สารัตถะรัก

by สุชาคริยา

ภาพฝันสวยงามล่มสลาย ผืนฟ้าดั่งร่วงลงมา พิธีแต่งงานเพิ่งผ่านไปเพียง 3 วัน สามีกลับรับสตรีอื่นเข้าเรือน ให้เป็นอนุออกหน้า ส่วนเธอกลายเป็นภริยาเอกที่ไร้ความหมาย

'ตยาวดี' เธอผู้เป็นดั่งดวงดาว แต่ชีวิตมิได้สุกสกาวสว่างสดใสและสูงส่งเช่นความหมายของชื่อ การแต่งงานเป็นภริยาของโชติระเสไม่ได้สวยงามอย่างที่นึกฝัน เธอต้องพานพบความเดียวดาย มืดมน และเจ็บปวด เมื่อไร้รักจากผู้เป็นสามี ชีวิตดั่งไร้แสงสว่าง ความรักมั่นคงที่มีให้เขา จะประคองครอบครัวได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่ เมื่อเขาไม่เคยเหลียวแล

'โชติระเส' ผู้มีรัศมีสว่างไสวโชติช่วงตามความหมายของชื่อ แต่ดวงตาดั่งมืดบอด เขามีรักให้แม่วาด รักมาแต่แรก ทว่าจำใจต้องแต่งงานเอิกเกริกกับตยาวดี ผิดสัญญาที่เคยให้ไว้กับคนรัก ต้องยกย่องสตรีผู้ไม่เคยเห็นหน้าไว้เป็นหนึ่งเหนือหญิงใด มอบตำแหน่งในเรือนให้หญิงคนรักได้เพียง 'อนุ' ตามเงื่อนไขของบิดา

เรื่องราวของตยาวดี - โชติระเส จากพักตร์อสูร เริ่มขึ้นแล้วในเรื่องนี้

400 pages, Paperback

First published March 1, 2018

Reviews

[Patrawan Dear]

#สารัตถะรัก / สุชาคริยา

เรื่องนี้เป็นภาคเสริมของเรื่องพักตร์อสูรค่ะ พระนางคือพ่อและแม่ของนางเอกพักตร์อสูร ซึ่งเราทราบมาแล้วว่านางเอกมีแม่ที่เป็นภรรยาเอกของพ่อ แต่พ่อรักภรรยารองมากกว่า แล้วก็ทราบบทสรุปของคู่พ่อแม่มาจากเรื่องก่อนแล้ว มาถึงเรื่องนี้จะเป็นการเล่าเบื้องลึกเบื้องหลังของคู่พ่อแม่ เพื่อให้เข้าใจมากขึ้นว่าตัวพ่อทำไมถึงปฏิบัติกับแม่ซึ่งเป็นภรรยาเอกแบบนี้

แม้เราอ่านเรื่องนี้แล้วจะพอเข้าใจสิ่งที่ผู้เขียนพยายามจะบอก แต่ด้วยความเป็นผู้หญิงยุคปัจจุบัน ด้วยความที่อยู่ในครอบครัวที่สตรีเป็นใหญ่มาหลาย generation เราจึงรู้สึกว่าพระเอกเรื่องนี้เห็นแก่ตัวอย่างร้ายกาจ สอบตกวิชาการจัดการ เป็นที่พึ่งพิงให้ใครก็ไม่ได้ เทียบกับลูกสาว (นางเอกพักตร์อสูร) ที่แสดงบทบาทผู้นำได้เจิดจ้าราวกับมีไฟส่อง อิตาพ่อก็สมควรถูกยึดตำแหน่งพระเอก แล้วถอยกลับไปเป็นพ่อนางเอกอย่างเดิม ส่วนทางด้านนางเอกของเรื่องนี้เองก็ทำให้เราอ่อนอกอ่อนใจอยู่หลายครั้ง เราจึงอ่านด้วยความอึดอัดขัดใจไปตลอดทั้งเล่ม

