Αγαλήνευτα βάθη

by Μιχάλης Δαγκλής

Τα Αγαλήνευτα Βάθη είναι μια ανθολογία τρόμου.
Η ιστορία του τίτλου διαδραματίζεται στη μακρινή Ελλάδα του 1948.
Ένας σφουγγαράς από την Κρήτη παλεύει να σώσει ένα αγαπημένο του πρόσωπο από μια αρρώστια.
Όταν έρχεται η ώρα της ανάδυσης όμως το σχοινί που θα τον σήκωνε παραμένει ασάλευτο και εκείνος παγιδευμένος στον βυθό...
Κάποιος νεαρός απαντά σε αγγελία για εργασία κατά την καλοκαιρινή σεζόν, στον φάρο μιας ξεχασμένης νησίδας των βόρειων Σποράδων. Πέρα όμως από τη ζεστή φιλοξενία των ντόπιων και την εύκολη δουλειά, καραδοκεί και κάτι άλλο στον φάρο, κάτι που περίμενε καιρό...
Ο Μενέλαος είναι ένας λαογράφος που ταξιδεύει στα όμορφα Καλάβρυτα. Επιθυμεί να συλλέξει υλικό για ένα τραγικό συμβάν που διαδραματίστηκε εκεί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η έρευνά του όμως τον οδηγεί στην καρδιά μιας φολκλόρ δεισιδαιμονίας, μέρος της οποίας κινδυνεύει να γίνει και ο ίδιος...
Μια νεαρή κτηνίατρος καλείται επειγόντως από έναν κτηνοτρόφο της Θεσσαλίας προκειμένου να ελέγξει την ασυνήθιστη συμπεριφορά των βοοειδών του.
Η διάγνωση σύντομα εξελίσσεται σε έναν παγωμένο εφιάλτη...
Ένας αποφασισμένος διαρρήκτης εισβάλλει σε ένα παλιό αρχοντικό του Πειραιά για μια εύκολη μπάζα. Μέχρι που ανακαλύπτει περισσότερα από όσα θα ήθελε...

Genres: Horror

352 pages, Paperback

First published January 1, 2018

Reviews

[Alexandra Matobookalo · Rating 5 out of 5]

Τα πρώτα πράγματα που σκέφτηκα όταν είδα στο εξώφυλλο τη λέξη τρόμο ήταν φαντάσματα, βαριά gothic ατμόσφαιρα και ιστορίες που διαδραματίζονται σε σκοτεινούς τόπους.
Όταν ξεκίνησα να διαβάζω ανακάλυψα πως ήταν ιστορίες γραμμένες με τέτοιο τρόπο που ένιωθες πως οι ήρωες θα μπορούσαν να είναι ένας από εμάς ή ένας φίλος μας σε φαινομενικά απλές καταστάσεις, που βέβαια εν τέλει κατέληγαν σε όχι και τόσο συνηθισμένες ιστορίες. Όμως η «αναμενόμενη» υπερβολή που φανταζόμουν ότι θα χρησιμοποιούσε για να στήσει σκηνικά και να προκαλέσει τρόμο δεν υπήρξε. Όλος ο τρόμος ερχόταν σταδιακά «φυσιολογικά» και ενώ έκανες εικασίες για τη συνέχεια, εκείνη ερχόταν συνήθως για να σε διαψεύσει.
Όλες οι ιστορίες μου άρεσαν πάρα πολύ και το μέγεθός τους θεωρώ ήταν το κατάλληλο. Ίσως λιιιγο περισσότερο μ’ άρεσε το «Ζητείται φαροφύλακας» που ήταν και από τις πιο μεγάλες και ξεδιπλώθηκε περισσότερο.
Οπότε αν ψάχνεις να δοκιμάσεις τον τρόμο (και τα διηγήματα) αλλά δεν είσαι σίγουρος εάν αντέχεις, σου προτείνω αυτό το βιβλίο. Σε βάζει στο κλίμα σταδιακά, δεν τρομάζεις από τις πρώτες γραμμές αλλά παράλληλα σου προκαλεί φοβερή αγωνία.
Αν έχεις διαβάσει πάρα πολλά βιβλία και έχεις δει τόσες πολλές ταινίες τρόμου, τότε δε ξέρω εάν θα σε εντυπωσιάσει όσο εμένα αλλά εδώ που τα λέμε δε ξέρω και τι θα σε εντυπωσιάσει. Πάντως θεωρώ ότι και κάποιον που διαβάζει τρόμο γενικότερα θα τον ικανοποιήσει σε μεγάλο βαθμό.
Περιμένω τη συγγραφική συνέχεια του συγγραφέα και ελπίζω να μην αργήσει να έρθει νέο βιβλίο!

[Κατερίνα Θεοδώρου · Rating 4 out of 5]

Βλέποντας το εξώφυλλο σχημάτισα την εντύπωση ότι το βιβλίο θα εμπεριείχε ιστορίες τρόμου βγαλμένες από την άβυσσο και τις τάφρους του πελάγους. Τελικά, δύο από αυτές αφορούσαν θαλάσσιο τρόμο και σε σχέση με τα άλλα διηγήματα με συνεπήραν περισσότερο. Το πρώτο διήγημα "αγαλήνευτα βάθη" το οποίο χάρισε και το όνομά του στη συλλογή είναι ενδιαφέρον και καλογραμμένο. Θα μπορούσε ίσως να περιοριστεί σε έκταση κατά ένα μικρό ποσοστό, απλώς και μόνο για να δώσει περισσότερο χώρο στη δράση και την εξέλιξη της υπόθεσης. Όπως και να χει πάντως, είναι αξιόλογο. Το δεύτερο διήγημα "Η νύχτα των νεογνών" εκτυλίσσεται στον Χελμό και ο μύθος που πλάθει ο συγγραφέας σχετίζεται με το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων. Είναι τόσο σκοτεινό και ατμοσφαιρικό όπως οφείλει να είναι, αλλά υποκειμενικά κρίνοντας, το τέλος του το αδικεί. Βέβαια εδώ ισχύει το "my book my rules" και ποια είμαι εγώ να πω στους άλλους τι και πώς να το γράψουν... Συνεχίζοντας την ανάγνωση έφτασα στο "ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΦΑΡΟΦΥΛΑΚΑΣ" και σκόπιμα το γράφω με κεφαλαία γράμματα για να σας επιστήσω την προσοχή. Είναι ένα από τα πιο ΚΟΡΥΦΑΙΑ διηγήματα τρόμου που έχω διαβάσει και πρέπει να διαβαστεί από όλους. Εκπληκτική υπόθεση, ώριμη γραφή, ολοζώντανες εικόνες και σκοτεινά κθουλίστικο! Το επόμενο διήγημα "κρύα χνότα" είναι απλώς ok ενώ στο τελευταίο της συλλογής "Μια κρυμμένη αλήθεια" γνωρίζουμε μια ευκατάστατη ηλικιωμένη οικοδέσποινα με επικίνδυνες ορέξεις... Κεφάτο και αιματοβαμμένο αν και κατά την ταπεινή μου άποψη έπρεπε να μάθουμε περισσότερα για την εν λόγω κυρία (Μα πώς το έπαθε το "REC" η κυρα-Δέσποινα κύριε Δαγκλή μου;) Καταλήγοντας, πέρασα όμορφα διαβάζοντας το βιβλίο καθώς μεταφέρθηκα κι εγώ στους τόπους όπου οι ήρωες του βιβλίου έδιναν την προσωπική τους μάχη, χαίρομαι ιδιαιτέρως που "είδα" το τέρας του φάρου (Μα τι διήγημα, μου πήρε το μυαλό!) και περιμένω να δω πώς λειτουργεί ο συγγραφέας γράφοντας μυθιστόρημα.

[Γρηγόρης Δημακόπουλος · Rating 5 out of 5]

Πρόκειται για μια εξαιρετική ανθολογία τρόμου. Ωραίες ιδέες (και αρκετά πρωτότυπες) μα πάνω απ' όλα τρομερή υλοποίηση. Κατ' αρχάς, θέλω να το τονίσω αυτό, οι περισσότερες είχαν το ιδανικό μέγεθος. Σε κάποια σημεία (ελάχιστα) η ροή σκόνταφτε από τις σκέψεις των πρωταγωνιστών, όμως θα ήταν αμαρτία να μην πω πως δεν ένιωσα την αίσθηση της πληρότητας κάθε φορά που ολοκλήρωνα μια απ' αυτές.

