Λέμον πάι

by Κωνσταντίνα Μόσχου

Η κυρία µπήκε στο γραφείο µου στις 26 Μαρτίου, ώρα 9:13. Κάθισε στην πολυθρόνα απέναντί µου, άναψε τσιγάρο, έσκυψε προς το µέρος µου και είπε: «Νοµίζω πως κάποιος µε παρακολουθεί».

Τώρα θυµάµαι ακριβώς όσα συντελέστηκαν εκείνο το βράδυ. Όταν έσκυψε προς το µέρος µου, το µόνο που πρόσεξα ήταν το περίτεχνο ντεκολτέ της. Έµεινα για λίγο άφωνος. Συνειρµικά, έφερα στον νου µου την κλασική σκηνή του «Love Happy», µε τη µοιραία Μέριλιν να περπατά λικνιστά µπροστά από τα γουρλωµένα µάτια του Γκράουτσο Μάρξ και να του µιλά µε την παθιάρική της φωνή: «Θέλω να µε βοηθήσεις… Νοµίζω πως κάποιοι µε ακολουθούν…» «Αλήθεια;» της απαντά γοητευµένος εκείνος, «δεν µπορώ να καταλάβω γιατί».

Το τελευταίο εικοσιτετράωρο, η ίδια πελάτισσα τηλεφώνησε και µου ζήτησε τροµοκρατηµένη να την επισκεφτώ στο διαµέρισµά της, στο Κολωνάκι. Κάτι κακό τής είχε συµβεί, µου είπε. Έπρεπε λοιπόν να πάω. Για να διαπιστώσω τελικά πως το διαµέρισµα ήταν προφανώς ακατοίκητο, για όσο διάστηµα τουλάχιστον µαρτυρούσε η σκόνη στην πόρτα της. Ή µήπως της είχε ήδη συµβεί αυτό το κακό για το οποίο µε είχε προειδοποιήσει;

320 pages, Paperback

Published March 15, 2018

About the author

Η Κωνσταντίνα Μόσχου γεννήθηκε στην Αθήνα και εργάστηκε στον έντυπο ημερήσιο και περιοδικό Τύπο. Το 2008 εκδίδει το πρώτο της βιβλίο, και συνεχίζει εναλλάσσοντας λογοτεχνικά είδη ενώ παράλληλα αρθρογραφεί με αντικείμενο τη λογοτεχνία. Έχει συμμετάσχει σε συλλογικές εκδόσεις διηγημάτων και μυθιστορημάτων, και αφηγήματά της δημοσιεύθηκαν σε εφημερίδες. Σε ατομικό επίπεδο έχουν εκδοθεί τα βιβλία της Ο θησαυρός του Ποσειδώνα, Η πόλη της Υδράηρας, Όσο υπάρχει Ανατολή, Λέμον πάι, Σταχτόνερο, Οι κυρίες με τα τιρκουάζ, Γεράκια στο κλουβί, Ραντεβού στου Μπο, Μέρσι.

Reviews

[Alexandra Matobookalo · Rating 5 out of 5]

Το πρώτο που θέλω να αναφέρω γι’ αυτό το βιβλίο είναι η εξαιρετικά καλή γραφή του. Η Κωνσταντίνα Μόσχου, έχοντας μεγάλη εμπειρία στο χώρο του βιβλίου αλλά και γενικά στον έντυπο τύπο -το οποίο θεωρώ παίζει βασικό ρόλο στη διαμόρφωση μιας ήδη σωστής χρήσης της γλώσσας-, με κέρδισε από την αρχή λόγω της ωραίας και στρωτής γραφής της. Μας παρουσιάζει ένα βιβλίο που ο συνδυασμός της φρεσκάδας στο λόγο και της συγγραφικής ωριμότητας είναι απόλυτα ισορροπημένος. Ο αναγνώστης δεν κουράζεται καθόλου και η ροή του είναι όπως χρειάζεται για να σε κρατήσει και να μην θες να το αφήσεις από τα χέρια σου.
Οι χαρακτήρες που μας δείχνει είναι αρκετά ολοκληρωμένοι, με ωραίες προσωπικότητες και αληθοφανέστατους διαλόγους μεταξύ τους. Σου δημιουργεί μια αίσθηση σαν να ξέρεις κάποιους από αυτούς από καιρό με πρώτο και καλύτερο τον Στάθη Παντελιά.
Ο Παντελιάς είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ και ο αφηγητής της ιστορίας -αφού έχουμε πρωτοπρόσωπη αφήγηση- ο οποίος είναι ένας εξαιρετικός ερευνητής και πολύτιμος εξωτερικός συνεργάτης της αστυνομίας. Αδύνατο να μην τον συμπαθήσεις και να μη θες να τον βοηθήσεις.
Όσο για την ιστορία, μπορώ να πω ότι σου κεντρίζει το ενδιαφέρον αφού διαβάσεις λίγες σελίδες, προκαλώντας σε μετά να το διαβάζεις απνευστί. Δεν πρόκειται για την “κλασική” ιστορία με την ανακάλυψη ενός πτώματος που χρειάζεται να βρουν το δολοφόνο του αλλά ξεκινάει με μια ωραία και μοιραία γυναίκα που νιώθει ότι την απειλούν. Το εάν θα υπάρξουν και πτώματα στην πορεία θα το ανακαλύψεις εσύ…

Συμπέρασμα
Κατατάσσω το Λέμον Πάι στα πιο καλογραμμένα βιβλία που διάβασα φέτος. Επίσης αρχίζω να καταλαβαίνω ότι έχω μια αδυναμία στους ιδιωτικούς ντετέκτιβ οπότε θα ήθελα να δω μια συνέχεια στο βιβλίο ώστε να μάθω και άλλα. Totally worth reading it!