อย่างไรก็ตาม ต้องบอกว่าทั้งหลายทั้งปวงนี้น่าจะมาจากการที่เราเอาความรู้สึกแบบผิดยุคผิดสมัยเข้าไปมอง การที่พระเอกทำแบบในเรื่อง ความจริงแล้ว ด้วยยุคสมัย ประเพณีของเมืองสมมติ และสถานการณ์ตามที่บรรยายในเรื่อง ก็ไม่ถือเป็นความผิดอะไร ถ้าจะมีผิด ก็ผิดที่ตัวอิชั้นเองนี่แหละเจ้าข้า

ไม่ลอง ไม่รู้นะเจ้าคะ อย่าเพิ่งเชื่ออิชั้นเลย... :)

[Polyj · Rating 4 out of 5]

โชติระเส vs ตยาวดี

เรื่องนี้เรียกได้ว่าเป็นการขยายภาพจากเรื่องพักตร์อสูร
โดยเน้นที่ตัว พ่อกับแม่ คือโชติระเส กับตยาวดี
ดังนั้นควรอ่านพักตร์อสูรมาก่อนนะคะ

โชติระเส ในพักตร์อสูร ในสายตาเรา คือผู้ชายที่ไม่ค่อยได้เรื่องนัก ถ้าไม่มีลูกที่เก่งมากอย่างอุษามันตราคอยช่วยเหลือ เราว่าตระกูลนี้ดับไปนานแล้วอะ
แต่ถึงยังไง เขาก็มีข้อดีคือรักลูกมาก

เล่มนี้เน้นเล่าเรื่องในมุมของโชติระเสกับตยาวดี ว่าพวกเขาทำอะไร คิดอะไร เรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นจนเกือบแย่ไปตามๆ กันนั่นมันเพราะอะไร เรื่องเมียมากของโชติระเสมีความเป็นมายังไง เราควรจะเห็นใจเขาไหม ที่ดันโชคร้ายไปชอบนางงูพิษอย่างแม่วาดเมียรักเข้า ... เฮ้อ ! แต่ยังไงเขาก็คิดได้ และจริงๆ ก็มีความคิดดี
บางทีเราคิดว่าเขาช่างหูตามืดบอด แต่ความจริงแล้วเขาไม่ได้เป็นแบบนั้นซะทั้งหมดนะ เขามีเหตุผลที่ต้องแกล้งโง่ อุ๊บส์! (ก็ว่าจะอภัยแต่มันอดจิกนิดนึงไม่ได้อะนะ)

ตัวเรื่อง เหตุการณ์ต่างๆ เป็นไปตามเนื้อเรื่องพักตร์อสูรเลยค่ะ ตอนอ่านเราเลยไม่ค่อยมีความตื่นเต้นอะไรนัก เพราะเพิ่งอ่านพักตร์อสูรไปไม่นาน มันยังจำได้หมด แอบหักคะแนนในส่วนนี้นิดนึง จริงๆ แอบหวังว่ามันจะมีเหตุการณ์อะไรพิเศษขึ้นมากว่าที่เราได้อ่านในพักตร์อสูรเยอะหน่อยน่ะค่ะ

อ่านจบแล้วก็ชอบโชติระเสขึ้นมานิดนึงค่ะ

[Mookie Engeseth · Rating 5 out of 5]

ต้องบอกว่าในบรรดานิยายไทยย้อนเวลาไปยุคอดีตที่ขึ้นหิ้งในใจแบบเป็นอมตะจริง ๆ จำได้ทุกช็อต ทุกตอน อ่านซ้ำ ดูละครทีวี ละครเวทีหลายรอบมาก ก็จะมีแค่สองเรื่องคือหนึ่ง ‘ทวิภพ’
กับหนังสือนิยายอีกเรื่องที่ไม่มีละคร แต่อ่านซ้ำบ่อยพอกัน อ่านเมื่อไหร่ก็สนุกเหมือนครั้งแรก คือ ‘พักตร์อสูร’ ซึ่งส่วนตัวในแง่มุมของนักรีวิว มองไม่เห็นจุดอ่อนของนิยายเรื่องนี้เลย เรียกว่า ‘ไม่มีที่ติ’ มันสนุก กลมกล่อม มีมิติ หลากรส ดราม่าไม่น้ำเน่า ฝีมือการเขียน การผูกเรื่อง ภาษา เรียกได้ว่าละมุน ครบถ้วนพอดิบพอดีไปเสียทุกอย่าง เวลามีคนมาขอคำแนะนำสำหรับนิยายไทยย้อนเวลาดี ๆ ‘พักตร์อสูร’ คือเบอร์หนึ่งที่ขึ้นแท่นเสมอ และเป็นเรื่องที่ไม่เคยโดนคนกลับมาต่อว่าสักครั้งเรื่องเสียดายตัง