Μέγιστο προσόν του συγγραφέα (κινδυνεύω ίσως να ακουστώ υπερβολικός, όμως θα διακινδυνέψω να πω την γνώμη μου) ο αγωνιώδης τρόπος γραφής. Απαράμιλλος για τα ελληνικά δεδομένα, σύμφωνα με τα όσα έχω διαβάσει μέχρι στιγμής.

Χτίζει ένταση τόσο μαεστρικά, που πραγματικά οι σελίδες δεν γυρνάνε απλώς, πετάνε. Ενδεικτικά να αναφέρω πως είμαι αργός και προσεκτικός αναγνώστης. Τα αναγνωστικά sessions που κάνω συνήθως διαρκούν 30-40 λεπτά τη φορά. Εδώ έπιασα τον εαυτό μου (για πρώτη φορά στη ζωή μου btw) να... πηδά κανα δυο τρεις γραμμές όχι γιατί βαριόμουν/ήθελα να τελειώνω, μα γιατί ηθελα να δω τι θα γινόταν παρακάτω. Φυσικά, χαλιναγώγησα αυτή την τάση (ποιο το νόημα να προσπερνάς κάτι που απολαμβάνεις, όπως είναι η ανάγνωση), όμως θεωρώ πως είναι τόσο ωραία στημένη η πλοκή και η πρόζα, που όφειλα να το αναφέρω.

Δανείζεται κυρίως στοιχεία από δοξασίες και γενικά αγγίζει το υπερφυσικό με σύνεση και επιφυλακτικότητα, κι αυτό είναι ένα στοιχείο που εκτίμησα επίσης. Αγαπημένες μου ιστορίες ήταν τα ''Αγαλήνευτα Βάθη'', τα ''Κρύα Χνότα'' και η ''Μια κρυμμένη αλήθεια''. Όλες ήταν πολύ καλές, πάραυτα.

Αρνητικά στοιχεία είναι ελάχιστα. Κάποιες παρομοιώσεις ίσως, το αχρείαστο πλάτιασμα σε 3-4 σημεία, και κανα δυο λύσεις που ήρθαν ως μάνα εξ ουρανού στην πρώτη ιστορία. Τίποτα σπουδαίο, τίποτα που να αναιρεί την ποιότητα του έργου.

Άποψή μου: οι λάτρεις του τρόμου δεν πρέπει να χάσουν αυτή την ανθολογία. Για μένα είναι ό,τι καλύτερο διάβασα από Έλληνα συγγραφέα ιστοριών τρόμου σε διηγηματική φόρμα (τουλάχιστον). Ανυπομονώ για το επόμενο βιβλίο, πραγματικά!

[Georgia · Rating 4 out of 5]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

Το βιβλίο του Μιχάλη Δαγκλή το είχα δει στα χέρια της Αλεξάνδρας και μου είχε μείνει, γιατί πρόκειται για ένα βιβλίο τρόμου Έλληνα συγγραφέα, κατηγορία από την οποία δεν έχω διαβάσει πολλά βιβλία. Όταν λοιπόν βρέθηκε η ευκαιρία, δεν είπα όχι. Είχα μεγάλη περιέργεια να δω τι περιέχει.

Παρά την παραπλάνηση του οπισθόφυλλου, δεν πρόκειται για μια ανθολογία, αλλά για μια συλλογή πέντε διηγημάτων τρόμου του συγγραφέα. Το πρώτο εξ αυτών, του οποίου τον τίτλο φέρει και το βιβλίο, είναι μια ιστορία που εκτυλίσσεται στην Κρήτη του 1948. Μπορεί να μην τρέφω συμπάθεια για τους ανθρώπους του τζόγου, όμως ο Φώτης μπήκε στην καρδιά μου. Ο χαρακτήρας του, η αγάπη για τη μάνα του και η γενικότερη συμπεριφορά του τον καθιστούν ένα αγαπητό ήρωα. Πρόκειται για μια αρκετά ρεαλιστική ιστορία με δυνατές δόσεις τρόμου και αγωνίας για την έκβαση της διήγησης. Είναι αρκετά μεγάλη ώστε να καταφέρει να περικλείσει μέσα σε 100 σελίδες όλη την ατμόσφαιρα του νησιού και τις προσωπικότητες των ηρώων. Αυτή είναι και η αγαπημένη μου ιστορία από τις πέντε, που φαίνεται η πιο αυθεντική και πιο ευκολοδιάβαστη από όλους. Έπειτα, ο τρόμος προχωράει διαφορετικά.

Η επόμενη ιστορία, «Η νύχτα των νεογνών» αρχίζει να θυμίζει κάτι από τις κλασσικές ιστορίες τρόμου που διαβάζουμε από τους ξένους συγγραφείς, συνδυάζοντας και τις παλιές δοξασίες και τις φολκλορικές ιστορίες της Ελληνικής υπαίθρου. Σαφώς μικρότερη σε μήκος ιστορία από την προηγούμενη, εντούτοις δε χάνει κάτι από την αίγλη της πρώτης. Αν και πρόκειται για μεταγενέστερη εποχή από την πρώτη ιστορία, το πλαίσιο υπολογίζεται γύρω στην πρώτη δεκαετία του 2000, δε δυσκολεύεται ο αναγνώστης να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Άλλωστε αυτό που ενώνει τις ιστορίες, δεν είναι ο χρόνος ή ο τόπος, αλλά το θέμα. Ο τρόμος που κρύβουν μέσα τους. Καλογραμένη και με τα σωστά στοιχεία του μεταφυσικού προκαλεί τα συναισθήματα στα οποία αποσκοπεί, οπότε και κερδίζει το στοίχημα.

Η τρίτη κατά σειρά ιστορία «Ζητείται Φαροφύλακας» που είναι σε έκταση λιγάκι μεγαλύτερη από την πρώτη, δεν δείχνει στοιχεία τρόμου από την αρχή. Πέρα δηλαδή από το φάρο που είναι αποκομμένος σε ένα μικρό μοναχικό νησάκι που η μόνη του επαφή με τη στεριά είναι ο βαρκάρης που το επισκέπτεται πότε πότε για προμήθειες. Ίσως λίγο και η φιγούρα του δύστροπου αλλά καλόψυχου γέρου φαροφύλακα. Ωστόσο, κανένα από τα δύο αυτά στοιχεία δεν προϊδεάζει για το εμπνευσμένο από τον Λάβκραφτ κομμάτι που έρχεται στη συνέχεια και οδηγεί την ιστορία σε τελείως διαφορετικό επίπεδο τρόμου από τις δύο προηγούμενες. Μου αρέσει ο Λαβκραφτ, πάντα με γνώμονα την εποχή που έγραψε τα έργα του και την πρωτοτυπία τους. Εδώ, ��πό ένα σημείο και μετά είχε περάσει σε άλλη διάσταση, που όμως ταίριαζε στο ύφος της ιστορίας και πιστεύω πως το τέλος ήταν το πιο ταιριαστό που θα μπορούσε να έχει.

Η τέταρτη ιστορία με πήγε κοντά στην πόλη που γεννήθηκα και μεγάλωσα, αν και όχι ακριβώς εκεί. Ο Θεσσαλικός κάμπος και τα ζώα του μου είναι γνωστά, καθώς επίσης και το τι σημαίνουν αυτά τα ζώα για τους μικρούς κτηνοτρόφους. Το σενάριο που δομεί το διήγημα είναι κατά ένα μέρος ρεαλιστικό, καθώς οι ασθένειες αυτές υπήρχαν την εποχή που περιγράφονται, αλλά και τώρα, και ήταν όντως ο φόβος και ο τρόμος όλων των ανθρώπων της υπαίθρου αλλά και πολλών άλλων που έτρωγαν μοσχαρίσιο κρέας μη γνωρίζοντας από που μπορεί να προέρχεται. Αν κάποιος είχε μόνο 2-3 «ζωντανά», μπορούσε από αυτά να ζει μια μικρή οικογένεια, συνδυάζοντας και άλλες δουλειές, όπως κάποιο χωράφι ή κήπο με ζαρζαβατικά. Το να χάσει ένα και μόνο ζώο και να πρέπει να το αναπληρώσει ήταν οικονομικός θάνατος για πολλούς, μιας και το κόστος ήταν δυσβάσταχτο και δύσκολα προχωρούσε κάποιος σε μια τέτοια ενέργεια. Όλα αυτά τα συναισθήματα δίνονται συμπυκνωμένα στις λίγες σελίδες του διηγήματος ωθώντας την εξέλιξη στα κατάλληλα σημεία.

