What do you think?
Rate this book
LC DLVI #4
Lenore Corpse #2
Αν μπορούσες να ξυπνήσεις στην ουτοπία σου και να χαθείς σε έναν κόσμο που είχε όλα όσα ονειρεύτηκες ποτέ, θα το έκανες; Αν εκεί σε έβαζαν σε θρόνο και σε θεοποιούσαν, θα τα άφηνες όλα πίσω σου; Αν το όνειρο γινόταν εφιάλτης, πώς θα αντιδρούσες;
Ξυπνώντας σε έναν άγνωστο κόσμο, που δεν θα φανταζότανε ποτέ ότι είναι πιθανό να υπάρξει, συνειδητοποιεί ότι το παρελθόν της θα την στοιχειώνει για πάντα με τον χειρότερο τρόπο! Η έρημος την περιτριγυρίζει παντού, αμείλικτη, με μοναδική σκιά αυτή του μανιακού γκαλερίστα… Η δύναμή της είναι πλέον στο απόγειό της, μα νιώθει ανίσχυρη, απέναντι στις δαιμονικές σέκτες που αναδύονται από το έρεβος και τις ορδές τερατόμορφων όντων που της επιτίθενται… Ένας Αρμαγεδδών παρήλθε κι ένας χειρότερος έπεται, μα η μάχη συνεχίζεται αέναα… Και αυτή στέκει μόνη εναντίον όλων!
Το όνομά της είναι Lenore Corpse και αυτή είναι η ιστορία της…
Ξυπνώντας σε έναν άγνωστο κόσμο, που δεν θα φανταζότανε ποτέ ότι είναι πιθανό να υπάρξει, συνειδητοποιεί ότι το παρελθόν της θα την στοιχειώνει για πάντα με τον χειρότερο τρόπο! Η έρημος την περιτριγυρίζει παντού, αμείλικτη, με μοναδική σκιά αυτή του μανιακού γκαλερίστα… Η δύναμή της είναι πλέον στο απόγειό της, μα νιώθει ανίσχυρη, απέναντι στις δαιμονικές σέκτες που αναδύονται από το έρεβος και τις ορδές τερατόμορφων όντων που της επιτίθενται… Ένας Αρμαγεδδών παρήλθε κι ένας χειρότερος έπεται, μα η μάχη συνεχίζεται αέναα… Και αυτή στέκει μόνη εναντίον όλων!
Το όνομά της είναι Lenore Corpse και αυτή είναι η ιστορία της…
- GenresFantasy
446 pages, Paperback
Published October 6, 2018
2 people are currently reading
22 people want to read
About the author
Γιώργος Μπελαούρης
35 books166 followersΟ Γιώργος Μπελαούρης, είναι ο «μπαμπάς/βιογράφος» της Lenore Corpse, ο δημιουργός της μυθολογίας ψυχοπλάνης και του art project LC DLVI.
Πλήρες βιογραφικό: https://lcdlvi.com/bio/
Πλήρες βιογραφικό: https://lcdlvi.com/bio/
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 10 of 10 reviews
March 25, 2020
Το βιβλίο το είχα ξεκινήσει μήνες πριν και το είχα αφήσει, λόγω του αναγνωστικού μπλοκ που με τυραννάει. Δεν ήθελα να το "κάψω". Χθες το ξανάπιασα, γύρισα 1-2 κεφάλαια πίσω για να το φρεσκάρω και μόλις το τελείωσα.
Όπως πάντα, η φαντασία του Μπελαούρη οργιάζει και σε αυτό το βιβλίο. Πραγματικά, με όλο αυτό τον κόσμο που έχει πλάσει, δεν θέλω να ξέρω πόσα βιβλία έχει στο μυαλό του. Σίγουρα πάνω από 100.
Το βιβλίο θεωρώ ότι είναι μισό κλικ κάτω από το προηγούμενο. Αλλά μάλλον αυτό οφείλεται και στο ότι τώρα δεν υπήρχε το σημείο της έκπληξης από το μέρος μου, μιας και ήξερα πάνω κάτω τι να περιμένω. Επίσης το μαύρο χιούμορ που τόσο μου άρεσε στο προηγούμενο, έχει μειωθεί κάπως.
Τώρα πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω γι'αυτό το βιβλίο. Ξεκίνησα από τα αρνητικά, που στην πραγματικότητα, δεν είναι και τόσο αρνητικά. Και μόνο που διαβάζεις αυτά τα εξωπραγματικά που διαδραματίζονται στο βιβλίο και καταφέρνει να στα δώσει τόσο αυθόρμητα και αληθινά, σε κερδίζει. Νοιώθεις τον ιδρώτα και το άγχος που έχει ρίξει για να δημιουργήσει αυτόν τον κόσμο, ανάμεσα από τις λέξεις. Αν έχεις γνωρίσει τον συγγραφέα και έχεις πει και πέντε κουβέντες παραπάνω μαζί του, τότε μπορείς πίσω από τις λέξεις, να τον διακρίνεις. Σε πολλά σημεία του βιβλίου. Και δεν εννοώ ως πένα εννοείται.
Ο Γιώργος είναι ψυχοπλάνος. Κάνει αυτά που γράφει, να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια σου. Ο Γιώργος ΕΙΝΑΙ ο βιογράφος της Lenore Corpse.
Υ.Γ. Στην άποψή μου για το προηγούμενο βιβλίο είχα γράψει πως έχει αχαλίνωτη φαντασία. Και πως αν καταφέρει να την κουμαντάρει και να την βάλει σε μία σειρά(δημιουργική επιμέλεια), τρομάζω για το τι μπορεί να δημιουργήσει. Εξακολουθώ να το πιστεύω, αλλά από την άλλη σκέφτομαι πως ίσως αυτό είναι που κάνει τα βιβλία του τόσο ιδιαίτερα.
Υ.Γ.2 Κορονοϊέ μην τον παίρνεις. Θέλω το 3ο άμεσα!
Υ.Γ.3 δεν ξέρω τι παθαίνω με τον συγκεκριμένο, αλλά από εκεί που δεν μου έρχονται ούτε 2-3 σειρές να γράψω για άλλα βιβλία, εδώ μου βγαίνουν αβίαστα τα σεντόνια(για τα δικά μου δεδομένα)
Υ.Γ.4 είχα κι άλλα στο μυαλό μου να γράψω, αλλά έχω φάει κόλλημα τώρα. Όταν τα θυμηθώ, θα κάνω edit
Όπως πάντα, η φαντασία του Μπελαούρη οργιάζει και σε αυτό το βιβλίο. Πραγματικά, με όλο αυτό τον κόσμο που έχει πλάσει, δεν θέλω να ξέρω πόσα βιβλία έχει στο μυαλό του. Σίγουρα πάνω από 100.
Το βιβλίο θεωρώ ότι είναι μισό κλικ κάτω από το προηγούμενο. Αλλά μάλλον αυτό οφείλεται και στο ότι τώρα δεν υπήρχε το σημείο της έκπληξης από το μέρος μου, μιας και ήξερα πάνω κάτω τι να περιμένω. Επίσης το μαύρο χιούμορ που τόσο μου άρεσε στο προηγούμενο, έχει μειωθεί κάπως.
Τώρα πραγματικά δεν ξέρω τι να γράψω γι'αυτό το βιβλίο. Ξεκίνησα από τα αρνητικά, που στην πραγματικότητα, δεν είναι και τόσο αρνητικά. Και μόνο που διαβάζεις αυτά τα εξωπραγματικά που διαδραματίζονται στο βιβλίο και καταφέρνει να στα δώσει τόσο αυθόρμητα και αληθινά, σε κερδίζει. Νοιώθεις τον ιδρώτα και το άγχος που έχει ρίξει για να δημιουργήσει αυτόν τον κόσμο, ανάμεσα από τις λέξεις. Αν έχεις γνωρίσει τον συγγραφέα και έχεις πει και πέντε κουβέντες παραπάνω μαζί του, τότε μπορείς πίσω από τις λέξεις, να τον διακρίνεις. Σε πολλά σημεία του βιβλίου. Και δεν εννοώ ως πένα εννοείται.