แต่....แม้ว่า ‘พักตร์อสูร’ จะดีงามปานใด ก็ยังมีหลายคำถามค้างคาใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จุดที่เคืองใจกับพฤติกรรมของตัวละคร ‘ท่านโชติระเส’ ทำให้มีลิสต์คำถามยาวเป็นหางว่าวอยู่ในใจ แต่ตอนนั้นอ่านแบบพยายามไม่คิดอะไรต่อ เพราะมันคือนิยาย 700 หน้า ไม่ใช่มหากาพย์สามภาคจบ จะได้สามารถชี้แจงแถลงไขทุกประเด็นจนขาวสะอาด

แม้คุณอ้อยจะเคยเขียน ‘พักตร์อสูร ตอนพิเศษ’ มาให้โหลดกันได้ ‘ฟรี’ ในเมพ ซึ่งมีตอนของท่านโชติกับแม่นายตยา แต่มันไม่สะใจ เหมือนเกาไม่หายคัน ดังนั้นพอคุณอ้อยสุชาคริยาลงมือเขียนเรื่อง ‘สารัตถะรัก’ จึงดีใจว่า เรื่องที่สงสัยคงได้รับการไขคำตอบเสียที แต่ลึกๆ ก็มีแอบห่วง เพราะการไปแตะปมของเรื่องที่เรียกได้ว่า แต่งเอาไว้อย่าง ‘สมบูรณ์แบบ’ หากทำได้ไม่ดีพอ อาจเกิดเหตุ ‘ตกม้าตาย’ เหมือนที่เกิดขึ้นกับนิยายชื่อดังซึ่งมีภาคต่อมากมายได้

คนที่ยังไม่เคยอ่าน ‘สารัตถะรัก’ อยากให้เตรียมใจก่อนว่า แม้เป็นเรื่องต่อเนื่อง แต่นี่คือภาคต้นกำเนิดของ ‘พักตร์อสูร’ เขียนขึ้นมาเพื่อขยายความ แก้ข้อสงสัย จริง ๆ คือการเปิดโอกาสให้ท่านโชติระเสได้ออกมาแก้ตัว ให้แฟน ๆ ที่เคยโกรธเคืองกับพฤติกรรม ‘มากรักหลายเมีย’ (ซึ่งมีคนอ่านหลายคน ‘ถือสา’ กับจุดนี้ของเขามาก บางคนมากขนาด ‘กาหัว’ ว่าจะไม่อ่านสารัตถะรักเอาเลยด้วยซ้ำ) แต่หากได้ลองเปิดใจอ่านดู จะรู้ถึงที่มาที่ไปและความจำเป็นแบบที่เรียกว่า ‘สถานการณ์พาไป’ ของโชติระเส ซึ่งมองในมุมหนึ่งก็น่าเห็นใจอยู่บ้าง

ดังนั้นการจะอ่านเรื่องนี้ให้สนุก อคติหรือความไม่ชอบใด ๆ ในตัวท่านโชติ จำเป็นต้องถูกวางไว้ก่อน จะได้ไม่เกิดอาการ ‘อ่านไปด่าไป’ การอ่านจะสนุกขึ้นหากเราเปิดใจ ทำใจร่ม ๆ ไม่ใช่แบบว่า อ่านหน้าแรกก็ขมวดคิ้ว ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน โกรธแทนตยาวดี ออกอาการ ‘ดูซิ จะแก้ตัวว่ายังไง’ เสียแล้ว เพราะบอกตามตรง อาการนี้มุกก็เคยเป็นตอนเริ่มอ่านตัวอย่างในเว็ปเด็กดี แหะ แหะ ยอมรับสารภาพแต่โดยดี

