Ο Καμύ είχε πει ότι η ιδέα ν' αλλάξεις τη ζωή σου μπορεί να έρθει ακόμα και τη στιγμή που βρίσκεσαι μέσα στην περιστρεφόμενη πόρτα ενός μαγαζιού. Δεν είχε διευκρινίσει, όμως αν μπορεί να έρθει ακόμα και πίνοντας ένα μπουκάλι βότκα τα ξημερώματα στην παραλία. Τρεις φίλοι άλλαξαν την ζωή τους και δεν παίζει ρόλο το πού ήταν όταν πήραν την απόφαση, αν και τελικά ήταν σε μία περιστρεφόμενη παραλία πίνοντας βότκα. Άρχισαν ένα ταξίδι απροσχεδίαστο, έτσι όπως κάθε πραγματικό ταξίδι πρέπει ν' αρχίζει. Ο σκοπός τους ήταν να πληρώσουν ένα χρέος. Στην πορεία συνάντησαν γυναίκες που έδιναν φως, γυναίκες που έσβηναν φως, λουλούδια που ανοίγουν μόνο τη νύχτα, μια θάλασσα γεμάτη χρώματα, ένα σύστημα χωρίς κανένα χρώμα, ένα ταξιτζή που μόλις είχε γυρίσει απ' τον παράδεισο και μια φιγούρα που στεκόταν μόνη της μπροστά απ' την πόρτα του παραδείσου. Προχώρησαν με το χαμόγελο των ανθρώπων που κάνουν το ταξίδι τους, την ίδια ώρα που οι περισσότεροι κοιμούνται χωρίς όνειρα...
Minos Efstathiadis (Greek: Μίνως Ευσταθιάδης) studied Law in Athens and in Hannover. He gave up (probably not soon enough) being a lawyer for windsurfing and writing.
His play “The Meal” received the prize for Original Playwright of E.T.E. and has been translated into English, German, French and Hungarian.
His novel “The second part of the night” has been published in German.
His novel “The Diver” has been published in French and was shortlisted for the Athens Prize for Literature, Violeta Negra Occitanie and Prix du Livre Européen.
Είναι Ιούνιος, έχει καύσωνα, έχει λιώσει ως και η σπλήνα μας, και αυτό που συμβαίνει είναι πως ενώ η ντάνα με τα βιβλία προς άμεση ανάγνωση έχει βιβλία των τελευταίων 2 ετών διάλεξα ένα που γράφτηκε πριν 20 χρόνια. Ενα βιβλίο με πολλή θάλασσα και πολλή βότκα. Πολύ ομως! Τρεις φίλοι βρίσκονται αντιμέτωποι με ένα χρέος που τους τρώει τα σωθικά. Σχεδόν διακτινίζονται στην αγαπημένη τους παραλία και καταστρώνουν ένα σχέδιο, που οι πιθανότητες να πάει καλα είναι μια στο εκατομμύριο. Στην δρόμο τους βρίσκονται γυναίκες που μπορούν να τους δώσουν, παρέα, αγκαλιά, ελπίδα, θάρρος, κουράγιο ή μπορεί απλά να πιουν μαζί τους ένα μπουκάλι βότκα και μετά να χαθούν. Δεν έχει σημασία που θα βρίσκονται οι ήρωες λιγο αργότερα. Έχουν σημασία οι στιγμές που περνάνε. Έχουν σημασία τα κομμάτια του εαυτού τους που αφήνουν στη θάλασσα όταν φεύγουν, και που ξαναγυρνούν σε αυτήν για να αφήσουν κάτι ακόμα. Έχουν σημασία τα βλέμματα που χάνονται στο βάθος του ορίζοντα ή στο πρόσωπο ενός έρωτα που μπορεί να διαρκέσει μόνο λιγο. Είναι διάχυτη η ανεμελιά της νιότης όσο οι σελίδες γυρνούν. Άνθρωποι που δεν τους έχει μείνει τίποτα να χάσουν (εκτός από ένα σπίτι) δεν γνωρίζουν που θα ξημερωθούν, και ούτε καν τους νοιάζει. Που μπορεί να φάνε ξύλο για τις ανοησίες τους και ύστερα να γελούν γιατί ο τρίτος της παρέας εμφανίστηκε από το πουθενά με σχέδια στο κεφάλι του που μάλλον είναι μόνο για γέλια. Ή και οχι. Που έχουν μεγάλη καρδιά. Και κλείνω την τελευταία σελίδα με ένα χαμόγελο. Γιατί μπορεί να το διάβασα μέσα στο τσιμέντο της Αθήνας με καύσωνα αλλά ορκίζομαι πως βρέθηκα για λίγο στην παραλία τους. Σσσσσσσ... Δε με είδαν! 😉 Κρυφοκοίταξα. 😊
Ένα παρεάκι δυνατό, που τα λέει όλα χωρίς να λέει πολλά, που λυπάται, χαίρεται, συντρίβεται, ερωτεύεται,ριψοκινδυνεύει, μεθάει και ξεμεθάει, τρώει και πίνει, αγαπάει και εκδικείται σαν ένα σώμα με μία ψυχή,ένα παρεάκι ζηλευτό που θέλει απλά να ζήσει τα όνειρά του,όνειρα που τείνουν να θρυμματίζονται από τα καπρίτσια μιας μοίρας- της ίδιας μοίρας που κλείνει τα μάτια όταν ο Jimi o Hendrix γίνεται αιτία ένα παιδί να τρώει της χρονιάς του. Γραμμένο 21 χρόνια πριν,ήταν μια ευχάριστη έκπληξη,και χαίρομαι που έστω και τόσο αργά, βρήκε τη θέση του στο ράφι μου. 4/5 (Εννοείται πως γκουγκλάρισα όλους τους στίχους που αναφέρονται, περιμένοντας εναγωνίως όντως να ανήκουν σε κάποιο άγνωστο καρακατακαψουροτράγουδο,παρόλα αυτά, έμεινα με τα κολοκυθάκια της κυρα Σοφίας στο χέρι. Χαλάλι!)
Δεύτερο βιβλίο που διαβάζω του συγγραφέα μετά την κοιλιά του κτήνους το οποίο είναι γραμμένο πάνω από είκοσι χρόνια πριν. Αυτη η χρονική απόσταση βέβαια δείχνει και την εξέλιξή του τα χρόνια που πέρασαν. Η Έξοδος γραμμένη από έναν πολύ νεότερο Ευσταθιάδη, στα πρώτα μάλλον συγγραφικά του βήματα έχει όλες τις αρετές μιας νεανικής πένας αλλά και κάποιες άγουρες στιγμές. Κάτι όμως που σου δημιουργεί ένα έξτρα κίνητρο να παρακολουθήσεις τη διαδρομή του μέχρι και το τελευταίο του βιβλίο και την εξέλιξη του μέσα από τα βιβλία του. Μια νεανική περιπέτεια, με όλη την αφέλεια της νιότης, με νεανικούς έρωτες, συναντήσεις με ανθρώπους που σε εκείνη την ηλικία σου φαίνονται σημαντικές, θάλασσα, σεξ, αλκοόλ και καλή διασκέδαση.