Mooi doodliggen

by A.F.Th. van der Heijden

29 mei 2018. Tijdens een tumultueuze vergadering van de VN Veiligheidsraad in New York, gewijd aan de MX17-ramp, wordt onder de aanwezige journalisten het bericht verspreid dat hun Russische collega Grigori Moerasjko in Kiev is doodgeschoten. Een vriend van hem, de Nederlandse oorlogsverslaggever Natan Haandrikman, besluit onmiddellijk van New York naar Kiev te vliegen om de weduwe bij te staan.

Moerasjko blijkt te hebben samengespannen met de Oekraïense geheime dienst om de Russen te misleiden. Hij heeft zichzelf daarmee ongewild tot een verspreider van fake news gemaakt. Een doodzonde in de ogen van de onafhankelijke journalistiek: bevriende collega's vallen hem massaal af, behalve Haandrikman. Het ergste is dat ook zijn geliefde Yulia zich door Grigori verraden voelt en hem verlaat.

Door iedereen verstoten keert hij naar Rusland terug om daar onverschrokken zijn onderzoek naar de toedracht van "MX17' voort te zetten.

Genres: Roman, Fiction, Dutch Literature

368 pages, Hardcover

Published November 15, 2018

About the author

Adrianus Franciscus Theodorus (Adri) van der Heijden is een Nederlandse schrijver. Hij heeft ook gepubliceerd als Patrizio Canaponi en als A.F.Th. In 2003 ontving hij de Schrijversprijs der Brabantse Letteren en in 2011 de Constantijn Huygensprijs, telkens voor zijn hele oeuvre.

Adrianus Franciscus Theodorus (Adri) van der Heijden is a Dutch writer. He also published as Patrizio Canaponi and as A.F.Th. In 2003 he received the Schrijversprijs der Brabantse Letteren and in 2011 the Constantijn Huygensprijs, both prizes for his entire work.

Reviews

[Judith van Wijk · Rating 2 out of 5]

Niet mijn favoriete boek van dit jaar. Moest me er vaak toe zetten om verder te lezen. Aardig gebruik gemaakt van recente nieuwsfeiten, maar het zat er zo dicht op dat ik me dan stoorde aan een afwijkend detail. Had graag ook meer van Natan gehoord i.p.v. telkens maar weer over de navelpluis van Yulia te lezen.

[Muriël Van Der Wal · Rating 4 out of 5]

De achterflappen van de boeken van A. F. Th. van der Heijden doen zijn boeken altijd complex lijken. Niks is minder waar. Ook nu weer staat de echte liefde weer hoog in het vaandel, verweven in een Russisch journalistiek spannend verhaal over het neergestorte vliegtuig. Spannend, mooi en lekker lezend.

[Jacques Thielen · Rating 4 out of 5]

Van der Heijden begint met dit boek aan een nieuw tijdperk. De actualiteit, de complexheid van (internationale) verhoudingen, het menselijk leed, complotten en de grote leugens worden op een virtuoze manier met elkaar gecombineerd. Ook nu weer schittert Van der Heijden door zijn rijke idioom en de snelheid waarmee de lezer wordt uitgedaagd. Zelf geeft hij aan dat dit een offspring is van het grote boek. Ons staat nog wat te wachten..

[Willem De wijs · Rating 2 out of 5]

Weer een niet uitgelezen boek van Van der Heijden (na de Movotapes).
Op een gegeven moment worden de uitweidingen echt te veel.

[Marjanneke · Rating 3 out of 5]

Mooi doodliggen is een boek met een zeer actueel thema wat van tijd tot tijd erg boeide, maar toch niet geheel overtuigend was.

Lees mijn volledige review op: https://www.chicklit.nl/boekrecensies...

[Linda · Rating 4 out of 5]

Het verhaal start in ny waar de vliegtuigcrash van mx17 op de agenda staat. Nooit vergeet ik de dag van de crash. We waren in zion en een groep nederlanders in het hotel waren helemaal van de kaart. Gedurende onze hele roadtrip toonden tvs die je in de states overal hebt de beelden. We zaten aan het ontbijt in phoenix toen een colonne autos de lijken vervoerden op de snelweg. Het hoofdpersonage is een russisch journalist die er zijn levenswerk van maakt om de russische president kritisch op de korrel te nemen. Met gevaar voor eigen leven. Om dit boek te lezen helpt het als je bekend bent met internationale politiek. Of er in ieder geval interesse voor hebt. Zoniet is het geen aanrader.