[Vicky Ziliaskopoulou · Rating 4 out of 5]

Τα διάβασα λίγο ανάποδα τα δύο βιβλία που έχουν εκδοθεί με τον ντετέκτιβ Στάθη Παντελιά, αλλά δεν πειράζει, είναι αυτοτελείς ιστορίες. Όπως οι κυρίες με τα τιρκουάζ έτσι και η λέμον πάι, είναι βιβλία καλογραμμένα, με έξυπνη πλοκή και γρήγορη εξέλιξη. Ιδιαίτερο μπόνους δίνω για το χιούμορ της συγγραφέως (και συνεπώς και του Στάθη Παντελιά) αφού όλο το βιβλίο είναι γραμμένο ανάλαφρα και με ευχάριστη διάθεση. Αν το πετύχετε κάπου ρίξτε μια ματιά, διαβάστε κάνα δύο σελίδες, λογικά θα σας αρέσει.

https://thematofylakes.gr/

https://kiallovivlio.blogspot.com/

[MTK · Rating 2 out of 5]

Προσπαθεί να είναι κωμικό αστυνομικό μυθιστόρημα, αλλά δεν τα καταφέρνει καλά σε κανένα από τα δύο.

[Ευα Μηλιά Κουτσουμπα · Rating 5 out of 5]

ΛΕΜΟΝ ΠΑΙ

Κλειστε τα μάτια και αφεθητε στο χρονο.
Φερτε στο νου μια ασπρομαυρη εποχή, ασπρομαυρη ταινία, ασπρομαυρες στιγμές. Διχως προβληματα παρα μοναχα γελιο και ηρεμία.
Ωπ να και ο Γκιονακης.
Πιασε μια πορτοκαλαδα βρε καλλιτέχνη.
- Πορτοκαλαδα απο πορτοκάλια;
- Οχι απο μουσμουλα.
Να και τα κιτρινα γάντια.
Να και ο συζηγος και η γυναίκα του που ξενοπερπατα.
Εδω ειμαστε.
Σταθείτε λοιπον παρτε στο χέρι τη πορτοκαλαδα απο μουσμουλα και ανοιξτε το βιβλιο.

Και τι δε εχει αυτη η Λεμον παι.
Γελιο ιντριγκα, σασπένς, ενας ντετεκτιβ που ερωτευτηκα για το μυαλο του και τις σκεψεις του.
Μα φυσικα ο Πελ ηταν η αδυναμία μου.
Το μονο που δε έχει ειναι.. Εναν δολοφονο. Ειναι πολλα τα λεφτα Αρη οπότε εχει περισσοτερους δολοφονους.

Το ξεκινησα με επιφυλαξη λογο κακου μουντ.
Αλλά δικαιωθηκα. Πως αλλιως αφου το τελειωσα σε μια μερα.
Γελασα, σοβαρεψα.
Αχ αυτη η λεμον παι.
Σαγηνευτηκη, μοιραια, με χιουμορ μα και πλανευτρα του μυαλου.
Μανα μου τουτο δε ηταν γλυκο. Ζωη ηταν.
Ζωη που σε βγαζει απο τα καθημερινά προβλήματα, ζωη που σε γυρνα σε αλλες εποχες, σου χαριζει χαμογελο, ε ενταξει εφυγε και ο καφες ενα ποτηρι λιγότερο και ένας λεκες που θα βγει στο πλυντηριο. Αλλα τι αποκομίζεις απο αυτο το λεκε.
Η συγγραφέας εγραφε σαν να ηθελε να δωσει στο καθε αναγνωστη μια στιγμή ξεγνοιασιάς.
Οκ. Δε ειναι το αστυνομικο που τρως νυχακια, ουτε το αστυνομικό που πατας στο κινητο κληση για το 100 και περιμενεις με το μαχαίρι ανα χειρας να σε σκοτώσουν η να σκοτώσεις.
Που ακομη και οι ακακες κατσαριδες σε κάνουν να φοβασαι.
Αλλα ηταν ενα απολαυστικο βιβλίο.
Θα το χαρακτηριζα βιβλίο κλασικης λογοτεχνίας.
Λιγο αγκαθα, λιγο αστυνομο μπεκα και φυσικα λιγη πορτοκαλαδα απο μουσμουλα.
Ποσο ανάγκη τελικά εχουμε αυτα τα αναγνωσματα ξεφευγουμε.
Δε πλαταγιαζει, ουτε κανει μπυροκοιλιτσα. 😂
Υπεροχο απλα, ευφανταστο και ακρως καλοκαιρινο.
- Αχ. Ωπ εδω είσαι βρε καλλιτεχνη ακομη;
- Ε ναι, αφεντικο σε κοιταζω που ονειρευεσαι χαμογελαστη.
- Φεύγω καλλιτέχνη μου γυρναω πισω. Καλα περασαμε αλλα ηταν λιγο

[Elisso]

"Αισθανόμουν ξαφνικά σαν λιοντάρι στο κλουβί. Έπρεπε οπωσδήποτε να δώσω μια απάντηση στα ερωτήματα μου, να βρω την άκρη του νήματος σ' αυτήν την υπόθεση, που δεν με αφορούσε αλλά, δεν ξέρω γιατί, με γοήτευε.
Φταίει το αστυνομικό μου δαιμόνιο; Η αρρωστημένη μου περιέργεια; Ή ο ψυχαγκαναστικός εγκέφαλος μου που ψάχνει απεγνωσμένα να λύσει ένα πολύπλοκο σταυρόλεξο, κι αν δεν τα καταφέρει κινδυνεύει να τρελαθεί; 
Έριξα ένα μπουφάν πάνω μου, πήρα τα κλειδιά του γραφείου και βγήκα με προσοχή. Ποτέ δεν ξέρεις τι σε περιμένει εκεί έξω."