Ο Γιώργος είναι ψυχοπλάνος. Κάνει αυτά που γράφει, να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια σου. Ο Γιώργος ΕΙΝΑΙ ο βιογράφος της Lenore Corpse.
Υ.Γ. Στην άποψή μου για το προηγούμενο βιβλίο είχα γράψει πως έχει αχαλίνωτη φαντασία. Και πως αν καταφέρει να την κουμαντάρει και να την βάλει σε μία σειρά(δημιουργική επιμέλεια), τρομάζω για το τι μπορεί να δημιουργήσει. Εξακολουθώ να το πιστεύω, αλλά από την άλλη σκέφτομαι πως ίσως αυτό είναι που κάνει τα βιβλία του τόσο ιδιαίτερα.
Υ.Γ.2 Κορονοϊέ μην τον παίρνεις. Θέλω το 3ο άμεσα!
Υ.Γ.3 δεν ξέρω τι παθαίνω με τον συγκεκριμένο, αλλά από εκεί που δεν μου έρχονται ούτε 2-3 σειρές να γράψω για άλλα βιβλία, εδώ μου βγαίνουν αβίαστα τα σεντόνια(για τα δικά μου δεδομένα)
Υ.Γ.4 είχα κι άλλα στο μυαλό μου να γράψω, αλλά έχω φάει κόλλημα τώρα. Όταν τα θυμηθώ, θα κάνω edit
Read
November 3, 2018Έχω διαβάσει πλέον αρκετή Ψυχοπλάνη (Ερεβώδης Λειμώνας, Ψυχοπλάνης Φαινόμενα, Lenore Corpse 2) και νομίζω ότι έχω αποκτήσει μια αρκετά πλήρη άποψη.
Πρόκειται λοιπόν για ένα πραγματικά ολοκληρωμένο δημιούργημα, που ο Γιώργος Μπελαούρης έχει στήσει από το μηδέν και κοντεύει ήδη να πάρει γιγαντιαίες διαστάσεις. Δεν μπορώ παρά να του βγάλω το καπέλο για την απίστευτη φαντασία του! Επίσης, είναι από τις λίγες φορές που μπορείς να χαρακτηρίσεις κάτι “ωραίο στα όρια του αρρωστημένου” και ο συγγραφέας να μην παρεξηγηθεί αλλά να χαμογελάσει με νόημα!
Μοναδικός του εχθρός είναι το είδος (ή μάλλον το ότι η γλώσσα που γράφει δεν είναι η αγγλική), αφού εδώ έχουμε να κάνουμε με “ψαγμένη σκοτεινή φαντασία” και δεν ξέρω πόσοι θα έσπευδαν να πέσουν με τα μούτρα πάνω από κάτι τέτοιο. Έχουμε μιλήσει βέβαια και προφορικά επί τούτου και έχω καταλάβει και με το παραπάνω ότι γράφει πρώτα για τον εαυτό του και για την ψυχή του, οπότε μάλλον δεν ιδρώνει το αυτί του από τέτοια! Και κάνει πολύ καλά, φυσικά, αρκούν πέντε κουβέντες μαζί του για να καταλάβεις ότι λόγω της γραφής έχει εξελιχθεί πλήρως και σαν προσωπικότητα.
Συγχαρητήρια, Γιώργο. Θα τα ξαναπούμε (ξαναδιαβάσουμε προφανώς) σύντομα!
Πρόκειται λοιπόν για ένα πραγματικά ολοκληρωμένο δημιούργημα, που ο Γιώργος Μπελαούρης έχει στήσει από το μηδέν και κοντεύει ήδη να πάρει γιγαντιαίες διαστάσεις. Δεν μπορώ παρά να του βγάλω το καπέλο για την απίστευτη φαντασία του! Επίσης, είναι από τις λίγες φορές που μπορείς να χαρακτηρίσεις κάτι “ωραίο στα όρια του αρρωστημένου” και ο συγγραφέας να μην παρεξηγηθεί αλλά να χαμογελάσει με νόημα!
Μοναδικός του εχθρός είναι το είδος (ή μάλλον το ότι η γλώσσα που γράφει δεν είναι η αγγλική), αφού εδώ έχουμε να κάνουμε με “ψαγμένη σκοτεινή φαντασία” και δεν ξέρω πόσοι θα έσπευδαν να πέσουν με τα μούτρα πάνω από κάτι τέτοιο. Έχουμε μιλήσει βέβαια και προφορικά επί τούτου και έχω καταλάβει και με το παραπάνω ότι γράφει πρώτα για τον εαυτό του και για την ψυχή του, οπότε μάλλον δεν ιδρώνει το αυτί του από τέτοια! Και κάνει πολύ καλά, φυσικά, αρκούν πέντε κουβέντες μαζί του για να καταλάβεις ότι λόγω της γραφής έχει εξελιχθεί πλήρως και σαν προσωπικότητα.
Συγχαρητήρια, Γιώργο. Θα τα ξαναπούμε (ξαναδιαβάσουμε προφανώς) σύντομα!
April 13, 2022
Μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης του δεύτερου τόμου της (πια φιλενάδας μου) Λενόρ Κορπς, χρίζω τον Γιώργο Μπελαούρη Μεγαλόσταυρο Ιππότη (στο πλευρό της επίσης Μεγαλόσταυρου Κυρίας Λένας Φιλιππούση) της:
|Λογοτεχνίας Ψυχεδελικής Φαντασίας|
(που δεν ξέρω αν υπάρχει ως είδος, δεν ξέρω αν είναι δικός μου όρος ή ήδη καταξιωμένος στην διεθνή λογοτεχνική σκηνή—μην με τρέχετε στα δικαστήρια για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, είμαι φτωχιά —, ξέρω όμως πως ταιριάζει απόλυτα σ’ αυτό που διάβασα και υπαινίσσεται λιτά πλην εύγλωττα πολλά για ετούτο το βιβλίο).
Μετά απ’ αυτό το long ride on the struggle bus που ήταν και η δεύτερη περιπέτεια της Λενόρ, μπορώ μόνο να πω πως μπορώ να φανταστώ τον Γιώργο Μπελαούρη μπροστά στον υπολογιστή του, με μαύρους κύκλους ως τα γόνατα και αναμμένα τέσσερα τσιγάρα —το πρώτο στο ένα χέρι, το δεύτερο στο άλλο χέρι, και τ’ άλλα δύο πίσω από τα αυτιά— να χτυπάει τα πλήκτρα του σε κατάσταση παραληρηματικού δημιουργικού οίστρου, ενδεχομένως τέρμα κλασμένος από το σνιφάρισμα αποξηραμένων gummy bears σε σκόνη αναμεμειγμένων με τρίμματα κηρήθρας και, γιατί όχι, λίγο ξεραμένο αίμα (ξέρεις τώρα, για έμπνευση), μπροστά από μια γιγαντοαφίσα του συγχωρεμένου του Peter Steele. Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς πώς του ήρθε να τα γράψει όλα αυτά.
Εν ολίγοις, πάντως, εξηγήθηκαν πολλά που (σκόπιμα) αφέθηκαν μετέωρα στο πρώτο βιβλίο, έγινε και μια στιβαρότερη, πιο στοχευμένη εισαγωγή στην Κυψέλη και τις Έδρες της (σιγά σιγά, βήμα το βήμα, όπως πρέπει και χωρίς κατακλυσμό πληροφοριών, γιατί όλα όσα αναφέρονται είναι μεν δοσμένα απλά, μα παραμένουν αρκετά πολύπλοκα), και η Λενόρ, μαζί με τον Ρον, το Τσίβολ και το Θρέντιμπου, και μερικούς ακόμη καινούριους συντρόφους που εμφανίστηκαν στην πορεία, άρχισε να ανακαλύπτει σε βάθος τον εαυτό της και, μέσα απ’ αυτό της το ταξίδι, αρχίσαμε να την καταλαβαίνουμε περισσότερο κι εμείς. Ο Ανδρόνικος, παράλληλα, με τους δικούς του συντρόφους (τους όφεις of his office και τον Μπάμπη τον Τρίλεξο, μεταξύ άλλων νεκροζώντανων, με τον Μπάμπη να είναι κιόλας και γαμώ τους χαρακτήρες), ανακαλύπτει κι εκείνος περισσότερα για την εμμονή του και, υπογείως, την δύναμη της θέλησης και την ισχύ της δικής του ψυχής. Ήταν ένα (κυριολεκτικά) πολυεπίπεδο ταξίδι βαθιά στο ασυνείδητο, με τόπους και πλάσματα βγαλμένα από όνειρα και φαντασιώσεις, με μπόλικη τέχνη, μπόλικη δράση και τους χαρακτηριστικούς, πολύ διασκεδαστικούς «μπελαούριους» διαλόγους.