[Gianni BM Duvillier · Rating 4 out of 5]

Nou, nou, froleert hier dicht tegen Waterdrinker aan, benieuwd of één van hen dit als een compliment opvat; beiden ook met een Tsjechov-fixatie zo te lezen (wie niet?); alleszins deze staat vol met prachtige zinnen waar je ongetwijfeld goed meer scoort in een belezen gezelschap (moet mij een nieuw notitieblokje aanschaffen). Wat wijdlopig en wat te veel doooremmeren met allerlei uitweidingen, maar dat kon mijn leespret niet drukken. Een verdiende vier, al is het maar om de tot nu wel wat karige score van 3,26 iets te liften.

[Bernd · Rating 3 out of 5]

Het verhaal is geloofwaardig, met een scherpe visie op de Russische leugenachtige manier van de media te bespelen. En ook een mooi liefdesverhaal met prachtige zinnen die een gevoel treffend vatten. Soms wel te wijdlopig waardoor uw aandacht verslapt( daarom geen 4 sterren).

[Evert Van leersum · Rating 3 out of 5]

Mooiste hoofdstuk is waar de hoofdpersoon, als enige levende in een mortuarium, afdaalt in de onderwereld. Maar de echte hel is natuurlijk daarbuiten.
Verder zit AFTh zo dicht op de actualiteit, dat het historische maar geen mythe wil worden (zoals in zijn beste boeken)

[Roosje De Vries · Rating 5 out of 5]

Is er leven na de dood?



Er zijn weinig boeken zo dicht op de actualiteit geschreven als de nieuwste roman van Van der Heijden. Het gaat om het neerstorten, het neergeschoten worden van een vliegtuig met vooral Nederlandse burgers aan boord, en om het verhaal van een Russische journalist, die dacht de dood te kunnen ontlopen en de liefde te kunnen behouden. Dit nieuwsfeit is uit de lente en de zomer van 2018 en de journalist is Arkadi Babtsjenko. Volgens de politie in Oekraïne was Babtsjenko bij zijn appartement in Kiev in de rug geschoten en werd hij bloedend aangetroffen door zijn vrouw.
En dat alles wordt ons verteld door meesterverteller en taalsmid AFTH van der Heijden. Ik vermoed dat er mensen zijn die niet houden van Van der Heijdens uitvoerige en versierende verteltrant en zijn zijsporige uitweidingen. Ik vermoed dat deze bespreking van mij in alle opzichten tekort zal schieten. Dit is een poging tot een bespreking van een ingewikkeld en duizelingwekkende boek.
De werkelijkheid ligt nauw ten grondslag aan dit boek en misschien gelden hier ook de gevleugelde woorden: de werkelijkheid is altijd nog onwaarschijnlijker dan een romanschrijver kan verzinnen (eerlijk gezegd komen deze ‘gevleugelde woorden’ uit mijn pen, rdv).

Op 28 mei 2018 hoort de Nederlandse journalist Natan Haandrikman - wiens ouders zijn omgekomen bij het ‘ongeluk’ van de MX17 - bij de Verenigde Naties in New York dat zijn Russische vriend en collega Grigori Moerasjko, luis in de pels van president Tsaar, is neergeschoten.


‘Het navolgende verhaal werd mij (Natan Haandrikman, rdv) in manuscript ter hand gesteld door Yulia Isinbajeva, weduwe van mijn vriend en collega Grigori Moerasjko, journalist en schrijver van de ook in het Nederlands (niet door mij) vertaalde oorlogsroman Rondje antivries. Omdat ik, na intensieve lessen van mijn grootvader, het Russisch passief goed beheers, was het Moerasjko’s wens dat ik Mooi doodliggen in het Nederlands zou vertalen.’ (2018: 27).

Op deze boeken is het leven van Grigori Moerasjko gebaseerd. Je ziet al direct allerlei dubbele bodems tevoorschijn poppen. Ik weet nu al dat het me op geen enkele wijze gaat lukken een beschrijving van dit boek te geven. Daarom ga ik er maar een beetje op de bonnefooi doorheen en ik hoop alleen dat de lezers van mijn stukje zich genoodzaakt zullen voelen Mooi doodliggen van AFTh van der Heijden zelf tot zich te nemen.

Een van de grote thema’s van dit boek is de liefde en wel de tragische liefde als die van Romeo en Julia. Niet toevallig heet Grigori’s grote liefde dan ook Yulia. Afrodite heeft het hart van Moerasjko en van Van der Heijden diep geraakt en zij en Yulia zijn de grote vrouwen in dit boek, - en de baboesjka van Grigori, die hem heeft opgevoed.
Liefde is het mooiste in het leven, liefde is het verschrikkelijkste in het leven. De liefde tussen de geliefden, de liefde tussen ouders en kinderen. Soms gaat een geliefde dood, of lijkt die dood - Romeo en Julia -. Soms gaat het kind dood en soms de ouders of een van de ouders.
Een ander groot thema is dan ook de onvermijdelijke dood. Grigori speelt met de dood en of wordt gedwongen met de dood te spelen en denkt dat hij hem de baas kan zijn. Wie kan het schaakspel met de dood winnen? Wie kan er uit de onderwereld teruggehaald worden en ongeschonden de wereld der levenden weer betreden? Ik kan niemand anders verzinnen dan Persephone, de vrouw van Hades en de dochter van Ceres, die haar om beurten een half jaar bij zich mogen houden. Persephone is echter geen mensenvrouw.

