What do you think?
Rate this book
Πόναν ο Μάρμαρος #2
Πόναν ο Μάρμαρος: Η επέλαση των Μαρμάρων!
- GenresComics
24 pages, Paperback
8 people want to read
About the author
Γιάννης Ρουμπούλιας
53 books44 followersΟ Γιάννης Ρουμπούλιας (γνωστός και ως Rubus) είναι βραβευμένος δημιουργός κόμικς και γελοιογράφος. Συμμετέχει επίσης ως ηθοποιός σε ταινίες.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. Είναι φοιτητής στο τμήμα της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και σχεδιάζει από μικρός. Ήταν αυτοδίδακτος μέχρι το έτος 2004, οπότε και γράφτηκε στη σχολή Ορνεράκη. Ανακάλυψε τον κόσμο των κόμικς όταν πρωτοδιάβασε ένα τεύχος του Κόναν του Βάρβαρου στην ηλικία των 10 ετών.
Το 1998 και το 1999, παίρνοντας μέρος στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Αγώνες Ζωγραφικής, κέρδισε το τρίτο και δεύτερο βραβείο αντίστοιχα. Από το 1997 μέχρι το 1999 σχεδίαζε τα εξώφυλλα για κάποια βιβλία των εκδόσεων "Αστάρτη". Συμμετείχε εθελοντικά ως γελοιογράφος στην ανεξάρτητη φοιτητική εφημερίδα του Παντείου, Παντειακά Νέα. Από το 2002 μέχρι και σήμερα δουλεύει ως σχεδιαστής εξώφυλλων και εικονογράφος για τις σειρές βιβλίων Κόναν, Χόκμουν κ.ά. των εκδόσεων Αίολος. Συμμετείχε στο περιοδικό fan-zine «KA-Pow», δημιουργώντας μικρές ιστορίες κόμικς στην ετήσια έκθεση κόμικς Εν Αιθρία, όπως και στην ετήσια έκθεση των μαθητών της Σχολής Ορνεράκη.
Από το Μάρτιο του 2005 συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο «Ψυχής τα Λαμπυρίσματα» στον χώρο των κόμικς, γράφοντας και σχεδιάζοντας το πρώτο ελληνικό, μηνιαίο κόμικ, ηρωικής φαντασίας που ονομάζεται "Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα".Το κόμικ αυτό αποτελεί την πρώτη του μεγάλη δουλειά στο χώρο. Για τη δουλειά του πάνω σε αυτό το έργο βραβεύτηκε μέσω πανελλαδικής ψηφοφορίας, το 2006 , το 2007 και το 2008 ως ο "Καλύτερος Έλληνας Δημιουργός Κόμικς" , ενώ το 2007 το κόμικ απέσπασε το βραβείο της Καλύτερης Ελληνικής Σειράς Κόμικς στα πλαίσια του φεστιβάλ κόμικς Comicdom Convention. Το 2014 η σειρά αγοράστηκε απο την Marvel. Έχει δουλέψει επίσης στο αντιπολεμικό περιοδικό Rock the War για τη διασκευή της ταινίας Λούφα και Παραλλαγή σε κόμικ, στο άλμπουμ Τρόμος και Φαντασία, όπου συνεργάζεται με το Θωμά Μαστακούρη και στο κόμικ πρίκουελ της ταινίας "Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Νίντζα", για λογαριασμό του ίδιου εκδοτικού οίκου.
Από το 2006 συνεργάζεται και με τις εκδόσεις Comicworld, εκδίδοντας τις ιστορίες του ως νικητής του διαγωνισμού 24 hour comic day το 2006, το 2007 και το 2008, ενώ συμμετέχει στην επιτροπή του διαγωνισμού τον επομένο χρόνο. Επιπλέον συνεργάζεται και ως σχεδιαστής εξώφυλλων για την ελληνική έκδοση της σειράς Spawn Godslayer. Το 2005 μαζί με τον Άρη Καπλανίδη, επανδρώνουν την ερασιτεχνική κινηματογραφική ομάδα της "Nostalgeek Productions", και δημιουργούν τον μύθο του "Μεγιστάνα Σέκερη" με την ταινία "Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Ninja", η οποία ολοκληρώθηκε το 2007. Ακολούθησε η γνωριμία και η συνεργασία με το σκηνοθέτη Θάνο Κερμίτση για τις ταινίες "Παρτίδες με το Χάρο" "Ζήσε σα μπάτσος, ψόφα σα σκύλος" και "Τρωγλοδύτες".[εκκρεμεί παραπομπή] Ήταν ο πρωταγωνιστής και σεναριογράφος της πολυβραβευμένης ελληνικής ταινίας επικής φαντασίας "Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος" σε σκηνοθεσία Θάνου Κερμίτση, η οποία βγήκε στους Ελληνικούς Κινηματογράφους τον Νοέμβριο του 2013.