Τέλος «Μια κρυμμένη αλήθεια» στο Πασαλιμάνι του Πειραιά που θυμίζει και πάλι τα λαβκραφτικά κείμενα και την επίδρασή τους στο συγγραφέα. Το μεταφυσικό κάνει την εμφάνισή του κι εδώ, μέσα από ένα θέμα που θυμίζει μάγισσες των αδερφών Γκριμ, εκείνες που έτρωγαν παιδάκια σαν τον Χάνσελ και τη Γκρέτελ. Ένας συνδυασμός από τα πολύ πρώιμα παιδικά διαβάσματα και από τα κλασσικά γραπτά τρόμου που έρχεται και δένει στον Πειραιά του σήμερα και στη σκιά της νύχτας. Η νύχτα είναι πάντα σύμμαχος του τρόμου και φαίνεται και σχεδόν σε όλες τις προηγούμενες ιστορίες. Εκτός ίσως από την πρώτη, αλλά κι εκεί τα σκοτάδια της θάλασσας παίζουν το ρόλο τους.

Ο Μιχάλης Δαγκλής δίνει ένα εξαιρετικό πρώτο δείγμα δουλειάς και μια υπόσχεση για ακόμα περισσότερα. Χαίρομαι που έχουμε ανθρώπους που προσπαθούν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα και ανθρώπους που τους στηρίζουν σε αυτή την προσπάθεια. Χαίρομαι επίσης που έχουμε Έλληνες συγγραφείς τρόμου, που γράφουν ιστορίες εμπνευσμένες από τον τόπο μας, ώστε να γίνονται και πιο κατανοητές και πιο εύκολα αποδεκτές από το Ελληνικό κοινό και να μην απορρίπτονται σαν αντιγραφές των ξένων!

[Θανάσης · Rating 4 out of 5]

Πρώτο βιβλίο του συγγραφέα και αρκετά υποσχόμενο. Δεν αποφεύγει σε κάποια σημεία(2-3) να διαλέξει την εύκολη λύση, όπως επίσης 1-2 φορές, οι χαρακτήρες έκαναν κάποια πράγματα τα οποία μου φάνηκαν λίγο αψυχολόγητα. Ξεκίνησα με τα αρνητικά όπως βλέπετε, αλλά γενικά δεν βρήκα κάτι πολύ χοντρό.
Το βιβλίο το διάβασα μέσα σε ένα βράδυ. Οι σελίδες φεύγουν νεράκι. Πέντε ωραίες ιστορίες που περιέχουν από φολκ horror, μέχρι βαμπίρ. Η αγαπημένη μου ήταν το "Ζητείται φαροφύλακας" και από κοντά οι δύο τελευταίες(Κρύα χνότα, Μία κρυμμένη αλήθεια).

[Γιώργος Μπελαούρης · Rating 4 out of 5]

Ένα διαμαντάκι που δεν πρέπει να μείνει στον ‘’βυθό’’ των αζήτητων… (κάποιες σκέψεις για τα ‘’Αγαλήνευτα Βάθη’’ του Μιχάλη Δαγκλή)

[…]τα πράματα που σε πικραίνουν να τα κυνηγάς. Να τα κοιτάς στα μάτια και να τους δείχνεις τα δόντια σου, μωρέ.[…]

Η τέχνη της διηγηματογραφίας χρειάζεται και ‘’καλλιτέχνη’’ αναγνώστη θεωρώ. Στις μέρες μας, αυτό το είδος λογοτεχνίας παραβλέπεται, δεν είναι ευπώλητο, μα δεν είναι να απορείς κιόλας: χρειάζεται μια ιδιαίτερη παιδεία για να το προσεγγίσεις. Ανεξάρτητα θεματολογίας, από τον Λάβκραφτ μέχρι τον Παπαδιαμάντη και από τον Τσέχωφ μέχρι τον Ντάνσανυ, μία ανθολογία ή μία συλλογή, σου επιβάλλει τον ρυθμό της, δεν μπορείς να την ξεπετάξεις για να πας στο επόμενο βιβλίο, κάθε κείμενο έχει άλλη ατμόσφαιρα. Αυτό στις ιδανικές συλλογές βέβαια, όπως στη συγκεκριμένη, μα πριν μπω στο προκείμενο, ας κάνω άλλο ένα παραπονάκι, έμμεσα: η καλή συλλογή διηγημάτων είναι σαν μια καλή συλλογή από τα καλύτερα κομμάτια μιας ροκ ή μέταλ μπάντας –κάθε κομμάτι άλλη ιστορία, άλλη μελωδία, άλλο μικρό ταξίδι. Τα μυθιστορήματα, είναι σαν ταινία: συγκεκριμένη ατμόσφαιρα, μεγαλύτερη διάρκεια στο ταξίδι. Και τα δύο μπορείς απλά να τα βάλεις να παίζουν, μα αν δώσεις βάση, κάτι θα πάρεις. Σε μία εποχή όμως, που η μουσική είναι στην πλειοψηφία ‘’μου λείπεις’’, ‘’πονάω από την καψούρα’’, ‘’θα πιω μέχρι να δω τα πράματα αλλιώς’’ και οι μεγαλύτερες ταινίες είναι αυτές τις μάρβελ, αντίστοιχα και το αναγνωστικό κοινό, δεν έχει όρεξη να ‘’παιδευτεί’’ με διαφορετικά ύφη στα βιβλία του. Γι αυτό και οι ανθολογίες ή οι συλλογές παραπετιούνται ή είναι απαγορευτικές για τους εκδοτικούς.

Πάλι καλά τούτη βγήκε όμως!

Στο πρώτο διήγημα –το οποίο τιτλοφορεί και την συλλογή- έχουμε την ιστορία του Φώτη, ενός σφουγγαρά από την Κρήτη. Μεταφερόμαστε στο 1948, μέσα από καφενεία και καθημερινές δουλειές, τη λέπρα και τις ασφυκτικές αντιλήψεις του περίγυρου για τα ‘’πρέπει’’ και τα ‘’μη’’, καθώς και από την κόντρα του Φώτη με τον Κωνσταντή, έναν άντρα που οδηγείται στα άκρα από τις ασφυκτικές συμβάσεις που ανέφερα. Αυτή η ασφυξία μας μεταφέρεται κυριολεκτικά, όταν ο Φώτης εγκλωβίζεται στον πυθμένα εντός του κλειστοφοβικού σκάφανδρού του, και μάχεται να αναδυθεί και να επιβιώσει από τον διώκτη του. Το όλο διήγημα σου δημιουργεί έναν πανικό και μία αγωνία που είχα καιρό να βιώσω, καθώς ο Φώτης, είναι ένας καθημερινός άνθρωπος, δεν είναι ο macho ήρωας που αντιμετωπίζει τις μάχες με τους μύες του σα να μη τρέχει κάστανο, είναι ακριβώς σαν τον αναγνώστη –αβοήθητος από τα γεγονότα που του ξετυλίγονται- και αυτό γεφυρώνει τους αιώνες -ανάμεσα σε αναγνώστη και ήρωα- πολύ όμορφα. Μπορούμε να ταυτιστούμε και να δεθούμε με τα κίνητρά του αλλά και με όσα περνάει, ενώ η μαεστρία του συγγραφέα είναι να μην καταφύγει σε αναμενόμενες ‘’ευκολίες’’ ή να του ‘’χαριστεί’’ για να τελειώσει πιο γρήγορα ο πόνος του. Και ναι, ο πόνος είναι πολύς και τρομερά ρεαλιστικός!

(Μόνο αρνητικό: οι παρομοιώσεις είναι αναχρονιστικές και ώρες-ώρες σε πετάνε έξω από το κλίμα της περιόδου.)