Moerasjko heeft er dan ook een hele dobber aan. Hij denkt aan de wijze woorden Epicurus: waar ik ben is de dood niet en waar de dood is ben ik niet. Maar andere gedachten spreken dit tegen: de ervaring van het sterven wordt een mens ontzegd, want dat sterven kun je zelf niet meemaken. Het is een ware tantaluskwelling. De ervaring: ‘Het is volbracht’ - Jezus had die ervaring wel, rdv - nu kan ik vrede vinden, wordt een ieder onthouden. Het is maar een kleine troost dat dit iedereen overkomt.


‘April de wreedste maand, jawel, ook dat jaar weer. Hij was nog maar net begonnen of ik (Moerasjko, rdv) kreeg hoog bezoek, hoger dan ik eigenlijk aankon: van de Oekraïense geheime dienst, de SBOe, in de persoon van de hoogste baan, Nazar Portoegaj. Ik had al eens eerder met hem te maken gehad, toen ik hem voor de Gazetta interviewde over een speciaal opgeleide cel van zijn organisatie, actief te Donbas, waar de burgeroorlog in volle gang was. Hij wist op een charmante manier, en heel welbespraakt, gedurende het hele vraaggesprek niets te zeggen. Het duidelijkste statement was dit: ‘Ik reserveer het achterste van mijn tong voor exquise gerechten.’ ‘(ib.: 96)


Iedereen herkent natuurlijk hierboven T.S. Eliots The Waste Land, het begin, hierboven. Het zal niemand verbazen dat een groot deel van de wereldliteratuur even langskomt om ons gedag te zeggen.


‘‘Anderhalve dag in het mortuarium, Moerasjko,’ begon hij zijn tirade, ‘was dat nou te veel gevraagd na ... na alles wat wij van de Dienst voor jou gedaan hebben? Het was ook nog eens voor je eigen bestwil, veel minder voor de onze. Ik wist niet beter dan dat mijn mensen jou vanmiddag bij het lijkenhuis gingen ophalen, om je naar een safehouse te brengen. Daar zouden dan na de crematie Yulia en de kinderen zich bij je voegen ... alles volgens afspraak. De jongens zetten onze marsjroetka voor het lijkenhuis... schuifdeur open ... je hoefde maar in te stappen. Niks, hoor. De vogel bleek gevlogen. Kwam hier even zijn wedergeboorteannonce afleveren.’ ‘(ib.: 217)

Omdat ik deze roman op geen enkele wijze eer kan aandoen, trek ik me terug en zeg slechts nadrukkelijk: LEES DIT BOEK! en verklap dat ik het 5 sterren heb gegeven, hetgeen ik zelden doe.




Over de auteur:



Adrianus Franciscus Theodorus (Adri) van der Heijden (Geldrop, 15 oktober 1951) is een Nederlandse schrijver. Hij begon te publiceren onder de naam Patrizio Canaponi en publiceerde ook onder zijn initialen, als A.F.Th.


Van der Heijden is een schrijver van autobiografische verhalen en romans. In zijn werk is het eigen leven van de schrijver te herkennen. Dit maakt dat het gehele oeuvre met elkaar verbonden is. Dat wil echter niet zeggen dat gebeurtenissen en personen in zijn werk een getrouwe afspiegeling zijn van zijn eigen leven: hij gebruikt deze vrij, om ze te combineren met fictie, filosofische uitweidingen en een treffende sfeertekening van de Nederlandse sociale en culturele geschiedenis vanaf de jaren vijftig.

Van der Heijden wordt weleens gezien als de vertegenwoordiger van een generatie die na de oorlog opgroeide; dit in tegenstelling tot schrijvers als Harry Mulisch, Willem Frederik Hermans en Jan Wolkers die de Tweede Wereldoorlog tot een belangrijk motief in hun werk maakten.

Kern van het oeuvre van Van der Heijden is de cyclus 'De tandeloze tijd'. Kenmerkend is dat deze oorspronkelijk bedoeld is als trilogie, maar veel omvangrijker werd. (Het loopt vaak anders met de bedoelingen van Van der Heijden. Zo zijn er al jaren vooraankondigingen van nieuwe romans die maar niet verschijnen, of groeien hoofdstukken soms uit tot complete romans.)