Ο Στάθης Παντελιάς είναι ιδιωτικός ντετέκτιβ ερευνών και στα χέρια του πέφτουν αρκετές περίεργες υποθέσεις. Μία από αυτές είναι και η υπόθεση της Φιλίππα Κοροβέση η οποία αισθάνεται ότι κάποιος την παρακολουθεί. Ο Παντελιάς αναλαμβάνει την υπόθεση της και παλεύει να κρατήσει την ακεραιότητα του μπροστά στη θέα μιας μοιραίας πλούσιας γυναίκας που δείχνει να τον πολιορκεί ανελέητα. Στη ζωή του όμως υπάρχει η γεμάτη φρεσκάδα Τζέσυ που ονειρεύεται να γίνει τραγουδίστρια και ψάχνει να βρει τον άνθρωπο που θα της κυκλοφορήσει τον πρώτο της δίσκο χωρίς ουσιαστικά αποτελέσματα. Ο Στάθης έχει και τις γνωριμίες του στην αστυνομία με "κολλητό" του τον ιατροδικαστή Πελοπίδα Αλιάκμων που τον σέρνει στα νυχτοπερπατήματα του αλλά τον βοηθάει και με τις συμβουλές του. Ο Παπαμιχαήλ, ο αρχηγός της αστυνομίας, ναι μεν χαίρεται την παρέα του Παντελιά αλλά θα ήθελε να μην μπλέκεται στα πόδια του και φυσικά στις υποθέσεις που ερευνούν οι άντρες του. Έλα όμως που ο ιδιωτικός ερευνητής είναι τσακάλι και πολλές φορές γνωρίζει καταστάσεις και γεγονότα πριν από τους ίδιους. Στην ουσία είναι ένα ντετέκτιβ με άκρες...

Στην πόλη των Αθηνών έχουν σημειωθεί τρεις δολοφονίες επιφανών ανθρώπων της κοινωνίας και η αστυνομία παλεύει να ανακαλύψει ποιος κρύβεται πίσω από αυτές. Ο Παντελιάς είναι πεπεισμένος πως υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στην υπόθεση της Κοροβέση και σε αυτή των δολοφονιών. Του λείπει όμως ο συνδετικός κρίκος. Ο Σωτήρης που έχει τον καφενέ στο κτίριο που στεγάζεται το γραφείο του και τον περιποιείται με τις "καλλιτεχνικές" του πορτοκαλάδες είναι από τους ανθρώπους που τους αρέσει να χώνουν τις μύτες τους σε ξένες υποθέσεις. Καφετζής γαρ που γνωρίζει καλά τους ανθρώπους θα γίνει άθελα του ένας αξιοθαύμαστος βοηθός του Στάθη και θα βάλει το χεράκι του ώστε να φτάσει στη λύση του μυστηρίου των τριών θανόντων. Στην πορεία του, ο Παντελιάς, θα βρεθεί αντιμέτωπος με τη μαφία, με μπράβους, με δολοφόνους που κρύβονται στο σκοτάδι, με νεαρούς ζιγκολό, με πληγωμένους κληρονόμους. Η εκπαιδεύτρια του όμως, η Ντενίς με το όνομα, τον έχει προετοιμάσει για τα πάντα. "Έσο έτοιμος" είναι το σύνθημα της και ο Παντελιάς το γνωρίζει καλά. 

"Καθόμουν τώρα αναπαυτικά στην πολυθρόνα μπροστά από το γραφείο του αρχηγού και τον παρατηρούσα καθώς έπαιζε τα δάχτυλα του νευρικά πάνω στα ντοσιέ. Εγώ, αντιθέτως, εξακολουθούσα να διατηρώ την ψυχραιμία μου χάρη στις απαλές κινήσεις της μαστίχας που περιέφερα στο στόμα μου."

Η Κωνσταντίνα Μόσχου δημιούργησε ένα πραγματικά λαχταριστό αστυνομικό μυθιστόρημα όπως ακριβώς είναι και ο τίτλος του. Μια "Λέμον Πάϊ" που περιέχει γλυκόξινους συνδυασμούς αναγνωστικών γεύσεων που θα μας ταξιδέψουν στον κόσμο του ήρωα Στάθη Παντελιά. Η συγγραφέας έχει επιλέξει την πρωτοπρόσωπη γραφή με κύριο αφηγητή τον ιδιωτικό ντετέκτιβ και εξαιρετικούς διαλόγους που μας ανεβάζουν τη διάθεση καθώς τους διαβάζουμε. Οι χαρακτήρες του βιβλίου γίνονται άμεσα οικείοι στα μάτια μας καθώς πρόκειται για απλούς καθημερινούς ανθρώπους και είναι σίγουρο ότι θα τους αγαπήσουμε μέσα από τις ιδιαιτερότητες που διακατέχουν τον καθέναν τους ξεχωριστά. Η ροή της ιστορίας είναι γρήγορη μέσα από την απλή γραφή που έχει υιοθετήσει η συγγραφέας και δεν κουράζει καθόλου τους αναγνώστες καθώς κυλάει με ιδιαίτερη άνεση. Η πλοκή είναι σφιχτά δεμένη και τίποτα δεν αποκαλύπτεται τυχαία παρά μόνο όταν φτάνει κανείς κυριολεκτικά στις τελευταίες σελίδες. Μπορεί στην πορεία να δημιουργούνται κάποιες υποψίες που αποτελούν το αλατοπίπερο της υπόθεσης και δίνουν ώθηση στον αναγνώστη για να συνεχίσει να διαβάζει με τον ίδιο ακατάπαυστο ρυθμό μέχρι να φτάσει στη λύση του μυστηρίου.