Από τον Απρίλιο του 2007 ως το Νοέμβριο του 2011 δούλευε στην εφημερίδα Το Βήμα σαν σκιτσογράφος, δημιουργώντας γελοιογραφίες για την μόνιμη στήλη "Βηματοδότης" και σε άλλες εκδόσεις περιοδικών και εφημερίδων.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1982. Είναι φοιτητής στο τμήμα της Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου και σχεδιάζει από μικρός. Ήταν αυτοδίδακτος μέχρι το έτος 2004, οπότε και γράφτηκε στη σχολή Ορνεράκη. Ανακάλυψε τον κόσμο των κόμικς όταν πρωτοδιάβασε ένα τεύχος του Κόναν του Βάρβαρου στην ηλικία των 10 ετών.
Το 1998 και το 1999, παίρνοντας μέρος στους Πανελλήνιους Μαθητικούς Αγώνες Ζωγραφικής, κέρδισε το τρίτο και δεύτερο βραβείο αντίστοιχα. Από το 1997 μέχρι το 1999 σχεδίαζε τα εξώφυλλα για κάποια βιβλία των εκδόσεων "Αστάρτη". Συμμετείχε εθελοντικά ως γελοιογράφος στην ανεξάρτητη φοιτητική εφημερίδα του Παντείου, Παντειακά Νέα. Από το 2002 μέχρι και σήμερα δουλεύει ως σχεδιαστής εξώφυλλων και εικονογράφος για τις σειρές βιβλίων Κόναν, Χόκμουν κ.ά. των εκδόσεων Αίολος. Συμμετείχε στο περιοδικό fan-zine «KA-Pow», δημιουργώντας μικρές ιστορίες κόμικς στην ετήσια έκθεση κόμικς Εν Αιθρία, όπως και στην ετήσια έκθεση των μαθητών της Σχολής Ορνεράκη.
Από το Μάρτιο του 2005 συνεργάζεται με τον εκδοτικό οίκο «Ψυχής τα Λαμπυρίσματα» στον χώρο των κόμικς, γράφοντας και σχεδιάζοντας το πρώτο ελληνικό, μηνιαίο κόμικ, ηρωικής φαντασίας που ονομάζεται "Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα".Το κόμικ αυτό αποτελεί την πρώτη του μεγάλη δουλειά στο χώρο. Για τη δουλειά του πάνω σε αυτό το έργο βραβεύτηκε μέσω πανελλαδικής ψηφοφορίας, το 2006 , το 2007 και το 2008 ως ο "Καλύτερος Έλληνας Δημιουργός Κόμικς" , ενώ το 2007 το κόμικ απέσπασε το βραβείο της Καλύτερης Ελληνικής Σειράς Κόμικς στα πλαίσια του φεστιβάλ κόμικς Comicdom Convention. Το 2014 η σειρά αγοράστηκε απο την Marvel. Έχει δουλέψει επίσης στο αντιπολεμικό περιοδικό Rock the War για τη διασκευή της ταινίας Λούφα και Παραλλαγή σε κόμικ, στο άλμπουμ Τρόμος και Φαντασία, όπου συνεργάζεται με το Θωμά Μαστακούρη και στο κόμικ πρίκουελ της ταινίας "Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Νίντζα", για λογαριασμό του ίδιου εκδοτικού οίκου.