Κλείνοντας, αναφέρω απλώς πως θέλω το επόμενο χθες.
|Λογοτεχνίας Ψυχεδελικής Φαντασίας|
(που δεν ξέρω αν υπάρχει ως είδος, δεν ξέρω αν είναι δικός μου όρος ή ήδη καταξιωμένος στην διεθνή λογοτεχνική σκηνή—μην με τρέχετε στα δικαστήρια για κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας, είμαι φτωχιά —, ξέρω όμως πως ταιριάζει απόλυτα σ’ αυτό που διάβασα και υπαινίσσεται λιτά πλην εύγλωττα πολλά για ετούτο το βιβλίο).
Μετά απ’ αυτό το long ride on the struggle bus που ήταν και η δεύτερη περιπέτεια της Λενόρ, μπορώ μόνο να πω πως μπορώ να φανταστώ τον Γιώργο Μπελαούρη μπροστά στον υπολογιστή του, με μαύρους κύκλους ως τα γόνατα και αναμμένα τέσσερα τσιγάρα —το πρώτο στο ένα χέρι, το δεύτερο στο άλλο χέρι, και τ’ άλλα δύο πίσω από τα αυτιά— να χτυπάει τα πλήκτρα του σε κατάσταση παραληρηματικού δημιουργικού οίστρου, ενδεχομένως τέρμα κλασμένος από το σνιφάρισμα αποξηραμένων gummy bears σε σκόνη αναμεμειγμένων με τρίμματα κηρήθρας και, γιατί όχι, λίγο ξεραμένο αίμα (ξέρεις τώρα, για έμπνευση), μπροστά από μια γιγαντοαφίσα του συγχωρεμένου του Peter Steele. Γιατί δεν εξηγείται αλλιώς πώς του ήρθε να τα γράψει όλα αυτά.
Εν ολίγοις, πάντως, εξηγήθηκαν πολλά που (σκόπιμα) αφέθηκαν μετέωρα στο πρώτο βιβλίο, έγινε και μια στιβαρότερη, πιο στοχευμένη εισαγωγή στην Κυψέλη και τις Έδρες της (σιγά σιγά, βήμα το βήμα, όπως πρέπει και χωρίς κατακλυσμό πληροφοριών, γιατί όλα όσα αναφέρονται είναι μεν δοσμένα απλά, μα παραμένουν αρκετά πολύπλοκα), και η Λενόρ, μαζί με τον Ρον, το Τσίβολ και το Θρέντιμπου, και μερικούς ακόμη καινούριους συντρόφους που εμφανίστηκαν στην πορεία, άρχισε να ανακαλύπτει σε βάθος τον εαυτό της και, μέσα απ’ αυτό της το ταξίδι, αρχίσαμε να την καταλαβαίνουμε περισσότερο κι εμείς. Ο Ανδρόνικος, παράλληλα, με τους δικούς του συντρόφους (τους όφεις of his office και τον Μπάμπη τον Τρίλεξο, μεταξύ άλλων νεκροζώντανων, με τον Μπάμπη να είναι κιόλας και γαμώ τους χαρακτήρες), ανακαλύπτει κι εκείνος περισσότερα για την εμμονή του και, υπογείως, την δύναμη της θέλησης και την ισχύ της δικής του ψυχής. Ήταν ένα (κυριολεκτικά) πολυεπίπεδο ταξίδι βαθιά στο ασυνείδητο, με τόπους και πλάσματα βγαλμένα από όνειρα και φαντασιώσεις, με μπόλικη τέχνη, μπόλικη δράση και τους χαρακτηριστικούς, πολύ διασκεδαστικούς «μπελαούριους» διαλόγους.
Κλείνοντας, αναφέρω απλώς πως θέλω το επόμενο χθες.
January 19, 2019
Όφεις in my office!
(For my English friends: small summary of the review at the bottom)
Παρα το (σχετικα χαμηλο, παλι) σκορ, δεν μπορω να τονισω αρκετά ποσο καλυτερο ήταν αυτο το βιβλιο απο το πρωτο, επειδή ήταν ΑΠΕΙΡΩΣ ανωτερο. Μέχρι και την Σηπεδόνα, το βιβλίο πήγαινε για 4 αστεράκια άνετα, αλλά σχεδόν αμέσως μετά με έχασε. Τελικά παίρνει 3,5, που μακάρι να είχε μισά το Goodreads. Εξηγούμαι:
Τα επιπεδα συμβολισμου? Το μυστηριο του που βρισκομαστε και πως? Οι καταπληκτικες τοποθεσιες, με highlight ξεκάθαρα την Σηπεδόνα (που θα την ζωγραφισω οπωσδηποτε κάποια στιγμη, απλά ειμαι αχρηστη στα τοπια και το κωλοβαραω επιτηδες)? Ο Ανδρόνικος που "έχανε το κουλ του" κάθε δύο σελίδες και έκλαιγα απο τα γέλια (ειδικά όταν έγραψε το λάθος όνομα στο στάτους της Λενόρ στο Facebook)? Όλο το background στην σχέση Λενόρ- Ανδρόνικου? Ο Μπάμπης? Τα Badass Pandas? Οι σύντομες ματιές στην ίδια την Κόλαση? Αριστούργημα. Ειλικρινά δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως (ΟΚ, ίσως ένα πράγμα, βλέπε παρακάτω), και καταβρόχθισα το μισό βιβλίο σε ελάχιστες ώρες.
Ακόμα ένα θετικό σημείο ήταν οτι εξηγήθηκε κάπως ένα απο τα προβλήματα που είχα στο πρώτο βιβλίο, όταν οτι η Λενόρ σκότωνε αθώο κόσμο για την edgy "εκδίκηση" της (δεν θα πω εδώ την εξήγηση, για ευνόητους λόγους) Χάρηκα για αυτό, επειδή ήταν αρκετά βασικό πρόβλημα του πρώτου βιβλίου, τουλάχιστον για μένα. Η εξήγηση έρχεται λίγο αργά όμως, δεν πιστεύω και τόσο στο "Διάβασε το επόμενο βιβλίο για να καταλάβεις το πρώτο" Είμαι όμως πρόθυμη να το προσπεράσω αυτό, δεν μπαίνει καν στα αρνητικά.
Δεν είμαι σίγουρη ακριβώς τι με χάλασε μετά. Νομίζω οτι ήταν ένας συνδυασμός των βαρετών ιθαγενών (δεν λέω παραπάνω, επειδή spoilers; ήταν πάντως ένα inside joke Λενόρ- Ανδρόνικου που δεν βρήκα καθόλου διασκεδαστικό), της επίσης βαρετής Κακιάς Καλύβας, που είχε το προσωπικό μου pet peeve, "ορδή ανώνυμων πλασμάτων που ορμάει στους πρωταγωνιστές απλά για να είναι αόριστα απειλητικά, και για να έχουν κάτι να βαρέσουν οι πρωταγωνιστές, χωρίς ίχνος πραγματικής απειλής" (άσχετα αν αυτό υπήρχε, σε κάποιο βαθμό, και στην Σηπεδόνα, εκεί το θεώρησα πολύ πιο πετυχημένο), και ο οριακά μαλάκας . Επίσης, αναμενόμενα, χάθηκα τελείως στο κομμάτι του , ακριβώς όπως και στο πρώτο βιβλίο.
Νομίζω, τώρα που το σκέφτομαι, οτι αυτό που με χάλασε απο το Parvus Pectus Vallis και μετά ήταν ότι το επίκεντρο ήταν η ασταμάτητη δράση, αντί του πιο εσωτερικού συμβολισμού που ήταν πριν, συν η επέκταση του "σύμπαντος" του LC DLVI, είτε το εξηγεί , απο ό,τι φαίνεται. Έχω επίσης την εντύπωση οτι το βιβλιο ήταν πιο βιαστικό προς το τέλος, οπότε μπορεί και αυτό να έπαιξε ρόλο.