De schrijver is inmiddels alweer een nieuwe ambitieuze cyclus gestart, Homo duplex, over een naamloze God die naar de aarde is gekomen om een wereldrevolutie te beginnen. Hoewel er nog geen gerangschikt deel van de cyclus is gepubliceerd, is er wel een omvangrijke proloog uitgekomen, De Movo Tapes en de sleutelboeken Drijfzand Koloniseren en Mim. In maart 2007 verscheen het nader in de cyclus te plaatsen deel Het schervengericht. Binnen deze cyclus zijn er meer werken gepland.

Daarnaast publiceert hij tussendoor ook 'los' autobiografisch werk, onder andere in de vorm van dagboekaantekeningen en requiems, bijvoorbeeld over zijn vader, Asbestemming, en over zijn moeder, Uitdorsten. Van der Heijden publiceerde aanvankelijk onder het pseudoniem Patrizio Canaponi (waaronder de verhalenbundel Een gondel in de Herengracht en de roman De draaideur). De cyclus Homo Duplex publiceerde hij aanvankelijk onder het pseudoniem A.F.Th. Latere drukken van delen uit deze cyclus verschenen weer onder zijn volledige naam.


In de cyclus De tandeloze tijd staat Albert Egberts (deels alter ego van de schrijver zelf) centraal, maar gaandeweg treden er ook andere personen op de voorgrond. We volgen Albert vanaf zijn kindertijd in Brabant (Vallende ouders), tot zijn studententijd in Nijmegen en Amsterdam (De gevarendriehoek) tot en met zijn ondergang als junkie in Amsterdam (Onder het plaveisel het moeras), maar maken tussendoor ook kennis met onder anderen de advocaat Ernst Quispel (Advocaat van de hanen) in de jaren tachtig.

Regelmatig verwerkt Van der Heijden waargebeurde gebeurtenissen in zijn verhalen. In wat door sommige critici gezien wordt als zijn beste werk, Advocaat van de hanen, gebruikt hij de dood van de kraker Hans Kok in een politiecel als achtergrond. In zijn recente werk Het schervengericht figureren de regisseur Roman Polanski en de moordenaar van diens vrouw, Charles Manson. Van der Heijden maakte bekend dat als er een nieuw deel van De tandeloze tijd zal verschijnen, dat waarschijnlijk over de moord op kraker en activist Louis Sévèke zal gaan.

De tijdsbeleving is allesbehalve chronologisch en consistent in deze cyclus: die tijdsbeleving is juist het centrale thema ervan, zoals de naam al doet vermoeden. In deel I wordt het begrip 'leven in de breedte' geïntroduceerd: aangezien het leven 'in de lengte' niet te stoppen valt, moet het maar in de breedte worden gezocht. Door elk moment uit te spinnen, te verbreden, wordt gehoopt het leven waardevoller te maken. De uitgebreidheid van beide cycli boeken weerspiegelen dit leidmotief.

Waar Van der Heijden in de cyclus De Tandeloze Tijd veelal putte uit zijn eigen leven, borduurt hij in de Homo duplex-reeks verder op de Griekse mythen; Drijfzand koloniseren is een vrije bewerking van Sofokles' Thebaanse trilogie, de Labdaciden en Mim is een eigentijdse variatie op het verhaal van Oedipus. Eerder speelde Van der Heijden al met de Oedipus-mythe, in Advocaat van de hanen, waarin de advocaat uit de titel op zoek gaat naar een getuige van een moord.

A.F.Th. van der Heijden is gehuwd met journaliste/schrijfster Mirjam Rotenstreich. Op 23 mei 2010 werd Van der Heijdens enige zoon Tonio (geb. 15 juni 1988) op de fiets aangereden door een auto. Kort na dit verkeersongeval overleed Tonio op 21-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Amsterdam, in het bijzijn van zijn ouders. Op 26 mei 2011 verscheen van Van der Heijden het boek Tonio. Een requiemroman over dit verlies. Er werden in een jaar zo'n 100.000 exemplaren van verkocht. Het werk werd op 7 mei 2012 bekroond met de Libris Literatuurprijs en op 15 oktober 2012 met de NS Publieksprijs, waarbij het een kleine 40% van de ruim 70.000 uitgebrachte stemmen verwierf. In 2016 werd het verfilmd met Pierre Bokma in de hoofdrol.

