"Στην κορυφή του παραθύρου, τα χρώματά του αναμειγνύονταν δίνοντας πνοή σε δεκάδες ιώδη σύννεφα τα οποία με τη σειρά τους αιωρούνταν αδιάφορα πάνω από τα δεινά και τις απέλπιδες εκκλήσεις των θνητών.
Εκεί, στο κέντρο του ζοφερού σύμπαντος, μονάχα μια λυτρωτική φιγούρα υπό τη μορφή ζώου ή, όπως ισχυρίζονταν οι περισσότεροι προληπτικοί, ενός κόρακα, έκανε την εμφάνισή της. Ο πυρήνας της ήταν καλυμμένος από φως το οποίο, σύμφωνα με τους θρύλους, αντιπροσώπευε την αέναη θέληση του ανθρώπου για αλλαγή. Αυτή λοιπόν η έκρηξη αντίδρασης κάποια μέρα θα εξαπλωνόταν στα πέρατα του τότε τυπολατρικού κόσμου εξαγνίζοντάς τον από τη δυστυχία και τις αποτρόπαιες αμαρτίες των πιστών υποτακτικών του, αναζητώντας συνάμα εκδίκηση, αρνούμενη στωικά να συγχωρέσει τα ολέθρια λάθη των πεσμένων βασιλέων του".
Σε έναν κόσμο αλληγορικής πραγματικότητας και φαντασίας, η Ρόουντ Ρέιβεν, κόρη του πιο απεχθή προδότη που περπάτησε ποτέ στην Αρρέτ, αγωνίζεται για να επιβιώσει και να ανέλθει στις ανώτερες βαθμίδες του Τάγματος των Εξέμπλαρ. Ταυτόχρονα, και παρά τις ατέρμονες προσπάθειές της να αποτινάξει από τη ζωή της την φρικαλέα παρακαταθήκη του πατέρα της, ορκισμένοι εχθροί και φίλοι στρέφουν σε κάθε ευκαιρία το άσβεστο μίσος τους εναντίον της, αναζητώντας δικαιοσύνη για τους θανάτους των αγαπημένων τους. Παντοτινή συνοδοιπόρος σε αυτό το αιματοβαμμένο ταξίδι παραμένει η μυστηριώδης φωνή στο βάθος της συνείδησής της, ωθώντας τη λογική της ολοένα και πιο βαθιά στο έρεβος της παράνοιας.
Ο Ζέλλιος Τριαντάφυλλος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1987. Αυτήν την περίοδο διαμένει με τη σύζυγο και την κόρη του στο Μοναστήρι (Μπίτολα), στην ΠΓΔΜ όπου και εργάζεται ως επικεφαλής ασφαλείας του Ελληνικού Προξενείου. Παρότι από την παιδική του ηλικία επιθυμούσε να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων και συγκεκριμένα με τη φανταστική λογοτεχνία, μόλις τα τελευταία χρόνια πραγματοποίησε το όνειρο του. Δανειζόμενος εικόνες από τα βιώματα και τις εμπειρίες του ολοκλήρωσε το παρθενικό του βιβλίο το 2016 ενώ το 2017 διακρίθηκε λαμβάνοντας την πρώτη θέση με το διήγημά του “Το Πορφυρό Βιβλίο” στον πανελλήνιο διαγωνισμό διηγήματος φανταστικής λογοτεχνίας, ο οποίος πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του φεστιβάλ Fantasmagoria 2017. Το έργο του συμπεριλήφθηκε στο συλλογικό βιβλίο “Το Έπος της Φαντασίας: Αδιέξοδο” από τις εκδόσεις iWrite.
Η περίοδος αυτή δεν μου επιτρέπει εκτενέστερα reviews (με εξαίρεση τα ήδη γραμμένα που περιμένουν τον χρόνο τους για να βγουν) οπότε πάμε με... τη short version!
-450 σελίδες που βγήκαν σε 3 μέρες! -Πολύ ωραίος κόσμος. -Πολύ ωραίες μάχες. -Χαρακτήρες που δεν είναι υπερκαλοί, όπως δεν είναι υπερκαλοί και όσοι είναι τριγύρω μας, ακόμα και οι πλέον συμπαθείς σε μας. -Πολλά κεφάλαια από την οπτική γωνία των κακών και των πολύ κακών ηρώων. Καταλαβαίνουμε έτσι γιατί κατάντησαν να κάνουν ό,τι κάνουν. -Πολύ δυνατό φινάλε πρώτου μέρους. (Η μάχη μού έμεινε για τα καλά!!!)
Συγχαρητήρια, Τριαντάφυλλε! Επιφυλάσσομαι για edit και για μεγαλύτερη κριτική σε κανένα δίμηνο που θα έχω κάπως περισσότερο χρόνο!