Και φυσικά: εγκληματική και απαράδεκτη η έλλειψη Μπέιμπ Καρίσμα πέραν του μικροσκοπικού cameo. Ναι, το ξέρω οτι ήταν "δεύτερος" χαρακτήρας και οτι μάλλον δεν έχει κάποιο παραπάνω ρόλο μετά το #1 (σαν τον Τζοβαννι), αλλά εγώ θα το λέω. Make it happen, Γιώργο.
Πάντως, όσα αρνητικά και να λέω απο πάνω, το παρών #2 ήταν κατά πολύ ανώτερο του #1, και αυτό είναι το βασικό που θέλω να πω με αυτή την κριτική. Και, φυσικά, οτι εννοείται πως θα συνεχίσω να διαβάζω!
English-speaking friends! This is the sequel to an indie fantasy Greek book, that, despite my rather low rating, was HEAPS better than its predecessor. Up until, approximately, the middle, it was a 4 star read, but later the spell kinda wore off, for various reasons. But it was still an enjoyable read, and I'll keep reading the series for sure!
(For my English friends: small summary of the review at the bottom)
Παρα το (σχετικα χαμηλο, παλι) σκορ, δεν μπορω να τονισω αρκετά ποσο καλυτερο ήταν αυτο το βιβλιο απο το πρωτο, επειδή ήταν ΑΠΕΙΡΩΣ ανωτερο. Μέχρι και την Σηπεδόνα, το βιβλίο πήγαινε για 4 αστεράκια άνετα, αλλά σχεδόν αμέσως μετά με έχασε. Τελικά παίρνει 3,5, που μακάρι να είχε μισά το Goodreads. Εξηγούμαι:
Τα επιπεδα συμβολισμου? Το μυστηριο του που βρισκομαστε και πως? Οι καταπληκτικες τοποθεσιες, με highlight ξεκάθαρα την Σηπεδόνα (που θα την ζωγραφισω οπωσδηποτε κάποια στιγμη, απλά ειμαι αχρηστη στα τοπια και το κωλοβαραω επιτηδες)? Ο Ανδρόνικος που "έχανε το κουλ του" κάθε δύο σελίδες και έκλαιγα απο τα γέλια (ειδικά όταν έγραψε το λάθος όνομα στο στάτους της Λενόρ στο Facebook)? Όλο το background στην σχέση Λενόρ- Ανδρόνικου? Ο Μπάμπης? Τα Badass Pandas? Οι σύντομες ματιές στην ίδια την Κόλαση? Αριστούργημα. Ειλικρινά δεν θα άλλαζα τίποτα απολύτως (ΟΚ, ίσως ένα πράγμα, βλέπε παρακάτω), και καταβρόχθισα το μισό βιβλίο σε ελάχιστες ώρες.
Ακόμα ένα θετικό σημείο ήταν οτι εξηγήθηκε κάπως ένα απο τα προβλήματα που είχα στο πρώτο βιβλίο, όταν οτι η Λενόρ σκότωνε αθώο κόσμο για την edgy "εκδίκηση" της (δεν θα πω εδώ την εξήγηση, για ευνόητους λόγους) Χάρηκα για αυτό, επειδή ήταν αρκετά βασικό πρόβλημα του πρώτου βιβλίου, τουλάχιστον για μένα. Η εξήγηση έρχεται λίγο αργά όμως, δεν πιστεύω και τόσο στο "Διάβασε το επόμενο βιβλίο για να καταλάβεις το πρώτο" Είμαι όμως πρόθυμη να το προσπεράσω αυτό, δεν μπαίνει καν στα αρνητικά.
Δεν είμαι σίγουρη ακριβώς τι με χάλασε μετά. Νομίζω οτι ήταν ένας συνδυασμός των βαρετών ιθαγενών (δεν λέω παραπάνω, επειδή spoilers; ήταν πάντως ένα inside joke Λενόρ- Ανδρόνικου που δεν βρήκα καθόλου διασκεδαστικό), της επίσης βαρετής Κακιάς Καλύβας, που είχε το προσωπικό μου pet peeve, "ορδή ανώνυμων πλασμάτων που ορμάει στους πρωταγωνιστές απλά για να είναι αόριστα απειλητικά, και για να έχουν κάτι να βαρέσουν οι πρωταγωνιστές, χωρίς ίχνος πραγματικής απειλής" (άσχετα αν αυτό υπήρχε, σε κάποιο βαθμό, και στην Σηπεδόνα, εκεί το θεώρησα πολύ πιο πετυχημένο), και ο οριακά μαλάκας . Επίσης, αναμενόμενα, χάθηκα τελείως στο κομμάτι του , ακριβώς όπως και στο πρώτο βιβλίο.
Νομίζω, τώρα που το σκέφτομαι, οτι αυτό που με χάλασε απο το Parvus Pectus Vallis και μετά ήταν ότι το επίκεντρο ήταν η ασταμάτητη δράση, αντί του πιο εσωτερικού συμβολισμού που ήταν πριν, συν η επέκταση του "σύμπαντος" του LC DLVI, είτε το εξηγεί , απο ό,τι φαίνεται. Έχω επίσης την εντύπωση οτι το βιβλιο ήταν πιο βιαστικό προς το τέλος, οπότε μπορεί και αυτό να έπαιξε ρόλο.
Και φυσικά: εγκληματική και απαράδεκτη η έλλειψη Μπέιμπ Καρίσμα πέραν του μικροσκοπικού cameo. Ναι, το ξέρω οτι ήταν "δεύτερος" χαρακτήρας και οτι μάλλον δεν έχει κάποιο παραπάνω ρόλο μετά το #1 (σαν τον Τζοβαννι), αλλά εγώ θα το λέω. Make it happen, Γιώργο.
Πάντως, όσα αρνητικά και να λέω απο πάνω, το παρών #2 ήταν κατά πολύ ανώτερο του #1, και αυτό είναι το βασικό που θέλω να πω με αυτή την κριτική. Και, φυσικά, οτι εννοείται πως θα συνεχίσω να διαβάζω!
English-speaking friends! This is the sequel to an indie fantasy Greek book, that, despite my rather low rating, was HEAPS better than its predecessor. Up until, approximately, the middle, it was a 4 star read, but later the spell kinda wore off, for various reasons. But it was still an enjoyable read, and I'll keep reading the series for sure!
June 16, 2020
Τη χρωστάω αυτήν την κριτική και η αλήθεια είναι ότι άργησα. Να ξεκαθαρίσω ότι πριν διαβάσω το δεύτερο Lenore Corpse, ξαναδιάβασα το πρώτο βιβλίο του Μπελαούρη. Επίσης να τονίσω ότι επιθυμώ όσο τίποτα άλλο να διαβάσω και τα βιβλία που περιέχουν διηγήματα για τον κόσμο που αυτή η μακρυμαλλούσα και μακρυμούσια διάννοια δημιούργησε. Γιατί ο Γιώργος Μπελαούρης είναι μια συγγραφική ιδιοφυΐα, με τον τρόπο του. Σπάει κάθε κανόνα, δεν ακολουθεί την συγγραφική πεπατημένη, κάνει αυτό που γουστάρει. Και του βγαίνει. Αυτό που κάνει το κάνει καλά. Όσα έγραψα για το πρώτο Lenore Corpse ισχύουν στο έπακρο. Όταν τα βιβλία μεταφραστούν και τα πάρουν μυρωδιά στην Αμερική, ο Μπελαούρης θα πλουτίσει, θα γίνει διάσημος και θα δημιουργήσει μια δικιά του σχολή. Όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Όντως μιλάμε για παγκόσμιο φαινόμενο. Queer, έξω από τα στεγανά, μία άλλη ματιά στη συγγραφή, κάτι καινοτόμο. Οι ακαδημαϊκοί θα τρίβουν τα μάτια τους και τα κείμενά του θα αποτελούν σημείο αναφοράς. Γιατί; Πολύ απλά γιατί γράφει όπως γράφει. Η θα λατρευτεί ή θα μισηθεί, δεν υπάρχει μέσο στην περίπτωση της Lenore Corpse. Προσωπικά λάτρεψα το πρώτο βιβλίο, με όλα τα στραβά του. Νόμιζα ότι έκλεισε εκεί ο κύκλος. Που 'να ξερα τι με περίμενε. Το Lenore Corpse 2.