[…]Το μυαλό των ανθρώπων, αγόρι μου, μπορεί εύκολα να τσαλακωθεί και να οδηγήσει σε πράξεις αμαρτωλές.[…]

Ακολουθεί ‘’η νύχτα των νεογνών’’ και όσα ‘’θέματα’’ ίσως να είχαν δημιουργηθεί από την πένα του συγγραφέα (σε όποιους αναγνώστες ψειρίζουν πολύ το θέμα σαν κ’ ελλόγου μου) εδώ εξατμίζονται! Πολύ πιο στρωτή αφήγηση, με έναν φέρελπι λαογράφο, τον Μενέλαο, που έρχεται αντιμέτωπος με τα ‘’σμερδάκια’’ των Καλαβρύτων! Είχα διαβάσει στα ‘’ξωτικά’’ του Μανδηλάρα και στις ‘’παραδόσεις’’ του Πολίτη γι’ αυτά και ποθούσα χρόνια τώρα να διαβάσω κι ένα διήγημα τρόμου με αυτά που να δικαιώνει την ύπαρξή τους. Πραγματικά τρομερό! Λεπτομέρεια που με ξετρέλανε: στην αρχή ο ήρωας βρίσκει μία χελώνα στη μέση του δρόμου και σκέφτεται πώς να είναι όταν θα δέχεται επίθεση, εγκλωβισμένη μέσα στο καύκαλο… προς το τέλος, κλείνει αυτό τον κύκλο της αναρώτησης με τον ίδιο να νιώθει σαν την εν λόγω χελώνα!

(Αρνητικά: η πρώην έσκασε λίγο ως από μηχανής θεά, και στην σελίδα 124 θα κόλλαγε περισσότερο η λέξη ψυχολόγος από την λέξη ψυχίατρος, μα αυτά είναι πταίσματα.)

[…]Ξέρεις, καμιά φορά εύχομαι να μπορούσα να της βάλω φωτιά (στη θάλασσα). Να κάθομαι στον φάρο και να την βλέπω να καίγεται απ’ άκρη σ’ άκρη. Να εξατμίζεται στον ορίζοντα και να την ακούω να υποφέρει.[…]

Φτάνουμε στο σαλόνι του βιβλίου και στο μεσαίο διήγημα, το ‘’ζητείται φαροφύλακας’’ και προσωπικά θεωρώ ότι είναι το διαμάντι της συλλογής! Η υπόθεση είναι χιλιοπαιγμένη –φαροφύλακας, ξεκομμένος από τον πολιτισμό, του συμβαίνουν περίεργα πράματα- μα πανέμορφα ειπωμένη. Οι αναφορές σε ‘’Drag me to hell’’ και ‘’Evil Dead’’ από Sam Raimi είναι διακριτικότατες και δεν το φτηναίνουν, ενώ η ατμόσφαιρα θυμίζει ‘’Dagon’’, ‘’Wicker Man’’, ‘’Cold Skin’’ και ‘’Danwich Horror’’ μα χάρηκα που δεν έσκασαν πλοκάμια ή Αβυσσαίοι! Επίσης, δεν μπορώ να μην αναφέρω, ότι τραβάει κάποιες ‘’ατμοσφαιρικές παράλληλες’’ με τους ‘’Μακάριους’’, το ‘’Κατευνάζοντας τους Θεούς’’ και το ‘’Αυτοί που πεθαίνουν όρθιοι’’ του Μάριου Δημητριάδη, και εύχομαι ολόψυχα, κάποια μέρα να είμαι παρών σε μία συζήτηση των δύο συγγραφέων για την συγκεκριμένη θεματολογία! Στο τέλος το γεγονός ότι ‘’καιγόταν η θάλασσα’’ μου θύμισε τον κύκλο της χελώνας και κάτι τέτοια για εμένα είναι τρομερά μπόνους!

(Αρνητικό: οι δύο αφηγητές έχουν περίπου παρόμοια φωνή, δεν διαφοροποιούνται ιδιαίτερα όταν έχουν τον λόγο για σελίδες, μα πάλι καλά, δεν σε βγάζει από το κλίμα.)

Έπεται το ‘’κρύα χνότα’’ και είναι μία ιστορία-σφηνάκι, αυτό ακριβώς που χρειαζόταν λίγο πριν το κλείσιμο και μετά την σχεδόν νουβέλα που προηγήθηκε. Τίποτε το ιδιαίτερο, μα χαριτωμένο και σου κρατάει το ενδιαφέρον.

Και κλείνουμε με το ‘’μια κρυμμένη αλήθεια’’ που είναι απλά τέλειο! Όντας λάτρης των tales from the crypt –όπως έχω δηλώσει χιλιάκις σε παρόμοια ποστ- από τα μικράτα μου, λάτρεψα την ανατροπή. Η ιστορία είναι για μία διάρρηξη στον Πειραιά, η οποία εκ πρώτης όψεως έμοιαζε πανεύκολη μα πάει στραβά, μα με τον μεταφυσικό τρόπο… Κωμικοτραγικό, μα γραμμένο με αξιοπρέπεια, παρά την αλλόκοτη νέμεση! Γέλαγα μα συνέπασχα με τον ήρωα, ιδανικό διήγημα για κλείσιμο!

(Αρνητικό: αναφορές σε Κάρτερ και Σαρακηνούς, ενώ ο ήρωας προέρχεται από ένα υπόβαθρο που, χμ, δεν ενθάρρυνε ιδιαίτερα την φιλαναγνωσία.)

Συνοψίζοντας, θεωρώ ότι ο συγγραφέας τα έγραψε με την εξής σειρά: Βάθη, Χνότα, Φαροφύλαξ, Νεογνά και Αλήθεια. Είναι όμως εμφανής η βελτίωση της πένας του από κείμενο σε κείμενο και σε αυτό του βγάζω το καπέλο! Επίσης, θεωρώ, ότι ‘’ζητείται φαροφύλαξ’’ έπρεπε να είναι ο τίτλος, όχι μόνο λόγω της θέσης που κατέχει στο βιβλίο, μα και για το γεγονός ότι είναι σίγουρα το δυνατότερο κανόνι της συλλογής. Ίσως να ήταν και πιο πιασάρικο, στο ευρύτερο κοινό, μιας που πολλούς συγκινεί η συγκεκριμένη ιδέα.

Ο τρόμος του συγγραφέα βρίσκεται ως επί τω πλείστον στην αίσθηση σχεδόν παιδικής ανημπόριας που αντιμετωπίζει ο εκάστοτε ήρωας, είτε απέναντι σε μεταφυσικό είτε απέναντι σε ωμά ρεαλιστικό τρόμο. Και την χαρακτηρίζω παιδική, γιατί ο Δαγκλής έχει μία συγκινητική ευαισθησία, που σπάνια συναντάς! Γιατί:
1) Αν και η πληθώρα των ηρώων του είτε οδεύουν προς τα 30 είτε είναι πιο πάνω από 30 -μα πάντα πιο κάτω από σαράντα- όλοι βρίσκονται σε κάποιο τέλμα στη ζωή τους, χαμένοι σα παιδιά.
2) Είτε οι λάθος επιλογές είτε σχέσεις που δεν ευόδωσαν, τους κάνουν σχεδόν να φωνάζουν από απόγνωση για κάποιον ‘’ενήλικα’’ να τους πάρει από το χέρι και να τους στρέψει στο σωστό δρόμο.
3) Όλοι έχουν κάποιο πατρικό είδωλο να αντλήσουν δύναμη ή ενέργεια –ο Φώτης τον Στράτο, ο Μενέλαος τον Γεράσιμο, ο Λουκάς τον Τάσο, η Ελένη τον πατέρα της, ενώ η έλλειψη κάποιου τέτοιου προτύπου ίσως να ευθύνεται για την ζωή του Ρουμάνου- και
4) όλοι ενθουσιάζονται με καθημερινά πράγματα που έχουμε συνηθίσει ως ‘’ενήλικες’’ να προσπερνάμε: μία φωτογραφία (πώς ένα κομμάτι χαρτί μας δίνει τόσα συναισθήματα), το καύκαλο μιας χελώνας, η ζωή στον βυθό με τον κίνδυνο και την μαγεία της, η αγάπη για τα ζώα, η περιπέτεια της κλοπής που μοιάζει με κυνήγι θησαυρού! Αυτά τα σημεία τα αγάπησα ιδιαίτερα και με συγκίνησε η οπτική του συγγραφέα, να ‘’αγκαλιάσει το παραπεταμένο’’!

Το γεγονός ότι κάθε ιστορία τοποθετείται στην Ελλάδα, έχει ελληνικό υπόβαθρο, απόλυτα ελληνική γλώσσα και ήρωες, το κάνει τρομερό παράδειγμα ντόπιου τρόμου, που όχι μόνο το έχουμε ανάγκη, μα το βιώνουμε και εντονότερα στο πετσί μας!