Το φαινόμενο της Άλω είναι ένα βιβλίο που, παρότι δεν ανήκει στα είδη που προτιμώ, με έκανε να κολλήσω αρκετά. Η ιστορία μας μιλάει για το βασίλειο της Μέντε, όπου οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου, οι Εξέμπλαρ, είναι μια κάστα ανθρώπων με υπερδυνάμεις. Όσοι έχουν το στίγμα εκπαιδεύονται από μικροί για να φτάσουν σε αυτό το αξίωμα. Στο βασίλειό τους συναντάμε δολοπλοκίες, σκοτεινά μυστικά και προδοσίες, όπως θα συνέβαιναν και σε μια πραγματική κοινωνία. Και όπως σε κάθε βασίλειο, υπάρχει και η αντιπέρα όχθη, ένα άλλο σκοτεινό βασίλειο το οποίο διεκδικεί την κυριαρχία. Η ροή του βιβλίο κυλάει αβίαστα, αποκαλύπτοντας διαρκώς πράγματα τα οποία πηγαίνουν κάθε φορά την ιστορία ένα βήμα παραπέρα. Ο αναγνώστης μέσα από ένα διαρκές ντόμινο αποκαλύψεων, ανατροπών και επικών μαχών, αδυνατεί να αντισταθεί στη θύελλα των γεγονότων που τον παρασύρει. Και μένω στις επικές μάχες που ανέφερα γιατί είναι κάτι που απόλαυσα πραγματικά. Είναι τόσο ζωντανές και εντυπωσιακές που από ένα σημείο και μετά, αδημονούσα για την επόμενη, καθώς σε κάθε μια από αυτές γινόταν κυριολεκτικά χαλασμός. Οι δυνάμεις των Εξέμπλαρ είναι τόσο μεγαλειώδεις που η γη και ο ουρανός χορεύουν στη δίνη των δυνάμεών τους. Εδώ φαίνονται και οι έντονες επιρροές από τον κόσμο των παιχνιδιών, που ο αναγνώστης που δεν έχει παίξει τα αντίστοιχα παιχνίδια, έχει την ευκαιρία να ζήσει το μεγαλείο τους. Δράση, εξαιρετική γραφή και μια ιστορία που πλέκεται ανάμεσα σε πολλούς ήρωες...καλούς ή κακούς. Αναμφίβολα το απόλαυσα πολύ και αναμένω τη συνέχεια του.
Δυνατό. Παθιασμένο. Προφητικό. Σε έναν καλοδουλεμένο κόσμο, ο συγγραφέας τοποθετεί ένα αβγαλτο κορίτσι που το μόνο που έχει μάθει είναι το μίσος και η καταδίωξη της ύπαρξης της, να τα βάζει με δυνάμεις και συμφέροντα μεγαλύτερα από όσο μπορεί να φανταστεί και να έρχεται αντιμέτωπη με την παράνοια του ίδιου της του μυαλού σε έναν κόσμο του καταρρέει και βράζει. Ο συγγραφέας δημιουργεί δυνατούς πρωταγωνιστές και ακόμα πιο δυνατούς δευτερεύοντες χαρακτήρες που υποκινούνται απο τα πάθη της καρδιάς τους. Σε ένα κουβάρι δολοπλοκίας και συμφέροντος άραγε θα καταφέρει η Ρέιβεν να βγει αλώβητη? Θέλω το δεύτερο όχι τώρα, ΤΩΡΑ!
Ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο για όσους απολαμβάνουν φανταστικούς κόσμους, ενδιαφέροντες χαρακτήρες και μία γερή δόση μυστηρίου!!! Το διάβασα σε δύο μέρες και ήδη ανυπομονώ για το σίκουελ! Πολλοί και διαφορετικοί χαρακτήρες με εντυπωσιακές δυνάμεις, φοβερές μάχες και πάνω απ' όλα ενδιαφέρον σενάριο που σου δημιουργεί μία προσμονή για το μετά... Πολύ ωραίο βιβλίο, χάρηκα που ξόδεψα τον χρόνο μου!
Πολύ καλό βιβλίο...είμαι λάτρης αυτού του είδους βιβλίων και όταν το διάβασα ενθουσιάστηκα δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αλλά του είδους μεγάλων συγγραφέων!!!! Ωραίο γράψιμο, εντυπωσιακές μάχες,πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή και σωστό ξεδίπλωμα των χαρακτήρων!! Απόλαυσα κάθε λεπτό που ξόδεψα για το βιβλίο και με άφησε να θέλω να διαβάσω το επόμενο το συντομότερο!!! Συγχαρητήρια στο συγγραφέα και καλή αρχή!!
Εξαιρετική ιστορία, καλοφτιαγμένοι χαρακτήρες, το μόνο μικρό μείον οι λεπτομερέστατες περιγραφές που σε κάποια σημεία δημιουργούν "κοιλιά" στην αφήγηση. Περιμένω με αγωνία τη συνέχεια!! Μπράβο Τριαντάφυλλε!
Ο συγγραφέας του έδωσε και κατάλαβε όσον αφορά την δράση, μιας που σχεδόν το μισό βιβλίο είναι εκρήξεις και μάχες. Ο κόσμος αν και δεν είναι ιδιαίτερα περίπλοκος τουλάχιστον κρατάει τις εμπόλεμες παρατάξεις εξίσου γκρίζες, οπότε δε μπορείς να πεις ότι είναι το καλό βασίλειο ενάντια στο κακό.
Το θέμα που προκύπτει από όλα αυτά είναι το ότι νοιώθεις πως διαβάζεις την νουβέλα εκδοχή κάποιου βιντεοπαιχνιδιού. Οι χαρακτήρες συνεχώς φωνάζουνε το όνομα του ξορκιού που χρησιμοποιούνε, που κλασικά πρέπει να είναι στα ξένα και να έχει μετάφραση στον πάτο, ασχέτως του πόσες φορές το έχουν ξαναπεί. Ήταν ένας φτωχός τρόπος για να δείξεις πως ασκείται η μαγεία και σε έκανε να αναρωτιέσαι γιατί δεν την σπαμάρουνε συνεχώς. Που είναι οι περιορισμοί ή οι κανόνες του πως χρησιμοποιείται;
Επίσης πρέπει να τονίσω το πόσο η δράση επισκιάζει οτιδήποτε άλλο γίνεται με τους χαρακτήρες ή την πλοκή. Όσο και να προσπαθείς να καταλάβεις τις δολοπλοκίες ή να συμπαθήσεις τους χαρακτήρες, σκάει μύτη μια έκρηξη που αφανίζει μια πόλη από ένα δίλεξο ξόρκι και απλά δε νοιάζεσαι.