این کتاب شامل سه مطلب دربارهٔ پرویز نقیبی، روزنامهنگار برجسته و گزیدهٔ مقالات او در روزنامهٔ آیندگان است.
پرویز نقیبی روزنامهنگار توانایی بود که در دههٔ چهل و پنجاه شمسی در مطبوعات مهم زمان خود کار میکرد و سردبیر پارهای از آنها را به عهده داشت. او روزنامهنگاری بود که در عرصههای مختلف فرهنگی قلم میزد و مجلهها، روزنامهها و برنامههای رادیویی خود را پُربار و سرزنده عرضه میداشت. روزنامهنگار مبتکری بود که هرازچندی یک ابتکار تازه به میدان میآورد. در همان سال اول کار در روزنامهٔ آیندگان سه طرح نو درانداخت و سه سرفصل خواندنی ایجاد کرد که یکی از دیگری جذابتر بود. یکی از این طرحها صفحات «گفتوشنود دو نسل» بود که در آن دانشجویان را در مقابل استادان مینشاند تا طرز فکر نسل جدید و قدیم را به داوری بگذارد. در صفحات «دنیای آیندگان»، نویسندگان و روشنفکران سرشناس را به اظهار عقیده وادار میکرد؛ نصرت رحمانی شاعر معروف، شرح خاطرات جوانی خود را که یکی از آبدارترین نوشتههای اوست در همین صفحات منتشر کرده، مقالهٔ مجید دوامی دربارهٔ «ژورنالیسم علیل و ناتوان ایران» که یکی از مهمترین مقالات دربارهٔ روزنامهنگاری آن عصر است در همین صفحات منتشر شده، عباس نعلبندیان و نمایشنامهٔ معروف «پژوهشی ژرف و سترگ…» زمانی که او هنوز ناشناخته بود، در همین صفحات مطرح شده و م. آزاد شاعر برجسته گزارش خود از شب شعر خوشه را در همین صفحات نوشته است. اما در واقع این دیگران نبودند که مینوشتند، تمام آتشها از گور نقیبی برمیخاست.