Prijzen
1979 – Anton Wachterprijs voor Een gondel in de Herengracht
1986 – Multatuliprijs voor De gevarendriehoek
1986 – F. Bordewijk-prijs voor De gevarendriehoek
1997 – Generale Bank Literatuurprijs voor Onder het plaveisel het moeras
1997 – De Gouden Uil Literatuurprijs voor Het Hof van Barmhartigheid & Onder het plaveisel het moeras
2003 – Schrijversprijs der Brabantse Letteren voor het gehele oeuvre
2007 – AKO Literatuurprijs voor Het Schervengericht
2008 – Tzumprijs voor de beste literaire zin voor een zin uit Mim
2009 – De Inktaap, literaire jongerenprijs van het Nederlandse taalgebied voor Het Schervengericht
2011 – Constantijn Huygensprijs voor zijn hele oeuvre
2012 – Libris Literatuurprijs voor Tonio
2012 – NS Publieksprijs voor Tonio
2013 – P.C. Hooft-prijs voor zijn hele oeuvre
2014 – Benoemd tot lid van de Akademie van Kunsten


Bibliografie
1978 – Een gondel in de Herengracht (verhalen)
1979 – De draaideur (roman)
1983 – De slag om de Blauwbrug – De tandeloze tijd, proloog (roman)
1983 – Vallende ouders – De tandeloze tijd, deel 1 (roman)
1985 – De gevarendriehoek – De tandeloze tijd, deel 2 (roman)
1986 – De sandwich (roman)
1988 – Het leven uit een dag (roman)
1988 – De generale (verhaal) (relatiegeschenk PBC Noord-Holland)
1990 – Advocaat van de Hanen – De tandeloze tijd, deel 4 (roman)
1992 – Weerborstels – De tandeloze tijd, een intermezzo (novelle). Boekenweekgeschenk 1992
1994 – Asbestemming. Een requiem (roman)
1995 – Het bankroet dat mijn goudmijn is (verhalen) (relatiegeschenk Stupers Van der Heijden, 500 ex.)
1996 – Het Hof van Barmhartigheid – De tandeloze tijd, deel 3, eerste boek (roman)
1996 – Onder het plaveisel het moeras – De tandeloze tijd, deel 3, tweede boek (roman)
1997 – WHAMM, de democratisering van het talent
1998 – De gebroken pagaai (novelle)
1998 – Sabberita (novelle)
1999 – Het onmogelijke boek: een kleine monoloog van de auteur
2001 – Gevouwen woorden (brieven)
2003 – De Movo tapes (Homo duplex 0)
2003 – Engelenplaque (dagboekaantekeningen)
2004 – Hier viel Van Gogh flauw (dagboekaantekeningen)
2006 – Drijfzand koloniseren (sleutel tot Homo duplex)
2007 – Het schervengericht (onderdeel van Homo duplex, positie nog nader te bepalen door de auteur)
2007 – Mim (novelle ter gelegenheid van Harry Mulisch' tachtigste verjaardag, geïnspireerd op diens De versierde mens; tevens onderdeel van Homo duplex)
2008 – Voetstampwijnen zijn tandknarswijnen (requiem voor Jean-Paul Franssens)
2008 – Kruis en kraai (de romankunst na James Joyce) (brief aan Anthony Mertens)
2008 – Gentse lente (verhalen)
2008 – De liefdesbaby (novelle)
2008 – De censuurpaus (paroxismen, een opmaat) (artikelen uit Propria Cures)
2009 – Doodverf (roman)
2011 – Tonio. Een requiemroman (roman)
2012 – Uitverkoren - Verhandelingen over het pantonionisme (ontbrekend hoofdstuk uit 'Tonio' + interviews) (Statenhofpers, oplage 191 ex.)
2012 – Woestijnvis (brief) (Houtpers, oplage 122 ex.)
2013 – De helleveeg – De tandeloze tijd, deel 5 (roman)
2014 – Gedichten Gods of De vergrijpstuiver (Kellendonklezing)
2014 – Kwijt in de tram (verhaal) (De Carbolineum Pers, oplage 60 ex.)
2014 – Uitverkoren (proza en interviews in de toonaard van het requiem Tonio)
2015 – De ochtendgave (één hoofdstuk) (Stratenhofpers, oplage 90 ex.)
2015 – De ochtendgave (historische roman gesitueerd in 1672, opdracht als novelle van de gemeente Nijmegen voor de herdenking van 330 jaar Vrede van Nijmegen in 2009)
2016 – Kwaadschiks – De tandeloze tijd, deel 6 (roman)
2016 – Kastanje a/d Zee – De tandeloze tijd, deel 7 (roman). Vooralsnog alleen bibliofiele editie]
2018 - Mooi doodliggen (roman)




Bibliografie:

Auteur: AFTh van der Heijden
Titel: Mooi doodliggen
Uitgever: Querido
Verschijningsdatum: november 2018
Aantal pagina's: 368 pagina's
ISBN13: 9789021416434
Categorieën: Literaire romans

[Annders De Haes · Rating 3 out of 5]

Goed verhaal, zeer actueel. Doet hierbij denken aan Leon De Winter. Het taalgebruik is bijzonder wollig en overdadig en leidt voor mij af van het verhaal. Niet alles wat er beschreven wordt moet vergeleken worden met iets anders. Een simpele observatie verwordt op die manier tot een lange alinea waarbij je moet opletten om de oorspronkelijke draad niet te verliezen. Het is natuurlijk uiterst persoonlijk. Stephen King is ook een veelschrijver, maar bij hem vind ik dat hij geen woord te veel gebruikt (waar diverse mensen het uiteraard niet mee eens gaan zijn) in zijn verhalen.