Τα ‘’αγαλήνευτα βάθη’’, δεν πρέπει να ξεφύγουν της προσοχής σας, θα είναι μεγάλο κρίμα και για τον συγγραφέα και για την αναγνωστική σας εμπειρία! Παρακαλώ, τολμήστε το, ακόμα κι αν δεν είστε των διηγημάτων! Η αγωνία, η περιπέτεια και ο τρόμος κάθε ιστορίας θα σας κάνει να μην καταλαβαίνετε για πότε τελειώσατε το βιβλίο, πραγματικά κυλάει νερό!

Mike Daglis σ’ ευχαριστώ από τα ‘’αγαλήνευτα βάθη’’ της καρδιάς μου για τα ‘’αγαλήνευτα βάθη’’ σου, και εφόσον αυτό είναι το παρθενικό του ταξίδι, τότε για πρωτοεμφανιζόμενος είσαι πολλά υποσχόμενος και το ξέρεις! Δε θέλω να ακουστώ μπαρμπαδιά ή φτασμένος καλαμαράς, μα εφόσον το βιβλίο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί μετριοπαθώς ως ‘’φιλότιμη προσπάθεια’’, τότε προσωπικά ανυπομονώ για το επόμενο και πιστεύω από όλο το κατεβατό το κατάλαβες!!!

[Elisso]

Δεν μπορώ να πω ότι απολαμβάνω να διαβάζω τόσο πολύ βιβλία τρόμου όσο αστυνομικά θρίλερ. Ενώ μου αρέσει το μεταφυσικό στοιχείο δεν σας κρύβω ότι καταλήγω να βλέπω σκιές στο σκοτάδι, να πλάθω διάφορα σενάρια στο μυαλό μου, να πετάγομαι έντρομη με κάθε τρίξιμο που θα ακουστεί. Κοινώς, ναι, είμαι φοβιτσιάρα. Παρ’ όλα αυτά έκανα την καρδιά μου πέτρα και διάβασα το βιβλίο του Μιχάλη Δαγκλή «Αγαλήνευτα βάθη» και ανακάλυψα έναν πολλά υποσχόμενο νέο συγγραφέα.

Ο τρόμος έχει πολλές πτυχές. Ή θα κάνει παιχνίδια με το μυαλό σου δημιουργώντας ζοφερές εικόνες ή θα σου σφίξει δυνατά το στομάχι από τη φρίκη ή θα σε κάνει να ανατριχιάσεις σύγκορμος στην απειλή που απλώνεται μπροστά στα μάτια σου. Το σίγουρο είναι ότι θα κρατάς το βιβλίο τόσο σφιχτά στα χέρια σου από την αγωνία σου που ίσως του αφήσεις τα σημάδια σου. Ο Μιχάλης Δαγκλής καταφέρνει να ενσωματώσει στο βιβλίο του «Αγαλήνευτα βάθη» όλες αυτές τις πτυχές του απόλυτου τρόμου μέσα σε πέντε πραγματικά φρικιαστικές, ανατριχιαστικές και ειδεχθείς ιστορίες. Ξεκινώντας από το 1948 στην Κρήτη φτάνει στο σήμερα μπλέκοντας μέσα στην αφήγηση του μεταφυσικά στοιχεία, θρύλους, παραδόσεις και πραγματικά γεγονότα σε ένα συνοθύλευμα φόβου, αγωνίας, μυστηρίου και θρίλερ.

Η κάθε ιστορία πραγματικά είναι πιο φρικιαστική από την άλλη. Ο τίτλος του βιβλίου αναφέρεται στην πρώτη ιστορία που καταλαμβάνει και το μεγαλύτερο μέρος του, είναι στην ουσία η μεγαλύτερη σε έκταση αλλά και η πιο συγκινητική, για να δώσει τη σκυτάλη σε άλλες μικρότερες που θα χαρίσουν έντονες στιγμές στους αναγνώστες. Η φαντασία του συγγραφέα κυριολεκτικά οργιάζει και δημιουργεί πέντε διηγήματα που θα σας καθηλώσουν. Το καθένα από αυτά αφήνει τη δική του σφραγίδα μέσα στην ψυχή μας αλλά νομίζω ότι ο Δαγκλής πραγματικά ζωγράφισε στην ιστορία του «Φαροφύλακα». Η φράση «Τρέχα! Τρέχα και βάλε στη θάλασσα φωτιά. Δες την να καίγεται!» αποτελεί ίσως την καλύτερη στιγμή του βιβλίου δημιουργώντας στο μυαλό μας τις πιο δυνατές εικόνες. Εικόνες που θα μείνουν ζωντανές ακόμα και όταν κλείσουμε και την τελευταία του σελίδα.

Μεγαλωμένος σε μια χώρα που σφύζει από θρύλους, μύθους, παραδόσεις, δοξασίες και δεισιδαιμονίες αντλεί το περιεχόμενο των ιστοριών του μέσα από όλα τα παραπάνω αλλά και από τα μέχρι τώρα αναγνώσματα του που περιλαμβάνουν βιβλία των μεγαλύτερων ονομάτων της λογοτεχνίας τρόμου. Δημιουργεί ζωντανούς και ανθρώπινους χαρακτήρες, πλοκή με κινηματογραφική γραφή, πρωταγωνιστές που έρχονται αντιμέτωποι με το απόλυτο κακό και εικόνες σκοτεινές γεμάτες ασθματικό τρόμο. Ο κοσμικός φόβος του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ αλλά και ο γοτθικός τρόμος του Έντγκαρ Άλαν Πόε ζωντανεύει στις ιστορίες του Μιχάλη Δαγκλή φέρνοντας στην επιφάνεια εκείνη την τρομακτική απειλή που αισθάνεσαι ότι σε ακολουθεί στις σκιές έρποντας προς τη μεριά σου. Η γραφή του συγγραφέα ρέει άνετα χωρίς να κουράζει, είναι μεστή και στρωτή μετατρέποντας το κείμενο του σε μια απόλαυση ανάγνωσης ειδικά για όσους λατρεύουν τις τρομακτικές ιστορίες που είναι γεμάτες αγωνία και ένταση.

Τα «Αγαλήνευτα βάθη» ως μια ανθολογία τρόμου θα λέγαμε ότι αποτελεί ένα βιβλίο ιδιαίτερο που μπλέκει στις σελίδες του την πραγματικότητα με τις ελληνικές παραδόσεις δίνοντας στο αναγνωστικό κοινό πέντε ξεχωριστές ιστορίες που θα σαγηνεύσουν τους λάτρεις του είδους αλλά και θα μυήσουν στον τρόμο τους πρωτάρηδες. Μη διστάσετε να πιάσετε στα χέρια σας το βιβλίο και να χαθείτε μέσα στις αφηγήσεις του Μιχάλη Δαγκλή ανακαλύπτοντας έναν υπερφυσικό κόσμο με μια βαθιά ρεαλιστικότητα γραφής και χαρακτήρων προκαλώντας ρίγη αυτού που μεταφράζεται ως καθαρόαιμος τρόμος. Πόσο έτοιμοι να βυθιστείτε στα ταραγμένα νερά του;

[Ηλίας Τσιάρας · Rating 4 out of 5]

Το τελείωσα εδώ και ένα μήνα περίπου αλλά περίμενα το επίσημο review. Για καθαρά στατιστικούς λόγους το βάζω read προτού φύγει η χρονιά. Περισσότερα σύντομα λοιπόν.

Ορίστε και το review! https://thematofylakes.gr/index.php/2...