Πολύ πιο βελτιωμένο τεχνικά, με σωστή επιμέλεια (το πρώτο απλά δεν είχε), με δομή, με υπόθεση. Και τι υπόθεση! Άραγε τι μπορεί να συμβεί μέσα στα εφτά περίπου λεπτά που περνάνε μέχρι να νεκρωθεί ένας εγκέφαλος; Συνήθως τίποτα. Μα στην περίπτωση της λατρεμένης Ελεονόρας, χίλια δυο. Πρόκειται για ένα post apocalyptic βιβλίο που λαμβάνει χώρα σε ένα εξωφρενικό μέρος. Έχει όλα τα χαρακτηριστηκά του πρώτου, χωρίς όμως τη χαοτικότητά του. Αυτή έχει περιοριστεί. Εν μέρει. Γιατί αυτό το χάος κάποιες στιγμές σηκώνει κεφάλι και όποιον πάρει ο χάρος.
Δεν μπορώ παρά να εξυμνήσω το δεύτερο πόνημα του Μπελαούρη και να το συστήσω ανεπιφύλακτα, κατά προτίμηση, αμέσως μετά την ανάγνωση του πρώτου μέρους. Αξίζει να διαβαστεί. Από όλους. Και τους λάτρεις του είδους (αν και δεν επιδέχεται ταμπελών) και από τους μη. Ναι ρε γαμώτο, η Lenore παίρνει κεφάλι και κεφάλια. Η στρωτή μα ταυτόχρονα αγχωτική γραφή καθηλώνει τον αναγνώστη. Όσοι αναρωτιούνται και συχνά εικάζουν πού το πάει, πάντα θα βρίσκονται εμπρός σε μια έκπληξη. Ό,τι 'να 'ναι. Αλλά μελετημένο. Δύσκολο να γίνει κατορθωτό αυτό, αλλά στο συγκεκριμένο βιβλίο γίνεται.
Επαναλαμβάνω ότι το βιβλίο, όπως και το πρώτο αξίζει με χίλια. Όποιος το διαβάσει θα γίνει καλύτερος, ή έστω διαφορετικός. Γιατί ο συγγραφέας μέσα από τη φαινομενική αναρχία βγάζει φιλοσοφικά ζητήματα, απαντάει σε αυτά, προτείνει λύσεις. Έγκειται στον αναγνώστη να προβληματιστεί. Ο Μπελαούρης είναι ο νεότερος Έλληνας φιλόσοφος. Ελπίζω να μην του το αναγνωρίσουν post mortem.
Αρνητικά; Ναι, έχει. Ίσως σε κάποια μέρη να κάνει κοιλιά. Ίσως σε κάποια μέρη ακόμα και ο ίδιος ο συγγραφέας να μην ξέρει τι εννοεί (ή μόνο αυτός ξέρει). Ίσως να κουράσει. Ίσως... Ίσως... Ίσως...
Φτάνει... Διαβάστε το λέμε!
Στην προσωπική μου βαθμολογία παίρνει 8,5/11 όσον αφορά το πόσο μου άρεσε. 2/3 όσον αφορά τη γενική προσφορά στην ελληνική λογοτεχνία, κατά πόσο θα συγκινήσει τον μέσο αναγνώστη, η αξία του στον χρόνο. 3/3 το value for money. Σε αυτό πρέπει να σταθώ και να γράψω κάποια πράγματα. Το βιβλίο είναι μεγάλο. 430 σελίδες περίπου. Η τιμή που προσφέρεται είναι εξευτελιστική αν λάβει κάποιος υπόψη το artwork. Γιατί μέσα στο βιβλίο υπάρχει ένα φανταστικό, καταπληκτικό artwork. Αν κάποιος κρατούσε μόνο το artwork και πετούσε το υπόλοιπο, πάλι κερδισμένος θα ήταν. Αν γινόταν θα έβαζα 5/3 για το value for money. Είναι ένα έργο τέχνης που συνδυάζει κείμενο και εικόνα. και μιλάμε κάτι εικόνες κάτσε καλά, σε χαρτί illustration.
Σύνολο 13,5/17 είναι από τα καλύτερα βιβλία που κυκλοφορούν.
Παρακαλώ να ληφθούν υπόψη τα ΥΓ...
ΥΓ1: Μου αρέσουν οι μπριζόλες. Με λένε Μπάμπη (και είμαι καλά. Σχετικά). Η αφιέρωση από τον συγγραφέα, αυτολεξεί: «Στον Μπάμπακα, στον Μπάμπη ρε, στο Μέγιστο αλάνι, με τις κριτικές κανόνι που κανένας δεν τιςε φτάνει!!!» Τι να πω μετά από μια τέοτια αφιέρωση; Απλά θα αναφωνήσω, όπως ποιητικά γράφει ο Μπελαούρης:
«Ο Μπάμπακας, ο Μπάμπης ρε, το μέγιστο αλάνι!
Για πες Μπάμπη, τι έκανες, στο μέγα το καζάνι;»
Απλά έκλαιγα από τα γέλια....
ΥΓ2: Έχει και τσόντα! +1
Πολύ πιο βελτιωμένο τεχνικά, με σωστή επιμέλεια (το πρώτο απλά δεν είχε), με δομή, με υπόθεση. Και τι υπόθεση! Άραγε τι μπορεί να συμβεί μέσα στα εφτά περίπου λεπτά που περνάνε μέχρι να νεκρωθεί ένας εγκέφαλος; Συνήθως τίποτα. Μα στην περίπτωση της λατρεμένης Ελεονόρας, χίλια δυο. Πρόκειται για ένα post apocalyptic βιβλίο που λαμβάνει χώρα σε ένα εξωφρενικό μέρος. Έχει όλα τα χαρακτηριστηκά του πρώτου, χωρίς όμως τη χαοτικότητά του. Αυτή έχει περιοριστεί. Εν μέρει. Γιατί αυτό το χάος κάποιες στιγμές σηκώνει κεφάλι και όποιον πάρει ο χάρος.
Δεν μπορώ παρά να εξυμνήσω το δεύτερο πόνημα του Μπελαούρη και να το συστήσω ανεπιφύλακτα, κατά προτίμηση, αμέσως μετά την ανάγνωση του πρώτου μέρους. Αξίζει να διαβαστεί. Από όλους. Και τους λάτρεις του είδους (αν και δεν επιδέχεται ταμπελών) και από τους μη. Ναι ρε γαμώτο, η Lenore παίρνει κεφάλι και κεφάλια. Η στρωτή μα ταυτόχρονα αγχωτική γραφή καθηλώνει τον αναγνώστη. Όσοι αναρωτιούνται και συχνά εικάζουν πού το πάει, πάντα θα βρίσκονται εμπρός σε μια έκπληξη. Ό,τι 'να 'ναι. Αλλά μελετημένο. Δύσκολο να γίνει κατορθωτό αυτό, αλλά στο συγκεκριμένο βιβλίο γίνεται.
Επαναλαμβάνω ότι το βιβλίο, όπως και το πρώτο αξίζει με χίλια. Όποιος το διαβάσει θα γίνει καλύτερος, ή έστω διαφορετικός. Γιατί ο συγγραφέας μέσα από τη φαινομενική αναρχία βγάζει φιλοσοφικά ζητήματα, απαντάει σε αυτά, προτείνει λύσεις. Έγκειται στον αναγνώστη να προβληματιστεί. Ο Μπελαούρης είναι ο νεότερος Έλληνας φιλόσοφος. Ελπίζω να μην του το αναγνωρίσουν post mortem.
Αρνητικά; Ναι, έχει. Ίσως σε κάποια μέρη να κάνει κοιλιά. Ίσως σε κάποια μέρη ακόμα και ο ίδιος ο συγγραφέας να μην ξέρει τι εννοεί (ή μόνο αυτός ξέρει). Ίσως να κουράσει. Ίσως... Ίσως... Ίσως...