[Hans Canters · Rating 3 out of 5]

Op ware gebeurtenissen gebaseerde roman over het neerhalen van de MH17 en de in scene gezette aanslag op de Russiche journalist Arkadi Babtsjenko. In de handen van van der Heijden levert dat een boeiend geconstrueerde roman op die alvast een schot voor de boeg blijkt te zijn naar (alweer) een aangekondigde grootse 'Russiche' cyclus.

De mooischrijverij en uitweidingen mogen van mij wel wat minder. Dat 'schrijven in de breedte' staat de voortgang nogal eens in de weg.

[MiekeWin · Rating 2 out of 5]

Jammer! Geen boek voor mij. Het voelt alsof het geschreven is vanuit een schrijfdrang. Schrijven om het schrijven. Compulsief. Dat gaf me een onprettig gevoel. Wat ik bovendien raar vind is dat een deel overeenkomt met een ware gebeurtenis, maar een deel ook weer helemaal niet. En die ware gebeurtenis blijft ondanks dit boek in raadselen gehuld. Onbevredigend, al met al.

[Adri Van der vurst · Rating 3 out of 5]

Drie sterren doet deze roman onrecht, maar na al het briljante wat ik eerder van van der Heijden las, viel dit tegen. Het blijft uitstekend geschreven, met verrassende zijstappen en beschouwingen, maar enkel het laatste hoofdstuk raakte echt.

[Annekedirkx · Rating 3 out of 5]

Aardig omdat het de recente geschiedenis beschrijft rondom de MH17 en de russische vergiftigingszaken. Ergens halverwege zakt het boek echter in en verzandt het in eindeloze bespiegelingen. Het einde is onwaarschijnlijk. Jammer.

[Ellen van der Schoot · Rating 3 out of 5]

Dit is niet één van de betere boeken van a F Th . Er zitten mooie stukken in, maar erg veel herhaling en uitwijding. Dus ondanks de vele prachtige zinnen maar 3 sterren

[Jirre · Rating 3 out of 5]

Verloor de spanning en tempo halverwege het boek

[Antony · Rating 3 out of 5]

Mooi Doodliggen is niet lelijk

Een lelijk boek hoef je Mooi Doodliggen van A. F. Th. van der Heijden niet per se te noemen, maar mooi is het bepaald ook niet.

Dat komt niet door het lelijke verhaal, dat plat bovenop de huidige politieke en maatschappelijke werkelijkheid ligt en waarin te midden van ​​de geënsceneerde schijndood van de Russische journalist Arkady Babchenko, de gifmoordpoging op Sergei Skripal en de geslaagde gifmoord op Alexander Litvinenko, de misdadige catastrofe van de MH17 een prominente plaats inneemt.

Maar de roman maakt een rommelige, slordige indruk alsof hij in grote haast in mekaar is geflanst.

Op bladzijde 31 staat deze vergelijking: ‘Het is net als met een te vaak platgespoten virus... het raakt immuun voor antibiotica.’ Als iemand zo’n nonsenszin publiceert (anders dan bacteriën zijn virussen ongevoelig voor antibiotica) blijft mij dit parten spelen bij het verder lezen en ga ik bij andere beweringen en observaties twijfelen aan de juistheid ervan.

En op pagina 324 lezen we deze – niet alleen vanwege de kapitale grammaticafout – onbegrijpelijke zin: ‘”Ze hebben niet door dat grenzen ze met de geschiedenis verbindt, maar de bodem ze gelijkschakelt aan de rest van de wereld…”’

Zulke dingen blijven in mijn kop doorzeuren en bederven verder leesplezier. Dat verwijt ik de auteur minder dan de redactie van Uitgeverij Querido.

De flaptekst vertelt ons dat we Mooi Doodliggen kunnen lezen 'als een satellietboek van de nog te verschijnen grote roman over MX17. Naar dat boek kijk ik nu minder uit dan voordat ik Mooi Doodliggen had gelezen.