Ο Στάθης Παντελιάς, ο Πελοπίδας Αλιάκμων, ο καφετζής Σωτήρης, η νεαρά Τζέσυ, ο Παπαμιχαήλ και ο Λευτέρης Σιγανός-δεξί χέρι του αρχηγού της αστυνομίας-είναι μια υπέροχη ομάδα που μας συστήνεται μέσα από το βιβλίο της Κωνσταντίνας Μόσχου που σίγουρα θα μας κάνει να τους αναπολήσουμε όταν θα έχουμε κλείσει το βιβλίο. Είναι από τους χαρακτήρες που ένας αναγνώστης θα ήθελε να τους έβλεπε και σε μελλοντικές περιπέτειες στα στενά της Αττικής. Το "Λέμον Πάϊ" είναι ένα απολαυστικό αστυνομικό μυθιστόρημα που θα μας θυμίσει ασπρόμαυρες νουάρ ταινίες με ιδιωτικούς ντετέκτιβ που φορούν καπέλο και καπαρντίνα με το όνομα τους γραμμένο στην τζαμένια πόρτα του γραφείου τους αλλά και παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο με ατάκες που θυμίζουν ηθοποιούς όπως ο Γκιωνάκης, ο Βέγγος, ο Αυλωνίτης και πολλοί άλλοι. Παρόλα αυτά αποτελεί ένα πόνημα που διαδραματίζεται στην εποχή μας διαθέτοντας όμως εκείνον τον χαρακτήρα που συναντάμε σε συγγραφείς κλασικών νουάρ μυθιστορημάτων και το κάνει να ξεχωρίζει για το σπιρτόζικο ταπεραμέντο του, τους χιουμοριστικούς του διαλόγους και το μυστηριώδες του περιεχόμενο. 

[Maria Altiki · Rating 3 out of 5]

Είναι εμφανής η επιρροή του Τσάντλερ στην ιστορία που στήνει η Κωνσταντίνα Μόσχου στο Λέμον Πάι της. Ο Στάθης Παντελιάς είναι ο Έλληνας Μάρλοου, σε πολύ soft εκδοχή με μεγάλη δόση σάτιρας. Ο Στάθης σε αντίθεση από τον Μάρλοου αντί να πίνει ουίσκι και να καπνίζει, του αρέσουν οι φρεσκοστυμμένες πορτοκαλάδες και οι μαστίχες Χίου ή φράουλα. Στην τσαντλερική Αθήνα κυνηγάει μπράβους και ζιγκολό, τρώει ξύλο και αποφεύγει μια βροχή από σφαίρες, προσπαθώντας να προστατέψει την fame fatale Φιλίππα Κοροβέση που είναι πελάτισσα του. Στην αρχή μου φάνηκαν περίεργα όλα αυτά, αλλά όταν καταλάβεις πως δεν πρόκειται για μια ρεαλιστική ιστορία, μπορείς να διασκεδάσεις διαβάζοντας τις περιπέτειες του Στάθη και να περάσεις όμορφα.

[Παναγιώτα Σταυρίδη · Rating 5 out of 5]

Ένα από τα πιο ευχάριστα αναγνώσματα-αστυνομικά που έχω διαβάσει. Τον ντετέκτιβ Παντελια με την μαστίχα του τον λάτρεψα, τον κατατάσσω στην λίστα με τους πιο αγαπημένους μου ήρωες απο βιβλίο. Η γραφή είναι εξαιρετική μα και πολύ έξυπνη δεν βαρέθηκα ούτε λεπτό, υπάρχει ένταση, περιπέτεια, μυστήριο, όλα με χιουμοριστική νότα και σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση . Οι χαρακτήρες ολοκληρωμένοι, οι διάλογοι έξυπνοι και αληθοφανείς.
Περιμένω πως και πώς την επομένη έρευνα του Στάθη Παντελια.

[Μαρια Κουλουρη · Rating 5 out of 5]

''Ένας ασυμβίβαστος ιδιωτικός ντετέκτιβ ο Στάθης Παντελιάς, που λατρεύει την πορτοκαλάδα και τη μαστίχα Χίου, μια παρ΄ολίγο πελάτισσά του σε στυλ Jessica Rabbit, η Φιλίππα, ένας εκκεντρικός ιατροδικαστής ο Πελοπίδας Αλιάκμονας, μια γυναίκα- παιδί που δεν θα μεγαλώσει ποτέ, η Τζέσυ - δεν χρειάζονται συστάσεις, θα ζήσετε άλλωστε κομμάτια της προσωπικότητάς της και της γοητείας της – ''πετάω Θεσσαλονίκη'', ''σε σκέφτομαι'', ''Η ταμπέλα γράφει Μακεδονία, πήρα λάθος αεροπλάνο ;'' ,''τώρα τρώω μπουγάτσα '',
''Μήπως έχω παχύνει;''😂, πέντε φόνοι και μια λέμον-πάϊ, συνθέτουν το πολύ καλό μυθιστόρημα της Κωνσταντίνας Μόσχου.