[Giannis Toskas · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο είναι μια πολύ καλή επιλογή. Οι ιδέες οι οποίες είναι πίσω από τις ιστορίες είναι πολύ καλές. Καταπιάνεται όχι μόνο με τον υπερφυσικό τρόμο, αλλά και με τον τρόμο που βασίζεται καθαρά στην ανθρώπινη φύση και στις ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις. Και το κάνει με τρόπο που να δείχνει ίσως πιο τρομακτικό από μια ιστορία μεταφυσικού ή υπερφυσικού τρόμου. Μέσα από την αναγνωση των ιστοριών φαίνεται η επιρροή και άλλων μέσων αφήγησης ιστοριών τρόμου στον συγγραφέα πέρα από την λογοτεχνία, κάτι που θεωρώ ότι αποτελεί πλεονέκτημα του βιβλίου μιας και σε πολλά σημεία υπάρχει μια αμεσότητα που ταιριάζει περισσότερο σε πολλούς αναγνώστες που έμαθαν για τον τρόμο από τα μέσα αυτά, κάτι που ενισχύει σε πο��λά σημεία ο τρόπος της αφήγησης που είναι έντονος και γρήγορος. Στις ιστορίες φαίνεται, σε κάποιες περισσότερο και σε άλλες λιγότερο, η ένταση και η αγωνία για την τύχη του πρωταγωνιστή της ιστορίας κάτι που βοηθάει τον αναγνώστη να μείνει προσηλωμένος σε αυτήν. Ένα άλλο μεγάλο πλεονέκτημα είναι πως οι ιδέες του προέρχονται σχεδόν όλες από την ελληνική παράδοση και ιστορία. Είναι αναζωογονητικό, μιας και πολλοί συγγραφείς τρόμου καταπιάνονται με θέματα ξένα ως προς το κοινό ενώ προωθείται έτσι και η ελληνική παράδοση. Δείχνει πως αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την συγγραφή και αφήγηση μιας ιστορίας, εν προκειμένου τρόμου, χωρίς να καταφεύγει κάποιος σε ξένη θεματολογία.
Η ροή της αφήγησης είναι ρευστή και με το τρόπο που γίνεται κρατάει τον αναγνώστη προσηλωμένο στην εκάστοτε ιστορία. Η χρήση της ελληνικής γλώσσας είναι από τις καλύτερες που έχω δει με τις περιγραφές των εικόνων να δίνουν άμεση εικόνα. Αυτό δείχνει την ποιότητα της δουλειάς που έχει πέσει πάνω στο βιβλίο. Σε αρκετές ιστορίες ο συγγραφέας ξεφεύγει από διάφορα συγγραφικά κλισέ στα οποία πέφτουν άλλοι συγγραφείς. Δείχνει μέσα από αυτές συγκεκριμένα μηνύματα με έμμεσο τρόπο βάζοντας τον αναγνώστη να τα βρεί μόνος του εφόσον το θέλει και όχι με το να του τα δίνει με άμεσο και υποχρεωτικό τρόπο κουράζοντας τον. Ο '' κακός'' σε κάθε ιστορία δεν είναι εύκολο να νικηθεί, αυξάνοντας την αγωνία και την ένταση ενώ την ίδια στιγμή τον κάνει τρομακτικό όχι μόνο για τον πρωταγωνιστή αλλά και για τον αναγνώστη. Σε γενικές γραμμές, μέσα από το βιβλίο φαίνεται πως ο συγγραφέα σεβάστηκε τον εαυτό του και κατ'επέκταση τον αναγνώστη του.
Αν υπάρχει ένα πρόβλημα αυτό είναι πως σε κάποιες ιστορίες υπάρχει μια φλυαρία σε καταστάσεις και σημεία όπου δεν χρειάζεται με αποτέλεσμα να καθυστερεί την ροή της αφήγησης ενώ σε κάποιες ιστορίες θεωρώ πως θα μπορούσε να τις τραβήξει περισσότερο . Πέρα από αυτό όμως τα υπόλοιπα είναι απλά κενά πλοκής και ιστορίας τα οποία δεν είναι πολύ σημαντικά και καλύπτονται μέσα από την αφήγηση της κάθε ιστορίας. Με λίγα λόγια θεωρώ πως είναι ένα βιβλίο που αξίζει τα χρήματα και τον χρόνο ενός αναγνώστη και ειδικά ενός αναγνώστη ιστοριών τρόμου.

[Niki · Rating 3 out of 5]

Καπως ανισο οπως ολες οι συλλογες ιστοριων- η συγκεκριμενη ομως με διαφορετικο τροπο απο το συνηθισμενο. Ενω τυπικα υπαρχει το θεμα "Η μια ιστορια ειναι καλη και η αλλη οχι", εδω ειναι ολες καλες.... αλλα θα μπορουσαν να ειναι ακομα καλυτερες.

Οπως λενε κι αλλες κριτικες, το βασικο μειονεκτημα της συλλογης ειναι οτι φλυαρει απιστευτα. Συμβαινει σε ολες τις ιστοριες (πλην των "Κρυων Χνοτων", που ειναι η μικροτερη της συλλογης), και πολυ συχνα μπορεις να πηδηξεις παραγραφους ολοκληρες χωρις να εχεις χασει απολυτως τιποτα. Το βιβλιο δεν ειχε κανεναν λογο να ειναι 350 σελιδες.

Επισης, τουλαχιστον κανα δυο φορες, ακριβως εκει που κορυφωνεται η αγωνια και ο πρωταγωνιστης δεν ειναι δυνατον να σωθει, εμφανιζεται Απο Μηχανης Θεος και ολα καλα. Τρομος δεν σημαινει απαραιτητα τραγικο και ασχημο τελος, αλλα κατι τετοια εμενα προσωπικα με βγαζουν απο την ιστορια. Ειναι σχεδον παιδικο το "Ολα μοιαζουν να εχουν τελειωσει..... αλλα την τελευταια στιγμη σωζεται ο πρωταγωνιστης!!!"

Πιο συγκεκριμενα:
-"Αγαληνευτα Βαθη": λιγο παραπλανητικη η περιγραφη στο οπισθοφυλλο περι "οταν ερχεται η ωρα της αναδυσης, ο δυτης μενει παγιδευμενος στον βυθο". Νομιζα οτι θα ειχε να κανει οντως με την απελπισια και τις τελευταιες σκεψεις ενος δυτη (συν σιγουρα προσπαθεια να ξεφυγει απο την μοιρα του) Προσωπικα με κουρασε λιγο, ειναι 100 σελιδες (κυριολεκτικα) με πολλη επαναληψη και φλυαρια που, ενω μου αρεσε στην αρχη, μετα τραβαει απιστευτα πολυ με τον Κωνσταντη να ειναι κατι σαν αθανατος Michael Myers που δεν λεει να πεθανει με τιποτα και μονο συνεχιζει να επιτιθεται ακουραστα, τον Φωτη να μπαινοβγαινει στην θαλασσα και ολο να σκεφτεται οτι τωρα τελειωσαν οι ασοι στο μανικι αλλα μετα να του ερχεται νεα ιδεα, και την Απο Μηχανης Σμερνα στο τελος που ειχε αγνοησει εντελως τον Φωτη πριν, αλλα επιτιθεται στον Κωνσταντη για καποιο λογο.

-"Η Νυχτα των Νεογνων": απιστευτη ιδεα, πολυ δυνατη αρχη με ατμοσφαιρικες περιγραφες (οταν φτανει ο Μενελαος στα Καλαβρυτα, οι γεροι να λενε ιστοριες στο καφενειο), πααααρα πολυ καλη η σκηνη που πρωτοεμφανιζονται τα σμερδακια, με τα ματια να κοιτανε τον Μενελαο στο σκοταδι. Αλλα εκει ακριβως ειναι που χαλαει ολο. Εμφανιζονται Απο Μηχανης Συζυγος Και Γερος Με Οπλο, που ειδικα ο δευτερος δεν ειχε κανενα λογο να ρισκαρει το τομαρι του για εναν ακυρο τουριστα που τον ειχε προειδοποιησει να μην παει βραδυ στο δασος... αλλα φυσικα και πηγε, επειδη νωριτερα το πρωι "ειχε ζεστη". Δεν ειναι καν το προβλημα μου οτι "σωθηκε ο πρωταγωνιστης αν και δεν θα επρεπε" (αν και η ιστορια θα ηταν πολυυυυ πιο δυνατη ετσι), το προβλημα ειναι οτι η ιστορια συνεχιζει για 15 σελιδες μετα που δεν εχουν καμια σημασια. Οι πρωταγωνιστες τρεχουν, τα σμερδακια ειναι ακριβως πισω τους αλλα ποτε δεν τους φτανουν, ο γερος πεθαινει και κανεις δεν νοιαζεται επειδη δεν τον ξεραμε και τοσο καλα, τα σμερδακια σταματανε το κυνηγι στα ορια του δασους επειδη ??????, και μετα εχουμε τους πρωταγωνιστες να κανουν γουτσου γουτσου αγαπουλες για τις τελευταιες 5 σελιδες. No1curr.