Από το 2006 συνεργάζεται και με τις εκδόσεις Comicworld, εκδίδοντας τις ιστορίες του ως νικητής του διαγωνισμού 24 hour comic day το 2006, το 2007 και το 2008, ενώ συμμετέχει στην επιτροπή του διαγωνισμού τον επομένο χρόνο. Επιπλέον συνεργάζεται και ως σχεδιαστής εξώφυλλων για την ελληνική έκδοση της σειράς Spawn Godslayer. Το 2005 μαζί με τον Άρη Καπλανίδη, επανδρώνουν την ερασιτεχνική κινηματογραφική ομάδα της "Nostalgeek Productions", και δημιουργούν τον μύθο του "Μεγιστάνα Σέκερη" με την ταινία "Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Ninja", η οποία ολοκληρώθηκε το 2007. Ακολούθησε η γνωριμία και η συνεργασία με το σκηνοθέτη Θάνο Κερμίτση για τις ταινίες "Παρτίδες με το Χάρο" "Ζήσε σα μπάτσος, ψόφα σα σκύλος" και "Τρωγλοδύτες".[εκκρεμεί παραπομπή] Ήταν ο πρωταγωνιστής και σεναριογράφος της πολυβραβευμένης ελληνικής ταινίας επικής φαντασίας "Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος" σε σκηνοθεσία Θάνου Κερμίτση, η οποία βγήκε στους Ελληνικούς Κινηματογράφους τον Νοέμβριο του 2013.
Από τον Απρίλιο του 2007 ως το Νοέμβριο του 2011 δούλευε στην εφημερίδα Το Βήμα σαν σκιτσογράφος, δημιουργώντας γελοιογραφίες για την μόνιμη στήλη "Βηματοδότης" και σε άλλες εκδόσεις περιοδικών και εφημερίδων.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
July 1, 2018
Νιώθω πάρα πολύ περήφανη που είναι φίλος μου ο Γιάννης.-
April 22, 2019
Πολύ ωραία συνέχεια της περιπέτειας του Πόναν του Μάρμαρου. Για άλλη μια φορά γεμάτο με αναφορές και easter eggs από ταινίες, κόμικ κλπ. Και, όπως πάντα, πολύ καλή αίσθηση του χιούμορ!
May 14, 2019
Υπέροχο από την αρχή μέχρι το τέλος, ξεκαρδιστικό και απροσδόκητα γλυκούλι και wholesome.
December 31, 2019
Κριτική στο Smassing Culture
Μια επική παρωδία
Χρειάζεται μεγάλη γνώση (και αρκετή αγάπη) για να παρωδήσεις σωστά κάτι. Ουσιαστικά απαιτείται να μπορέσεις να διακρίνεις τα δομικά του χαρακτηριστικά, να τα αποσυγκεντρώσεις και να τα επανασυνθέσεις, αφού έχει προστεθεί μια τάση κωμικής υπερβολής στο καθένα από αυτά. Έτσι το τελικό αποτέλεσμα ενώ μοιάζει με το αρκετό, έχει αρκετή φλόγα για να σταθεί από μόνο του, σαν κάτι το διαφορετικό, αλλά και την ίδια στιγμή όμοιο με το αρχικό.
Έτσι, λόγου χάρη, το Blazing Saddles του Mel Brooks είναι μια οξεία κριτική στις ρατσιστικές εκφορές των western, αλλά και την ίδια στιγμή ένα western με το ίδιο ύφος και δομή. Την ίδια στιγμή, το Galaxy Quest είναι μια πολύ εύηχη διαμαρτυρία για τα προβλήματα των space opera και ταυτόχρονα από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του είδους.
Με παρόμοιο τρόπο, το Πόναν ο Μάρμαρος του Γιάννη Ρουμπούλια μπλέκει όλη την αγάπη του για τα επικά αναγνώσματα, με κυριότερο προφανώς τον Κόναν τον Βάρβαρο, μαζί με τις ελληνικές εμπειρίες και φιγούρες από την εγχώρια πολιτισμική παραγωγή, γλώσσα και εμπειρία και έτσι το τελικό αποτέλεσμα καταφέρνει να εξισορροπήσει μεταξύ κωμωδίας και δράσης, με λελογισμένη υπερβολή και μια γενναίες δόσεις αυτοσαρκασμού και μετά -αστείων.