Φτάνει... Διαβάστε το λέμε!
Στην προσωπική μου βαθμολογία παίρνει 8,5/11 όσον αφορά το πόσο μου άρεσε. 2/3 όσον αφορά τη γενική προσφορά στην ελληνική λογοτεχνία, κατά πόσο θα συγκινήσει τον μέσο αναγνώστη, η αξία του στον χρόνο. 3/3 το value for money. Σε αυτό πρέπει να σταθώ και να γράψω κάποια πράγματα. Το βιβλίο είναι μεγάλο. 430 σελίδες περίπου. Η τιμή που προσφέρεται είναι εξευτελιστική αν λάβει κάποιος υπόψη το artwork. Γιατί μέσα στο βιβλίο υπάρχει ένα φανταστικό, καταπληκτικό artwork. Αν κάποιος κρατούσε μόνο το artwork και πετούσε το υπόλοιπο, πάλι κερδισμένος θα ήταν. Αν γινόταν θα έβαζα 5/3 για το value for money. Είναι ένα έργο τέχνης που συνδυάζει κείμενο και εικόνα. και μιλάμε κάτι εικόνες κάτσε καλά, σε χαρτί illustration.
Σύνολο 13,5/17 είναι από τα καλύτερα βιβλία που κυκλοφορούν.
Παρακαλώ να ληφθούν υπόψη τα ΥΓ...
ΥΓ1: Μου αρέσουν οι μπριζόλες. Με λένε Μπάμπη (και είμαι καλά. Σχετικά). Η αφιέρωση από τον συγγραφέα, αυτολεξεί: «Στον Μπάμπακα, στον Μπάμπη ρε, στο Μέγιστο αλάνι, με τις κριτικές κανόνι που κανένας δεν τιςε φτάνει!!!» Τι να πω μετά από μια τέοτια αφιέρωση; Απλά θα αναφωνήσω, όπως ποιητικά γράφει ο Μπελαούρης:
«Ο Μπάμπακας, ο Μπάμπης ρε, το μέγιστο αλάνι!
Για πες Μπάμπη, τι έκανες, στο μέγα το καζάνι;»
Απλά έκλαιγα από τα γέλια....
ΥΓ2: Έχει και τσόντα! +1
May 6, 2019
Έχοντας ήδη πάρει μια γεύση από τη γραφή του Γιώργου μέσα από τον Ερεβώδη Λειμώνα και γνωρίζοντας μερικά πράγματα για τους ψυχοπλάνους ξεκίνησα το πνευματικό παιδί του, τη Lenore Corpse. Η λέξη που κυριαρχεί ακόμη στο μυαλό μου μετά το πέρας το βιβλίου είναι: "Ανορθόδοξο". Και εξηγούμαι. Δε νομίζω ότι υπάρχει παρόμοιο βιβλίο με αυτό από όλες τις απόψεις. Από τον κόσμο που έχει χτίσει (κάτι πραγματικά θαυμαστό) και τον τρόπο γραφής μέχρι την πορεία της ιστορίας και πολλά άλλα μικρά και μεγάλα. Και όλα αυτά παρουσιάζονται με ένα μοναδικό, παράξενο τρόπο (ανορθόδοξο όπως είπα πριν) ο οποίος δημιουργεί μια πρωτοτυπία που γίνεται η μοναδική σφραγίδα του Γιώργου Μπελαούρη στο χώρο της λογοτεχνίας. Σαφώς και πρόκειται για ένα "πολύ" ιδιαίτερο ανάγνωσμα το οποίο δεν απευθύνεται σε mainstream κοινό αλλά οι λάτρεις του χώρου θα το αγκαλιάσουν και θα χαθούν στους αμέτρητους και μαγικούς κόσμους του, όπως χάθηκα κι εγώ.
January 5, 2023
Τι έγραψε πάλι ο άνθρωπος. Εκεί που σκεφτόμουν τι άλλο έχει να πει, με αποστόμωσε και θέλω περισσότερο.
Λεπτομέρειες και κριτική σε κάποιο απότα επόμενα τεύχη "Αλλόκοσμες Ιστορίες" (να μας διαβάζετε για να ενημερώνεστε...)
Λεπτομέρειες και κριτική σε κάποιο απότα επόμενα τεύχη "Αλλόκοσμες Ιστορίες" (να μας διαβάζετε για να ενημερώνεστε...)
November 13, 2019
Προμηθεύτηκα το Lenore Corpse 2 από το τελευταίο Fantasmagoria Festival, έπειτα από τη διαβεβαίωση του συγγραφέα ότι μπορώ να το απολαύσω και χωρίς να έχω διαβάσει το πρώτο μέρος. Το Γιώργο Μπελαούρη τον έχω γνωρίσει λογοτεχνικά μέσα από κείμενα που έχει αναρτήσει στην ιστοσελίδα του και έχοντας μυηθεί στο λογοτεχνικό του ύφος –το «υφάκι» του όπως το χαρακτηρίζει ο ίδιος στο Lenore Corpse 2 αστειευόμενος- ήξερα περίπου τι να περιμένω.
Η υπόθεση έχει περίπου ως εξής: Μετά από μια τραγωδία που οδήγησε την ίδια και τον γκαλερίστα βιαστή της στον θάνατο, η Λενόρ ξυπνάει σε έναν πολύ παράξενο κόσμο. Στο πλευρό της βρίσκεται ο Ρον το ονειρόπαιδο, ένας χαρακτήρας που η ίδια έχει ζωντανέψει μέσα από τις φαντασιώσεις της, χρησιμοποιώντας την υπερδύναμη της ψυχοπλάνης που διαθέτει. Σε κάποιο άλλο σημείο της ευρύτερης περιοχής, εμφανίζεται και ο κακός γκαλερίστας, που είναι αποφασισμένος να έρθει αντιμέτωπος μαζί τους.
Ο κόσμος αυτός ονομάζεται Λενόρια και προσωπικά βρίσκω πρωτότυπη την ιδέα ότι διαθέτει σχήμα ανθρώπινου εγκεφάλου –αυτό δεν είναι σπόιλερ, δεδομένου ότι πριν καν ξεκινήσει η αφήγηση, μας παρέχεται ο χάρτης του.
Η ξενάγηση στη Λενόρια γίνεται με μια αφήγηση, πολλά από τα δομικά της στοιχεία της οποίας εδράζονται στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα. Κάποια άλλα θυμίζουν το εύθυμο ύφος του Τσιφόρου, αλλά σε μια πολύ πιο μεταμοντέρνα εκδοχή που αναμιγνύεται με τα κόμιξ, το ιντερνέτ, τη γκοθ κουλτούρα, τον κινηματογράφο και όλα μαζί συνθέτουν το ξεχωριστό στυλ του Μπελαούρη. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με έναν συγγραφέα που δεν εμφανίζεται αποκομμένος από την εποχή του. Αναμφίβολα είναι εξοικειωμένος με τη λογοτεχνία του φανταστικού, αλλά παράλληλα έχει μελετήσει το φανταστικό σε όλες τις εκφάνσεις του και σε όλα τα καλλιτεχνικά μέσα που το υπηρετούν.
Ακόμη και ένα στοιχείο που πολλοί σύγχρονοι το θεωρούν μειονέκτημα, οι αγγλισμοί, ο Μπελαούρης το σερβίρει στον αναγνώστη με έναν τρόπο που δεν μπορεί και δεν θέλει να φέρει αντίρρηση.
Η εξερεύνηση της ψυχογραφίας της Λενόρ και του κακού γκαλε��ίστα Ανδρόνικου Δουράντη είναι ιδιαίτερα αναλυτική, σε σημείο μάλιστα που να συστήνονται από το μηδέν στον αναγνώστη που δεν έχει διαβάσει το πρώτο μέρος. Αυτό είναι κάτι που πολύ το εκτίμησα. Γενικότερα η ανακεφαλαίωση του πρώτου βιβλίου γίνεται τόσο ομαλά και είναι τόσο δεμένη με την πλοκή του δεύτερου, που καθιστά έκδηλη τη δεξιοτεχνία του Μπελαούρη.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη φαντασμαγορία των σκηνικών που απαρτίζουν την πλοκή, έκαναν τη Lenore Corpse να ανέβει σημαντικά στην εκτίμησή μου. Ευτύχισε να δημιουργηθεί από έναν συγγραφέα που την αγαπάει και που το αποδεικνύει στη πλειοψηφία των αράδων του κειμένου.