และอีกประเด็น คือต้องย้ำเตือนตัวเองก่อนว่า นี่คือนิยายยุคโบราณ การแต่งภริยาเอก มีอนุภรรยา มิใช่เรื่องผิดแปลกของบุรุษ แถมยังเป็นธรรมเนียมปฏิบัติของชายผู้มีฐานะในสมัยนั้นเสียอีก แต่มุกเข้าใจว่า สิ่งที่ผู้อ่านท่านอื่น ๆ ขัดเคืองใจกัน ก็คงเป็นพฤติกรรมและวิธีปฏิบัติของท่านโชติที่ทำต่อตยาวดี ขนาดตัวมุกเอง อ่านพักตร์อสูรหลาย ๆ ตอน ยังเคยแอบด่าโชติระเสแบบสาดเสียเทเสียในใจว่า “ทำไมง่าวนักฟระ” 55555

ดังนั้นเพื่อความเป็น���รรม มุกเลยตั้งต้นอ่าน ‘สารัตถะรัก’ รอบแรกแบบ ‘ลบความจำในอดีตออก’ เหมือนเริ่มนับหนึ่งอ่านนิยายชุดนี้ใหม่ พอจบแล้ว ก็ย้อนกลับไปอ่านพักตร์อสูร จะทำให้กระจ่างแจ้งกับสองเล่มนี้แบบไร้ข้อกังขา

📕🖋️

บทวิจารณ์งานเขียน

ความรู้สึกหลังที่อ่านจบ สารัตถะรักให้ความรู้สึกต่างกับพักตร์อสูรซึ่งเป็นเรื่องที่มุกชอบไปหมดทุกมุม แต่สารัตถะรัก ยังมีความที่มุกไม่ชอบ ไม่ใช่เพราะคนแต่งเขียนไม่ดี หรือนิยายไม่สนุก แต่มาจากจริตและความชอบส่วนบุคคลที่ไม่เกี่ยวอันใดกับคุณภาพของงานเขียน

ก่อนจะวิจารณ์ถึงสิ่งที่ชอบและไม่ชอบในนิยายเรื่องนี้ ต้องบอกเลยว่า คุณอ้อยตีโจทย์สารัตถะรักได้เคลียร์ และสามารถตอบได้ครบทุกคำถาม แก้ข้อข้องใจจุดที่เราตั้งป้อมกับท่านโชติเอาไว้ได้อย่างหมดจด

แต่...นั่นไม่ได้หมายความว่ามุกจะเห็นด้วย หรือยอมรับกับพฤติกรรมเหล่านั้น เพียงแต่เรามองว่า ตัวละครต่อให้เป็นในนิยาย ก็ควรมีมิติของความเป็นมนุษย์ ไม่จำเป็นต้องสมบูรณ์แบบอย่างคนในจินตนาการ มีความรัก โลภ โกรธ หลง หน้ามืดตามัว เห็นแก่ตัว หูเบา ซึ่งใด ๆ เหล่านี้ล้วนเป็นอรรถรส คือความสนุกของการอ่านนิยาย หรือใครว่าไม่จริง?

ดังนั้นนี่จึงเป็นจุดที่นำมาซึ่งความชอบต่อนิยายเล่มนี้ เพราะเป็นเรื่องที่อ่านแล้วอิ่ม ทั้งความอยากรู้อยากเห็นที่ได้รับคำตอบ อิ่มทั้งอรรถรสของภาษา อิ่มทั้งเนื้อหาที่จบอย่าง Happy ending ของตัวละครและของผู้อ่าน คือได้บทสรุปว่า สุดท้ายปลายทางของทุกการกระทำ ล้วนมีผลตอบแทนเสมอไม่ว่าดีหรือร้าย ‘คนทำดีย่อมได้ดี’

ความรู้สึกส่วนตัวที่ไม่ชอบคือ ตัวเอกในละคร ไม่ใช่ว่าคุณอ้อยวางตัวละครมาไม่ดี แต่โดยรสนิยมส่วนตัวมุกไม่ชอบตัวละครที่ดีใจหาย ร้ายตกขอบอยู่แล้วเป็นทุนเดิม ตัวละครเอกอย่าง โชติระเส ตยาวดี แม่วาด นำเราไปสู่ความรู้สึกของการดูละครโทรทัศน์เริ่มเฟื่องฟู สมัยที่นางร้ายเดินตลาดไม่ได้ เพราะแม่ค้าอินกะนิยายจะตบล้างแค้นแทนนางเอก เมียหลวงผู้แสนดีเกินมนุษย์มนา เมียน้อยที่ร้ายจนน่าเอาทุเรียนตบปาก ปกติเมื่อเจอละครหรือนิยายแบบนี้จะผ่านโลด แต่อย่างที่บอก อาจถูกจริตสำหรับบางคน เพราะนั่นคือดราม่า คือความสนุก
แต่สิ่งที่ตัวละครของคุณอ้อยมี และแตกต่างจากละครน้ำเน่าทั่ว ๆ ไป คือมิติที่หลากหลาย ตัวตนที่ชัดเจนและมีลักษณะเด่น ไม่มีความสับสนย้อนแย้งของพฤติกรรม ผู้เขียนสามารถคุมทั้งตัวละครและเนื้อหาให้อยู่ในกรอบที่วางไว้อย่างพอดิบพอดี ไม่มาก ไม่น้อย และสมจริง อันนี้คืออีกหนึ่งจุดแข็งของผู้เขียนอย่าง สุชาคริยา
อีกสิ่งที่คุณอ้อยทำได้ดีมาโดยตลอด คือสามารถให้เราเข้าถึงความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร รู้สึกร่วมทั้งรักและเกลียด และเมื่อตัวละครค่อย ๆ ปรับปรุงเปลี่ยนแปลง ความรู้สึกของเราก็ติดตามเปลี่ยนแปลงไปด้วยอย่างเป็นธรรมชาติ

ส่วนที่อยากจะพูดถึงสำหรับสารัตถะรักอีกด้านคือเรื่องของ ‘รายละเอียด’ ซึ่งส่วนตัวมองว่าเป็นทั้งจุดแข็งและจุดอ่อนของนิยายเรื่องนี้
ทางด้านรายละเอียดของงานเขียนนั้นมีค่อนข้างมาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่อง ขั้นตอนของงานหล่อโลหะ ทำอาวุธ ผู้เขียนก็สรรหาข้อมูลมาบรรยายได้อย่างครบถ้วนลื่นไหล

ด้วยความที่ลักษณะภาษาเขียนเป็นแนวโบราณ การบรรยายความคิดหรือเหตุการณ์ โดยเฉพาะส่วนที่มีรายละเอียดนั้นค่อนข้างเยอะ ประโยคสนทนายาว การพูดคุยกึ่งพรรณนา แบบที่จะเอาอะไรที ต้องสาธยายชักแม่น้ำมาสองสามสาย บวกกับคำศัพท์ไม่คุ้นชิน ยิ่งทำให้รูปประโยคถูกยืดออกไป จึงต้องใช้สมาธิในการอ่าน ซึ่งสำหรับคนที่ชอบแนวนี้ คงจะถูกใจอย่างยิ่ง แต่สำหรับคนที่ชอบเนื้อหาสไตล์เดินไปรวดเร็วกระชับฉับไวอย่างมุก ทำให้มีการอ่านข้าม และมีบางฉากอ่านแบบงง ๆ ต้องอ่านทวนจึงจะเข้าใจ นอกจากนี้แล้ว การใช้ภาษาในสารัตถะรักขยับระดับความยากขึ้นกว่าตอนพักตร์อสูรอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งส่วนตัวมุกคิดว่า น่าจะเป็นเพราะพักตร์อสูร วิญญาณนางเอกคือ ‘เพชรน้ำค้าง’ นั้นเป็นคนในยุคปัจจุบัน การบรรยายทั้งความคิด รวมถึงลักษณะการพูด จึงมีความเป็นคนสมัยใหม่ ง่ายต่อเราจะเข้าใจและเข้าถึงมากกว่า เมื่อผสมกับตัวละครยุคโบราณอื่น จึงไม่มีความรู้สึกว่ามากเกินไป
การบรรยายเนื้อหาเฉพาะบางช่วงบางตอนค่อนข้างมากในลักษณะที่ ‘อธิบายซ้ำ’ เพื่อพยายามขยายความ ทำให้รู้สึกวกวน ลดความน่าติดตามลงไปได้ระดับหนึ่ง

มาถึงกระบวนการตั้งชื่อ ต้องยกนิ้วให้นักเขียนตัวแม่อย่างสุชาคริยา เพราะหามาแต่ละชื่อนั้น ทั้งเพราะ และเปี่ยมความหมาย อย่างชื่อเรื่อง ‘สารัตถะรัก’ แปลว่า แก่นของความรักที่ไม่เปลี่ยนเป็นอื่น ไม่ว่าตกอยู่ในสถานการณ์ก็ตาม ซึ่งชื่อสอดคล้องกับคีย์หลักของเนื้อหาตลอดทั้งเล่ม
ชื่อตัวละครทุกตัว นอกจากไพเราะเสนาะหูแล้ว ยังมีความหมายที่สอดคล้องกับบุคลิกของตัวละครนั้น เรียกว่าเป็นชื่อที่เหมาะอย่างยิ่ง ตัวอย่างเช่น ตยาวดี (ตะ-ยา-วะ-ดี) แปลว่า เธอผู้เป็นดั่งดวงดาว เป็นตัวแทนของความดีงามและแบบอย่างของผู้หญิงยุคโบราณที่อดทน อดกลั้น มีความเป็นแม่และเมียอยู่เต็มเปี่ยม เป็นภรรยาผู้มีคุณธรรมสี่แบบที่ถูกจำแนกไว้ในพระพุทธศาสนา คือ

🤱ภรรยาเยี่ยงมารดา (มาตาภริยา), ภรรยาที่หวังดีเสมอ คอยห่วงใยเอาใจใส่สามี เหมือนมารดาปกป้องบุตร

👯‍♀️ภรรยาเยี่ยงน้องสาว (ภคินีภริยา), ภรรยาผู้เคารพรักสามี ดังน้องรักพี่ มีใจอ่อนโยน รู้จักเกรงใจและคล้อยตามสามี

🙋‍♀️ภรรยาเยี่ยงสหาย (สขีภริยา), ภรรยาที่เป็นเหมือนเพื่อน พบสามีเมื่อใด ก็ปลาบปลื้มดีใจเหมือนเพื่อนพบเพื่อนที่จากไปนาน เป็นผู้มีการศึกษาอบรม มีกิริยามารยาท ความประพฤติดี ภักดีต่อสามี

🙇‍♂️ภรรยาเยี่ยงทาสี ( ทาสีภริยา), ภรรยาที่ยอมอยู่ในอำนาจสามี ถูกกดขี่ ก็อดทนไม่โกรธตอบ

ความเป็นแบบอย่างทางจริยธรรมและความประพฤติอันดีงามของตัวละครหลายคน เป็นอะไรที่น่าศึกษา เรียนรู้ เอาไว้เป็นแบบอย่าง เลือกมาปฏิบัติในสิ่งที่เหมาะที่ควรแก่กาละและเทศะ จึงจักได้ชื่อว่าเป็นผู้เจริญที่รู้จักเลือกสิ่งดีมาใช้ได้เฉพาะตน

📖📚📗📙

บทสรุปเนื้อหา

7 บทแรกนี่อ่านแล้วจะเกลียดขี้หน้าท่านโชติมาก ว่าจะ...อะไรเบอร์นั้น ในขณะที่เวทนาตยาวดี แต่หากมามองกันดี ๆ แล้ว ด้วยความที่ต่างอ่อนวัยวุฒิทั้งคู่ ตอนแต่งงาน โชติระเสมีอายุไม่ถึง 18 ตยาวดีไม่ถึง 14 ซึ่งแม้เป็นวัยแห่งการออกเรือนในยุคสมัยนั้น แต่ก็เป็นคำตอบให้เข้าใจถึงความเป็นคนดื้อรั้นถือทิฐิแบบคนอายุน้อย และไม่เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมมารยาหญิงของโชติระเส ความอ่อนด้อยประสบการณ์ไม่เท่าทันคนจนน่าสงสารของตยาวดี

ในส่วนของแม่วาดที่คนเกลียดนักเกลียดหนา อ่านเรื่องนี้แล้วอาจยิ่งเกลียดนาง เพราะความชั่วร้ายที่ไม่ได้ถูกชี้แจงแถลงไขไว้ในเรื่องพักตร์อสูร จะมาบรรยายไว้ในเล่มนี้ แต่ในขณะเดียวกันก็จะทำให้รู้ว่า โชติระเสทำผิดต่อตยาวดีหลายครั้งด้วยทั้งถูกปั่นหัวและด้วยสถานการณ์พาไป ผนวกกับความอ่อนด้อยในการอ่านคน ทำให้เกิดเหตุครอบครัวแตกแยกจนเกือบ��ายเกินไป เป็นโชคดีที่มีตัวละครอย่างอุษามันตราเมาช่วยประคับประคองและเปลี่ยนแปลงให้ครอบครัวและอาณาจักรของ ‘มนสิการ’ กลับมาเป็นปึกแผ่นมั่นคงดังเดิม

‘สารัตถะรัก’ มีความหมายว่า แก่นของความรักที่ไม่เปลี่ยนเป็นอื่น ไม่ว่าตกอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม เพียงแค่ชื่อก็บอกแล้วว่า...จุดมุ่งหมายของเรื่องนี้เน้นไปที่ความรักของครอบครัว
ดังนั้น ตลอดทั้งเล่มจะได้เห็นข้อคิดดี ๆ มากมาย บทเรียนเรื่องความรักที่นำเสนอผ่านทางตัวละครและคำสอนดี ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จิตวิทยาการครองเรือน

สิ่งที่สำคัญที่เป็นแก่นของเรื่อง สารัตถะรัก ซึ่งเห็นได้ชัดเจน คือ
ความรักของคนในครอบครัว 👨‍👩‍👧
ความสามัคคี ความเสียสละ และการคิดถึงคนในครอบครัวเป็นหลัก
ความอดทน อดกลั้น การให้อภัย และเปิดกว้างให้โอกาสกับคนที่รัก

🎊🎉🏆

โดยสรุป นิยายเรื่องสารัตถะรัก ไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่สำหรับให้ท่านโชติได้มีโอกาสอธิบายตนเอง แต่สิ่งที่อยากให้สังเกตกันก็คือ การที่คนทำผิด รู้จักหันกลับมาพินิจพิจารณาตน แล้วปรับปรุง ตั้งมั่น แก้ไขสิ่งที่เคยทำผิด แบบที่มีคำเคยกล่าวไว้ว่า “คนดีชอบแก้ไข คนจัญไรชอบแก้ตัว”
คำว่า ‘โอกาส’ สำหรับคนที่รักกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ‘ครอบครัว’ แล้ว จะไม่มีการนับว่าทนครั้งที่ 1 ครั้งที่ 2 หรือครั้งที่ 10 ที่ 100
จึงนับเป็นหนังสือดีอีกเล่มที่น่าอ่าน โดยเฉพาะแฟน ๆ ของพักตร์อสูร

📗📙📘

‘สารัตถะรัก’ เป็นหนังสือทำมือ คนที่อยากได้ไปครอบครองสามารถสอบถามกับนักเขียนได้ที่เพจ สุชาคริยา และเท่าที่ทราบมีร้านออนไลน์รับไปขายอยู่หลายแห่งเหมือนกัน ลองสอบถามที่ตัวนักเขียนเองได้เลยค่ะ หรือคนที่นิยมอีบุ๊ค ก็สามารถหาโหลดกันได้ในเมพ