[José Van Rosmalen · Rating 4 out of 5]

Deze nog recente roman van Van der Heijden, uit 2018, handelt over een actueel onderwerp, de oorlog tussen Rusland en Oekraïne. Het is fictie gebouwd op historische feiten, met een verhaal van liefde en verraad, verwijzend naar Romeo en Julia van Shakespeare. Een Russische journalist , Moerasjko, stemt er in toe dat de Geheime Dienst zijn dood door een aanslag in scène zet. Hij ontsnapt uit het mortuarium. Voor zijn vrouw Julia is dit bedrog het breekpunt. Hij heeft contact met een Nederlandse collega, Haandrikman van wie de vader in 2014 bij de ramp met de MH17 om het leven kwam. Het boek eindigt in Den Haag waar Moerasjko alsnog wordt vergiftigd. Op zijn sterfbed komt Julia hem alsnog opzoeken, in een Haags ziekenhuis. Het is met vaart geschreven. De virtuositeit van Van der Heijden kan hem soms ook in de weg zitten, door de barokke beschrijving van details gaat het grote verhaal vasthouden soms wat lastig. Dit boek past niet in een van zijn cyclussen zoals de tandeloze tijd of Movo boeken. Het staat op zichzelf. Het leest plezierig. Poetin komt er niet verbazingwekkend uit naar voren als een dictatoriale en ijdele schurk, die over lijken gaat, maar voor die conclusie heb je dit boek niet nodig. Van der Heijden is overigens wel sterk waar hij fictie en romantiek en actualiteit met elkaar verbindt.

[Geert · Rating 4 out of 5]

Eerste gesmaakte kennismaking met deze schrijver. Een kritische Russiche journalist wijkt na bedreigingen uit naar Oekraïne om zijn famililie te beschermen. Zijn onderzoek naar een neergehaald passagiers vliegtuig blijft hij verderzetten totdat de Oekraïnse veiligheidsdienst een moordcomplot tegen hem ontdekt en hem voorstelt om een schijnexecutie op te voeren totdat de daders gekend en uitgeschakeld zijn. Bij zijn wederopstanding krijgt hij af te rekenen met een aantal niet verwachte reacties.

Losjes gebaseerd op Poetin (piepkuiken met pubertietjes), Babchenko de onderzoeksjournalist,, MH17,...

Lang geleden dat ik nog eens nachtrust opzij geschoven heb om het einde van een relatie te kennen.

[Pieter De vroe · Rating 3 out of 5]

Een boek met wat ups en downs. Sommige delen waren echt heel leesbaar, bij andere stukken kon ik soms niet echt meer volgen Er is toch een zekere voorkennis nodig over Rusland en over de MX 17 zaak. Wat bij ons in Vlaanderen relatief weinig aandacht heeft gekregen. Dus ja. Ik blijf een beetje met een onvoldaan gevoel achter. Ik hou wel van de stijl van van der Heijden maar soms zijn de boeken nogal complex. Was ooit van plan om de tandeloze tijd eens in te halen maar de zin daarvoor is met dit boek niet echt aangewakkerd. Na Tonio (één van mijn all time favorieten) leg ik de lat misschien iets te hoog ook. De verwijzingen naar Russische literatuur doen me wel weer zin krijgen om eindelijk eens Anna Karenina te lezen.

[Els · Rating 3 out of 5]

Net als de karakters afzien was het voor mij ook een worsteling om dit boek door te komen - en toch lees je verder tot het einde. Het moeilijke en voor mij minder aantrekkelijke thema van de Russische maffiosi bij de MH-17 ramp en ander onheil wordt gelukkig doorspekt met een mooi en tragisch liefdesverhaal. Niet voor niets noemt het vrouwelijk hoofdpersonage Yulia ...
Spannend als een thriller, enerverend bij teveel intellectualistische taalvirtuositeit (dat weer wel) maar op het einde toch maar knap ontroerend. Niet voor doetjes en niet voor beginners - het is afkicken van 'De tandeloze tijd' maar in van der Heijdens oeuvre toch maar weer een logische stap.

[Aninha · Rating 3 out of 5]

Reeds jaren ben ik een fan en volger van A. F. Th. Dit boek las makkelijk weg. Er was veel actie met veel verwijzingen naar de werkelijkheid. Maar het boek wringt voor mij. De hoofdpersoon is een Rus levend ik Kiev. Zoals altijd gebruikt A. F. Th. veel metaforen en vergelijkingen. Het vreemde is alleen dat de hoofdpersoon continu put uit West-Europese beelden. Op een gegeven moment doet iets hem zelfs aan Hans Klok denken. Vreemd, eigenlijk is het een Nederlander in een Russisch jasje. De constructie van de roman en het slot vond ik ook geforceerd. De taal was weer prachtig. Mijn advies voor deze grote schrijver, blijf binnen Nederland.