Ο Στάθης Παντελιάς ένας ιδιοφυής και λίγο ιδιόρρυθμος ντετέκτιβ που έχει τις ''άκρες'' του στην αστυνομία – η βοήθειά του σε παλιότερες υποθέσεις ήταν μεγάλη, κάτι που με λίγο δυσκολία αναγνωρίζει ο αρχηγός της - μπλέκεται σε δύο διαφορετικές – φαινομενικά -υποθέσεις !
Βρώμικα κυκλώματα, άνθρωποι της νύχτας, άνθρωποι διψασμένοι για την εξουσία και για το χρήμα, είναι το φόντο που στήνει άριστα η συγγραφέας για να συνοδέψει τον ήρωά της στις περιπέτειές του.
Μόνο που ο Στάθης Παντελιάς είναι ένας ρομαντικός και ευαίσθητος ντετέκτιβ, το άκρο αντίθετο από τους σκληροτράχηλους ήρωες που συναντάμε συνήθως στην αστυνομική μυθιστορία, κι αυτή είναι η γοητεία του!
Με πληροφορίες από τον κολλητό του φίλο, τον ιατροδικαστή Πελοπίδα Αλιάκμονα, και με σύμμαχο την εξυπνάδα του, προσπαθεί να βρει τους δολοφόνους, και παράλληλα να προστατεύσει την παρ΄ολίγο πελάτισσά του.

Η Κωνσταντίνα Μόσχου σκιαγραφεί με πολύ χιούμορ το φοβερό αυτό δίδυμο, αποφεύγοντας αριστοτεχνικά να το μετατρέψει σε καρικατούρα, κάτι που θα μπορούσε άνετα να γίνει.
Ο ιατροδικαστής Πελ ή ποταμός – Αλιάκμονας το επίθετό του- κατά τον αρχηγό της αστυνομίας, λατρεύει τα ξενύχτια, τις μπαρότσαρκες, αλλά και τη δουλειά του !
''Εδώ είναι τρέλα!'' έκανε ενθουσιασμένος. '' Δεν μου έχει ξανατύχει τέτοια περίπτωση. Σε πλήρη αποσύνθεση ο τύπος. Έχω ενθουσιαστεί ! '' σελ 53.
''Τώρα δεν προλαβαίνω να σου μιλήσω άλλο, τρέχουν ζουμιά από τον τύπο. Απίστευτο. Δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο ! '' σελ. 54.
Ένας καφετζής, ο Σωτήρης, ένα αυτοκίνητο, ο Τάκης, ένα μπιμπελόσκυλο που κουνά το κεφάλι του και συμφωνεί μαζί του, η φίλη του, Τζέσυ που ποτέ δεν εμφανίζεται στην ιστορία παρά μόνο παρεμβαίνει τηλεφωνικά, ( πολύ καλό τρικ της συγγραφέως ), είναι ο κόσμος του βασικού ήρωα.
‘Ένας κόσμος φοβερά γοητευτικός μέσα σε μια ιστορία που έχει δυνατή πλοκή και είναι δοσμένος με άνετο πρωτοπρόσωπο αφηγηματικό λόγο!

Η Κωνσταντίνα Μόσχου δεν ξεφεύγει από τον αρχικό σκοπό της, να μας δώσει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα. Η φρέσκια ματιά της το κάνει ξεχωριστό!
Αν θέλετε να διαβάσετε ένα έξυπνο, δροσερό, με λεπτό χιούμορ μυθιστόρημα, το Λέμον Πάϊ είναι ό,τι πρέπει! Και γιατί όχι; Μπορείτε να το συνοδεύσετε με ένα κομμάτι γλυκιάς υπέροχης λεμονόπιτας! ''

Θετικά στοιχεία :
Απλή, σωστή, ολοκληρωμένη γραφή.
Άνετος αφηγηματικός λόγος.
Σφιχτή πλοκή.
Λεπτό χιούμορ, έξυπνο, δροσερό.
Πολύ καλή επιμέλεια από την Καλλιόπη Κρητικού.

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Ο Στάθης Παντελιάς είναι ιδιωτικός ερευνητής, με πολλές και σημαντικές γνωριμίες με το αστυνομικό σώμα, από το οποίο φυσικά ποτέ δεν έκοψε επαφές. Μια μυστηριώδης πελάτισσα, πανέμορφη και σαγηνευτική, τον επισκέπτεται και του αναθέτει να μάθει ποιος την παρακολουθεί ενώ ταυτόχρονα ο αντικαταστάτης του «μεγάλου αφεντικού» της αστυνομίας, Παπαμιχαήλ, του αναθέτει την εξιχνίαση μας σειράς μαζικών δολοφονιών επιφανών ανθρώπων της κοινωνίας. Ο Παντελιάς μπλέκεται έτσι σε έναν κυκεώνα τραγελαφικών γεγονότων και σε μια υπόθεση με χιλιάδες κρίκους μιας αλυσίδας που δείχνει να μην έχει τελειωμό. Θα καταφέρει να βρει την άκρη; Πού θα δώσει μεγαλύτερο βάρος; Πόσα πρόσωπα μπορούν να μπλεχτούν; Τελικά μήπως αυτές οι δύο φαινομενικά άσχετες υποθέσεις έχουν κάτι κοινό;