Στα τρία μέχρι στιγμής τεύχη του Πόναν, παρουσιάζονται αρκετοί χαρακτήρες, όπως η Φεμίνα Φατάλ, ο Λαγουραίος και, προφανώς, ο Φλάφης, που μαζί με άλλους συνθέτουν ένα πολύπλοκο ψηφιδωτό προσώπων που γεννιούνται είτε από ένα λογοπαίγνιο είτε από μία κωμική αναφορά σε κάποιο έργο της μαζικής κουλτούρας, με μεγάλη αγάπη σε πιο καλτ μορφές όπως πχ… ο Κώστας Τσάκωνας ή και παλαιότερες δουλειές του ίδιου του Γιάννη Ρουμπούλια, κινηματογραφικές φύσεις. Όσο περσσότερο γνωρίζει κανείς αυτές τις αναφορές, τόσο περισσότερο θα νιώσει το ιδιαίτερο και πηγαίο χιούμορ του έργου.
Αυτή είναι και η μεγάλη δύναμη του Πόναν, που στην ουσία του είναι ένα αστείο μεταξύ φίλων για τα πράγματα που αγαπάνε. Αυτή η χαβαλεδιάρικη ατμόσφαιρα είναι κάτι που είτε ο αναγνώστης γνωρίζει τον Rubus είτε όχι, τον ζεσταίνει. Γιατί φαίνεται ο παιδικός σχεδόν ενθουσιασμός, η όρεξη και το μεράκι για αυτό που διαβάζει.
Επιπλέον, παρά το μικρό μέγεθος των τευχών του, οι ιστορίες του Πόναν καταφέρνουν να είναι επαρκώς δομημένες, με αρχή, μέσο και εκρηκτικό φινάλε, πράγμα δύσκολο όταν σε περιορίζει ο χώρος. Σε αυτό βοηθάει πολύ βέβαια το ότι οι ίδιες οι ιστορίες είναι, κατά μία έννοια, γνωστές στον αναγνώστη, από παραδοσιακές επικές ιστορίες, αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι η παρώδηση τους γίνεται με ιδιαίτερα ικανοποιητικό τρόπο.
Την ίδια στιγμή, το σχέδιο του Ρουμπούλια απηχεί τις δικές του επικές καταβολές, και τα έργα δράσης που έχει κάνει στο παρελθόν. Από τους πλέον γλαφυρούς Έλληνες καλλιτέχνες σε αυτόν τον τομέα, ο Ρομπούλιας αποδίδει σώματα μυώδη, σχεδόν ανάγλυφα, με εντυπωσιακή λεπτομέρεια. Το ασπρόμαυρο της αυτοέκδοσης όχι μόνο δεν τον περιορίζει, αλλά καταφέρνει και εκμεταλλεύεται όλες τις σκιερές αποχρώσεις και αντιθέσεις. Οι χαρακτήρες του έτσι, ακόμα και αν υπάρχουν μόνο σε ένα καρέ, για ένα μόνο λογοπαίγνιο, παρουσιάζονται ζωντανοί, εκφράζοντας δύναμη και πλαστικότητα.
Επιλογικά, το Πόναν ο Μάρμαρος δεν έχει ψευδαισθήσεις για αυτό που είναι. Δεν προσπαθεί να επανεφεύρει τον τρόχό, ούτε το χρειάζεται. Είναι μια καλόκαρδη παρωδία, μια φιλική κουβέντα και ένα χνουδωτό, επικό αρκουδάκι. Και μα τον Βρωμ, το είχαμε ανάγκη!
Μια επική παρωδία
Χρειάζεται μεγάλη γνώση (και αρκετή αγάπη) για να παρωδήσεις σωστά κάτι. Ουσιαστικά απαιτείται να μπορέσεις να διακρίνεις τα δομικά του χαρακτηριστικά, να τα αποσυγκεντρώσεις και να τα επανασυνθέσεις, αφού έχει προστεθεί μια τάση κωμικής υπερβολής στο καθένα από αυτά. Έτσι το τελικό αποτέλεσμα ενώ μοιάζει με το αρκετό, έχει αρκετή φλόγα για να σταθεί από μόνο του, σαν κάτι το διαφορετικό, αλλά και την ίδια στιγμή όμοιο με το αρχικό.
Έτσι, λόγου χάρη, το Blazing Saddles του Mel Brooks είναι μια οξεία κριτική στις ρατσιστικές εκφορές των western, αλλά και την ίδια στιγμή ένα western με το ίδιο ύφος και δομή. Την ίδια στιγμή, το Galaxy Quest είναι μια πολύ εύηχη διαμαρτυρία για τα προβλήματα των space opera και ταυτόχρονα από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του είδους.