-"Ζητειται Φαροφυλακας": νομιζω ολοι συμφωνουν οτι ειναι η καλυτερη της συλλογης. Προσωπικα, αν και μου αρεσε παρα πολυ μεχρι τοτε, με εχασε στο τελος οταν ο Λουκας ηταν κυριολεκτικα στο λαρυγγι του τερατος, αλλα καταφερε και γλιτωσε με καποιο τροπο (για ποιον λογο το μαχαιρωμα εκανε το τερας να ξερασει? Δεν εχω ιδεα), και ακομα και μετα απο αυτο η ιστορια δεν ελεγε να τελειωσει με τιποτα. Ειναι 20 σελιδες φλυαριας με το τερας να χτυπιεται στο ισογειο, τους ντοπιους να πεθαινουν, και την κυρα Σοφια την μαγειρισσα να κανει τον Κλιντ Ιστγουντ πιστολερο- συν το φιναλε, που και ο Λουκας αλλα και εκεινη επιζουν απο την εκρηξη. Υπερβολικα τραβηγμενο.

-"Κρυα Χνοτα": ΟΚ, τιποτα ιδιαιτερο. Γενικα δεν μου αρεσουν τοσο οι ρεαλιστικες ιστοριες τρομου, προτιμω να εχουν και καποιο στοιχειο φανταστικου. Ηταν ομως το τελειο μηκος ιστοριας, και δεν ειχε τα μειονεκτηματα των αλλων.

-"Μια Κρυμμενη Αληθεια": επισης πολυ καλη περα απο την φλυαρια. Συγκεκριμενα, πιστευω οτι ειχε παρα πολυ ατμοσφαιρικες περιγραφες (το λιμανι, η επαυλη, το τερας φυσικα), και αρκετη αγωνια.

Γενικα καλα τα πηγαμε, αλλα θα μπορουσαμε και ακομα καλυτερα.

[Νεκταρία Μαλλάκη · Rating 4 out of 5]

Αγαληνευτα βάθη - Μιχάλης Δαγκλής

Εκδόσεις: Ωκεανίδα.


Πέντε έξυπνες ιστορίες τρόμου ξετυλίγονται στο βιβλίο του Μιχάλη Δαγκλή.
Πρωταγωνιστές άνθρωποι που θα συναντήσουμε συχνά και στην αληθινή ζωή.Ή μήπως όχι ;
Η κάθε ιστορία έχει γρήγορη πλοκή δεμένη με μαεστρία .
Ο συγγραφέας μας ταξιδεύει σε διάφορα μέρη της Ελλάδας,που μέσα από τις περιγραφές που κάνει φανταζόμαστε εικόνες συνεχώς.
Τα θέματα είναι ναι μεν απλά και καθημερινά, όμως στο φινάλε καταλήγουν με απροσδόκητο σασπένς και ίσως με μια εσανς μαύρου χιούμορ.

Το να πιάσω στα χέρια μου ένα βιβλίο τρόμου - μυστηρίου είναι για μένα κάτι εύκολο,μιας και αγαπώ πολύ αυτή την κατηγορία και την επιλέγω συχνά.
Το δύσκολο όμως είναι να πετύχεις το βιβλίο αυτό που θα σε συνεπάρει .
Την ιστορία αυτή που θα σε ανατριχιασει και που στο τέλος θα σε αφήσει με το στόμα ανοικτό.
Εντάξει εδώ να πω την αλήθεια δεν ανατριχιασα και πολύ όμως δεν με ενοχλησε καθόλου !

Εκτός την προ τελευταία ιστορία που είχε ένα στοιχείο υπερβολής ,παρόλα αυτά ήταν και η μικρότερη ιστορία απ' όλες οπότε πέρασε γρήγορα και δεν με ενοχλησε τόσο.
Αρκετά έξυπνη γραφή ,απλή και κατανοητή.
Προχωράνε γρήγορα οι σελίδες χωρίς να σε κουράσουν και φυσικά δημιουργούν αυτή την ανελέητη "αγωνία" που σε προτρέπει να συνεχίσεις για να δεις το φινάλε.

Δεν με κούρασε καθόλου η ανάγνωση,έχει μεν λίγες σελίδες το βιβλίο από μόνο του κι έτσι η ανάγνωση περνά γρήγορα.

Την συγγραφική πένα του Μιχάλη Δαγκλή την γνώρισα μέσα από το βιβλίο του "Η τελευταία νύχτα της Αδερας",με κέρδισε ο τρόπος του αλλά και οι σκέψεις του.
Έτσι λοιπόν τόλμησα κι επέλεξα κι άλλο δικό του βιβλίο,που τελικά ούτε κι αυτό με απογοήτευσε και χαίρομαι αφάνταστα και για την επιλογή μου αυτή.

Εδώ θα ξανά τονίσω κάτι που έχω γράψει και σε άλλες κριτικές μου,η Ελλάδα έχει πολλά ταλέντα στον χώρο του βιβλίου,πολλούς υποσχόμενους συγγραφείς που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους ξένους.
Συγγραφείς που διαπρέπουν στο αισθηματικό,στο αστυνομικό,στο μυστήριο και ναι και στην φαντασία (αν και ελάχιστοι στην τελευταία κατηγορία που αναφέρω ).
Ας δίνουμε λοιπόν ευκαιρίες σε βιβλία συγγραφέων που πιάνουμε πρώτη φορά στα χέρια μας.Και στην τελική αν κάτι μας απογοητεύσει την πρώτη φορά,ας δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία,ίσως μας κάνει να αλλάξουμε γνώμη.

Τα Αγαληνευτα βάθη λοιπόν το προτείνω σαν βιβλίο,θα περάσει ευχάριστα η ώρα σας και καθόλου κουραστικά.Και...αν συναντήσετε μικρές υπερβολές ,προσπεράστε τις.

[Punkerthanpunk · Rating 4 out of 5]

θα βαθμολογησω τη καθε μια ιστορια ξεχωριστα

Αγαληνευτα βαθη : 8/10 . Τι καλυτερο απο μια ιστορια τρομου που σου θυμιζει ταινια του fulci η γενικοτερα καποια αξιολογη b-movie?

Ζητειται φαροφυλακας :7.5/10 . Πολυ ωραια ατμοσφαιρα , αντιστοιχη του "οι μακαριοι" του Μαριου δημητριαδη,ο μονος λογος που δεν το βαθμολογω παραπανω ειναι λογω της τελικης εκβασης γιατι δεν ειμαι και μεγαλος fan του λαβκραφτικου τυπου τρομου με μυθικα τερατα κλπ

Η νυχτα των νεογνων: 6.5/10. Μου αρεσει πολυ το folk horror,απλα ισως περιμενα κατι παραπανω

Κρυα χνοτα: 5/10. Κυριως επειδη ηταν πολυ συντομη και οχι πολυ δημιουργικη :/

Μια κρυμμενη αληθεια : 8/10 . Πολυ δυνατη και φρικιαστικη,μου θυμισε λιγο το REC

Σιγουρα θα διαβασω και την τελευταια νυχτα της Αδερας :)

[Κέλλυ Θεοδωρακοπούλου · Rating 2 out of 5]

Μου άρεσε το ότι είχε πολύ υλικό, πολλή δράση, ιδέες, περιπέτεια, εικόνες, πληροφορίες για τους χαρακτήρες κλπ, αλλά η εκτέλεση το αδικεί πολύ. Τρομερή φλυαρία και πλημμύρα από κλισέ φράσεις και κλισέ περιγραφές. Σχεδόν σου έρχεται να κάτσεις να του κάνεις επιμέλεια, να αφαιρέσεις φράσεις και λέξεις και προτάσεις, για να προχωράει πιο γρήγορα και να μένουν περισσότερο στον αναγνώστη οι εικόνες και τα γεγονότα. Θα έλεγα ότι πρόκειται για έναν συγγραφέα που έχει πολύ μεγαλύτερη εμπειρία από ταινίες παρά από βιβλία.

[Petros Koutroumpilas · Rating 5 out of 5]

Διαβάστε εδώ ολόκληρη την κριτική: https://weirdsides.com/arthra-istorie...