Η κυρία Κωνσταντίνα Μόσχου επέστρεψε με ένα έξυπνο και ισορροπημένο αστυνομικό μυθιστόρημα, γεμάτο ένταση, ανατροπές, κωμικές σκηνές, εκπλήξεις και ολοζώντανους καθημερινούς διαλόγους. Η πρωτοπρόσωπη αφήγηση βοηθάει τον αναγνώστη να καταλάβει την ψυχοσύνθεση του Παντελιά και να γνωριστεί καλύτερα με το επαγγελματικό και το προσωπικό του περιβάλλον. Πρόκειται για ένα κείμενο που δεν έχει αίματα ή σκληρές εικόνες ενώ ταυτόχρονα η κωμικότητα που ενυπάρχει ανάμεσα στις σελίδες είναι έτσι τοποθετημένη που να μην υποβαθμίζει τη «σοβαρότητα» των περιστατικών. Επιπλέον, το γέλιο προκαλείται αβίαστα όχι τόσο από ατάκες όσο από την αλληλουχία των γεγονότων ή την τραγική ειρωνεία που εμφανίζεται κάπου κάπου. Η συγγραφέας ξέρει να παίζει καλά με το μυαλό του αναγνώστη και τον προ(σ)καλεί σε μια περιπέτεια διαφορετική από τις άλλες.

Μια βεντάλια χαρακτήρων δρα στο «Λέμον πάι»: η κοπέλα του Παντελιά, Τζέσυ, που θεωρεί τον εαυτό της τραγουδίστρια υψηλών προδιαγραφών και άγεται και φέρεται για μια καριέρα, η Φιλίππα Κοροβέση, που αναθέτει στον Παντελιά να βρει ποιος έχει φτάσει στο σημείο να χαλάσει τα φρένα (του αυτοκινήτου, όχι τα δικά της), ο αρχηγός Παπαμιχαήλ, που δε θέλει τον Παντελιά στα πόδια του ενώ ταυτόχρονα αγωνίζεται να δικαιολογήσει τον μισθό του εν όψει των άλυτων κατά συρροή εγκλημάτων, ο αγαπημένος μου ιατροδικαστής Πελοπίδας Αλιάκμων, με το αστείρευτο χιούμορ του που αποτελεί ένα εξαιρετικό δίδυμο με τον πρωταγωνιστή («Τώρα δεν προλαβαίνω να σου μιλήσω άλλο, τρέχουν ζουμιά από τον τύπο. Απίστευτο. Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο!», σελ. 54), ο πιστός, άτεγκτος και απρόσιτος αστυνόμος Σιγανός που τελικά αρχίζει να ραγίζει και να μιλάει για τη ζωή του με έναν συγκινητικό τρόπο, ο ανυπέρβλητος Σωτήρης ο καφετζής με τις πορτοκαλάδες του, που στεγάζεται στο ίδιο κτήριο με το γραφείο του ντετέκτιβ, θυμόσοφος και απαραίτητη κωμική νότα στην αφήγηση, με μια συγκινητική προσωπική ιστορία και ένα εύστροφο μυαλό που παίρνει μπρος σε ακανόνιστα διαστήματα, το μπιμπελόσκυλο στο αμάξι του Παντελιά και τόσοι άλλοι!

Η πλοκή είναι αριστοτεχνικά εξυφασμένη, μιας και όποιος αναλάβει να γράψει μια τέτοια ιστορία και δεν έχει την εγκράτεια και τις ικανότητες ενός συγγραφέα σαν την κυρία Μόσχου μπορεί εύκολα να την κάνει είτε άλυτο κουβάρι με άνευρο τέλος είτε βαρετή σε σημείο εκνευρισμού («Τι; Κι αυτός μπλέκεται στην υπόθεση; «Λάμψη» το κάναμε!»). Εδώ όμως κάθε νέο πρόσωπο που εμφανίζεται έχει τον λόγο του, την ατάκα του και τη θέση του ενώ θα εμφανιστεί ξανά αργότερα σε καίριο σημείο. Πραγματικά είναι προκλητικό και ταυτόχρονα δύσκολο να φτιαχτεί ένα τέτοιο παζλ χαρακτήρων και να τιθασευτεί η εξάπλωση τόσων χαρακτήρων μες στο βιβλίο. Η ίδια η συγγραφέας, με έναν υπέροχο αυτοσαρκασμό, διαπιστώνει σε κάποιο σημείο μέσα από τα λόγια του Παντελιά: «Όλη αυτή η επιχειρηματολογία μού θύμιζε το «Πού βαδίζουμε κύριοι» του Λουκιανού Κηλαηδόνη -τα ‘φτιαξε η Μαίρη ξαφνικά με το Λευτέρη, που γουστάριζε τη Νένα πριν γνωρίσει τη Γωγώ, που τα είχε με τον Άρη, πριν τα φτιάξει με τη Μαίρη, που κάποτε τη γούσταρα κι εγώ» (σελ. 257). Ακόμα και η πρωταγωνίστρια λέμον πάι δεν είναι αυτό που φαίνεται κι εκεί έχουμε άλλο ένα έξυπνο εύρημα για τη λύση τη υπόθεσης.