[Anton Segers · Rating 2 out of 5]

Van der Heijden is een goede schrijver, en bij 'Mooi doodliggen' voel je dat. Er zijn pagina's waar je je vingers van aflikt, zo vaardig en rijk van gedachten.
Maar van der Heijden is ook een veelschrijver, en bij 'Mooi doodliggen' voel je dat. Zoveel zaken uitgesmeerd, zoveel details en zijwegen, zoveel onlogica en stijlbreuken, onsmakelijke details, alsof elke letter die spontaan opborrelt het blad op moet en bewaard moet worden.
Dan is het niet schrikken dat een boek dat start als gaande over de Russen en hun aanslagen op vliegtuigen en opposanten finaal een boek wordt over fake news, liefdesverdriet en navelpluisjes...

[Frans Van Der Zanden · Rating 3 out of 5]

In de eerste periode van ‘DeTandeloze Tijd’ was van der Heijden een van mijn favoriete schrijvers. Ik weet niet of mijn smaak of de schrijfstijl van van der Heijden geëvolueerd is, maar ik kan er niet meer enthousiast van worden. Hoewel hij nog steeds prachtig woordgebruik heeft en mooi gecomponeerde romans schrijft, zijn er in zijn werk nauwelijks meer eenvoudige zinnen en passages te vinden. Hij vervalt steeds meer in mooischrijverij en slaat daar mijn inziens in door. Elke zijstraat wordt ingeslagen en alle gebeurtenissen en dingen worden tot in detail besproken. Deze roman had zeker de helft korter gekund en was dan krachtiger geweest.
Even geen nieuwe boeken van A.F.Th. meer.

[Bert Ceulemans · Rating 4 out of 5]

Op spoed terechtgekomen 3 weken geleden. Ik had een gevoel dat 't lang wachten zou zijn. Ik wist dat ik een turf kon meenemen. Een kerstcadeau dat een jaar stof had verzameld (shame on me).

20 jaar geleden zette ik mijn tanden in "De tandeloze tijd"-cyclus van dezelfde auteur.

Het was een fijn terugzien met de meester van de interne dialoog.

Tonio ligt ook nog op de plank. Het requiem voor zijn verongelukte zoon.

A. F. Th. van der Heijden

[Marianne Steenvoorde · Rating 4 out of 5]

Wat kan hij toch goed schrijven: A.F.Th. van der Heijden! 'Mooi doodliggen', hoe kom je erop als titel? Een boek over integriteit, liefde en verraad tegen de achtergrond (en voorgrond) van de ramp met de MH17, vol met fraaie beelden en motieven. Prachtig. Wel wat irritatie over in mijn ogen overbodige eigentijdse uitweidingen over de saaiheid van voetbal, de zwartepiet-discussie en het gebleekte haar van Wilders. Toch: niet voor niets op de jaarlijstjes 2018.

[Kees Paalvast · Rating 3 out of 5]

Als groot fan van de schrijver ligt de lat hoog. Dit boek is heel goed geschreven, zoals we gewend zijn van Van der Heijden. Maar zijn sterkste werk is toch als hij de chroniqeur van het eigentijdse Nederland is.
Dit boek speelt grotendeels in Rusland en de Oekraïne en heeft de ramp op de MX17 als centraal gegeven. Helaas vind ik dat niet zo’n interessant verhaal (hoe tragisch ook). Blij dat ik het gelezen heb, maar hopelijk gaat zijn volgende werk weer over ons kikkerlandje.

[Kilien Natens · Rating 3 out of 5]

Dit boek is wennen met een grote W, en dan heb ik het zowel over de stijl als over de inhoud. In lange tijd heb ik geen roman gelezen die zó literair geschreven was dat ik bij wijze van spreken om de tien bladzijden een woord of uitdrukking tegenkwam die ik niet kende, en dat wil al wat zeggen als je weet dat ik drie jaar Nederlands heb gestudeerd. Langs de andere kant was dat meteen ook een van de troeven van dit boek, want eens ik aan de schrijfstijl gewend was, kon ik die ook enorm appreciëren. Het verhaal speelt zich af in Rusland en Oekraïne, twee landen waarvan ik de geschiedenis totaal niet ken, en dat bemoeilijkte het begrip soms wel een beetje. Toch viel de plottwist op het einde erg in de smaak.

[Hanneke Wildschut · Rating 2 out of 5]

Mooie zinnen. Mooie liefdesgeschiedenis.
Heel veel gefilosofeer over de recente geschiedenis.
De Russische journalist Gregori doet onderzoek naar de ramp met de MX17. Om een aanslag op hem te verijdelen, stemt hij er in toe dat de Oekraïense geheime dienst die aanslag in scène zet, met alle gevolgen vsn dien.
Taaie kost.