[Dinos Hajiyorgis · Rating 4 out of 5]

Πήρα τη βουτιά μου και στα “Αγαλήνευτα Βάθη” του Μιχάλη Δαγκλή, μια συλλογή από 5 διηγήματα τρόμου. Η πρώτη ιστορία δανείζει τον τίτλο της στο πόνημα, έναν τίτλο που δικαιώνει τον αναμενόμενο τρόμο, που είναι ο χειρότερος όλων, ο ανθρώπινος. Γνώριμος με τη γραφή του συγγραφέα από άλλο βιβλίο, δεν ξαφνιάστηκα από τον σεναριακό οίστρο που τον χαρακτηρίζει. Έχουμε δύο συγχωριανούς, δύο ψαράδες, που οι καταστάσεις και τα πάθη του ενός, τους στήνουν αντιπάλους. Η σύγκρουση στήνεται γλαφυρά, με την πένα να σκιαγραφεί και τις δύο οπτικές, δίνοντας αρκετά “άλλοθι” στον εκπρόσωπο του κακού. Μέχρι την έκρηξη, όπου ακολουθεί καρέ-καρέ ένας αγώνας απελπισμένης επιβίωσης με απροσπέλαστα εμπόδια. “Η Νύχτα των Νεογνών” είναι η επόμενη ιστορία και ο τρόμος μετατοπίζεται αυτή τη φορά στη στεριά, στους πρόποδες του Χελμού, στα Καλάβρυτα. Όπως και με την προηγούμενη ιστορία, ο συγγραφέας εκπλήσσει για την πρωτοτυπία του θέματος του. Εδώ χτίζει έναν τρομακτικό, λαογραφικό μύθο και οι περιγραφές του τοπίου είναι αρκετά δυνατές για να πείσουν και να μπάσουν τον αναγνώστη στην πλοκή. Απογοητεύει όμως το φινάλε της ιστορίας, με μια από μηχανής θεϊκή λύση, η οποία είναι επίσης πολύ τραβηγμένη για να γίνει πιστευτεί. Ο αναγνώστης, όπως και ο θεατής του κινηματογράφου, θέλει να πιάνεται αδιάβαστος μεν, αλλά ταυτόχρονα θέλει να εκπληρώνονται και οι ευχές του. Η ενδιάμεση ισορροπία είναι εύθραυστη και ο δημιουργός πρέπει να είναι προσεκτικός. Και στην πιο φανταστική ιστορία, υπάρχουν δραματουργικοί κανόνες. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η έλλειψη προοικονομίας χαντακώνει το αποτέλεσμα. Για αρκετές σελίδες νόμιζα ότι όλα συνέβαιναν στο μυαλό του ήρωα. “Ζητείται Φαροφύλακας” είναι η τρίτη ιστορία του βιβλίου και ο τίτλος μόνο σας προϊδεάζει για το σκηνικό που στήνει αυτός ο τρόμος. (Να πω μόνο ότι ενώ ποτέ δεν δίνω σημασία για το αν ένα διήγημα έχει προβλήματα επιμέλειας, εδώ συνάντησα πολλά χτυπητά παραδείγματα, όσον αφορά κυρίως διατυπώσεις ή επαναλήψεις εκφράσεων.) Η λιγότερα πρωτότυπη ιστορία του βιβλίου, αν είστε ψαγμένος από την ξένη λογοτεχνία ή τον ξένο κινηματογράφο. Ο Δαγκλής όμως το προσαρμόζει και το περιεργάζεται πετυχημένα στην ελληνική πραγματικότητα και υπάρχει εδώ υλικό για ένα μυθιστόρημα. Να ψυχολογήσω άραγε τον συγγραφέα ως ανυπόμονο και βιαστικό, με αποτέλεσμα τα συμπαγή, αν και καλογραμμένα, διηγήματα του; Κθουλική παρουσία εξουσιάζει νησιώτες λοιπόν, οι οποίοι ακολουθούν από γενιά σε γενιά σκοτεινό έθιμο. Ξενόφερτος πρωταγωνιστής έρχεται στο νησί για χρέη φαροφύλακα και βρίσκει τον εαυτό του μπλεγμένο σε ανίερη ιεροτελεστία. Ο συγγραφέας έχει ροπή στις αφηγήσεις πρώτου προσώπου, περίεργη επιλογή για ιστορίες τρόμου, καθώς αυτό συχνά αυτόματα θέτει την ασυλία του αφηγητή στον κίνδυνο. «Για να μας τα λέει, επέζησε» σκέφτεται ο αναγνώστης. Δεν μπορώ να υπογραμμίσω πόσο το παρόν διήγημα είχε ανάγκη αφήγηση τρίτου προσώπου, αν και ο Δαγκλής μοιάζει να μην πτοείται για το αποτέλεσμα, όπως το θέτει στο φινάλε του. Κρίση μου ότι δεν το βρίσκω τελικά πετυχημένο. Ακολουθεί το “Κρύα Χνώτα” μια βινιέτα τρόμου περισσότερο, μια και είναι η μικρότερη ιστορία του βιβλίου. Είναι και η τρίτη κατά σειρά με κεντρικό χαρακτήρα έναν ξενόφερτο επισκέπτη σε επαρχιακό τόπο, όπου τον περιμένει ο απρόσμενος τρόμος. Εδώ ο συγγραφέας προσπερνάει το σασπένς και βυθίζεται άμεσα στο σπλάτερ, εξού και το μήκος της ιστορίας. Πρωτότυπη η ιδέα αλλά όχι η εκτέλεση. Και ενώ φορμάρεται στο μοτίβο «αν διαβάζετε αυτό σημαίνει ότι έχω πεθάνει, δεν μου μένει πολύς χρόνος να σας τα πω» η αφήγηση κλασσικά δεν αποφεύγει τις λογοτεχνικές παγίδες αυτού του είδους, όπου στο γράμμα που άφησε η νεκρή δεν παραλείπει να πει ότι όταν έφτασε στον τόπο, τη χτύπησε ο φρέσκος αέρας του Θεσσαλικού κάμπου. Και μικρά προβληματάκια επιμέλειας. Αλλά αυτό που μένει είναι οι εικόνες. Χρόνια μετά μπορεί να έχετε ξεχάσει που το διαβάσατε, αλλά θα ρωτάτε τον εαυτό σας «που ήταν εκείνο με την αγελάδα που καταβρόχθιζε τον αγρότη;» Και το μακροβούτι ολοκληρώνεται με “Μια Κρυμμένη Αλήθεια”. Αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, από δύο οπτικές, θύτη και θύματος, μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι ξεκάθαρο από την αρχή ποιος είναι το “ποντίκι” και ποια η “γάτα”. Ο συγγραφέας μας παρουσιάζει εδώ ένα πολύ ενδιαφέρον creature, δελεαστικά τρομακτικό και περιγράφει έναν επικό αγώνα επιβίωσης μέχρι την τελευταία πρόταση. Ολική ετυμηγορία: Αν αγαπάτε τον τρόμο, θέλετε τα “Αγαλήνευτα Βάθη” στη βιβλιοθήκη της. Το βιβλίο δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τους ξένους τίτλους.

[Christine Chrysogonou · Rating 3 out of 5]

Πέντε πολύ ενδιαφέρουσες ιστορίες που καλύπτουν διαφορετικές εκφάνσεις του τρόμου. Η αρρώστια που δεν αντιμετωπίζεται, οι μπαμπούλες των παιδικών μας φόβων, το υπερανθρωπο και υπερβατικό, οι αμαρτίες του παρελθόντος και τέλος το ίδιο το κακό που μπορούμε να κρύβουμε μέσα μας. Το βιβλίο σίγουρα χρειαζόταν επιμέλεια, αν την είχε θα είχαν αποφευχθεί λάθη και φλυαρίες που μειώνουν την αξία μιας πολύ καλής προσπάθειας με ωραία ελληνικά - όχι και τόσο αυτονόητο στις μέρες μας - και ωραίες ιδέες. Θα περιμένω με πολύ ενδιαφέρον το επομενο βιβλίο του συγγραφέα

[Γιώργος Τσιβελέκος · Rating 5 out of 5]

Φοβερή συλλογή διηγημάτων τρόμου! Ίσως το πιο τρομακτικό βιβλίο που έχω διαβάσει ποτέ... Ο τρόπος που γίνονται οι περιγραφές είναι εξαιρετικός! Οι ολοζώντανες εικόνες που δημιουργούνται, προκαλούν την αίσθηση στον αναγνώστη πως παρακολουθεί ταινία τρόμου και ότι δεν διαβάζει. Θερμά συγχαρητήρια!