Αν υπάρχει κάτι που με πέταξε εκτός του κλίματος, είναι το ερωτικό στοιχείο. Σε πολλά σημεία εμφανίζεται τόσο διογκωμένο που επισκιάζει τα πολύ πιο ενδιαφέροντα φανταστικά δρώμενα. Και δεν εννοώ μόνο τις ερωτικές σκηνές, αλλά και τα αρχιτεκτονικά στοιχεία και τα πλάσματα της Λενόριας που είναι υπερβολικά γεμάτα με ερωτισμό, τις ψυχοσωματικές εμμονές του Δουράντη με τη Λενόρ κλπ. Αυτό βέβαια είναι θέμα γούστου.
Συνιστώ ανεπιφύλακτα το μυθιστόρημα σε κάθε Ελληνα φανταζά που αγαπάει τα κόμιξ, την ποπ κουλτούρα και που επιθυμεί να διαβάσει κάτι σύγχρονο. Συνοψίζει όλη την παράνοια και την ομορφιά του σύγχρονου κόσμου.
Η υπόθεση έχει περίπου ως εξής: Μετά από μια τραγωδία που οδήγησε την ίδια και τον γκαλερίστα βιαστή της στον θάνατο, η Λενόρ ξυπνάει σε έναν πολύ παράξενο κόσμο. Στο πλευρό της βρίσκεται ο Ρον το ονειρόπαιδο, ένας χαρακτήρας που η ίδια έχει ζωντανέψει μέσα από τις φαντασιώσεις της, χρησιμοποιώντας την υπερδύναμη της ψυχοπλάνης που διαθέτει. Σε κάποιο άλλο σημείο της ευρύτερης περιοχής, εμφανίζεται και ο κακός γκαλερίστας, που είναι αποφασισμένος να έρθει αντιμέτωπος μαζί τους.
Ο κόσμος αυτός ονομάζεται Λενόρια και προσωπικά βρίσκω πρωτότυπη την ιδέα ότι διαθέτει σχήμα ανθρώπινου εγκεφάλου –αυτό δεν είναι σπόιλερ, δεδομένου ότι πριν καν ξεκινήσει η αφήγηση, μας παρέχεται ο χάρτης του.
Η ξενάγηση στη Λενόρια γίνεται με μια αφήγηση, πολλά από τα δομικά της στοιχεία της οποίας εδράζονται στη σύγχρονη ποπ κουλτούρα. Κάποια άλλα θυμίζουν το εύθυμο ύφος του Τσιφόρου, αλλά σε μια πολύ πιο μεταμοντέρνα εκδοχή που αναμιγνύεται με τα κόμιξ, το ιντερνέτ, τη γκοθ κουλτούρα, τον κινηματογράφο και όλα μαζί συνθέτουν το ξεχωριστό στυλ του Μπελαούρη. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με έναν συγγραφέα που δεν εμφανίζεται αποκομμένος από την εποχή του. Αναμφίβολα είναι εξοικειωμένος με τη λογοτεχνία του φανταστικού, αλλά παράλληλα έχει μελετήσει το φανταστικό σε όλες τις εκφάνσεις του και σε όλα τα καλλιτεχνικά μέσα που το υπηρετούν.
Ακόμη και ένα στοιχείο που πολλοί σύγχρονοι το θεωρούν μειονέκτημα, οι αγγλισμοί, ο Μπελαούρης το σερβίρει στον αναγνώστη με έναν τρόπο που δεν μπορεί και δεν θέλει να φέρει αντίρρηση.
Η εξερεύνηση της ψυχογραφίας της Λενόρ και του κακού γκαλε��ίστα Ανδρόνικου Δουράντη είναι ιδιαίτερα αναλυτική, σε σημείο μάλιστα που να συστήνονται από το μηδέν στον αναγνώστη που δεν έχει διαβάσει το πρώτο μέρος. Αυτό είναι κάτι που πολύ το εκτίμησα. Γενικότερα η ανακεφαλαίωση του πρώτου βιβλίου γίνεται τόσο ομαλά και είναι τόσο δεμένη με την πλοκή του δεύτερου, που καθιστά έκδηλη τη δεξιοτεχνία του Μπελαούρη.
Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη φαντασμαγορία των σκηνικών που απαρτίζουν την πλοκή, έκαναν τη Lenore Corpse να ανέβει σημαντικά στην εκτίμησή μου. Ευτύχισε να δημιουργηθεί από έναν συγγραφέα που την αγαπάει και που το αποδεικνύει στη πλειοψηφία των αράδων του κειμένου.
Αν υπάρχει κάτι που με πέταξε εκτός του κλίματος, είναι το ερωτικό στοιχείο. Σε πολλά σημεία εμφανίζεται τόσο διογκωμένο που επισκιάζει τα πολύ πιο ενδιαφέροντα φανταστικά δρώμενα. Και δεν εννοώ μόνο τις ερωτικές σκηνές, αλλά και τα αρχιτεκτονικά στοιχεία και τα πλάσματα της Λενόριας που είναι υπερβολικά γεμάτα με ερωτισμό, τις ψυχοσωματικές εμμονές του Δουράντη με τη Λενόρ κλπ. Αυτό βέβαια είναι θέμα γούστου.
Συνιστώ ανεπιφύλακτα το μυθιστόρημα σε κάθε Ελληνα φανταζά που αγαπάει τα κόμιξ, την ποπ κουλτούρα και που επιθυμεί να διαβάσει κάτι σύγχρονο. Συνοψίζει όλη την παράνοια και την ομορφιά του σύγχρονου κόσμου.
January 16, 2022
Τελειώνοντας τον πρώτο τόμο της Λενόρ δεν μπορούσα ειλικρινά να περιμένω περισσότερο για να συνεχίσω την ιστορία της. Έχοντας διαβάσει το πρώτο βιβλίο θεωρούσα ότι ξέρω τι να περιμένω και εδώ μπαίνει το laughing reel με το Τσιβολ να με κοιτάζει αφ' υψηλού κουνώντας το κεφάλι του πέρα-δώθε και το Θρεντιμπου να κυλάει μακριά μου γιατί δεν το κάνει η καρδιά να με πληγώσει γελώντας μέσ' στη μούρη μου.
Και αφού ξεπέρασα το πρώτο σοκ του "τι στο καλό -το κρατάω pg13- γίνεται εδώ πέρα, άφησα την πένα του Γιώργου Μπελαουρη και το πινέλο της Λένας Φιλιππούση aka Lena Decay να με πάρουν από δω και να με πετάξουν στον αγύριστο για να παρακολουθήσω τα γεγονότα δίπλα στον Λου (είμεθα σινεφίλ, τι να κάνουμε).
Τι να πρώτοσχολιασω; Την απύθμενη φαντασία του συγγραφέα; Το τρομερό του χιούμορ και την ιδιαίτερη εξυπνάδα του να συνδέει πράγματα που δεν θα μπορούσα ποτέ να πιστέψω πως θα έβγαζαν άκρη μαζί, με έναν τέτοιο τρόπο που σε κάνει απλώς να χαθείς ευκολότερα στον κόσμο της Λενόρ. Έπειτα από κάθε κεφάλαιο υπήρχαν τα υπερφανταστικα arts της Λένας που απλώς με έκαναν να θέλω να διαβάσω κι άλλο όχι μόνο για να μάθω τι γίνεται αλλά για να φτάσω και στο επόμενο art. Δεν ξέρω τι duo είναι αυτό αλλά ξεκάθαρα οι δύο αυτοί καλλιτέχνες έχουν μπει στην καρδιά μου και με κάνουν να θέλω να ουρλιαξω ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΚΑΡΑΔΙΑΣΗΜΟΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΑΝΚΤΟΥΣ ξέρω γω αλλά προσπαθώ να το κατευνασω αυτό το συναίσθημα όσο μπορώ.