Το μυθιστόρημα ούτε σοβαροφανές είναι ούτε εύπεπτο. Με την κωμική νότα μπορείς να περάσεις τις μεγαλύτερες αλήθειες, επομένως εδώ, χάρη στο γέλιο που έριχνα συχνά πυκνά, πέρασε υποδόρια ο κοινωνικός σχολιασμός της σημερινής πραγματικότητας, με τη διαφθορά της αστυνομίας, τη λαχτάρα των ανθρώπων για χρήμα κι εξουσία, τα άκρα στα οποία μπορεί να φτάσει κάποιος για εκδίκηση, τις μηχανορραφίες που μπορούν να στηθούν για να κρύψουν βρώμικα κυκλώματα, ακόμη και τον τρόπο που πρέπει να βρει κάποιος να εξισορροπεί αρμονικά την προσωπική και επαγγελματική του ζωή. Πολλά πρόσωπα, πολλά αίτια και αιτιατά, πολλοί ύποπτοι, διπλοί ρόλοι, απολαυστικές καταστάσεις και δύσκολα αινίγματα είναι μερικά από τα συστατικά της επιτυχημένης συνταγής που ακολουθεί το βιβλίο. Ελπίζω σύντομα να ξαναβρεθώ με κάποιους από αυτούς χαρακτήρες!

[Georgia Retetakou · Rating 5 out of 5]

Ένας παράξενος ιδιωτικός ερευνητής ο Στάθης Παντελιάς, μπλέκεται σε μια σύνθετη υπόθεση που ξετυλίγεται έξυπνα και μεθοδικά σε δυο επίπεδα. Απο την μία πλευρά η μυστηριώδης, σκοτεινή και σαγηνευτική Φιλίππα, που του αναθέτει να βρει ποιος την παρακολουθεί. Και από την άλλη η βοήθεια που του ζητείτε από την αστυνομία, για την ανεύρεση στοιχείων σε μια σειρά αλλεπάλληλων φόνων ατόμων που ανήκουν στην αφρόκρεμα της Ελληνικής Κοινωνίας. Μέσα σε έναν γρήγορο ρυθμό. Μέσα από μια σειρά γεγονότων που ξετυλίγονται με χιούμορ και έξυπνη φαντασία. Με την εμπλοκή ξεχωριστών και μοναδικών ηρώων που πλαισιώνουν τον Στάθη Παντελιά στην προσωπική του ζωή. Αλλά και πρόσωπα που προστίθενται στην αναζήτηση του ή στην παραπλάνηση του. Με έναν ξεχωριστό και διαφορετικό τρόπο γεμάτο από έντονες διακυμάνσεις που μας κάνουν διαρκώς να χαμογελάμε, θα ακολουθήσουμε την πορεία μιας πολύ διαφορετικής ιστορίας στον λαβύρινθο των στοιχείων δυο υποθέσεων που δεν είναι και τόσο τυχαίες.

Η Κωνσταντίνα Μόσχου σε αυτό της το βιβλίο καταφέρνει να μας παρουσιάσει ένα έξυπνο αστυνομικό μυθιστόρημα , συνδυάζοντας παράλληλα το χιούμορ, τους έξυπνους, καυστικούς και σαρκαστικούς διαλόγους περνώντας μέσα στο κείμενο της, κάποιες πολύ δυνατές αλήθειες. Έξυπνα και φρέσκα τεχνάσματα. Διαφορετικά και ξεχωριστά λογοπαίγνια. Ατάκες ή περιγραφές που μένουν και ξεχωρίζουν. Με λίγα λόγια έχει καταφέρει η συγγραφέας να πετύχει μια δικιά της μοναδική μυθιστορηματική μίξη με τέλεια αποτελέσματα. Σφιχτοδεμένη υπόθεση που βαδίζει με σκοπό προς μια κατεύθυνση χωρίς υπερβολές και φλυαρίες. Ήρωες οικείοι, καθημερινοί, προσιτοί στην σύγχρονη πραγματικότητα και τρωτοί στα προσωπικά τους πάθη. Οι συνοικίες της Αττικής, μέσα στις οποίες κινούνται οι ήρωες δημιουργούν ένα έντονο φόντο που σε κάνουν να τις αγαπήσεις βλέποντας τες με ένα διαφορετικό μάτι.

Λιτά εύστοχη και φειδωλά δοσμένη η βία που υπάρχει στο βιβλίο. Υπάρχουν φόνοι, υπάρχει ο φόβος, ο κίνδυνος, υπάρχει η αγωνία. Η ξέφρενη δράση των ηρώων. Όλα υπάρχουν ξεκάθαρα, αλλά όλα αλλάζουν μέσα από την λογοτεχνική ευστροφία της συγγραφέως που καταφέρνει να μας αποδώσει ακόμα και τις σκηνές βίας μέσα από ένα δικό της μοναδικό φίλτρο, που δεν τρομάζει αλλά ούτε αναιρεί τις εικόνες της βίας και του θανάτου.

