Een leven zonder hypotheek en energierekeningen leek me wel aantrekkelijk…
Tijdens een vakantie leert Marguerite van Geldermalsen de Jordaanse souvenirverkoper Mohammad Abdallah Othman kennen. Ze worden verliefd, trouwen en nemen hun intrek in een van de eeuwenoude grotten van Petra. Hun huis is tweeduizend jaar oud, uitgehakt in de rode rotswand. Marguerite wordt er de lokale verpleegkundige, maar ze leidt verder het leven van elke Bedoeïenenvrouw: ze kookt boven open vuur, haalt water met de ezel, danst tijdens huwelijksfeesten en ontbijt buiten in de opkomende zon.
Marguerite en Mohammad krijgen drie kinderen en zijn volmaakt gelukkig.
Aan dit sprookje komt pas een eind wanneer Mohammad overlijdt, na ruim twintig jaar huwelijk.
In Ik woonde in een grot vertelt Marguerite Geldermalsen openhartig over haar bijzondere leven en gunt ze de lezer een kijkje in het dagelijks leven van de Bedoeïenen.
`Ik woonde in een grot is een monument voor haar man, de Bedoeïenen en Petra.’ NOUVEAU
Gekocht van de schrijfster zelf in Petra. Leuk als souvenir, maar wat een tegenvaller om te lezen. Meisje uit Nieuw-Zeeland wordt verliefd op een bedoeïen uit Petra. Ze trouwt, gaat wonen in zijn grot en samen krijgen ze 3 kinderen. Autobiografie. Interessant verhaal. Maarrrrrrrrr........ Het boek bestaat eigenlijk uit een opsomming van onsamenhangende gebeurtenissen, gemixt met Arabische uitspraken waarvan de betekenis vaak niet duidelijk wordt. Waar ik nieuwsgierig naar was, hoe het voor haar geweest moet zijn, hoe ze zich heeft gevoeld, komt niet ter sprake. In het boek wordt weinig meer beschreven dan de praktische gang van zaken. Ik krijg geen sympathieke indruk van de schrijfster, zelfs niet als geliefde en als moeder.
Wat wel interessant was aan het boek: de beschrijving van feesten, rituelen, gewoontes. En dat het zich afspeelt op plaatsen waar ik zelf even heb rondgelopen. En dat decor was fantastisch!