Τι μου έδωσε αυτό το βιβλίο; Τα πάντα and then some more. Και έρχομαι στην υπέροχη ερώτηση που όλοι οι συγγραφείς έχουν βαρεθεί να ακούνε και όταν τους την κάνουν τετ α τετ απλώς χαμογελουν κάπως μαγκωμενα... Πότε θα κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο, κυρίε Μπελαουρη; #SorryNotSorry it's your fault I love Lenore so much.
Υ.Γ. Το παραπάνω παραλήρημα είναι ο λόγος που δεν πρέπει να γράφει κάποιος κριτική/δύο λόγια για ένα βιβλίο που μόλις τελείωσε. Δεν μίλησα για τους χαρακτήρες, για την πλοκή, για την ιστορία, δεν έβαλα TW για abuse κλπ οπότε please forgive me αλλά this is what you get και τα παράπονά σας στους καλλιτέχνες.
Και αφού ξεπέρασα το πρώτο σοκ του "τι στο καλό -το κρατάω pg13- γίνεται εδώ πέρα, άφησα την πένα του Γιώργου Μπελαουρη και το πινέλο της Λένας Φιλιππούση aka Lena Decay να με πάρουν από δω και να με πετάξουν στον αγύριστο για να παρακολουθήσω τα γεγονότα δίπλα στον Λου (είμεθα σινεφίλ, τι να κάνουμε).
Τι να πρώτοσχολιασω; Την απύθμενη φαντασία του συγγραφέα; Το τρομερό του χιούμορ και την ιδιαίτερη εξυπνάδα του να συνδέει πράγματα που δεν θα μπορούσα ποτέ να πιστέψω πως θα έβγαζαν άκρη μαζί, με έναν τέτοιο τρόπο που σε κάνει απλώς να χαθείς ευκολότερα στον κόσμο της Λενόρ. Έπειτα από κάθε κεφάλαιο υπήρχαν τα υπερφανταστικα arts της Λένας που απλώς με έκαναν να θέλω να διαβάσω κι άλλο όχι μόνο για να μάθω τι γίνεται αλλά για να φτάσω και στο επόμενο art. Δεν ξέρω τι duo είναι αυτό αλλά ξεκάθαρα οι δύο αυτοί καλλιτέχνες έχουν μπει στην καρδιά μου και με κάνουν να θέλω να ουρλιαξω ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΚΑΡΑΔΙΑΣΗΜΟΙ ΣΑΝ ΤΟΝ ΣΑΝΚΤΟΥΣ ξέρω γω αλλά προσπαθώ να το κατευνασω αυτό το συναίσθημα όσο μπορώ.
Τι μου έδωσε αυτό το βιβλίο; Τα πάντα and then some more. Και έρχομαι στην υπέροχη ερώτηση που όλοι οι συγγραφείς έχουν βαρεθεί να ακούνε και όταν τους την κάνουν τετ α τετ απλώς χαμογελουν κάπως μαγκωμενα... Πότε θα κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο, κυρίε Μπελαουρη; #SorryNotSorry it's your fault I love Lenore so much.
Υ.Γ. Το παραπάνω παραλήρημα είναι ο λόγος που δεν πρέπει να γράφει κάποιος κριτική/δύο λόγια για ένα βιβλίο που μόλις τελείωσε. Δεν μίλησα για τους χαρακτήρες, για την πλοκή, για την ιστορία, δεν έβαλα TW για abuse κλπ οπότε please forgive me αλλά this is what you get και τα παράπονά σας στους καλλιτέχνες.
July 27, 2021
Τι να πει κανείς γι' αυτό το βιβλίο και αυτόν τον άνθρωπο. Βασικά δεν θα πω για τον άνθρωπο μιας και ο χαρακτήρας κάποιου φαίνεται μέσα από την δουλειά του. Οπότε here we go...
Πρώτη φορά διάβασα για την Λενόρ ( την πολυαγαπημένη κόρη του Γιώργου) και ομολογώ ότι το βιβλίο στάθηκε τέλεια και χωρίς να έχω διαβάσει το πρώτο μέρος. Περιπετειώδες και αχαλίνωτο σαν την πρωταγωνίστριά του. Πρώτη φορά στην ζωή μου χάθηκα μέσα στις λέξεις και αυτό γιατί ήταν τελείως διαφορετικό απ' ότι είχα διαβάσει. Ο Γιώργος συνδυάζει αργκό φρασεολογία και εκπληκτικό λεξιλόγιο σε μια ρητορική ψυχικού εθισμού. Εμπλέκει την επιστημονική φαντασία με την τέχνη, με την ιστορία, την κοινωνιολογία, την ψυχολογία, ακόμα και την θρησκεία και όλα αυτά μαγειρεύονται και βγάζουν ένα αποτέλεσμα μοναδικό. Ίσως να είναι μάγειρας τελικά ο Μπελαούρης. Θέλω και δεύτερο πιάτο πάντως.
Η μαγκιά για εμένα σε ένα βιβλίο είναι να σε μαθαίνει και κάτι μέσα από την ιστορία του. Διαβάζοντάς το κανείς, εκτός από τις γνώσεις που λαμβάνει στις παραπάνω επιστήμες, μαθαίνει και πράγματα για τον ίδιο του τον εαυτό. Και αυτό για εμένα είναι η μαγεία.
Ωμό σε πολλά σημεία και χωρίς κόμπλεξ, ρίχνει γροθιά στην λογοκρισία που ζούμε. Γιατί πολλές φορές δεν έχουμε ανάγκη να ταξιδέψουμε απλά αλλού και να τα ξεχάσουμε όλα, αλλά να τα φάμε μέσα στην μούρη και να πάρουμε ένα μάθημα για το πως δουλεύει ο κόσμος μας. Η ιστορία της Λενόρ για εμένα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας καθρέφτης που ο Γιώργος κατάφερε με επιδεξιότητα να τον στρέψει προς το μέρος μας. Σε όποιον δεν αρέσει η εικόνα, δικό του πρόβλημα.
Συγχαρητήρια
Πρώτη φορά διάβασα για την Λενόρ ( την πολυαγαπημένη κόρη του Γιώργου) και ομολογώ ότι το βιβλίο στάθηκε τέλεια και χωρίς να έχω διαβάσει το πρώτο μέρος. Περιπετειώδες και αχαλίνωτο σαν την πρωταγωνίστριά του. Πρώτη φορά στην ζωή μου χάθηκα μέσα στις λέξεις και αυτό γιατί ήταν τελείως διαφορετικό απ' ότι είχα διαβάσει. Ο Γιώργος συνδυάζει αργκό φρασεολογία και εκπληκτικό λεξιλόγιο σε μια ρητορική ψυχικού εθισμού. Εμπλέκει την επιστημονική φαντασία με την τέχνη, με την ιστορία, την κοινωνιολογία, την ψυχολογία, ακόμα και την θρησκεία και όλα αυτά μαγειρεύονται και βγάζουν ένα αποτέλεσμα μοναδικό. Ίσως να είναι μάγειρας τελικά ο Μπελαούρης. Θέλω και δεύτερο πιάτο πάντως.
Η μαγκιά για εμένα σε ένα βιβλίο είναι να σε μαθαίνει και κάτι μέσα από την ιστορία του. Διαβάζοντάς το κανείς, εκτός από τις γνώσεις που λαμβάνει στις παραπάνω επιστήμες, μαθαίνει και πράγματα για τον ίδιο του τον εαυτό. Και αυτό για εμένα είναι η μαγεία.
Ωμό σε πολλά σημεία και χωρίς κόμπλεξ, ρίχνει γροθιά στην λογοκρισία που ζούμε. Γιατί πολλές φορές δεν έχουμε ανάγκη να ταξιδέψουμε απλά αλλού και να τα ξεχάσουμε όλα, αλλά να τα φάμε μέσα στην μούρη και να πάρουμε ένα μάθημα για το πως δουλεύει ο κόσμος μας. Η ιστορία της Λενόρ για εμένα δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένας καθρέφτης που ο Γιώργος κατάφερε με επιδεξιότητα να τον στρέψει προς το μέρος μας. Σε όποιον δεν αρέσει η εικόνα, δικό του πρόβλημα.
Συγχαρητήρια
Displaying 1 - 10 of 10 reviews