Ιδιότυπο μυστήριο, υποδόριο χιούμορ και εμφανής αυτοσαρκασμός σε μια εντελώς πρωτότυπη ιστορία τόσο στο στήσιμο της πλοκής, όσο και στο πλάσιμο των χαρακτήρων. Ουσιώδεις και ακριβείς οι περιγραφές των γεγονότων. Απλότητα και ωριμότητα στην διαχείριση της μυθοπλασίας, Απολαυστικά δρώμενα, τραγελαφικές σκηνές, έντονες και δυναμικές παρεμβάσεις που προσγειώνουν έστω και στιγμιαία τον αναγνώστη στην πραγματική διάσταση της υπόθεσης. Για να τον τραβήξουν όμως και πάλι στο χαλαρό και παρορμητικό ύφος στο οποίο κινείται διαρκώς το βιβλίο. Γιατί από την αρχή μέχρι το τέλος η συγγραφέας μας οδηγεί σε μια επικίνδυνα ξεχωριστή ισορροπία ανάμεσα στο τραγικό, το σατιρικό και το κωμικό. Ανάμεσα στο κυνικό και το απόλυτο, στην ευαισθησία και στον έντονο συναισθηματισμό. Την μια χαλαρώνει το σκοινί της αγωνίας και την άλλη το τραβά και το τεντώνει. Πότε γλυκό και πότε ξινό το συναίσθημα. Πότε αστείρευτα αστείο και πότε ρεαλιστικά σοβαρό. Με έναν ιδιόμορφα ξεχωριστό τρόπο πραγματικά αυτό το βιβλίο κατορθώνει να μας οδηγήσει στην δικιά του μοναδική αλήθεια. Αυτήν που αξίζει να την ανακαλύψετε ταξιδεύοντας μέσα από τις σελίδες του.

Η συγγραφέας κατάφερε να δημιουργήσει έναν δικό της αυθεντικό και μοναδικό ήρωα που θα τον αγκαλιάσει ο κάθε αναγνώστης. Ο Στάθης Παντελιάς δεν είναι ένας τυχαίος ήρωας. Είναι αυτός ο ημιτελής πρωταγωνιστής που φτιάχνεται σιγά σιγά από τα ίδια του τα λάθη, τις γκάφες του και τις ίδιες τις ατέλειες του.

Η Κωνσταντίνα Μόσχου επίσης κατάφερε να συνδυάσει μοναδικά το αβίαστο γέλιο με την έξαρση της σκέψης και της φαντασίας. Την ίδια ώρα που ο αναγνώστης γελάει και χαμογελάει την ίδια ακριβώς στιγμή προσπαθεί να εισχωρήσει στην σκέψη και στην ψυχολογία του κάθε ήρωα. Και ταυτόχρονα να σπάσει τους κρίκους του μυστηρίου και να φτάσει μαζί με τον πρωταγωνιστή στην εξιχνίαση της υπόθεσης.

Εάν θέλετε να διαβάσετε ένα βιβλίο με έντονο και πρωτότυπο χιούμορ. Γεμάτο ένταση, αγωνία και ξεχωριστές εξελίξεις διαβάστε το με μια ανάσα. Γιατί το γλυκό και το ξινό της ζωής συμβαδίζουν σε έναν εξαιρετικό συνδυασμό μυστηρίου, έντασης και δράσης.

https://vivlionerga.blogspot.com/2018...

[Ευαγγελία Τσουκαλά · Rating 5 out of 5]

Το Λέμον πάι είναι ένα βιβλίο όμορφο εξωτερικά με αυτό το τόσο ταιριαστό εξώφυλλο κι ένα το ίδιο ομορφο κι απίστευτα ευχάριστο περιεχόμενο.
Γρήγορο αστυνομικό με ανατροπές και πολύ χιούμορ. Οι φοβερές ατάκες του Παντελιά τον έκαναν να γίνει ένας από τους αγαπημένους μου ιδιωτικούς ερευνητές.
Ο Στάθης Παντελιάς αναλαμβάνει την υπόθεση της μοιραίας γυναίκας Φιλίππα και λόγω του οτι έχει αστυνομικό δαιμόνιο ερευνά και μια υπόθεση της αστυνομίας για τις τρεις δολοφονίες πλουσίων ανθρώπων. Κυκλοφορεί ένας δολοφόνος κατ' εξακολούθηση στην Αθήνα; Συνδέονται οι δυο υποθέσεις;
Η αφήγηση είναι σε πρώτο πρόσωπ�� και δε με κούρασε καθόλου. Η γραφή της Κωνσταντίνας Μόσχου με έκανε να ακολουθώ τον βασικό χαρακτήρα βήμα βήμα στις υποθέσεις του και να προσπαθώ να μπω στο μυαλό των ηρώων της.
Ο Παντελιάς με άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις γιατί εκτός από τις ετοιμόλογες ατάκες του, έχει και κάποιες ιδιαιτέροτητες που για μένα ήταν μια αρκετά ευχάριστη αλλαγή. Είναι χαρακτήρας που τον θέλεις για φίλο και χαίρομαι απίστευτα που τον ανακάλυψα.
Ανυπομονώ για τις επόμενες περιπέτειές του 🙂

[Mara (Sh....) · Rating 3 out of 5]

Σοφτ αστυνομικό, μην περιμένεις αιματοκυλίσματα και αγριότητες. Χαλαρό, ανάλαφρο, για ψηλές θερμοκρασίες στις οποίες το μυαλό δεν αντέχει να πάρει πολλές στροφές και χρειάζεται κάτι πιο εύκολο. :)

[D.S. · Rating 2 out of 5]

Στην αρχή δεν μ'άρεσε καθόλου προς το τέλος ήταν καλούτσικο.
Όχι πάντως και για 4,2 στο goodreads
2,5/5

[Vasso Chatzimanoli · Rating 3 out of 5]

Ενώ έρεε γρήγορα κ μου άρεσε το χιούμορ του πρωταγωνιστή το βρήκα λίγο απλοϊκό όσον αφορά την πλοκή του και με πολλά πέρα δωθε που δεν είχαν λόγω ύπαρξης... Διαβάζεται εύκολα πάντως και σε κρατάει μέχρι το τέλος

[Panagiota Pasch. · Rating 4 out of 5]

ΑΓΑΠΑΜΕ Σωτήρη 😂