Με παρόμοιο τρόπο, το Πόναν ο Μάρμαρος του Γιάννη Ρουμπούλια μπλέκει όλη την αγάπη του για τα επικά αναγνώσματα, με κυριότερο προφανώς τον Κόναν τον Βάρβαρο, μαζί με τις ελληνικές εμπειρίες και φιγούρες από την εγχώρια πολιτισμική παραγωγή, γλώσσα και εμπειρία και έτσι το τελικό αποτέλεσμα καταφέρνει να εξισορροπήσει μεταξύ κωμωδίας και δράσης, με λελογισμένη υπερβολή και μια γενναίες δόσεις αυτοσαρκασμού και μετά -αστείων.
Στα τρία μέχρι στιγμής τεύχη του Πόναν, παρουσιάζονται αρκετοί χαρακτήρες, όπως η Φεμίνα Φατάλ, ο Λαγουραίος και, προφανώς, ο Φλάφης, που μαζί με άλλους συνθέτουν ένα πολύπλοκο ψηφιδωτό προσώπων που γεννιούνται είτε από ένα λογοπαίγνιο είτε από μία κωμική αναφορά σε κάποιο έργο της μαζικής κουλτούρας, με μεγάλη αγάπη σε πιο καλτ μορφές όπως πχ… ο Κώστας Τσάκωνας ή και παλαιότερες δουλειές του ίδιου του Γιάννη Ρουμπούλια, κινηματογραφικές φύσεις. Όσο περσσότερο γνωρίζει κανείς αυτές τις αναφορές, τόσο περισσότερο θα νιώσει το ιδιαίτερο και πηγαίο χιούμορ του έργου.
Αυτή είναι και η μεγάλη δύναμη του Πόναν, που στην ουσία του είναι ένα αστείο μεταξύ φίλων για τα πράγματα που αγαπάνε. Αυτή η χαβαλεδιάρικη ατμόσφαιρα είναι κάτι που είτε ο αναγνώστης γνωρίζει τον Rubus είτε όχι, τον ζεσταίνει. Γιατί φαίνεται ο παιδικός σχεδόν ενθουσιασμός, η όρεξη και το μεράκι για αυτό που διαβάζει.
Επιπλέον, παρά το μικρό μέγεθος των τευχών του, οι ιστορίες του Πόναν καταφέρνουν να είναι επαρκώς δομημένες, με αρχή, μέσο και εκρηκτικό φινάλε, πράγμα δύσκολο όταν σε περιορίζει ο χώρος. Σε αυτό βοηθάει πολύ βέβαια το ότι οι ίδιες οι ιστορίες είναι, κατά μία έννοια, γνωστές στον αναγνώστη, από παραδοσιακές επικές ιστορίες, αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι η παρώδηση τους γίνεται με ιδιαίτερα ικανοποιητικό τρόπο.
Την ίδια στιγμή, το σχέδιο του Ρουμπούλια απηχεί τις δικές του επικές καταβολές, και τα έργα δράσης που έχει κάνει στο παρελθόν. Από τους πλέον γλαφυρούς Έλληνες καλλιτέχνες σε αυτόν τον τομέα, ο Ρομπούλιας αποδίδει σώματα μυώδη, σχεδόν ανάγλυφα, με εντυπωσιακή λεπτομέρεια. Το ασπρόμαυρο της αυτοέκδοσης όχι μόνο δεν τον περιορίζει, αλλά καταφέρνει και εκμεταλλεύεται όλες τις σκιερές αποχρώσεις και αντιθέσεις. Οι χαρακτήρες του έτσι, ακόμα και αν υπάρχουν μόνο σε ένα καρέ, για ένα μόνο λογοπαίγνιο, παρουσιάζονται ζωντανοί, εκφράζοντας δύναμη και πλαστικότητα.
Επιλογικά, το Πόναν ο Μάρμαρος δεν έχει ψευδαισθήσεις για αυτό που είναι. Δεν προσπαθεί να επανεφεύρει τον τρόχό, ούτε το χρειάζεται. Είναι μια καλόκαρδη παρωδία, μια φιλική κουβέντα και ένα χνουδωτό, επικό αρκουδάκι. Και μα τον Βρωμ, το είχαμε ανάγκη!
Displaying 1 - 5 of 5 reviews