εμένα το βιβλίο μου άρεσε πολύ καί ίσως κάποια στιγμή μελλοντικά να το ξαναδιαβάσω. Τότε θα βάλω να ακούγεται από το βάθος η μελωδία από την λίμνη των κύκνων. Το ίδιο σας προτρέπω να κάνετε κι εσείς. Με αυτόν τον τρόπο θα είναι πιο ομαλή η ''μετάβασή'' σας μέσα στο βιβλίο. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να πώ κάτι παραπάνω καί να σας κουράσω. Δώστε του μία ευκαιρία. Μπορεί μέσα από την υπόθεσή του να βρείτε πολλά που να σας αρέσουν.
Καλά σας αναγνώσματα!
Βαθμολογία 3.5/5
Οι περισσότεροι/ες έχουμε ακουστά τις πουέντ,τα ειδικά παπούτσια που φοριούνται από τις μπαλαρίνες. Ομολογώ ότι από μικρή ηλικία πάντα γοητευόμουν από τον τρόπο με τον οποίο ισορροπούσαν πάνω σε αυτές καί κινούνταν με μία απερίγραπτη χάρη. Βέβαια,μέχρι πρίν κάποιο καιρό δεν γνώριζα πως για να καταφέρει να ανέβει κάποια μπαλαρίνα πάνω στις πουέντ ήθελε εξάσκηση πολλών χρόνων καί ιδιαίτερη καταπόνηση των άκρων τους. Σκεφτείτε πόσες θυσίες κάνουν αυτές οι χορεύτριες γι'αυτό που αγαπούν... Πόσο μεγάλος ο πόνος της ψυχής τους όταν θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου καί θα πρέπει να κατέβουν από αυτές;
Η συγγραφέας κυρία Αλίσια Παρσεκιάν συστήνεται για πρώτη φορά στο αναγνωστικό κοινό με το βιβλίο της,με τίτλο ''ΠΟΥΕΝΤ''. Πρόκειται για μία συλλογή 19 διηγημάτων,τα οποία είναι αλληλένδετα μεταξύ τους καί εξιστορούν καίριες στιγμές της ζωής μίας μπαλαρίνας. Εξ ου καί ο τίτλος καί το εξώφυλλο που κοσμούν το βιβλίο. Δεν θα μπορούσαν να υπάρξουν άλλα που να ''κοινοποιούσαν'' πιο ξεκάθαρα το τι πρόκειται να συναντήσει ο αναγνώστης μέσα στις σελίδες του.
Παρ'όλο που έχουμε να κάνουμε με ένα πρωτόλειο δείγμα γραφής,η συγγραφέας έχει μία αρκετά καλή βάση,πάνω στην οποία στηρίζεται καί τοποθετεί τα θεμέλια για μία πορεία με τάσεις εξέλιξης στο μέλλον. Θα έχετε καταλάβει κι από προηγούμενες κριτικές μου,το πόσο χαίρομαι να το βλέπω αυτό σε ανερχόμενους συγγραφείς.
Η γραφή της συγγραφέως είναι απλή καί διανθίζεται από άφθονο λεξιλόγιο,γρήγορους διαλόγους,περιγραφικές εικόνες,ποικίλα συναισθήματα καί σύντομα καί γεμάτα νόημα κεφάλαια. Όλα αυτά βοηθούν στο να είναι το βιβλίο προσιτό κι ευανάγνωστο. Αυτή η εσάνς λυρικότητας που πλανάται στον αέρα καθ'όλη την διάρκεια της ανάγνωσης δίνει έναν άλλο τόνο στο κείμενο. Ο αναγνώστης παρασύρεται σαν άλλος ακροατής της κλασικής μουσικής καί χορεύει έστω καί νοερά στο πλάι της πρωταγωνίστριας.
Αυτή η πρωτοπρόσωπη αφήγηση από την μεριά της πρωταγωνίστριας μοιάζει σαν μία σπαρακτική εξομολόγηση λίγο πρίν την δύση της ζωής της. Μα είναι τόσο νέα ακόμα καί έχει πολλά να δώσει. Μόνο που οι δυνάμεις της μοιάζουν σιγά-σιγά να την εγκαταλείπουν. Η τελευταία παράσταση είναι καί η πιο σημαντική. Καθόλου τυχαία η επιλογή του έργου ''Η λίμνη των κύκνων'' του πασίγνωστου συνθέτη Τσαϊκόφσκι. Όπως ο κύκνος λίγο πρίν πεθάνει τραγουδάει το κύκνειο άσμα που είναι ό,τι πιο όμορφο μπορεί να ακούσει κανείς,έτσι καί η πρωταγωνίστριά μας θα ερμηνεύσει τον πιο σπουδαίο ρόλο της ζωής της. Θα εμφανιστεί στο κοινό σαν οπτασία. Δεν ξέρω αν είναι το τέλος ή όχι. Εκείνη θα το αποφασίσει.
Εμένα το βιβλίο μου άρεσε πολύ καί ίσως κάποια στιγμή μελλοντικά να το ξαναδιαβάσω. Τότε θα βάλω να ακούγεται από το βάθος η μελωδία από την λίμνη των κύκνων. Το ίδιο σας προτρέπω να κάνετε κι εσείς. Με αυτόν τον τρόπο θα είναι πιο ομαλή η ''μετάβασή'' σας μέσα στο βιβλίο. Δεν νομίζω πως χρειάζεται να πώ κάτι παραπάνω καί να σας κουράσω. Δώστε του μία ευκαιρία. Μπορεί μέσα από την υπόθεσή του να βρείτε πολλά που να σας αρέσουν.
Καλά σας αναγνώσματα!
June 19, 2020
"Κάποτε χόρευα θυμασαι;" Μέσα σε αυτό το βιβλίο βλέπουμε την ζωή της Δανάης,μιας πρίμα μπαλαρίνας.Η αγάπη,ο χορός,ο ερωτας,ο πόνος,ο εθισμός,ο θάνατος και η απώλεια είναι τα κύρια σημεία που καθορίζουν την ζωή της στην Νέα Υόρκη. Οι φιλίες της δοκιμάζονται,οι άντρες τις ζωής της την σημαδεύουν ο κάθε ένας με τον δικό του τρόπο και το κορμί της μπαλαρίνας την εγκαταλείπει λίγο πριν το φινάλε της Λίμνης των κύκνων στο Ηρώδειο!!! Είναι ένα βιβλίο που το διαβάζεις μέσα σε ένα βράδυ,σε κάνει να γελάσεις και να κλάψεις,να καταλάβεις πως δεν είναι τπτ δεδομένο στην ζωή σου.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews